Zoals onderhand ongetwijfeld bekend ben ik groot fan van dierentuinen en bezoek ik die dan ook op zeer regelmatige basis. Eveneens is wel bekend van mij dat ik niet met oogkleppen op rondloop noch het er zwijgend toe doe als ik iets zie dat niet door de beugel kan. Nou levert me dat in de meeste gevallen verontwaardiging op, soms zelfs beledigingen die kant noch wal raken maar dat zij dan maar zo. Deze “mondje-gauw”  zoals wij Groningers het noemen… heeft het ♥ op de tong en spreekt vaak vóór dat ze erover nagedacht heeft. Wellicht is het in sommige gevallen wel beter om je mond te houden, oogkleppen dicht te doen etc maar zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar, zeker niet in situaties waarin acties een ander levend wezen kwaad ipv goed doen. Zodra mijn dierenliefde in het gedrang komt sta ik op de barricaden *grijns*.

Daarom…. ben ik een project gestart. Kijk maar eens ►►►H I E R ◄◄◄
Inmiddels heb ik ook contact met de Nederlandse Vereniging van Dierentuinen hierover.
Wat ik uiteindelijk hoop te realiseren is een soort van “Het Rode Boekje” met daarin de do’s en dont’s met betrekking tot hoe je je zou  moeten gedragen als je een dierentuin bezoekt.

Ik zal een 3-tal voorbeelden benoemen van wat mijn tenen deed krommen en waarbij ik me dus ook absoluut niet stil kon houden:

1) In Wildlands Emmen… in Serenga.
Een moeder van een paar jonge kinderen zo rond de 4 jaar, haalt een familiezak Pretzels uit de tas, geeft die aan haar kroost zeggende: ‘Voer de giraffen maar’…
Op mijn vraag of zij ’s avonds gras op het menu had staan krijg ik geen antwoord, ze stond verontwaardigd en totaal verbijsterd mij aan te staren alsof ze het in Keulen hoorde donderen…

2) in Wildlands Emmen… in Serenga
Ik sta bij de nijlpaarden… staat een moeder naast me met een heel jong kind, plm. 1 jaar jong nog maar. Ze zet haar kind op de reling van het hek en graait vervolgens haar mobieltje uit haar broekzak en verliest zich erin terwijl haar ene arm losjes om het kind heen ligt, dat spartelt (van plezier).
Op mijn vraag of ze alsjeblieft op haar kind wil letten… krijg ik me daar toch een scheldkanonnade… waarop ik antwoord dat kinderen krijgen niet iedereen gegund is en dat ik die avond graag rustig wil slapen zonder beelden op mijn netvlies van hoe een groep nijlpaarden haar hummeltje aan stukken scheurt.

3) In Orchideeënhoeve Luttelgeest…in de vlindertuin.
Een oma is uit met haar kleinkinderen. Haar kleinzoon, een jaar of 7, zegt terwijl hij op een stilzittende vlinder met dichtgeklapte vleugels wijst: “Oma? Ik kan de vleugels niet zien, die zitten dicht…” Oma draait zich op, kromt wijsvinger tegen de binnenkant van de duim en knipt vervolgens tegen die vlinder aan, die zich een hoedje schrikt, de vleugels opent en verdwaasd weg fladdert…
Ik hurk naast het jochie neer en leg hem uit dat een vlinder heel erg kwetsbaar is en wij er heel voorzichtig mee moeten zijn, het niet mogen aanraken omdat het daardoor dood kan gaan. Oma vraagt mij, pisnijdig, waarmee ik me bemoei? Op mijn wedervraag: “Kent u het spreekwoord ‘goed voorbeeld doet goed volgen?’ …” krijg ik geen antwoord helaas, ze grist het kind bij de pols en beent weg, het jochie kan haar nauwelijks bijbenen….

Ik weet dat veel mensen vinden dat dierentuinen niet zouden moeten bestaan. Daar is veel controverse over. Dat ik een andere mening ben toegedaan is onderhand meer dan wel bekend.
Aan de ene kant heb je het voortbestaan van een diersoort maar aan de andere, volgens mij minstens zo belangrijke, kant hebben wij als mens toch een verantwoordelijkheid te dragen richting hen die van ons afhankelijk zijn, onze kroost die opgroeit en moet leren wat hoort en niet hoort? Als wij het als (groot-)ouders al zó fout voordoen hoe kun je dan verwachten dat diezelfde kroost elk ander levend wezen met respect en zorgvuldigheid behandelt???

De media staat constant bol van idioterie ten top. Vorige week nog, een baby-dolfijntje stierf omdat toeristen het veel te lang vasthielden om een selfie te maken. Werkelijk, hoe verzin je het? Dit gaat mijn pet echt te boven. Zulke stupiditeit, zulk egoïsme, ik kan er niet bij en mijn ♥ krimpt dan ook iedere keer weer ineen als ik dierenleed onder ogen krijg. De wereld is er vol van… waarom toch???

Tot slot wil ik wél aantekenen dat dit project van mij niet bedoeld is als aanval op mensen die een dierentuin leiden, die daar werken, hetzij als dierverzorger hetzij als vrijwilliger. Al die mensen werken zich een slag in de rondte om het zo goed mogelijk te doen. Niet voor niets zie je immers in steeds meer dierentuinen het aantal vrijwilligers groeien?!?!

Ik heb maar 3 voorbeelden genoemd…er zijn er legio. Wellicht kan mijn project ertoe bijdragen mensen bewuster te maken van hun ‘ taak’  maar bovenal dat een ander levend wezen die behandeling krijgt die het behoort te krijgen. Een respectvolle en zorgzame!