♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Nat gepuzzel

“Zeg Ko?”….’Ja?’…. “Hou jij van Lego?”…’Ehhh?? Hoezo???’..
“Nou, in Planckendael…” en ik zat rechtop; ‘Vertel?’
“Lego-expositie… lijkt me wel wat, gaan we? Wanneer?”…  Ik graai mijn foon, open de agenda-app en zie een dag waarop we beiden wel kunnen….Gezien de zorg om mijn ex-maandag- tegenwoordig elke-dag-meneer een slag om de arm maar als alles goed gaat kunnen we dinsdag de 8e wel. Vervolgens klom ik in de mail om een reeds lang geleden gedane belofte te vervullen. We waren al een paar keer door HAAR uitgenodigd, ‘als jullie in de buurt zijn dan zou ik het heel erg leuk vinden als jullie bij mij langs zouden komen…’ waarop ik toegezegd had dat als zich die gelegenheid zou voordoen ik me zou melden…

Alles ging goed en dus vertrokken we vanochtend in alle vroegte richting het zuiden begeleid door de zon, niet wat voorspeld was maar oké. Eenmaal de grens over was de zon weg en werd het nat, het bleef nat, oeps.
Wel jassen mee maar Daphne had een korte broek aan… de temperatuur was prima daar niet van maar de regen die de hele dag naar beneden kwam maakte die beslissing een niet al te juiste.

We lieten ons de dag door het weer uiteraard niet bederven en we hadden de grootste lol, alhoewel onze camera’s het niet om te lachen vonden. Het is vandaag “wereld-katten-dag’… nou daaraan konden wij ons steentje wel bij dragen want als snel liepen we als twee verzopen katten in die dierentuin in België rond; Planckendael dus.  Nou ligt het voor ons niet echt naast de deur al lijkt het verder dan het is, 3 uur en een paar minuten is het maar, tenminste als je het geluk hebt geen files te treffen…dat geluk is ons nooit beschoren *grinnik*

Aan het eind van de middag stapten we zeiknat, zelfs het fundament van mijn titelatuur kon ik uitwringen, de auto weer in. De kachel gelijk hoog op en de camera’s ervoor zodat die drogen konden. Ruim 2 uur later, wederom door dat oponthoud dat ons kennelijk aangeboren is, stapten we bij Ria binnen alwaar we allerhartelijkst werden ontvangen en onthaald op heerlijke maagvulling. Hè hè, even bijkomen!! Weer een tijd later doofde mijn lampje en stelde ik voor de rest van de weg af te leggen, dat verliep gelukkig probleemloos dus om half tien, 14,5 uur nadat we de ene kant op waren gegaan, sleepten we ons de andere kant op, het huis in. Manlief stond al klaar met een grote bak dampende thee en nadat ik me van mijn goed ontdaan had en in droge, warme en comfortable kledij onder een deken op de bank gedoken was kon ik de flap pakken en aan het werk. Allereerst de fotokaartjes leeghalen natuurlijk, toen de olifantenfoto’s er tussenuit geplukt en die naar Petra gemaild die er al zeer reikhalzend naar uitkeek omdat zij van onze reis op de hoogte was en ik gedurende de dag haar al enkele foto’s via de foon had bezorgd. Daarna de foto’s verder bekeken en geselecteerd en in 1 map samengevoegd zodat jullie ze HIER kunnen bekijken.

Het was een fantastische dag, ik heb enorm genoten, ja ondanks al dat water! Mentaal gaat het prima… maar mijn lijf zucht smekend om rust, nou die krijgt het dan ook wel want morgen ben ik vrij, wat een heerlijkheid. Hoef alleen maar naar mijn elke-dag-meneer en daar het nodige doen… en dan ga ik nog even met manlief op stap naar iets spannends, als dat goed afloopt kom ik daar morgen wel op terug. Mochten jullie je vervelen dan mogen jullie voor me duimen *glimlach*.

Ohhh nog even dit:
Afgezien van het feit dat we deze DODO tegenkwamen… is deze dierentuin nu ook de zeer trotse eigenaar van een koppel Tasmaanse Duivels. Ik had ze nog nooit in het echt gezien, ja op tv wel natuurlijk, maar in het echt is het toch anders. De zo kenmerkende geluiden die ze maken zijn oorverdovend! Heel bijzondere creaturen!!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Fuuurrrrrliieeefffttttttt

Anita heeft deze dagen een logee… haar ex-schoonzusje Marja, die ik natuurlijk ken en met wie ik ook prima door één deur kan. We waren alledrie echt toe aan afleiding na vele dagen (zo niet weken) vol zorgen en stress en andere ballast dus planden we een dagje dierentuin, waar we alledrie dol op zijn. Onze keuze viel op de Duitse dierentuin Naturzoo Rheine. dat op zo’n 150 km van Assen af ligt. Anita en ik waren er in maart al, toen onze 1e keer en dat bleek een zeer aangename verrassing want niet alleen liggen de prijzen beduidend lager in Duitsland, het is ook nog eens een prachtige dierentuin met zo’n 100 verschillende diersoorten.
Een park dat alleszins zeer de moeite waard is.

Nou wil het geval dat Marja een logeetje heeft, een 4-voeter, een dwergschnauzer, superlief en die had ze dus bij zich. Ik ben, zoals jullie wel weten, niet echt fan van honden in een dierentuin omdat de dieren er altijd op reageren  maar vandaag leverde dat toch wel komische taferelen op zo her en der. Niet alleen met andere bezoekers die met honden liepen maar ook bijv. de leeuwenaapjes. Ze waren reuze nieuwsgierig naar dat 4-voetertje voor hen en leken het zelfs leuk te vinden.

De Kaapse Grielen waren minder gecharmeerd, het mannetje hipte behoorlijk opgewonen heen en weer en wist een ander mannetje te alarmeren die hem ook bij ging staan, terwijl de vrouwtjes zich achter hen schaarden, in een verdedigingspose. Dat kon Anita met haar foon filmen terwijl ik het geluk had er mooie foto’s van te maken.

Zie filmpje van Anita:

Met regelmatige pauzes liepen we zo op ons gemakkie de zoo door. Deze zoo staat niet alleen bekend om de zoo zelf maar minstens zo vanwege het klooster en de tuinen die daarbij horen, de zoo bezet er maar een deel van. De plek in Rheine staat met name bekend om hun zoutwinning en dat is ook zeer indrukwekkend om te bekijken. Je kunt dat zout daar ook kopen om mee te koken bijv. De dame in het winkeltje had ook gezelschap van een huisdier, haar hond. Een reus, een Ierse Wolfshond, weliswaar een klein uitgevallen exemplaar maar toch nog eentje die hoog genoeg was om tot haar heupen te komen en zij was iets kleiner dan ik, zo plm. 1.75. Marja schoot in de lach toen ze mij bezig zag met dat dier, ‘die is verliefd’ grinnikte ze het uit, ik kon dat niet ontkennen, integendeel. De eigenaresse, duidelijk net zo gek op haar hond als dat ik op de mijne ben vertelde maar wat graag het eea over haar hond.

De dag vloog voorbij en ondanks dat we er toch al vroeg waren was het al ruim avond toen we weer vertrokken. Het weer was ons prima gezind geweest, af en toe wat regen maar slechts heel kortdurend. Heerlijk geluncht ook, aan het eind van de middag nogmaals koffie met gebak en ijs. Superfout natuurlijk maar ja af en toe mag je jezelf best wel even kietelen toch, en ja natuurlijk had ik mijn escape-pilletjes bij, Anita ook.

Even na half acht stapten we mijn huis weer binnen om nog een bakkie koffie te drinken. Nou waren de dames vanochtend al binnen geweest dus hoefde ik ze niet nogmaals voor de giga puinhoop te waarschuwen. Ik kreeg echter een super verrassing toen ik binnenkwam want de kamer was, voor zover mogelijk, al opgeruimd en de helft van de woonkamer is al klaar. Manlief is een week bezig geweest om de muren schoon te krabben en van alle behang te verlossen. De gaten gevuld etc en vandaag dus 2 muren met structuurverf gedaan, het plafond gewit dus ik was helemaal verrukt. Nadat we koffie gedronken hadden vertrokken de dames weer en ging ik aan de slag mijn hoek weer in te richten. De eettafel is dus weer verlost van diens ballast *glimlach*. Ik ben helemaal happy. Had een geweldig leuke dag en zo thuiskomen vergroot de feestvreugde natuurlijk behoorlijk.

De kleren uit, comfortabel pakkie en en op de bank. Mentaal zit ik helemaal perfect in mijn velletje maar het lijf is moe, ja duhuh, maar dat geeft niet dat werk ik wel weer weg door nu de fysieke rust te pakken.
Echt een dag om in te lijsten!!

Mijn handen waren heerlijk stabiel vandaag en ik kwam dan ook met 215 foto’s thuis waar 200 van overbleven…
Wil je die bekijken? Klik dan ►►► HIER ◄◄◄

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Mazzeldag

Perfect! Zo heel af en toe heb je van die dagen waarop alles loopt zoals je hoopt, dat je van de ene mazzel in de andere rolt, momenten van intense dankbaarheid in elkaar overlopen. Zo’n dag was vandaag!

Vanochtend in alle vroegte tufte ik naar Hotel Van der Valk om daar op de bumper gevolgd te worden door vriendje Ludo. Stapte mijn duiveltje uit en zijn *kwijl* grote peugeot in. Zonder de gebruikelijke ochtendspits, vakantieperiode enzo, kwamen we even na 9-en aan bij de dierentuin in Amersfoort. Weeronline had niet gelogen, het weer was prachtig. Eenmaal binnen begonnen we met een bakkie leut en daarna weer in de benen. Ik weet welke dieren hij graag ziet dus in mijn hoofd had ik al zo’n beetje de route uitgestippeld die ik wilde belopen. Ik wist ook dat we niet de hele dag de tijd hadden gezien zijn overvolle agenda. Eveneens had ik Petra beloofd haar de foto’s te sturen die ik van Yunha hoopte te kunnen maken. Bij het olifantenverblijf aangekomen stond alleen het mannetje buiten… geen dames noch jongedame te zien. Dus de stallen maar in. Yunha stond helemaal achteraan in 1 van de boxen dus haar fotograferen zou niet lukken. Jammer maar helaas.


Ik legde onderweg uit wat waar te zien was en zo liepen we in opperbeste stemming gezellig keuvelend het park door. Hij kende het park niet dus voor hem was alles nieuw en ik kon mijn kennis aanspreken om hem meer te vertellen over het park.
Bij de tijgers hadden we vette pech, ze lagen dusdanig dat hen fotograferen onmogelijk bleek, wederom jammer maar helaas. Op zeker moment bleek het nog vroeg genoeg te zijn dus keerden we op onze schreden terug voor een 2e kans.
Laat die 2e kans nou echt precies goed getimed zijn wan we konden beiden heel mooie foto’s maken van zowel de Siberische als de Witte tijger.
Daar waren we natuurlijk super blij mee!


Gaandeweg was het drukker geworden in het park. Vakantieperiode enerzijds maar anderszijds ook opa’s en oma’s met kleingrut en mama-vriendinnen met kroost omdat papa’s aan het werk waren, bedachten we zo al wandelend. De 2e ronde kwam op zeker moment uit bij het nieuwe verblijf van de hyena’s. Op zich niet de meest aantrekkelijke dieren om te zien maar toch hebben ze wel iets. Dat verblijf ligt tegenover het olifantenverblijf dus (uiteraard) stak ik even  het pad over en zag ik tot mijn grote vreugde dat alle olifantendames ook buiten waren.
Ik richtte mijn camera en alsof het op cue was begon Yunha te hollen, ontzettend aandoenlijk om te zien maar daar een kiekje van scoren lukte me dus niet. Ik haar achterna de bocht om, weliswaar aan de andere kant van het hek, en kon daar een paar prachtige plaatjes schieten. ’t Is zo’n mooi olifantenkind, echt even genieten! Saillant detail… naast mij stond een groepje mensen en zij hadden geen aandacht voor de reuzen in het groot en het klein, ze waren vol enthousiast met elkaar aan het praten over ‘natuur-vakanties’ … in de bossen van Frankrijk en de dalen in der Schweiz waar naakt-recreatie kennelijk tot de ‘mooiste’ vakantie ooit behoorde. En nee natuurlijk wilde ik niet afluisteren maar ja ik heb nou eenmaal een ontzettend scherp gehoor dus geen enkel detail in dat gesprek ontging mij. Toen ik de kriebels kreeg van een ‘teveel’ aan info waarop ik niet zat te wachten ben ik maar snel teruggehobbeld naar de andere kant van het verblijf waar Ludo nog aan het fotograferen was.

Ook dierenpark Amersfoort is volop in beweging, ik vind het geweldig te zien hoe ook deze dierentuin alles in hun macht in het werk zet om de dieren een zo natuurlijk mogelijke habitat te bieden. Het nieuwe leeuwenverblijf bijvoorbeeld, dat 8 juli jl geopend werd, is werkelijk een paradijs voor de grote katten. De 3 dames waren ook buiten maar om onbekende redenen gescheiden van de man, hun buitenverblijf was relatief klein maar zij konden wel het binnenverblijf in, dat was ook zichtbaar voor het publiek, bijzonder mooi aangelegd en heel ruim voor 4 leeuwen.

Tegen het middaguur liepen we het terras op en hebben we in de schaduw heerlijk geluncht, wat in Amersfoort heel goed kan omdat ze een lunchkaart hebben waarop ook producten genoemd worden voor mensen met lactose – en/of – gluten- en/of andere allergieën.
Een klein uurtje later liepen we het park weer uit, de drukte achter ons latend de parkeerplaats op. Op de weg was het al een stuk drukker inmiddels maar zonder verder nog noemenswaardige oponthoud kwamen we een tijdje later in Assen aan. We namen hartelijk afscheid en ik kon huiswaarts keren terwijl Ludo zich naar de zaak begaf omdat hem daar nog enkele taken wachtten.

Kortom een dag volop mazzel met 1 klein ‘minpuntje’, ik had weer bezoek van de ‘trillemientjes’ in mijn ledematen dus veel foto’s moest ik weggooien omdat ze bewogen waren, toch bleven er nog 75 over, KLIK ►  HIER . Ik kijk terug op een heerlijke dag waarvan ik ontzettend genoten heb!!!

UPDATE 22017
Door op onderstaande foto te klikken zie je een aantal van de schitterende foto’s die Ludo maakte!!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Klapband

Al een tijdje terug spraken mijn maandagmeneer ik over dierentuinen… dat onderwerp komt natuurlijk veel vaker aan de orde want hij kan altijd enorm genieten van mijn verhalen over een dierentuin die ik bezocht… waarop hij zei: “Artis…daar was ik 82 jaar geleden voor het eerst een ook voor het laatst, is zeker wel een beetje veranderd sindsdien?” waarop ik voorstelde om met Daphne in overleg te gaan wanneer zij weer een vrije dag had en we dan wel naar Amsterdam zouden kunnen mits het weer natuurlijk goed zou zijn die dag. Vond hij een prachtig plan, dus zo gezegd, zo gedaan, datum geprikt en in de agenda’s gezet, vandaag dus.

Nou is hij met zijn 1.94 geen kleintje in de zin van lengte maar vet op de botten heeft hij niet, soort van gratenpakhuis sak mar segguh. De laatste jaren is zijn loop-mogelijkheid steeds verder geslonken en al hoe ijdel hij ook kan zijn wat dat betreft, ik wist hem over te halen akkoord te gaan met het gebruiken van een rolstoel. Ik verzekerde hem natuurlijk wel gelijk dat ik een goede rolstoel zou regelen zodat hij niet de hele dag in zo’n blauw ijzeren kreng zou moeten zitten. Het is prachtig dat dierentuinen zo ver mee denken dat ze ze ter beschikking stellen maar als je geen ‘ weerbaar stootkussen-lijf’ hebt is dat geen doen. Ik een mooie grote rolstoel geregeld, de banden op laten pompen en in de auto ermee. Verbazingwekkend hoe veel er in mijn duveltje kan maar dat even terzijde, en vanochtend even voor half negen waren we dan gedrieën op weg naar het verre gewest. Het was prachtig weer en ondanks de drukte op weg kwamen we keurig op de geplande tijd aan. De auto geparkeerd, de rolstoel uit de auto en in elkaar gezet en op naar de ingang. Enkele meters voor de ingang schrokken we ons te blubber door een oerknal zonder weerga en rondvliegend rubber. Suffe ikke eerst niets in de gaten dus ik keek zoekend om me heen waar dat geluid toch vandaan gekomen was….totdat Daphne me wees op het feit dat het geluid bij mij vandaan was gekomen, 1 van de banden van de rolstoel was dus geploft. Grmbllll Hoe nu verder?? Ik om de rijen wachtende mensen heen naar een kassa die wel bemand was maar kennelijk niet voor het reguliere publiek bestemd was. Een charmante jonge gozer opende het raampje en met een tandpasta-glimlach werd ik allerhartelijkst begroet. Ik legde de situatie uit en vroeg of hij mij kon helpen met een oplossing. Hij vroeg of ik al entreekaartjes had, nou nee, Daphne stond netjes in de rij. Ik moest haar roepen en toen zij bij mij was gekomen vertelde die jongeman dat we geen 3 maar maar 2 kaartjes hoefden te kopen om binnen te komen. Een geluk bij een ongeluk dus, mooie troostpleister! Even later stond hij buiten, binnen de poort, bij mij met een andere rolstoel en konden we mijn maandagmeneer overhevelen, weliswaar zo’n blauw ijzeren kreng maar heej beter iets dan niets nietwaar? Het comfort verhoogden we door de kussens van de kapotte rolstoel te gebruiken en daarna konden we op naar de koffie om van de 1e schrik te bekomen. We konden er zelfs al om lachen, natuurlijk hoofdzakelijk mede dankzij de adequate handeling van die jongeman en zijn stralende vriendelijk- en hulpvaardigheid.

Het was behoorlijk druk in het park, weliswaar een maandag maar ja vakantieperiode in het westen hè. Het was zalig weer, of eerlijk gezegd voor mij te warm al, in no time had ik het zweet in mijn nek staan. Nou heb ik tegenwoordig overal wel haarelastiekjes liggen maar niet in mijn cameratas natuurlijk grmbl *grinnik*, dus moest ik vaker dan mij lief was mijn camera los laten om mijn haar van mijn natte nekhuid te verlossen en even door te schudden. Enige tijd later hadden we trek en ging Daphne in het restaurant in de rij staan. Personele planning is ook daar kennelijk een hot item op drukke dagen, mijn maandagmeneer en ik namen plaats op het terras in de schaduw en wachtten tot Daphne bij ons terug kwam, ruim een half uur later. De trek was honger geworden dus onze lunch was in no time verorberd.

Op naar het nieuwe olifantenverblijf, wow wat is dat mooi geworden zeg! De 3 olifanten die Artis rijk is hebben zeeën van ruimte en kunnen ook heerlijk badderen in een grote poel, wat een feest. De jonge Sanuk genoot daar zichtbaar van en dat zie ik natuurlijk weer heel graag. Binnendoor naar de vlindertuin want die wilde mijn maandagmeneer ook graag zien. Oefff, de warmte sloeg ons in het gezicht dus wederom in no time parelde het zweet van mijn hoofd af. De vloer is dan wel prima begaanbaar in die vlinderkas maar de stijging in die vloer maakt het duwen van een rolstoel die niet echt mee wil werken niet tot een feestje. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar was enorm opgelucht toen we even later weer buiten stonden. Via de leeuwen dan maar terug naar de uitgang. Meldde me weer bij de infobalie om de rolstoelen om te ruilen terwijl Daphne de auto ophaalde.
Mooi voor de middagspits aan reden we noordwaarts en om even over 4-en leverden we mijn maandagmeneer bij zijn huis af. Hij was inmiddels erg moe maar bedankte ons nog wel even weer voor de fijne dag. Het is zo leuk om hem mee uit te nemen, hij kan zo genietend naast me in de auto zitten en geeft zijn ogen goed de kost. Onderweg nog uitvoerig vertellend over hoe hij ‘toen’ naar Artis was geweest. Met een stoomtreintje, vanuit Assen naar Amsterdam, in die tijd dus speciale treinen die ingezet werden voor scholen om schoolreisjes te organiseren. Stel je ver… nog ver voor de 2e wereldoorlog… ik probeer me dat voor te stellen maar dat lukt natuurlijk van geen kant ik ben immers van ver na de oorlog. Ik weet wel iets van de geschiedenis en kan me wel tv-beelden voor de geest halen maar me echt een voorstelling maken van hoe hij als 8-jarige jochie door Artis liep, dat lukt me niet. Logischerwijze komt het gesprek dan ook op de voortgang van alles… mensen van zijn leeftijd hebben toch maar even heel veel dingen zien ontstaan en veranderen, veel meer dan de mensen van deze of mijn generatie.

Eenmaal thuis de foto’s uitgezocht en geselecteerd natuurlijk. Het zijn er niet zo heel veel deze keer en de meesten zijn ook niet van mij maar van Daphne maar dat geeft natuurlijk niks. De volgende keer zullen het er weer veel meer zijn, Daphne en ik willen binnenkort weer want we willen natuurlijk heel graag de welpjes van Rica & Mowgli zien, de beide panters die vanuit Emmen naar Amsterdam verhuisden toen het oude park in Emmen de deuren sloot, die welpjes zaten vandaag nog uit het zicht van publiek, dus we gaan gauw weer terug, alleen wanneer weet ik nog niet.

Foto-Map van vandaag dus…. 140 foto’s… vind je HIER

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Drempels

Waar een wil is is een weg…
Te moe om pap te zeggen eigenlijk, een paar weken al. Ik slaap me suf, uren en uren achtereen, alsof mijn lichaam bezig is met het onmogelijke, een inhaalslag. De knop van de wilskracht moet elke dag weer om, meermalen per dag zelfs. Het liefst ga ik languit liggen en blijf ik in die houden maar ik weet maar al te goed dat dat nou net niet het juiste is dus geef ik mezelf de spreekwoordelijke schop onder mijn jeweetwel en klim ik weer in de benen en ga ik iets doen, wat dan ook maar ik ‘moet’ of ‘wil’.

Gisteren bespraken Daphne en ik al dat we vandaag naar Emmen wilden, het was al weer veel te lang geleden dat we daar samen waren. Met haar werkrooster en die van onze heren, waar we allebei toch wel rekening mee willen houden, kwam het er maar niet van. De weersvoorspellingen waren prachtig en de heren beiden aan het werk, zij vrij, ik vrij na 12.00 uur dus zaten we even na 12-en in de auto op weg naar Wildlands. Al ken ik het park inmiddels op mijn duimpje, ik vergaap me elke keer weer, het is zó ontzettend genieten daar. Amper binnen voelde ik al de vermoeidheid uit mijn lijf wegzakken en kon ik de wilskracht-knop terug draaien.
Gezien de tijd die we nog hadden tot sluiting hadden we al van te voren afgesproken welke delen/dieren we pertinent wilden zien en fotograferen. Zouden we daar nog meer aan toe kunnen voegen zou dat prachtig zijn, zou dat niet gaan dan zou dat ook geen ramp zijn. Op maandag is het nooit echt druk en tref je evengoed leuke mensen met wie je in gesprek raakt, zo leuk! We troffen een Amsterdamse familie, meermalen, totaal vreemd maar toch gevoelsmatig alsof we elkaar al jaren kenden.

Even ‘snel’ de vlindertuin in? Kijken of er Atlasvlinders zijn? Ja tuurlijk. En ja hoor, we boften, ze waren er, 2 maar liefst. De hoeveelheid vlinders was enorm groot dus we bleven daar langer hangen. De IJsberendames waren op 1 na niet te zien, dus daar waren we snel klaar. De leeuwenwelpen was onze, wederom, pechplek. Is natuurlijk toeval (alhoewel, ik roep toch altijd dat toeval niet bestaat?) maar telkens als ik er met Daphne loop liggen ze buiten bereik van onze lenzen. Loop ik er met Anita dan zijn ze altijd volop aanwezig en fotogeniek. Toch lukte het ons vanmiddag een paar foto’s van de leeuwen te maken, beter iets dan niets nietwaar?

Vlak voor vertrek kocht ik, zoals altijd, 2 kaneelstokken voor mijn (v)echtgenoot en viel mijn oog op iets leuks. Dus liepen we even later met die kaneelstokken en 2 cadeautjes voor mijn buurjochies de poorten uit. Even na 6-en kwamen we thuis aan, maakte ik mijn buurjochies hartstikke blij, legde ik manliefs snoep klaar en zette ik thee waarna we beiden op de bank ploften om onze foto’s te bekijken, we hadden allebei een ‘goede handen’-dag gehad en waren zeer tevreden over de meeste van onze foto’s.

De collectie Wildlands-foto’s is dus weer een stukkie uitgebreider dan voor vanmiddag. Ik heb weer één map samengesteld met dus een deel van mijn foto’s en een deel van Daphne’s foto’s. Wil je ze bekijken? Dat mag & kan ► ► ► H I E R ◄ ◄ ◄

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Zó je dag (niet) hebben

33 jaar al… wat een tijd…en waar is die tijd gebleven? Toen, 1984, beiden amper getrouwd en nog niet droog achter de oren, ook al dachten wij toen van wel natuurlijk, werkzaam bij hetzelfde bedrijf. Ontmoetten elkaar op de werkvloer van ons beider nieuwe werklocatie nadat we beiden overgeplaatst werden vanuit diverse locaties van dat bedrijf in de stad, Groningen om precies te zijn, naar een lokaal kantoor in een dorp, Hoogezand om precies te zijn. Ik woonde zo’n 3 km ten westen van dat kantoor en zij amper 1 km ten oosten.
Wat is er veel veranderd sindsdien. Zij scheidde, huwde en scheidde, en huwde, vandaag nog met een vette grinnik: “3x scheepsrecht toch?” bevestigd. Wetende, én in haar stem ook duidelijk horende, dat ze nu super happy is. Inmiddels woont zij al weer bijna 30 jaar in het westen. Ik werk al 12 jaar niet meer bij dat bedrijf, zij nog steeds wel, zij het dan op een behoorlijke afstand van haar woonplek. De vele, nog steeds gaande, veranderingen hebben haar werkplezier niet vergroot, integendeel. Ze is aan het solliciteren en ik duim natuurlijk voor haar mee dat ze een andere functie mag gaan uitoefenen. Een functie die de toekomst schijnt te hebben en dus nog volledig in ontwikkeling is… ik hoop het zo voor haar!
Hoe dan ook…  we proberen minimaal 1x per jaar maar liever vaker natuurlijk, samen wat uurtjes te spenderen, die data worden dan ook vaak al ver van te voren geprikt. Helaas moest het een paar keer verschoven worden vanwege mijn gezondheidsperikelen maar vandaag kon het dan eindelijk toch doorgang vinden.


Haar vader, al jaren weduwnaar, woont nog steeds in onze ‘oude’ woonplaats,  met zijn nieuwe levensgezellin. Sjoukje was er gisteren naar toe getreind en ik zou haar daar vanochtend oppikken. Wat we vandaag gingen doen mocht ik bepalen, zij wilde het niet weten. Ze was expres naar het noorden gekomen opdat ik niet zovele kilometers zou hoeven rijden in mijn uppie.  Ik had een aantal plannetjes gemaakt en welke het precies zou worden en hoe het precies zou verlopen hing af van oa het weer en natuurlijk de tijd, die vliegt immers altijd sneller dan je denkt, vooral als je het naar je zin hebt? Aangezien er morgenochtend weer vroeg uit de veren gesprongen, nou ja met deze temperaturen zijn het hooguit lakens, moet worden vanwege de werkverplichtingen wilde ze niet al te laat thuis zijn, logisch toch!  Ik wilde daarentegen niet dat zij nog vanuit het noorden vele uren moest treinen inclusief overstappen. Was even een gepuzzel want ja ik reis niet met het ov dus weet er niets van. Uiteindelijk besloot ik haar in Zwolle af te zetten zodat zij ‘maar’ 2 uurtjes zou hoeven treinen, rechtstreeks naar CS Den Haag, wat vervolgens voor mij betekende dat ik dan nog 3 kwartier in mijn uppie moest tuffen. 2x 3 kwartier op 1 dag is genoeg voor mij, zeker met dit weer! Toen ik om half zeven binnenstapte was mijn pijp wel leeg, dus ik vloog met verzamelde moed/kracht snel onder de douche door en dook op de bank alwaar manlief al een bak thee had neergezet.


Al met al vlogen in totaal 340 kilometers toch wel onder mijn auto door vandaag, waarvan dus 127 in mijn uppie. Ik had zaterdag in Duitsland mijn tank al gevuld en aangezien mijn auto op Duitse benzine veel zuiniger rijdt, én het daar al snel tussen de 20 en 30 cent per liter goedkoper is, snappen jullie vast wel waar ik vandaag tankte *grijns*. Het was een zalige dag, totaal relaxed een dierentuin in waar ik graag vertoef en de weg op mijn duimpje ken inmiddels, Sjoukje genoot ook volop mee. Het enige dat we samen als een ‘probleem’ ervoeren was de hitte. De zon scheen ongenadig en hoge luchtvochtigheid deed daar een schepje, zeg maar gerust SCHEP, bovenop. GodZijDank heb ik arko *glimlach*, die moest dus ook beide ritten volop aan de bak. Een ander ‘probleem’ had zij niet maar ik wel, hoogstwaarschijnlijk ten gevolge van die hitte en humiditeit verkrampten mijn handen om de haverklap en kon ik dus veel foto’s weggooien bij ’t nakijken. Ook de belichting kreeg ik maar niet zoals ik het graag wilde maar goed, er bleef nog een aantal over dat ik wel tonenswaardig vind, als je die wilt bekijken klik dan ►►►HIER◄◄◄ Die 2 minpuntjes neem ik van ♥-e voor lief want zo’n dag als vandaag is er eentje met een gouden randje, past perfect in mijn koesterdoosje. Vriendschap; de echte, de pure, is immers onbetaalbaar. Ik koester het én haar natuurlijk ook *glimlach*. Rijk mens ben ik toch!!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Schizofreen

De Beeldentuin in Gees is een zeer favoriete plek bij Niels, Anita en mij. De zomerexpositie is 3 weken geleden weer geopend maar doordat Anita niet vrij was konden we er gedrieën nog niet eerder naar toe dan vandaag. Halverwege de dag stonden ze op de stoep en nadat ik ingestapt was tuften we via via naar Gees. Ons, zoals altijd weer vergapend aan, en verwonderend over, hoe mooi onze provincie is. Wat op Niels wel het grootste impact heeft, nog steeds, als geboren en getogen westerling. Traditioneel beginnen na binnenkomst altijd met cappuccino en Drentsche Krentenwegge met een dikke laag echte roomboter, vandaag dus ook. (Ja ik weet: FOUT in hoofdletters maar wel Goddelijk lekker dus meer dan een escapepilleke waard *grinnnik*). Wel hilarisch, staan we bij de balie blijkt dat ik ze niet bij me heb… Anita altijd wel, oeps, nee, vandaag dus niet, ehhh dan maar thee zonder die wegge? Nee ook niet, Niels bedacht zich plotsklaps iets, spurtte weg om even later terug te komen met een doosje pilletjes, “lag een reservedoosje in de auto”  zei hij met een vette grijns van oor tot oor en zodoende zaten we dus even later toch traditioneel zoals altijd enorm te smullen.
De beeldentuin omvat een behoorlijk groot gebied dat in diverse delen is opgesplitst. Elk deel heeft dan een groep kunstwerken van 1 bepaalde kunstenaar. Kunst is, zoals met alles eigenlijk, afhankelijk van je smaak maar hoe je kijkt, vanuit welke positie, wat je ziet (registreert) en welke associates het in je oproept bepaalt je oordeel over iets. Alhoewel ik zoals ieder jaar ook nu weer kan zeggen dat het een bezoek zeker waard is vind ik de collectie van dit jaar minder leuk dan van voorgaande jaren, dat waren Niels en Anita ook met mij eens. Het kunstwerk hierboven en hieronder heeft het meeste aandacht gekregen, bij dit kunstwerk stonden wij het langst stil. Associates vlogen over en weer. Vanuit mijn kant als ‘gezegende’  en vanuit Anita’s kant gezien het werk dat zij doet. In de fotomap zul je meer foto’s van dit kunstwerk vinden, het zit ‘m in de details. Geldt overigens voor elk kunstwerk dat er in dit specifieke deel van de tuin staat die door dezelfde kunstenaar zijn gemaakt.
Eenmaal weer buiten de poorten en in de auto toerden we verder en uiteindelijk kwamen we in Aalden aan. Zeker ook een heel favoriete plek van ons gezien het feit dat je daar zalige pannenkoeken kunt eten. Niels bestelde zijn ‘vaste’ keuze en Anita en ik kozen voor wafels met ijs, slagroom en vers fruit. “Kan nog wel, de uren van de werking van de pilletjes zijn nog niet om, dit kan er dus nog wel ff bij”  grinnikten we.
We stapten de auto weer in en reden via via terug naar mijn woonstee waar ik rond etenstijd werd afgezet en mijn (v)echtgenoot me met een grote beker dampende thee in mijn meest favoriete smaak, opwachtte en verwelkomde. Al met al kan ik dus zeker wel stellen dat ik een heel fijn weekend heb gehad, dat mijn camera hard heeft moeten werken en dat het resultaat daarvan er zijn mag. Foto-Album Gees dus, aangevuld met foto’s die Niels en Anita maakten met hun gsm’s.

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Benen in Burgers

“Zeg Ko? Morgen dierentuin doen?”  ~  ‘Tuulk, welke wil je?’  ~  “Maakt me niet uit, maar Arnhem misschien, was ik al lang niet meer….”   ~  ‘Ik vind het best, even kijken wat weeronline zegt…regel jij korting  kaartjes dan?’  ~  “Ja ga ik doen”. ~  En even later stond het in de agenda, vandaag dus naar Arnhem, op naar Burgers Zoo. Even voor 8-en zaten we in de auto en reden we in gemiezer van bovenaf zuidwaarts waar we een kleine 90 minuten later de auto parkeerden. Eenmaal binnen druppelde het nog een paar keer maar al snel kwam Luie Evert door de bocht, gingen onze jassen uit en niet meer aan en moesten we zelfs af en toe zweet van het voorhoofd afvegen en deo aan het werk zetten. Vanochtend waren we beiden erg moe, allebei een fysiek drukke week gehad dus we weifelden nog effe voor we vertrokken. “Beter in de buitenlucht en genieten dan allebei de hele dag binnenblijven en wellicht depressiever naarmate de dag vordert op de bank..” was ons motto en dat we toch wel fysieke energie misten hebben we gemerkt maar ons er toch niet door laten weerhouden, we hebben dan ook het hele park gezien, zowel alle buitendelen als alle binnendelen. Opgeven is immers geen optie *glimlach*. Aanhouder wint toch? De diverse terrasjes met een bak thee en wat lekkers hielpen ons er natuurlijk wel enorm bij *grinnik*.

Met regelmatige pauzes om onze benen te laten rusten, ja ja ja ik vergeet altijd weer dat Burgers op talrijke heuvels gebouwd is grrrrr, maar het weer was veel te mooi om op te geven dus beenden we door. Het weer kwam beduidend beter naar voren dan voorspeld en we genoten daar enorm van, mede doordat er ook veel rust in het park heerste omdat er heel weinig publiek was. Tegen half zes zaten we weer in de auto, allebei compleet afgepeigerd maar wel met veel mooie foto’s en nog volop nagloeiend van hoe fijn de dag was verlopen. Rond de klok van 7 kon manlief ons verwelkomen met dampende thee en nadat ik mij in makkelijkere kleding gehuld op de bank had geïnstalleerd kon ik aan de slag met het sorteren en uploaden van de foto’s. De map bevat 26 foto’s, de meesten van mij en een kleiner aantal van Daphne. Wil je ze bekijken? Klik dan maar ►►►HIER◄◄◄

Ergens na de zomer gaan we terug want dan is de bouw van een nieuw deel, De Mangrove, afgerond en daar zijn we natuurlijk heel erg benieuwd naar, naar wat we vandaag al zagen gaat dat er spectaculair uitzien! Geduld oefenen dus. Verder is het nu vrijdagavond dus weekend, 2 dagen voor de boeg met een (vooralsnog) lege agenda. Mijn geest is in goede stemming, mijn hoofd heerlijk opgeruimd letterlijk en figuurlijk, mijn lijf is op maar dat mag op dit moment ook wel toch? Komt vast ook wel weer goed. Fijne avond, welterusten en mocht ik je niet ‘spreken’ dan wens ik je een fantastisch weekend!