Muzieklaatje Achter-Foto

Achter-de-foto-15


Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017

15 ~ 23 november 2017

Bijdrages van:


Sommigen van jullie kennen haar wel, anderen weer (nog) niet… Nathalie, zij blogde geruime tijd onder de naam Meer dan Mamma. Die blog is inmiddels uit de lucht maar zij is dat zeker niet. Haar zoon Robbie heeft groen licht gekregen, afgelopen 15 november, en hij mag gaan “Fietsen tegen Kanker” met ‘Flevoland Fietst Tegen Kanker’.
Hij omschrijft het op zijn speciaal hiervoor gestarte blog, maar ook kun je hem volgen (en liken!!) op de Facebookpagina die hiervoor in het leven geroepen is, als volgt:

Hallo, Ik ben Robbie en samen met mijn school doe ik mee aan Flevoland Fietst Tegen Kanker.  In juni 2018 ga ik de Alpe d’Huez beklimmen en tot die tijd houd ik samen met mijn moeder deze website (en een faceboekpagina) bij met de stand van zaken. Leuk dat jullie komen kijken, en willen jullie mij sponsoren, dan zou ik dat fantastisch vinden. Groetjes, Robbie

Met behulp van mams die druk aan het haken is geslagen probeert Robbie nu geld in te zamelen. Ik heb zelf inmiddels een bijdrage overgemaakt en mijn Inktvis ontvangen…

Mijn ‘verhaal achter de foto’ van vandaag wijd ik dus met alle liefde aan deze prachtige jongeman en zijn even prachtige moeder die hun ♥♥ op de juiste plek hebben. Heb jij ook nog ergens een paar verloren eurootjes liggen? Wil je ook zo’n schitterend inktvisje? Wil je deze blogster en haar zoon helpen? Klik dan in dit bericht op 1 van de links en volg je ♥.
Zij zullen je onnoemlijk dankbaar zijn en ik sluit me daar natuurlijk van ♥-e bij aan!!

►meer~more

Achter-de-foto-14


Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017

14 ~ 16 november 2017

Bijdrages van:


Manlief en jeugd delen een hobby; de boogschietsport.
Jaren geleden, zoonlief was een jaar of 14,  komt hij op zeker moment van school thuis en was hij razend enthousiast over iets dat hij op school gezien had. Mijn zoon was, a la mams, totaal wars van sport. We hadden van alles en nog wat geprobeerd want ik vond lichamelijke activiteiten voor kinderen toch wel heel belangrijk gezien de toen al aanwezige vrees op overgewicht gezien de familie van paps, maar hij hield het niet eens die spreekwoordelijke blauwe maandag uit, maar dit was het dan wel. Dus ging ik op zoek naar een vereniging in de omgeving, die er niet bleek te zijn.

In die tijd was ik net goed en wel begonnen met bloggen en had ik leuke contacten met een aantal mensen op een hulpforum, tijdens een gesprek over wederzijdse kinderen kwam dit dus ter sprake en laat die meneer nou raad weten want zijn vrouw was lid van een boogschietvereniging.  Het bleek niet mogelijk om onze zoon daar lid van te laten worden gezien onze werkagenda’s en de afstand en het feit dat we toen nog maar 1 auto hadden. Die echtgenote echter, was de trammelant in de betreffende vereniging meer dan zat en had al vergaande plannen om zelf een boogschietvereniging op te richten en laat haar locatie-wens nou precies ook onze buur-woonplaats zijn. Dit moest dus zo zijn *glimlach*. Zij vroeg mij of ik een locatie wist en ja die wist ik, samen reden we er naar toe, bekeken de hele bubs, spraken de beheerder en binnen een half uur was alles in kannen en kruiken. In no time kwam die vereniging van de grond en zoonlief genoot. Manlief, die hem altijd bracht en haalde, werd al snel besmet met dat virus en op zeker moment zei hij: “als ik daar toch de hele tijd bij ben, kan ik net zo goed zelf ook lid worden..” en zo geschiedde.

In oktober 2007 verhuisden we maar manlief en zoon wilden niet van vereniging wijzigen dus tuften ze elke dinsdag / woensdag / donderdag op en neer, afhankelijk van manliefs werkrooster, op en neer naar onze vorige woongemeente. De kosten rezen natuurlijk de pan uit maar wat ik ook zei, niets haalde hen over. Tijdens één van mijn vrijwilligersactiviteiten ontmoette ik de voorzitter van de boogschietvereniging hier in Assen en ik vertelde hem hoe het zat. Hij grijnsde van oor tot oor en zei: “Kun je je man hierheen lokken? Dan doe ik de rest wel….”  Ik had er een heel hard hoofd in maar uiteindelijk kwam manlief aangehobbeld. Amper oog voor mij natuurlijk want op de locatie waar ik was, bij die betreffende activiteit, was een deel van de ruimte volgestouwd met bogen om de Asser boogschietvereniging te promoten… ’s avonds bij thuiskomst kreeg ik te horen dat zowel manlief als zoonlief een proefavond zouden meedraaien en als het zou bevallen zouden ze switchen want eerlijk gezeg waren ze die vele km’s op en neer elke week toch wel behoorlijk zat aan het worden… goh?

Dát had grote gevolgen *grijnsssss* !!!
Zoonlief, gesloten, zwijgzaam, stille wateren diepe gronden-type ging elke week met plezier heen. Op zeker moment komt manlief thuis met een grijns van oor tot oor, op mijn vraag: “wat is er zo leuk?” antwoordde hij: “Ik denk dat we eerdaags een schoondochter-in-spé zullen hebben…” Nou ik kan op recht zeggen dat het goed is dat ik languit lag en niet rechtop stond want ik was dan waarschijnlijk van opperste verbazing omgekukeld. Manlief bleef gelijk te hebben echter hij had zich in het betreffende meisje vergist. Toen zij hier voor het eerst binnenstapte en ik haar heel hartelijk beegroette met: “dusss jij bent *naam*” … ‘Nee hoor, ik heet Daphne!’ … een blunder van de eerste orde waarover we hier nog af en toe vreselijk in de slappe lach kunnen schieten, dat gebeurt me dus echt niet nog een 2e keer *grijnssss*

Onze gang staat ‘vol’ met 3 grote koffiers. 3 verschillende in formaat en vorm want ze schieten alledrie met een andere boog dan de ander. Jaarlijks gaan ze diverse wedstrijden af en her en der in huis staan/hangen dan ook de bekers en penningen die ze ondertussen in de wacht hebben gesleept. Regelmatig zit er wel eentje aan de eettafel om weer vleugels aan de pijlen te plakken of wat ook maar. Mij is in de loop der jaren wel duidelijk geworden dat het een zeer ingewikkelde sport is met vele haken en ogen en dat het niet zo simpel is als dat je zou denken als je bijv. naar Robin Hood kijkt ofzo.

Nou ja, maakt ook niet uit, zolang ze er maar plezier in hebben én de bogen niet in samengestelde staat kant en klaar voor het grijpen in huis hebben staan vind ik het allemaal best. Het zijn én blijven wel wapens waarmee je iemand met het grootste gemak het loodje kan laten leggen en dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben.

►meer~more

Achter-de-foto-13


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

13 ~ 9 november 2017

Bijdrages van:


Deze foto maakte Daphne met haar telefoon toen ze op weg was met Bastiaan om Brego naar de trimster te brengen omdat ik dat die keer zelf niet kon doen door omstandigheden.

Onze laatste hondenaanwinst is er eentje met een forse rugzak, inmiddels loopt hij hier alweer 4,5 jaar rond maar nog steeds merken we dat hij nog last heeft van die rugzak, Aan de ene kant ben ik blij dat ik niet weet wat erin zit maar aan de andere kant zou ik wel willen weten.
Het laten trimmen was hoognodig, zodra hij maar een borstel zag schoot hij al in de stress. Inmiddels zijn hij en de trimster de beste maatjes en kan ze hem 3/4 van de hele beurt geven zonder dat ze hem een muilkorf om hoeft  te doen. Dat is al een hele winst bij de 1e keren vergeleken. Of het ooit helemaal zonder kan weten we niet, dat is afwachten, maar is ook niet belangrijk. Het feit dat hij hier blij gaat dartelen op het moment dat wij hem vertellen dat hij naar Willemijn mag zegt al genoeg. Dinsdag mag hij weer… ik heb het hem nog niet verteld want het begrip ‘nog zoveel nachtjes slapen’ snapt hij natuurlijk niet *glimlach*.

►meer~more

Achter-de-foto-12


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

12 ~ 2 november 2017

Bijdrages van:


Emmers poep heb ik aangesleept de afgelopen jaren!
Het ‘oude’ dierenpark in Emmen verkocht ze altijd en de olifantenballen werden dan verdeeld over onze bloemperken. Niet alleen in onze tuin maar ook voor diverse andere mensen die mooiere bloemperken wilden nam ik ze mee. Die olifantenpoep zorgde niet alleen voor weelderigere bloei maar ook geuren van de bloemen, en nee geen poepgeuren, integendeel!

In het nieuwe park is deze verkoop niet weer opgestart, dat vind ik erg jammer, heb het al in het begin als ‘verzoek’ ingediend maar helaas tot op heden nog niet ingewilligd.

Grappige bijkomstigheid van deze vorm van mest was dat er geen vreemde kat in de tuin kwam. Sterker nog, als wij het in onze bloemperken verdeeld hadden gingen onze eigen poezenbeesten met holle ruggen en dikke staarten over het tuinpad die eerste paar dagen *glimlach*.

Ik weet wel, zodra het weer kan… koop ik ze weer!

►meer~more

Achter-de-foto-11


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

11 ~ 26 oktober 2017

Bijdrages van:

Elk jaar zo in september begint het bij veel mensen te kriebelen. Kriebelen in de zin van kerstversieringen van zolder halen en alvast beginnen met het opzetten ervan. Wie daar het vroegst mee zijn, zijn volgens mij ongewijfeld de detaillisten. Alhoewel ik het eigenlijk verfoei al zo vroeg in het jaar met Kerst-gerelateerde zaken bezig te zijn snap ik het ook wel van die detaillisten. Zij willen niet alleen verkopen maar ook graag nieuwe trends laten zien en daarbij is het decoreren van een deel van de winkelruimte een ingrijpende en omvangrijke klus die veel tijd vergt en waarvan men dus ook wel een tijdje wil genieten ipv snel opbouwen en heel snel daarna weer afbreken.

Met name de grote tuincentra beginnen vroeg en maken er ieder jaar weer enorm veel werk van, daar heb ik zeker bewondering voor. En stiekumpjes weg ben ik ook wel eens een beetje jaloers op de creaties, het maken ervan is 1 maar het bedenken ervan is 2, en zo’n creatieve geest heb ik zelf niet meegekregen. Kerst is dan wel een feest voor iedereen (althans…) maar met name voor de religieuzen onder ons heeft dit feest een extra kantje en dat zie je overal in de versieringen terug. Iedere herfst en winter trek ik er dan ook op uit om een aantal tuincentra te bezoeken om hun kerstshow te bekijken en daar geniet ik altijd enorm van. Zo is het al een aantal jaren de traditie om op of vlak voor  of vlak na mijn verjaardag naar Oosterik in Denekamp te rijden. Ook dit jaar ga ik dat weer doen, precies op mijn verjaardag in dit geval .

Vorig jaar hing er in het tuincentrum hier om de hoek onderstaande krans. Het was niet te koop, wat ik aan de ene kant jammer vond maar aan de andere kant ook plezierig want ik stelde me een prijskaartje voor die van ze never nooit niet binnen mijn budget zou vallen *glimlach*.  Deze krans was plm een meter in doorsnee, ik had het natuurlijk nooit kunnen plaatsen want ik heb er echt geen plek voor. Bovendien past het qua kleuren natuurlijk ook niet echt bij de rest van ons interieur.  Ik heb toch behoorlijk lang intensief naar deze krans staan kijken om te onthouden in een poging er naderhand zelf een soortgelijke te maken, daarin ben ik dan weer helaas niet geslaagd. Mijn krans was leuk hoor, maar leek niet op deze.

Ik heb ten langen leste mijn krans maar weer uit elkaar gehaald en de christelijke beeldjes terug gezet waar ze altijd horen, in de stal die wij hebben. Ook een vrij grote overigens, waar ik toch ieder jaar weer met heel veel plezier naar kijk. Ik zit me nu al weer af te vragen waar ik het deze keer zal neerzetten. Plaats maken moet ik zo wie zo natuurlijk maar ik heb nou eenmaal een veestapel, zwiepende staarten en (te) nieuwsgierige kattenneuzen zijn geen dingen waarmee ik geen rekening kan houden, ach het is nog niet zover, ik kom er vast wel weer uit, dat lukt me dan weer wel elk jaar *glimlach*

►meer~more

Achter-de-foto-10


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

19 oktober 2017 – 10

Bijdrages van:

Een foto zoals die er wel meer zijn. Mijn grootste knuffelbeervriendje.
Ik ontmoette hem toen ik naar aanleiding van een soort van weddenschap met een andere vriend mee ging naar een voorstelling in het theater in onze toenmalige woonplaats van een groep waarvan ik nog nooit gehoord had.  Jeans-7-The One & Only in oktober 1997.
Wat er nou precies die avond gebeurde weet ik nog steeds niet, ik kan het echt niet verklaren, al hoe graag ik het ook zou willen.  We zagen elkaar en het was ‘boem’, aan beide kanten. En NEE! niet in de zin van ‘liefde van het leven op het eerste gezicht’ maar wel in de zin van ‘liefde voor het leven in vriendschap’ op het eerste gezicht.  Aangezien die avond ook mijn Jeans-verslaving acuut ontstond zag ik hem dus heel vaak dat, voor mij 1e, seizoen. De seizoenen die volgden waren niet anders, behalve dan dat wij elkaar ook privé gingen treffen. Met zijn vrouw en dochters kon ik het ook gelijk prima vinden. Wat hebben we een tranen gedeeld, ongelofeloos, tranen van de slappe lach maar ook andere tranen, dat mag binnen zo’n hechte band, want ook pijn/zorg/verdriet deel je dan met elkaar. De tranen van het lachen waren overigens ruimschoots in de meerderheid!!!
Deze foto is van ergens rond kerst 2014, ik weet de datum niet meer, ik weet alleen nog dat hij gemaakt is rond kerst in 2014. Dat dit de laatste foto van ons samen zou zijn wist ik toen nog niet. 31 juli 2015 ging zijn, reeds zo lang wakkerend, lichtje uit.
Er gaat nog steeds geen dag voorbij of ik denk aan hem, een geur, een geluid, iets dat ik zie, noem maar op, er gebeurt elke dag wel iets dat in mij een herinnering aan hem oproept. Hij was nog maar 67, net een paar weken eerder geworden.
Hij, die zich zó ontzettend verheugde op het jubileumseizoen dat dat jaar in september van start zou gaan, die al sinds Jeans-7, de vaste chauffeur en merchandisingmeneer was, geliefd in elk theater zowel bij de medewerkers als het vaste publiek. Hij aan wie in de jubileumshow 1 nummer werd opgedragen, elke voorstelling hield ik het bij dat nummer niet droog, keek ik ook het betreffende castlid dat dat nummer zong nooit aan op de 1e keer na en onze ogen elkaar vonden,, we elkaars verdriet (h)erkenden…

Het leven gaat door, er gebeurt nog steeds veel dat je niet verwacht en dat je, al dan niet aangenaam, verrast en overdondert. Zo is het nou eenmaal en we hebben het er maar mee te doen want het is of dat of niks… maar wat kun je iemand missen!!! Hoe groot zijn invloed was merk ik nu als ik weer een theater binnenloop om een voorstelling van Jeans te gaan beleven, het is anders, het zal nooit meer zo zijn als dat het was, én dat accepteren lukt me maar moeilijk moet ik eerlijk bekennen.

Lieve lieve Karel, nooit uit mijn gedachten, voor altijd in mijn ♥, ik mis je!!


Overigens… Samen met Karel sloot ik in seizoen 7 nog iemand in mijn hart, Edwin, die Karel volgde, ruim een jaar later, 21 september 2016 op 53-jarige leeftijd die de strijd tegen kanker sinds 1998, verloor.  Ik zie hen nu beiden voor me, groot plezier makend want als ze iets heel graag deden die 2 was het wel pret maken en hikkend in lachbuien dubbelklappen. *glimlach*.

►meer~more

Achter-de-foto-9


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

12 oktober 2017 – 9

Bijdrages van:

4 maart 2017… zo rond de klok van 8 ongeveer begint mijn gsm te trillen en hoor ik Smaug (draak uit The Hobbit) brullen, zijn stemgeluid brult dan: “whereeee areeee youuuuu”. Het sein dat ik een berichtje via Whats App binnenkrijg. Die zaterdag was rustig verlopen en ik keek ook uit op een rustige zondag want ik had geen plannen. Manlief had de door mij zo verafschuwde middagdienst dus ik had me voorgenomen om er een LotR-marathon van te maken. Oftewel, bij zijn vertrek rond 12.45 de 1e van 6 dvd’s in de recoder te stoppen, lekker languit op de bank te gaan en dan uren en uren genieten van de trilogie Lord of the Rings. Ik zou daar wel zoet mee zijn tot dat manlief thuis zou komen die avond ergens rond 22.45…

Niet dus… in het whatsappje stond de vraag of ik al plannen had voor de zondag? Nou nee dus. Wat bleek? Anita moest de zondag ook de hele dag werken en Niels had geen zin om thuis te blijven zitten in zijn eentje. Kwam dat ff goed uit, ik namelijk ook niet. Nou zijn we beiden wel gek op dierentuinen maar Niels minder dan ik en hij had die zondag geen dierentuin-zin dus bespraken we andere opties. “Iets geks doen dan?” was op zeker moment mijn vraag… ‘waar denk je aan dan?’ was de wedervraag. Ik antwoordde vervolgens dat ik al heel lang heel graag weer eens naar Schiermonnikoog wilde maar dat er nooit van kwam.

Dat klonk hem kennelijk als muziek in de oren want hij beaamde gelijk dat hij dat ook erg leuk zou vinden en dus spraken we af de volgende ochtend de 1e boot te pakken. Dat betekende dus enorm vroeg opstaan en dus haalde ik hem heel vroeg op en enkele uren laten liepen we dan ook de boot af na een onstuimige overtocht, man wat genieten was dat zeg! Ruig weer op zee, heerlijk. De dag verliep vervolgens prachtig, op het eiland troffen we prachtig weer. Gezien de tijd van het jaar erg rustig ook en we zagen dus veel schoonheid in de natuur en de dieren die daar dan vertoeven.

Met de laatste boot van de avond natuurlijk weer terug. Ik heb me die dag suf gesjouwd, maar zonder ook maar 1 centje pijn, heb niet eens pijnstillers nodig gehad. Een echt topdag dus, eentje om in te lijsten en zoals wij Groningers dat zeggen: “in een Goldn Raand” Nog met enig regelmaat komt die dag ter sprake, we hadden het beiden enorm naar onze zin en ook onze foto’s zijn daar de getuigen van.

►meer~more

Achter-de-foto-8


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

5 oktober 2017 – 8

Bijdrages van:

An InLinkz Link-up


Op weg naar een favoriete zoo over de grens met onze Oosterburen keuvelen Anita en ik gezellig over Jan Rap en zijn maat terwijl de kilometers onder de auto doorzoeven. Het weer is goed, de sfeer is goed, we hebben beiden een hoofd vol met bagger dus zo’n uitje doet ons altijd erg goed, we verheugen ons op de dag die voor ons ligt.

Op zeker moment komt het gesprek op films en uiteraard komt ook onze ‘all time favorite’ aan bod. Regisseur Peter Jackson die het voor elkaar kreeg een episch verhaal van J.R.R. Tolkien te verfilmen. Hij slaagde waar velen voor hem glansrijk in gefaald hadden.

Op veel autobahnen in Duitsland heb geen 4 banen maar 3… dat betekent dat om de zoveel kilometer of jij 2 banen hebt of het verkeer dat van de overkant komt. Bij een switch van 1 naar 2 banen zie ik in mijn spiegel een grote vrachtwagen snel naderen en ik besluit dan ook mijn gaspedaal terug te nemen en hem voor te laten gaan. Terwijl hij naast me komt uit Anita een vreugdekreet dus ik kijk ietwat verschrikt naar haar opzij… kijk dan, zegt ze, kijk nou… en terwijl de vrachtwagen door voor me komt te rijden zie ik hoe de oplegger beschilderd is… Juistum met zeer bekende personen uit de 2 trilogieën (Lord of the Rings & The Hobbit)  waarover we enkele minuten eerder nog volop in gesprek waren. De foto toont weliswaar niet hoe mooi die schilderingen precies waren maar jullie snappen vast wel dat ik niet ben gaan inhalen toen ik de kans kreeg, heb lekker een tijdlang achter die vrachtwagen aangekacheld en samen genoten we van wat we zagen *glimlach* .

►meer~more

Achter-de-foto-7


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

28 september 2017 – 7

Bijdrages van:


Wat in Nederland in geen enkele dierentuin mag, mag in enkele Duitse dierentuinen wel… Olifanten voeren!! Niet dat ik dit wist maar toen ik erachter kwam was ik zeer aangenaam verrast! Deze foto van deze week maakte ik eerder dit jaar in All Wetter Zoo Münster tijdens ons (van Daphne en mij) bezoek aldaar op 24 maart 2017.  Dit was niet de eerste keer dat ons dit gebeurde maar de 2e keer. De 1e keer vond een week daarvoor plaats op 17 maart in Tierpark Hagenbeck te Hamburg, waar ik HIER over schreef.

Deze foto herinnert mij aan het rijtje olifantenkoeien die rond voedertijd bij hun omheining stonden om het publiek te ‘begroeten’. Zo ontzettend dichtbij dat je ze kon aanraken, dat kon en dat mocht en dat gebeurde dus ook. Grappig was dat elke olifant de slurf op één van de kabels legde en op zoek ging naar mensen-handen waarin iets lekkers zat. Werd er maar 1 deel van de slurf gevuld liet betreffende olifant de slurf simpelweg liggen, wachtend op de vulling voor het 2e deel.

Ik weet niet wat ik verwachtte te voelen, iets zachts of juist niet, maar de aanraking met een olifantenslurf heeft veel indruk op mij gemaakt en in Münster was ik dus ook aangenaam verrast dat dat een week na Hamburg weer toegestaan was. De slurf is heel harig, veel stoppels etc maar ook erg zwaar merkte ik wel. Je merkt dat de slurf helemaal gevuld is met spiertjes en dat die knoeterhard zijn, het contrast in hoe zachtaardig zo’n reus dan iets lekkers van je aanpakt, hoe flexibel dat vingertje in die slurf is verbaasde me echt. Kortom, het waren ervaringen die ik nooit meer zal vergeten.
Daarbij zijn zowel Hagenbeck Hamburg als All Wetter Zoo Münster niet alleen zeer grote dierentuinen maar ook nog eens heel mooie, een bezoek absoluut waard en als je er dus heen gaat, trek er gerust de hele dag voor uit want anders kom je tijd te kort!!

►meer~more

Achter-de-foto-6


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

6

Bijdrages van: Joanne, Minoesjka, en jou?

Alweer 5 jaar en 6 maanden geleden… stapte ik voor het eerst in mijn leven een vliegtuig in nadat mijn dochter samen met blogster Trees had bekonkeld dat ik maar eens met zo’n vogel de lucht in moest en een warmer oord moest komen bekijken.  Wat een ervaring dat vliegen, ik keek mijn ogen uit en genoot elke seconde dubbel en dwars. Wat een bijzondere gewaarwording boven de wolken te zijn en er op neer te mogen kijken, ik was al een kind zo blij !
We brachten op dat eiland een week door, bijna helemaal volgepland want stilzitten dan wel strandbakken is echt niet mijn ding. Het is een prachtig eiland en de eerste dagen waren dan ook fantastisch, tot ’s nachts de heimwee toesloeg maar ja dat had ik al verwacht dus verrastte mij dat niet echt.
Die week … voor het eerst vliegen… maar ook voor het eerst echte palmbomen zien en kunnen aanraken, wat een sensatie, ik was acuut verliefd op die prachtige bomen. Het is toch echt wel ff wat anders als je er naast staat en ze voelt ipv dat je ze op tv ziet!
En… Gran Canaria heeft een prachtige dierentuin waar we dus ook een dag vertoefden, wat een feest!
Ik hoef er niet weer heen, dat dan weer niet, de wereld is nog zo ruim en 99% ervan heb ik nog niet gezien, maar weer eens vliegen?  Ja daarop zou ik accuut ja zeggen, je mag me ervoor wakker maken!

►meer~more

Achter de foto – 5


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

4

Bijdrages van:   Joanne & Jou?

Deze foto werd genomen op 2 oktober 2015 in Theater De Speeldoos in Baarn. Eén van de voorstellingen in het jubileumseizoen van Jeans (Jeans 25)  waarin Edwin meedraaide als 1 van de vele oud-castleden die hun rondje deden, herinneringen ophalend aan hun Jeans-tijd.  Edwin was mijn maatje vanaf dag 1 dat ik bij Jeans binnenstapte. Hij deed uiteindelijk 7 seizoenen Jeans, 6 was zijn 1e en 12 was zijn laatste, de jubileumtoer niet mee geteld. Hij was ook degene die mij de naam Melody gaf. Begon ik in 2003 te bloggen, heb ik dus geen seconde na hoeven denken over welke naam ik zou gaan gebruiken.

Deze foto werd gemaakt nadat we enkele seconden eerder slap hadden gelegen van de lach omwille van het bakje cappuccino dat ik van een ober had gekregen. Die ober was in opleiding voor Barista en daar leren ze dus ook hoe ze met melkschuim mooie figuurtjes op de koffie kunnen leggen. Dat het figuurtje op mijn koffie niet zo uitviel als dat die ober graag had gewild zorgde voor veel hilariteit in de foyer. Een foto die mij ontzettend dierbaar is, mij waanzinnig veel vertelt maar bovenal talrijke prachtige, hilarische, ontroerende herinneringen oproept.

Edwin, die mij de naam Melody gaf… Edwin die mij in maart 1999 na de voorstelling bij zich riep en vertelde K. te hebben. Edwin die koste wat het koste de jubileumtour mee wilde draaien en zijn oncoloog ook de opdracht gaf dat mogelijk te maken. Edwin die als vanouds op het podium uit zijn dak ging, op en top genietend terwijl niemand kon zien, maar ik wist dat hij onder zijn kleding van top tot teen in het verband was ingepakt om te voorkomen dat de bloedingen de podiumvloer anders zouden kleuren. Edwin, die nog geen jaar later overleed op 21 september, vandaag over een week, een jaar geleden, op 54 jarige leeftijd, wiens afscheidplechtigheid mij kippenvel bezorgde, van diverse emoties tegelijk, onvergetelijk! Edwin, die ik nog steeds mis!!!

►meer~more

Achter de foto – 4


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

4

Bijdrages van:  MINOESJKA & Jou?

Deze foto werd vorig jaar gemaakt om precies te zijn op de 2e vrijdag van september en morgen is het alweer de 2e vrijdag van september maar dan een jaar verder. Net als vorig jaar hopen Daphne en ik weer in de startblokken te staan als de openingsceremonie van De Midnight Walk Assenbegint.

We kijken weer uit naar een gezellige avond zoals we die in de voorgaande jaren ook hadden. De batterijen van de camera’s zijn al opgeladen en we zijn er klaar voor, nou ja, bijna dan. *grijnsss* Eerst moet er nog ‘gewerkt’ worden, voor mij op mijn 2e adres natuurlijk een aantal keren per dag en voor Daphne in het Emmense Wildlands. 

Nou gaat het de laatste tijd natuurlijk hartstikke goed met mijn fysieke gezondheid dus hoop ik stiekem toch wel een beetje op een fitter gevoel morgenavond. Maar is dat er niet dan is dat ook geen ramp, het knopje van mijn wilskracht weet ik wel te vinden en ik weet Daphne naast me dus die sleept me wel voort indien dat nodig mocht zijn.

We hopen weer op mooie verrassingen tijdens de route en zijn ook benieuwd naar waar we morgenavond zullen rondstruinen. Net als voorgaande jaren laten we ons weer graag verrassen en wordt het vast weer heel gezellig. Ik blijf het grappig vinden dat zulke evenementen ertoe leiden dat totale vreemden dan als een soort van grote familie met elkaar babbelen, samen oplopen, veel plezier maken, de sfeer is altijd heel goed.

Een verslag, met hopelijk goed gelukte foto’s, volgt uiteraard ergens wel in de loop van de nacht van vrijdag op zaterdag of op zaterdag in de loop van de dag want 1 ding is wel anders ten opzichte van vorige jaren. Kon ik voorheen de zaterdag uitslapen / uitrusten etc kan ik dat nu natuurlijk niet want er wacht iemand op mij in alle vroegte zoals elke morgen, maar heej, dat kost geen energie, dat geeft energie.

We gaan het weer beleven… We zijn enorm benieuwd!

 

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017