Muzieklaatje Trips

Perplex

12

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik voor het laatst naar Scheveningen tufte om daar een musical te gaan bijwonen. De laatste, althans als ik het me goed herinner, was in het najaar van 2011, Wicked. De musicals die daarna kwamen boeiden me niet genoeg om er de reis, de kosten en wat al niet meer zij, voor over te hebben. Jeans was al jaren, en bleef dat ook, mijn nr.1 en met een beduidend kleinere beurs moet je nog beter opletten en dus striktere keuzes maken.
Waren er Jeansjes die ex-Jeansje werden en een rol in een andere productie kregen volgde ik mijn ♥ en deed ik wel (of niet) die moeite om hen te gaan volgen.
Zoals ik HIER al schreef doken de ‘Scheveningen-kriebels’ toch weer op en toen Daphne op Black Friday de kans kreeg met grote korting kaartjes voor Lion King te scoren was een datum snel geprikt, gisteren dus.


In miezerende regen vertrokken we ruim op tijd gisterenmiddag, ik had voor mijn maandagmeneer vervanging geregeld zodat hij niets tekort zou komen en ik met een geruster ♥ ff weg kon. Naarmate de reis vorderde verslechterde ook het weer, het daglicht nam ook nog eens af en de verkeersdrukte nam toe, dus al met al was het chaos in Scheveningen. Gelukkig is Daphne geen angstige en bovendien een goede chauffeuse, wel zo fijn als je zelf niet die langdurig nodige concentratie kunt opbrengen. Al ken ik de route naar het theater daar blindelings, toch reden we fout, is niet erg, we waren immers ruim op tijd.
Als ik in Scheveningen ben is er maar 1 locatie waar ik wil eten en zodoende zaten we rond de klok van 5 aan een tafel in dat betreffende restaurant op te drogen, op te warmen en te smullen uiteraard. Op tijd terug naar het theater omdat ik met één van de ex-jeansjes de afspraak had gemaakt elkaar voor de voorstelling in het circuscafé te ontmoeten en even bij te kletsen. Na een uitgebreide knuffel en kus partij volgden een paar zeer gezellige momenten waardoor onze voorpret alleen maar toenam.
…. wat mij toch altijd weer verbaast in het theater, zeker in die in Scheveningen, is hoe mensen naar een voorstelling komen; dagelijkse kloffie alsof men zo vanuit het huis of werk komt, kapotte kleding, sportschooloutfits, verzin het maar, je komt het er tegen. Misschien ben ik ouderwets maar het cachet van een theater en het bezoek aldaar mag toch wel wat meer aandacht; zowel in hoe je je kleedt als op welke tijd je aanwezig bent om je plaats in te nemen etc…
Goed…de voorstelling dus… “Vanavond ben ik oa Neushoorn, Hyena, Gras … ” dus ik was reuze nieuwsgierig… (De herinneringen aan de 1e versie van deze musical in 2007) zaten kennelijk heel diep weggezakt want ik herinnerde me zo goed als niets meer. Tot ik opschrok en me realiseerde dat de Neushoorn naast me stond op nog geen meter afstand. De avond vloog voorbij en ik had vanaf de allereerste noot kippenvel… bij elke gedachte aan gisterenavond heb ik dat nog steeds op dit moment. Ik wilde vannacht nog een verslag schrijven maar ik was zo onder de indruk dat ik niet de juiste woorden kon vinden en terwijl ik dit schrijf denderen er nog diverse regels door mijn hoofd die allemaal via mijn vingers naar buiten willen *glimlach*.  Zittende op rij 1, zag ik veel niet want het podium is fors hoger dan dat ik me van al die talrijke voorstellingen in het verleden herinner maar dat mocht de pret niet drukken, ik had feest, en niet zo’n kleintje ook. “Dit is als vanouds weer genieten” schreef ik aan het bewuste castlid dat we voor de voorstelling ontmoet hadden, en hoe intens dat voelde, ik dat gevoel gemist heb de laatste paar jaren, ontdekte ik op dat moment dus ook!
Blikken van herkenning gingen over en weer en van de 5 ex-jeansjes die in de cast zitten waren er 4 op de planken te zien en te horen. Man man man, vrouw, vrouw vrouw, wat genoot ik. Dijken van stemmen natuurlijk, maar ook prachtige choreografieën, sprakeloos makende outfits, technische hoogstandjes van een exceptioneel niveau. Bovenal genoot ik van de stralende oogies van de ex-jeansjes, wat hadden ze een plezier, geweldig gewoon.
Bij het verlaten van het theater, op weg naar de parkeergarage, zei ik tegen Daphne: “we slapen in de auto, en gaan morgenavond weer..” Zij was dat roerend met me eens; een onmogelijke actie natuurlijk omwille van diverse redenen maar dat ik dat gevoel had,  voor het eerst weer sins zo ontzettend lange tijd, zegt alles over hoe indrukwekkend alles was.


Ik wil nog zoveel meer schrijven maar ik weet niet waar te beginnen noch te eindigen dus wat hier staat moet maar genoeg zijn. Wat ik wel nog wil toevoegen is dat als je nog twijfelt over het gaan of niet gaan, laat dan die twijfel achterwege en ga want ondanks het hoge prijskaartje is deze musical alleszins de moeite waard.
Het regende niet meer en op de wegen was het iets minder druk, vooral toen we eenmaal Utrecht voorbij waren, we waren om even over enen thuis. Dat het nog wel even geduurd heeft voordat de slaap vat op mij kreeg hoef ik zeker niet uit te leggen, toch?

►meer~more

5 maar liefst.

22

Alweer ruim een jaar geleden startte in Scheveningen een ‘nieuwe’ musical, niet helemaal nieuw aangezien deze in 2004 ook al aldaar op de planken kwam. ‘Vroeger’ vertoefde ik regelmatig in het Scheveningse theater maar de laatste jaren gebeurde dat niet, met name omwille van mijn gezondheid. Toen bekend gemaakt werd dat deze musical in de herhaling zou gaan én ons ter ore kwam dat 1 van onze Jeans-favorieten er een grote rol in zou krijgen zei Daphne gelijk al: ‘wanneer gaan we?’… die vraag moest ik helaas toen beantwoorden met een ‘voorlopig niet’.

Inmiddels is er veel veranderd en durf ik het wel weer aan… toen we dus kortgeleden de kans kregen om met grote korting 2 kaartjes te scoren prikten we gelijk een datum en werden er kaartjes geregeld. voor vandaag dus… Ik ben net thuis, ga me zo opfrissen en omkleden en dan gaan we de auto in en ondernemen die reis.

Natuurlijk ben ik ff gaan spitten naar de castleden, zouden er toevallig nog meer ex-Jeansjes inzitten en zo ja wie dan? Dat bleek een aangename verrassing, dat waren er 5 maar liefst. De ex-Jeans-castlid die ik in de 1e regels al bedoel bevestigde mij dat aantal dus ging ik gisterenmiddag op pad om cadeautjes te regelen. “Old habbits die hard” *grinnik*. Dat is iets dat ik altijd al gedaan heb, verlaat iemand Jeans (iemand die ik heel goed vind) en komt die in een andere produktie weer tevoorschijn ga ik natuurlijk kijken en ga ik nooit met lege handen, dus ook vandaag niet

Kortom… Nigel, (Jeans 22 t/m 25) en Nadjim (Jeans 25) en Gaia (Jeans 24) en Maarten (Jeans 24) en David, (Jeans 18)… We zien jullie vanavond en gaan vast weer enorm van jullie genieten.
Wij wensen jullie uiteraard zelf ook een heel fijne voorstelling!!

►meer~more

Kleurrijk

20

Over gisterenavond ga ik niets schrijven…dat zegt genoeg, denk ik, zeker voor hen die me ‘goed’ kennen.

Vanochtend nogal katerig opgestaan en ik was niet de enige, Anita was ook echt even toe aan een verzetje, Niels had een vrije dag en die besloot op het laatste moment ons gezelschap te gaan houden vandaag, ook gezellig natuurlijk. In eerste instantie zouden we naar buiten maar de weersvoorspellingen maakten van dat idee een minder goede versie en dus besloten we ons uitje om te zetten naar iets ‘onderdak’ en waar je kan op redelijke afstand beter onderdak vertoeven dan HIER? Is immers maar een uurtje rijden vanaf waar wij wonen?! Ik ben er al meermalen geweest en Anita was er het afgelopen voorjaar voor het eerst met mij en Niels kende het helemaal niet, op mijn grinnikend ‘je zult je ogen uitkijken, trust me’ antwoordde hij: “I do, completely”. En zo reden wij via een omweg, we houden geen van drieën van snelweg-rijden, naar Luttelgeest waar we 6 kwartier later begonnen met heerlijke koffie en gebak.

Het ‘je ogen uitkijken’ bleek wederom niet overdreven gezien Niels’ reactie op alles dat hem in het oog sprong nadat we hem mee naar binnen hadden getroond, hij was in 1e instantie van plan geweest zijn camera thuis te laten maar had gelukkig mijn advies opgevolgd om dat vooral niet te doen. We vermaakten ons de komende uren prima en genoten van alle geuren en kleuren om ons heen. Het is daar schitterend, dat heb ik al vaker gezegd, je kan er moeiteloos vele uren toeven. Dát echter laat mijn lijf niet zo toe en aangezien ik straks weer op pad moet, en dus op de voeten moet, voor de herhaling van de cursus avondfotografie, wilde ik niet al te laat thuis zijn zodat er nog tijd genoeg zou overblijven om dat lijf van mij tot rust te laten komen en energie voor vanavond op te doen. Dat lukte gelukkig prima, ik stapte rond de klok van 3.30 het huis weer binnen en daar werd ik met hete koffie en dito thee hartelijk verwelkomd.

Ergens binnen vandaag en de komende 4 weken zal ik er weer rondhobbelen, met Dapne en mijn maandagmeneer want wij willen hem de kaarsjesroute laten ervaren, een activiteit die men daar altijd in de maand december organiseert, dit jaar komen er op diverse avonden ook koren optreden dus een prachtig uitje voor mijn maandagmeneer die gek is van (goede) koormuziek.

Mijn foto’s staan HIER . Die van Niels krijg ik nog, die van Anita ook nog, die ik voeg dan zsm nog toe.

►meer~more

Boffen in Burgers Zoo

10

 

Dat je iets kunt plannen maar dat dat dan niet per defintie ook door gaat bleek vandaag weer, althans gisterenavond dan. Daphne en ik hadden vorige week besloten vandaag de Duitse Zoo Osnabrück te gaan bezoeken. De weervoorspellingen gooiden roet in het eten, we hadden geen zin in een herhaling van het Belgische Planckendael, oftewel weer een doorweekt nat pak te halen. Bij slecht weer in combinatie met de wens een dierentuin te bezoeken komt bij ons Arnhem, Burgers Zoo als eerste op in het hoofd en dus wijzigden we gisterenavond laat de plannen voor wat betreft de locatie aangezien men daar maar liefst 4 delen heeft die overdekt zijn en waar je je prima langere tijd kunt vermaken.

Vanochtend dus na thuiskomst van mijn maandagmeneer stapten Daphne en ik de auto weer in en tuften we zuidwaarts, ondanks het slechte weer en bijbehorend aangepast verkeersgedrag kwamen we met niet noemenswaardige vertraging in Arnhem aan. Ik had een aantal kortingskaarten in de zak, die we niet allemaal zelf nodig hadden. Ik zag een jong gezin bij de kassa staan en vroeg hen of zij 1 van die kaarten wilden, dat namen ze natuurlijk dankbaar en blij verrast aan, mijn goede daad voor de dag was dus weer vervuld *glimlach*

Eerst maar op naar de koffie / thee zoals gebruikelijk. Vanaf de ingang naar dat restaurant waren we al behoorlijk nat geworden. Enigszins opgedroogd stapten we weer naar buiten en ging richting de Mangrove. Dit nieuwe deel van Burgers Zoo is geopend op 12 juli jl en wij hadden het nog niet gezien, waren dus reuzebenieuwd. Nou ik kan jullie vertellen dat het absoluut de moeite waard is, schitterend aangelegd, talrijke vlinders en prachtige planten natuurlijk, maar ook het nieuwe thuis van de zeekoeien.

Het geluid dat binnendrong maakte ons duidelijk dat het weinig zin had naar buiten te gaan, dus trokken we verder richting de Desert en daarna de Bush. Daar hebben we geluncht en toen we de zon ontwaarden togen we naar buiten om langs de Savanne de andere dieren te gaan opzoeken. Het slechte weer zorgde er wel voor dat een aantal dieren stonden te schuilen en dus geen zin hadden om dichterbij te komen om zich te laten kieken. De grote katten; de leeuwen, tijgers en cheetah’s schuilden natuurlijk al helemaal. Toch hadden we de mazzel dat we de tijgers konden fotograferen en ook de leeuwen want het hol waarin zij schuilden ligt vrij dicht bij het ‘ huisje’  dat voor het publiek is gebouwd om het verblijf en de dieren erin te kunnen bekijken.

Bij de cheetah’s bleken het geluk alleszins aan onze kant te zijn want we stonden er amper of alle 7 kwamen hun hol uit en genoten duidelijk van het feit dat het even droog was en dat de zon scheen. In de fotomap zullen jullie dus ook heel veel cheetah-foto’s aantreffen, dat konden we echt niet laten *glimlach*

Het laatste stuk doorlopen en hup de auto weer in, het was al 16.30 op dat moment. Vrijdagmiddag- weekendspits, ik verwachtte dus veel drukte én vertraging, aangezien ik ook ’s avonds om 19.00 bij mijn maandagmeneer verwacht wordt had ik al uitgerekend dat we een uur de ruimte hadden om die vertraging in te dekken. Die vertraging was er wel maar kostte amper 5 minuten in totaal want mijn toetertje kan zijn werk prima doen, zeker als er iemand op de pedalen trapt die van wanten weet. Nu mijn voet niet zo gezellig is ben ik weer extra blij met het feit dat mijn schoonmeisje haar rijbewijs heeft gehaal een paar jaar terug en natuurlijk met het feit dat zij een goede chauffeuse is.

Even na 6-en wachtte manlief ons op met dampende koffie en thee die ons heerlijk smaakte. Ik schoot uit mijn natte goed, onder een hete douche door, droge en schone kleding aan en stapte weer de auto in om naar mijn 2e adres te tuffen. Eenmaal weer thuis kon ik verder met het bekijken en selecteren van de foto’s om een map samen te stellen van foto’s van Daphne en mij, die ik online wilde zetten zodat ik jullie kan laten meegenieten van onze heerlijke dag.  De map bevat 350 foto’s en als je die dus wilt bekijken mag je HIER klikken, veel kijkplezier!!

►meer~more

Leren door te proberen

26

De zon scheen hier vanmiddag, de temperatuur was prima, alle vooruitzichten op een geslaagde cursusavond leken voorhanden. Rond 4-en stapten Daphne en ik met mijn (v)echtgenoot de auto in. Gezien de locatie van de fotoworkshop Avondfotografie en de onmogelijkheden aldaar om lang te parkeren zou hij ons brengen en later weer ophalen. We waren keurig op tijd en enkelen waren er al, we kregen koffie/thee met wat lekkers en de geanimeeerde gesprekken volgden gelijk. Het theoretische deel was zeer interessant, met name voor die mensen die fotograferen in RAW en liefhebber zijn van bewerkingsprogramma’s. Daphne en ik behoorden niet tot die groep maar we waren niet de enigen gelukkig.

Rond 6-en gingen we naar de buren, letterlijk, een restaurant waar een heerlijke maaltijd op ons stond te wachten. Daarna terug naar de fotowinkel om de apparatuur te halen. De cursisten die het wilden konden een camera van een zeker merk lenen, de anderen die dat niet wilden en hun eigen apparatuur bij zich hadden, waaronder wij dus, wachten geduldig tot iedereen van alle benodigheden voorzien was en daarna gingen we op pad.
Het regende… tja dat was wel erg jammer, gelukkig heb ik daar dan weer wat minder moeite mee, vind dat juist altijd een extra uitdaging.
Met de tips en trucs van de leiders ontdekte ik dat mijn camera nog luxer was dan ik altijd had gedacht, er zaten opties op die ik goed kon gebruiken. Opties die zeker bij avond-fotografie en werken met gebruik van een statief goed van toepassing zijn.
Toegegeven, ik fotograaf eigenlijk nooit vanaf een statief dus die opties had ik ook nooit gemist *grinnik*.
Eenmaal weer terug op locatie werden er nog wat foto’s bekeken en werden ze ook beoordeeld, waarbij dus aangegeven werd waar je op moet letten enzo, zeer interessant. Nog mooier was de opmerking dat de leiders besloten hadden het praktijkgedeelte te herhalen op een nader te bepalen datum omdat die vanavond letterlijk in het water was gevallen. Kortom, we mogen dus nog een keertje, Dank je wel weergoden !!
Na een afscheidswoord van de eigenaar van de fotowinkel mochten wij bij vertrek nog een soort van goodybag in ontvangst nemen, ook niet verkeerd toch. Al met al een heel fijne en gezellige avond, nu met natte haren op de bank, die drogen wel weer.
De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn echt niet om over naar huis te schrijven dus in plaats van naar Osnabrück morgen hebben Daphne en ik maar besloten voor Burgers in Arnhem te kiezen. Een prima locatie in elk weertype aangezien zij over 3 grote delen onderdak beschikken, dus mocht het gaan zeiken van de regen kunnen we alsnog droog ons prima vermaken.
De foto’s van vanavond, zijn er niet zo veel hoor, heb ik samengevoegd. Een deel van Daphne dus en een deel van mij, je kunt ze HIER bekijken.
Nu snel pootjes omhoog, oogjes dicht en slapen zodat ik morgen op tijd fit wakker kan worden, welterusten iedereen!

►meer~more

Kopje koffie… Glazenwasser?

16

“Nee ik ben de glazen-oppasser” en de maffende anderen…

►meer~more

E.i.n.d.e.l.i.j.k.

16

Vanaf 30 mei waren in de enige Nederlandse dierentuin die ze mag houden tot dusver, Ouwehand in Rhenen, de Chinese panda’s zichtbaar voor publiek. Natuurlijk wilden Daphne en ik ze zo snel mogelijk gaan bewonderen maar niet gelijk in het begin omdat we liever die panda’s zouden fotograferen ipv van mensen noch op koppen lopen natuurlijk. Dame en heer hebben werkelijk schitterende verblijven, zowel binnen als buiten, een waar paradijs. Prachtig aangelegd, werkelijk adembenemend. Het is natuurlijk ook wel erg bijzonder om in Nederland 2 Chinese panda’s (een paartje) te hebben maar als je bedenkt dat het park jaarlijks 1 miljoen euro moet betalen om ze te mogen houden… en daarbij optelt wat de aanleg van hun verblijf gekost moet hebben, plus hun dagelijkse verzorging… dan moeten er wel heel veel entreekaartjes verkocht worden om dat op te kunnen brengen. Laat staan de overige kosten die een dierenpark normaliter al heeft.

Om diverse redenen kwam het er maar niet van tot aan vandaag. Joepie, eindelijk dan die mooie wonderen der Moeder Natuur met eigen ogen aanschouwen. Nadat ik vanochtend terug was van mijn 2e adres stapten we dus in de auto en tuften we naar Rhenen. De weersvoorspellingen beloofden niet al te veel goeds maar daar hadden we geen boodschap aan natuurlijk, en terecht ook want het was de hele dag heerlijk weer daar. De jassen wel aan maar grotendeels de hele dag los. Weliswaar geen zon maar ook geen harde koude wind noch regen. Heerlijk dierentuinweer dus.

De dag vloog om, zoals altijd, en om half zeven vanavond stapten we het huis weer in. Eerst de foto’s op de pc gezet, toen geselecteerd en terwijl die geüpload werden naar een online MAP ging ik snel naar mijn 2e adres om mijn maandagmeneer nachtklaar te maken.

Het was weer een heerlijke dag, we zagen uiteraard ook de drachtige Dunha (olifant) maar van bevallingsbeginselen was nog niets te zien, de uitgerekende datum is ook niet echt bekend dus tja dat moeten we maar afwachten. De afspraak voor weer zo’n heerlijke dag is al gemaakt. Daphne heeft altijd redelijk op tijd haar rooster binnen en aangezien ze volgende week vrijdag vrij is, in Duitsland de vrijdagen de rustigste dagen in dierentuin zijn én de Zoo van Osnabrück al een hele tijd op Daphne’s verlanglijstje staat, gaan we daar dus over een week naar toe.

Foto’s dus HIER. Het is een grote map, foto’s van Daphne en mij samen. Doordat de teller van 1 van de camera’s terug naar de 0-stand ging zitten de foto’s kriskras door elkaar. Hopelijk nemen jullie het me niet kwalijk dat ik er geen energie in wilde steken ze allemaal om te nummers om ze weer op volgorde te krijgen.

Veel kijkplezier… er zitten mooie foto’s tussen, in ieder geval een behoorlijk aantal waar wij beiden erg vrolijk van werden.

PS. Sinds kort heb ik mezelf een extra fotografie-uitdaging opgelegd; het opletten op kansen om foto’s te maken die spiegelen… daarvoor heb ik een aparte map online staan en die is na vandaag uiteraard weer aangevuld. Die map heet SPIEGELINGEN . Met de foto’s van vandaag erbij opgeteld bevat die map nu 83 foto’s.

►meer~more

(v)Luchten

18

Ik had de keus toen ik vanochtend weer thuis kwam:  of op de bank kruipen en mezelf zielig(er) gaan zitten vinden of mijn snufferd de zon in sturen en van pitamientjes opslurpen met het hoogstwaarschijnlijke gevolg dat ik me minder zielig zou gaan vinden, geen moeilijke keus toch? Jeugd was werken, manlief liep na nachtdienst in dromenland te zwalken en ogenschijnlijk volgde mijn veestapel zijn voorbeeld… dus graaide ik mijn cameratas uit de gang, stapte de auto weer in en stond ik nog geen 3 kwartier later met mijn abonnementspasje in de hand bij 1 van de ingangspoortjes van Wildlands. Eenmaal door de poorten kom je als eerste op het kompasplein bij het… jawel kompas *glimlach* Het bijzondere licht viel me op dus probeerde ik dat te vangen…

Toen, zoals altijd, het eerste naar de meiden in Nortica… zou ik deze keer wel boffen en ze alle vier zien? Ik zag als eerste Nela lopen, mooi wit was ze. Dat bleef niet lang zo want amper een minuut later ging ze liggen rollenbollen… Even verderop lagen Noordje en Lale op 1 van de vele heuvels, knus bij elkaar tegen elkaar aan in de zon. Lilly zag ik vanuit een ooghoek aan komen en die begroette het duo en liep vervolgens verder, ging ook liggen rollenbollen en zag er dus even later zo uit:

Op weg terug (grappig wel dat je onbewust toch telkens weer dezelfde route loopt) langs de uilen. Het mannetje zat op zijn eigen plekje, pontificaal voor het glas en liet zich gewillig door de vele mensen fotograferen. Zijn dame dat hoog in de zon op het dak en van de Laplanduilen liet er maar eentje zich zien, een klein beetje ook nog maar, als je niet weet waar je moet kijken vind je ze niet. Gelukkig voor mij weet ik zo onderhand wel hun vaste plekjes.


Ik liep verder terug naar het kompasplein en ontdekte iets nieuws. Een popcorn- en suikerspinkraam. Gelijk had ik het water in de mond en dus liep ik even later met 2 suikerspinnen verder terug. Had er maar 1 gekocht natuurlijk maar de machine deed raar en de verkoopster vond dat ik dan maar 2 helften moest krijgen, de 1e die ze draaide vond ze te klein voor de prijs die ik ervoor betaalde. Bofte ik ff!! Zo liep ik dus met een joekel en knalblauw ook nog, suikerspin terug langs de zeeleeuwen en de zeehonden.

Weer op het kompasplein dus… ik nam in de zon plaats op een bankje en smulde van eerst die suikerspin en daarna een sigaretje waarna ik Jungola (de vlindertuin) in liep. Ik zette mentale oogkleppen op om me niet te storen aan te oude kinderen die hun kroost voordoen hoe je vlinders moet vangen grrrrrr dat lukte aardig *grijns*. Daarna liep ik door langs de doodshoofdaapjes naar de olifantenvallei alwaar ik een ouder echtpaar trof uit Amsterdam en daarmee in een hartstikke leuk gesprek verzandde. Weer een tijd later vond ik het wel tijd voor een bakkie leut en eenmaal in de Rimbula trakteerde ik mezelf daar dus ook op. Nam er iets lekkers bij en genoot ff smullend en wel. Op zoek naar de Bonobo-slingerapen want eentje had een baby… en ja hoor, welismaar maar 1 foto van, maar toch, beter één dan geen, of niet dan?
Daarna weer verder op zoek naar ‘mijn meisje voor een ijsje’ maar die vlieger ging even niet op. Ze was er niet, de meiden die er wel stonden stuurden me terug naar Rimbula restaurant en daar was ik dus net geweest en haar niet gezien, dus hoppa ik terug en jawel hoor toen vond ik der toch. Even een babbeltje en weer terug om toch nog maar dat oh zo lekkere, oh zo foute, ijsje (ik ben wel eens stout… kom er voor uit) te halen.

Langs de andere kant weer naar buiten, ik maakte de 2e olifantenpresentatie van de middag mee en Mekong stond prachtig voor mij zodat ik ongehinderd foto’s kon maken. Ook de zwangere dames en de andere jongens en meiden lieten zich niet onbetuigd. Heel bijzonder dat Mekong, terwijl hij volop in Must is, toch de rust zelve is en bij de kudde kan blijven. Dat kon Radza vroeger ook maar is niet echt gewoonte bij bullen. Simpelweg puur genieten dus en dat deed ik dan ook volop.


Weer terug op het Kompasplein liep ik nog even de ingang van Serenga in, die is zo  mooi. Al doe ik Serenga niet alle keren dat ik er ben, de ingang sla ik toch nooit over, moet er altijd even weer kijken. Het is een magneet die ik niet kan weerstaan. Vandaag dus ook geen Serenga, geen tijd voor maar eveneens ook niet meer de nodige energie, mijn gewrichten protesteerden toch al behoordlijk. Serenga is het grootste van de 3 werelddelen en dat kon ik niet belopen vandaag.
Het werd tijd om te gaan en dus hobbelde ik terug naar de parkeergarage ….
Oeps………kaartje? ….. zoeken, zoeken, zoeken, ….niet te vinden. Alarmknopje dan maar… Ik legde uit wat er gebeurd was en een zeer vriendelijke medewerker liet me de helft van de dagkaart betalen, zeer coulant, dank je wel!! Ik kreeg een kaartje en tufte huiswaarts alwaar manlief me opwachtte met dampende koffie en thee.

Zoals altijd de afsluiter… foto’s op de pc, bekijken, selecteren en uploaden naar HIER! 
Veel kijkplezier!

►meer~more

Mazzeltjes op een rij !

14

Jeetje wat kan een mens toch mazzel hebben zeg!

31 uur lang kun je je onderdompelen in Wildlands, start op vrijdag 20 oktober om 10.00 en einde op zaterdag om 17.00 uur. Nou was ik die uitdaging maar wat graag aangegaan maar helaas gaat dat niet, gezien mijn ‘verplichtingen’ op het 2e adres maar ook vanwege het ding wiens naam met een G beegint en waarmee we allemaal te maken hebben ;-)

Hoe dan ook… ik kon voor vanavond vervanging regelen maar geen gezelschap, geen punt bij Ko=mij dus toog ik in mijn uppie rond de klok van 5 vanmiddag richting Emmen. Het was er niet al te druk toen ik binnen kwam en de sfeer was top, de lucht zoemde gewoon van de opwinding van de mensen die zich, al dan niet helemaal in dit ‘geweld’ stortten. Het weer was echt niet om over naar huis te schrijven dus doe ik dat ook maar niet en vertel ik hier alleen maar dat ik zeiknat geworden ben, aan de buitenkant dan hè want mijn (voor vertrek boven uit de kast geplukte) winterjas hield me gelukkig niet alleen warm maar ook droog.

Het draaiboek van deze organisatieklus vertoonde her en der wat haperingen en dat leverde ook wel wat gemopper op maar ik had me al voorgenomen me daarvoor af te sluiten om me niet te ergeren aan ‘dom’ gedrag. Ik liep daar dus in mijn eentje rond tussen mensen van diverse leeftijden. Kennelijk was mijn uitstraling de juiste want ik verzeilde in diverse gesprekken met kinderen. Het eerste duo, een jaar of 4 en 6, bleek uit Dordrecht te komen. Even later werd ik aan mijn jas getrokken door een droppie van een jaar of 4 die met zijn zus uit Gouda kwam. En zo ging het eigenlijk de hele tijd door. Op zeker moment was de wachtrij voor de ‘voucher-balie’ erg lang en besloot ik een kopje koffie te gaan drinken en een beetje op te warmen, daar kwam ik in gesprek met kinderen die met papa en mama een lang weekend uit waren in een vakantiehuisje dichtbij Emmen, en zij kwamen uit Limburg. Ik weet niet waarom, zo gek ben ik heus niet op kinderen, maar vanavond was het één en al feest.

Bij het Prarie-café moesten we telkens verzamelen als we aan de beurt waren voor een presentie in 1 van de stallen. Tussen de Nijlpaardenpresentatie en die van de Olifanten door moest ik lange tijd wachten, geen punt, het was immers gezellig. Bakkie leut erbij en hoppa. Het begon steeds harder te plensen en op zeker moment kwam de meneer hierboven de boel opvrolijken, wat een hilariteit, geweldig, ik genoot met volle teugen. Terwijl ik daar (een beetje maar hoor *glimlach*) op zijn gezang en aanstekelijk humeur mee stond te zingen en swingen realiseerde ik me hoezeer ik me op mijn gemak voelde. Bizar joh!!! Te midden van talloze mensen, heel veel lawaai en het maakte me alleen maar vrolijker.  Bij de presentaties kregen we te horen dat de foto’s wel gemaakt mochten worden maar niet gepubliceerd op social media, ik ben een gehoorzaam meisje dus dat doe ik dan ook niet. De foto’s die wel openbaar mogen gebruik ik hier en de komende tijd nog wel een keertje ergens. Ook kreeg ik alle kans met de dierverzorgers te praten en met name de olifantenverzorger nam daar even alle tijd voor,  daar werd ik natuurlijk nog blijer van.

Uiteindelijk dan kletsnad en koud terug naar huis… een donker huis want Daphne is weg voor een zwemweekend, zoonlief boven in zijn eigen domein, manlief al in bed omdat hij morgenochtend de ochtenddienst in moet… dacht ik. The Voice zou vanavond weer beginnen, kijk ik normaliter nooit naar maar ja deze keer wel want één van de liefste Jeans-meiden van enkele jaren geleden doet mee. De dvd-recorder stond geprogrammeerd want ik wilde haar optreden natuurlijk wél zien!! …. Kom ik dus thuis zit manlief nog keurig op de bank, nou ja bijna dan, hij kwam de keuken uitlopen met een bak dampende thee, zo lekker, zo’n welkom. Hij zat nog voor The Voice en Tjindjara was nog niet geweest. Ik kleed me om, plof op de bank neer en adem even diep … zo van ‘hè, hè, ik zit, in warme comfortabele kleren.. en daar komt Tjindjare aan de beurt, alsof er op mij gewacht was *grinnik*. En natuurlijk helemaal supergeweldig, én wat ik ook gehoopt had maar niet durfde te verwachten gezien de ervaringen dat jury’s vaak keuzes maken die ik niet begrijp want ja ik heb nu eenmaal niet die muzikale kennis die zij wel hebben enzo… allevier de stoelen draaiden voor haar om en ze werd de hemel in geprezen, totaal terecht natuurlijk als je het mij vraagt *grinnik*.

Lang verhaal kort… deze blije gup heeft al heel de avond een glimlach van oor tot oor en zal daarmee zometeen ook heerlijk gaan slapen, welterusten!!

►meer~more

Nog een keer “Cadeautjes”

14

Of mij wel eens iets ontgaat? Mouhou, normaliter is mijn (zeer rappe) antwoord: “neuh, integendeel, ik zie/hoor/voel/registreer teveel, dat mag best wel eens een beetje boel minder…” waarna ik dan altijd grinnik. Of ik na vandaag ook dat antwoord zal geven als ’t me weer eens gevraagd zal worden betwijfel ik, tenzij ik ‘vandaag’ vergeet natuurlijk. *glimlach*.

“Wat is er gebeurd dan?” ‘Hoor’ ik jullie denken… nou ‘luisturt enne huivurt’…

Weten jullie nog gisteren? Hoe ik met Daphne, zoals ieder jaar, naar Appelscha toog om te proberen mooie paddenstoelenfoto’s te scoren? Ik schreef er HIER over en de foto’s van gisteren staan HIER. Ik schreef toch hoe ik, al languit liggend (…ja ja Kakel, in de modder rollend…)  een stem achter me hoorde vragen of het geen cadeautjes waren? Ik weet nog steeds niet wie dat vroeg hoor, heb immers niet achteromgegeken ofzo.

Nou, kom ik na een lange en best wel pittige ochtend, emotioneel vooral, thuis. Ligt manlief nog in het verste uithoekje van dromen=snurken-land na een nachtdienst dus ben ik aan de beurt om de heren hun rondje te laten doen. Nou is onze hoofdstad zo wie zo al erg groen maar de wijk waarin wij wonen is één van de groensten die onze stad rijk is. Niet dat we in het bos wonen maar de talrijke groenstroken zijn wel dusdanig beplant ooit dat je je moeiteloos in een bos kunt wanen. Loop ik daar dus, diep in gedachten verzonken bij wat er vanmorgen gebeurde, doemt er tussen het groen iets roods op, ik kijk op en zie nog veel meer rood, heel veel meer zelfs. Ik kan een kleine vreugdekreet niet onderdrukken want pot-vol-koffie-met-stroop rijden we gisteren een eind van huis weg voor de vliegenzwammen, prijzen we ons gelukkig met die ene hele en die ene kapotte die we vonden, zie ik nu niets anders dan vliegenzwammen… welk liedje acuut door mijn hoofd dendert hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen hè? Terwijl ik dat liedje neurie hoor ik weer die stem van die onbekende achter mij, nee joh, hij is er niet, maar in mijn herinneringen natuurlijk wel.

Kortom, ik maak de wandeling af… ga ff liggen want ik luister (jawel jawel) tegenwoordig goed naar mijn lijf…. en op zeker moment sta ik weer op , doe mijn schoenen en vest weer aan, graai mijn camera uit de tas in de gang, en hobbel het huis weer uit, deze keer zonder de heren natuurlijk. Om een klein uurtje later weer thuis te komen met een nieuwe oogst aan cadeautjes. Wie het kleine niet eert doet het grote verkeerd, de map bevat ‘maar’ 35 foto’s maar mijn handen waren wel stukken stabieler dus ik ben heel erg blij met die 35 cadeautjes.

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017