Muzieklaatje WE-300

Natte pakken!

nattepakken2 ~ nattepakken3

nattepakken4 ~ nattepakken1

Even over half tien vanochtend kwam Kloine Grode Zus binnenvallen nadat haar lief zo lief was geweest om mij een lange rit te besparen om haar op te halen. Na een peuk en een bakkie leut stapten we de auto in met zijn drietjes, zij en ik dus en schoondocher-in-spé en reden we naar de zuidwest kant van de stad om Grode Kloine Zus op te halen. Na ook de auto van voeding te hebben voorzien kon de reis beginnen. Het was een cadeautje voor laatstgenoemde omdat zij eerder deze maand jarig was en niet iets kon verzinnen dat ze graag wilde hebben. Weeronline had slecht weer voorspeld maar daardoor lieten we ons uiteraard niet tegenhouden. Rond het middaguur kwamen we in Arnhem aan en gingen we eerst op zoek naar koffie en thee, dat er uiteraard heerlijk in viel. Daarna gingen we op pad, in wisselend weer, zachte regen, dan weer miezerregen, dan weer heftige regen.
De China-Lights tentoonstelling zou om 18.00 uur ‘aan’ gaan, oftewel, dan zouden alle beelden die door het hele park verdeeld staan opgsteld, licht gaan geven. Het weer werd echter steeds slechter. Ik had al niet zo’n goede dag op gewrichtsniveau en dat was ook duidelijk te merken aan de foto’s die ik maakte. Gelukkig klikte Daphne er ook lustig op los dus er staat een redelijk omvangrijke map op mijn picasa. Met dus foto’s van mij en van Daphne. Rond drieën had ik het fysiek gezien wel gehad, ik wist dat ik ook nog plm. 2 achter het stuur zou moeten en dat in slecht weer met pijnlijk e klauwtjes… Daphne wilde nog graag een rondje doen door delen die wij niet gezien hadden en dat hebben we haar uiteraard laten doen. Wij bleven op het terras . Ruim een uur later besloten we maar te vertrekken want ik was niet de enige die last van het lijf had. In het park waren ‘chinezen’ (denk ik…) bezig om bij de beelden de stroomkastjes te bekijken. Sommige dieren waren inmiddels verlicht maar gingen ook weer uit. IK vermoed dat ze toch maar uitgezet zijn, uit angst misschien voor stroomstoring door al het hemelwater ofzo? Geen idee maar dat denk ik.
Nadat Daphne en ik zowel Geesje als Anita thuis hadden afgeleverd reden we door naar ons eigen huis, alwaar Joop ons met koffie etc opwachtte rond de klok van 19.00 Uiteraard toen de foto’s op de pc gezet en bekeken en gesorteerd, daarna naar Picasa geüpload zodat jullie ze HIER kunnen bekijken.
Het was een dag waar we lang op terug kunnen kijken, wat hebben we veel plezier gehad. Dikke pret om de domste dingen, zo leuk! En ja als het weer beter was geweest waren we nog niet thuis geweest maar ja soms is het ‘gewoon’ goed zoals je het doet. Ik ben meer dan tevreden over het verloop van de dag, heb me prima vermaakt. Kan wel gaan lopen mopperen om het onwillige lijf van me maar heej… er zijn er altijd die nog minder kunnen dan ik, dus ik moet niet zeuren maar gewoon tevreden zijn met wat ik wel kan… en dat gevoel heb ik gelukkig zeer intens in mij glimlach
Natuurlijk lieten we ons door het weer ook niet tegenhouden om de tijger-welpjes te bezoeken, Mama-Tijger liep apetrots, of is het tijgertrots, rond met haar duo achter zich aan dat al allerlei kattenkwaad (hoe toepasselijk) uitvrat…Dotjes, hoog aaibaarheidsgehalte maar dat mochten we natuurlijk niet doen. Vanachter het glas mochten we ze aanschouwen. Ook de cheetah had jongen, 6 maar liefst. Wat een feest! Een heerlijk dag dus!

►meer~more

WE-300 *63*

Plato’s WE-300 – Afdingen

Harde woorden vlogen over en weer, zowel in het gesproken woord als in het geschrevene. Vanuit een primitief instinct kwam alles dat al heel lang heel diep borrelde en verzwegen was om welke, op dit moment onlogische redenen, naar boven drijven. Onstuitbaar, het moést eruit, het kon niet anders. Even nergens meer rekening mee houdend werd de beerput omgekeerd, eentje die niet alleen een uur in de wind stonk maar ook nodig eens geleegd moest worden.

Wát was er nou precies gebeurd dat de aanleiding tot die uitbarsting vormde? Hoezeer ze ook haar hoofd pijnigde, ze kwam er maar niet op. Er was, ineens, zóvéél dat zich een uitweg baande. Zelfs als ze het puur voor zichzelf probeerde te ordenen buitelden de woorden over elkaar heen. Ze wist gewoonweg niet wat haar nou het meest zeer van alles deed, het voelde alsof alles gelijke zeer deed. Proberend het te analyseren kwam ze er ook niet uit. Ze trok zich in zichzelf terug, zich wel bewust van een groeiende wanhoop omdat er geen licht scheen te schijnen aan het eind van deze emoties-tunnel. Een licht dat juist zij zo hard nodig had.

Tringgg tringgg…een vrolijk deuntje vulde de donkere kamer. Even met de ogen knipperend, als om zichzelf weer in het moment van het nu terug te zetten nam ze de telefoon op en daar klonk een lieve stem: ‘dag lieverd met mij, wat er is aan de hand?’. Haar zus, frêle van bouw, maar toch altijd zo stoer en sterk, wist zonder ook maar één woord van nood dat er hoge nood was. Zij wás ér! Luisterend. Zus antwoordde: Over jouw liefde valt niet te onderhandelen, men kan het nemen of laten. Degenen die het laten weten niet wat ze missen.

►meer~more

WE-300 – 62

Plato’s WE-300 ~~ Waarnemen

De spreekwoordelijke kat uit de boom kijken was nooit een eigenschap van haar geweest. Al jong leerde ze door schade en schande dat de meeste mensen anders bleken te zijn dan dat zij in eerste instantie dacht. Meer en meer leerde ze op die intuïtie te vertrouwen. Dat instinct had het niet altijd bij het rechte eind maar vaker wel dan niet. Telkens weer constateerde ze bij zichzelf dat ze het nieuwe dan wel met een blanco blik tegemoet trad maar toch ook heel bewust probeerde geen verwachtingen te hebben zodat ze teleurstellingen op voorhand al kon voorkomen. Niet dat dat altijd lukte maar oké ook daar leerde ze weer van en dat is altijd zinvol.

“Zondag komt Jan zijn vriendin voorstellen…
Jullie komen toch zeker ook wel even langs hè?”

‘Ja natuurlijk, we zijn er wel na het middageten’.

“Ze zijn bij de kantine, zullen we er even heen lopen?”
‘Ja hoor, prima’.

Eenmaal de hoek om zag ze haar staan, gekleed in het blauw. Blauw? Ieks! Hoezo vooroordeel? Ze schudde haar lichaam even uit als een hond die in de regen had gelopen en zette haar zondagse gezicht op, zich tegelijkertijd realiserend dat ze toch besloten had blanco te zijn. Het ene na het andere alarmbelletje ging rinkelen en aangezien haar gezicht altijd een open boek is bleef dat niet onopgemerkt. Die fluisterde haar toe: “jij ook altijd..” waarna een zucht volgde. Ze besloot maar te zwijgen en hoopte diep van binnen dat ze zich deze keer zou vergissen want de beide andere personen waren helemaal in de wolken met die 3e persoon.

Geruime tijd later ging de telefoon….

“Dit geloof je niet !!!
Het is uit !!!
Zij is ervandoor !!!
Hij blijft met niets achter behalve een enorme schuld !!!
Vind je het niet verschrikkelijk ???”.

Ze deed ’t er zwijgend toe.

►meer~more

Wachten

Plato – WE300

Een speciale WE want iedereen krijg een thema toebedeeld indien men aangeeft mee te willen doen.

Het begint iedere jaarwisseling te kriebelen. Niet leuk !!! Het eind van het lopende Jeans-seizoen nadert met veel te rasse schreden. Een gevoel van weemoed overvalt me dan steeds vaker want ik weet dat ik afscheid moet nemen van die show, waarvan ik vele malen zo intens genoot. Tegelijkertijd kriebelt er iets anders. En die kriebel is wel leuk. Wordt de maanden die dan volgen ook steeds sterker en daarmee groeit ook de nieuwsgierigheid. Al sinds jaar en dag begin ik al vrij vroeg in het voorjaar de websites van alle theaters af te struinen. Vaak is het zo dat zij hun planning voor het komende theaterseizoen al eerder bekend maken dan dat de nieuwe toer op de website van Jeans bekend is. Zij publiceren het pas als alle voorstellingen definitief zijn en tja daar ben ik dan natuurlijk veel te ongeduldig voor.

De voorstellingen die ik vind vul ik al in op de lijst en eveneens bel ik met de theaters om alvast kaartjes te scoren. Ja ja, ik weet wel, je kan online ook boeken, maar in veel gevallen heb je dan genoegen te nemen met de kaartjes die de computer je toewijst en dat is natuurlijk niet wat ik wil. Ik wil op rij 1. En verder dan rij 5 in de zaal ga ik niet, het balkon is zo wie zo geen optie. En dus moet je bellen maar vooral er vroeg bij zijn. Langzaam beginnen dan nieuwtjes binnen te druppelen. Hoe heet de show, wie blijven, wie vertrekken, wie zijn de nieuwen en dat zorgt weer voor andere zoektochten want de nieuwsgierigheid moet bevredigd. *glimlach*.

Na het talloze nachten aftellen is het eindelijk eind september. De laatste 2 a 3 nachten slaap ik niet of nauwelijks. Die eerste voorstelling mis ik voor geen goud. En dan is “hét” e.i.n.d.e.l.i.j.k. voorbij.

►meer~more

De knop om

Plato – Kwaliteit

Daar was hij weer!
Dat stemmetje dat zich maar bleef manifesteren, ongeacht hoezeer ze ook haar best deed het tot zwijgen te brengen. Al geruime tijd wist ze dat er iets mankeerde, ze had er nog niet echt de vinger op kunnen leggen. Het hield haar bezig, het hield haar uit haar slaap, het benam haar in toenemende mate de adem. Steeds vaker constateerde ze, tot haar eigen ergernis, een groeiend ongemak in zichzelf bij diverse situaties. Steeds vaker stak het gevoel “hier voel ik me niet prettig bij” de kop op. In rap tempo verminderde haar bewustzijn van tevreden zijn naar constante bewustwording van onrust die meer en meer dreigende vormen begon aan te nemen.Schepen achter zich verbranden, dat was geen onbekend terrein. Dat boezemde haar ook geen angst meer in. Ze wist ondertussen dat keuzes maken onlosmakelijk verbonden was met gevolgen die geaccepteerd moesten worden. Ze besefte dat ze weer op een punt in haar leven was aangekomen dat ze niet verder kon, niet verder wilde, op de manier waarop ze bezig was.Weer kwam haar schrijfblok uit de kast, met een pen legde ze het op de eettafel. Liep naar de keuken en pakte de grootste koffiebeker die ze vinden kon, vulde die, nam plaats aan de tafel, nam de pen in de ene hand, een sigaret in de andere en begon te schrijven, maakte twee rijen. Nadat alles dat er mee te maken had zo gecategoriseerd was las ze het op haar gemak na. Dit moest zorgvuldig gebeuren, geen haastklus van maken. Ze vulde de koffiebeker nogmaals, stak een 2e sigaret op, nam weer de pen ter hand en begon resoluut te strepen.

Het rijtje dat overbleef was gevuld met datgene dat er alleen maar echt toe deed.

►meer~more

WE-300 – ‘Renoveren’

Plato

Als donderslag bij heldere hemel kwam hij uit de lucht vallen. Waarvandaan? Geen idee!

Alsof een gitzwart en loodzwaar gordijn tot nu toe alles had verduisterd, bleek plotsklaps haar hele bestaan in een totaal ander licht te staan. Ze zag een geheel andere versie van de wereld die ze tot nu toe gekend had. Terwijl ze zich enerzijds verbaasde over wat ze zag en meer nog, wat ze ervoer, vroeg ze zich anderzijds af welke van de twee versies de ware was. Van het ene op het andere moment stond haar wereld op de kop. Alle zekerheden, alles dat ze dacht te weten, waarop ze vertrouwd had, bleek ineens volledig anders te zijn, zwart was wit geworden en wit zwart. Wat was er gebeurd? Hoezeer ze haar hersenen pijnigde, het verlossende antwoord op die allesoverheersende vraag liet zich niet vinden.

In het besef voor een deur te staan die naar een ander, en beter, daarvan was ze overtuigd, leven zou leiden wist ze ook dat het enige dat ze nog moest doen, het overstappen van die drempel was. Door die deur heen, het oude achter zich latend en volledig bereid het nieuwe, nu nog onbekende, te aanvaarden zoals het zich aandiende. Vanaf nu moest alles opnieuw op- & ingericht worden, her-ingevuld met wat goed was, afgesloten voor wat niet goed was, keuzes moesten gemaakt, beslissingen genomen.

Terwijl ze zich dat allemaal realiseerde besefte ze dat het tijd zou kosten, veel tijd zelfs. Op vergane fundamenten kun je immers geen huis bouwen? Maar heej.. ze had alle tijd van de wereld toch? Ze was nog jong en had nog een heel leven voor zich. Doelbewust zette ze haar ene voet voor de andere totdat beide voeten zich aan de overkant van de drempel bevonden. Ze was er meer dan klaar voor!

►meer~more

Mix

Plato – WE300 – Gedenken

harp-anders

Ouder worden…daar had ze geen moeite mee! Echter, ieder jaar moest ze wel tot haar grote spijt constateren, ongeacht hoe graag ze ook het tegendeel wilde, dat de momenten waarop ze een kaarsje aanstak en een gebed voor iemand uitsprak die er niet meer was, toenamen. Ze realiseerde zich ook wel dat het ook bij het ouder worden hoorde, dat ze vaker ‘vaarwel, rust zacht’, ‘tot ziens, het ga je goed!’ of andere woorden van die strekking, moest uitspreken.

Naarmate de jaren verstreken werd de pijn van verlies minder. Het spreekwoord ‘tijd heelt alle wonden’ klopte dus wel. Het verdriet werd kleiner, de herinneringen aan die mooie momenten met diegene die op dat moment in haar gedachten zweefde gingen, gelukkig, steeds meer overheersen, ze leerde ze meer en meer koesteren. Ze was intelligent genoeg om zich te realiseren dat ze geen andere optie had dan zich bij het onvermijdelijke neer te leggen al hoe moeilijk dat in sommige gevallen ook was. Ook was ze zich bewust van het feit dat zij niet de enige was die dit doormaken moest, het overkwam immers iedereen? Moest dat een troost zijn? Natuurlijk, zij het dan een schrale!

Je hebt geen stem in het kiezen waar je hart naar uitgaat. Het bepaalt zelf of het zich aan iemand hecht en op welke wijze! Niets is vanzelfsprekend in die context. Eveneens heb je geen keus in van wie je afscheid moet nemen, hetzij door de dood hetzij anderszins. De liefde stopt niet bij het sluiten van die deuren. Ouder worden is het constant bijstellen van omgaan met de mix van pijn en verdriet, dat willen vergeten maar niet kunnen omdat je alleen de liefde kunt voelen, de herinneringen kunt koesteren als je die pijn en dat verdriet (h)erkent en in je leven een plekje geeft.

►meer~more

“De 3 Gezusters”

;-) Neehee, natuurlijk niet de kroeg in Groningen-stad ;-)!

25062014zuidlaren125062014zuidlaren225062014zuidlaren325062014zuidlaren425062014zuidlaren5

Een dag waar ik al een aantal weken naar uitkeek was vanochtend dan daar…. Nadat ik eerst de logeehond weer bij zijn eigen thuis had afgeleverd reed ik door naar de andere kant van de stad om Anita (Kloine Grode Zus) op te pikken, daarna reden we door naar de Pekela’s. Een route die ik op zich wel kan dromen en blindelings kan rijden mits alles normaal is. Nou gaat een groot deel van de route over de N33, en laten ze nou net daar al een ‘eeuwigheid’ met de weg bezig zijn. Er komen ‘Joost mag weten..’hoeveel afritten bij, bestaande verdwijnen of wijzigen…. en dus miste ik de afslag die ik moest hebben en zo reed ik vele kilometers om voordat we bij Grode Kloine Zus het erf op reden. Vrij snel stapten we weer de auto in en reden naar Zuidlaren. In de Prins Bernard Hoeve loopt momenteel (sinds mei tot ergens in september) de tentoonstelling van zandsculpturen. Uiteraard begonnen we met koffie en gebak, en die viel er zeer smakelijk in, daarna de tentoonstellingshal in waar we ons vergaapten aan het ene nog mooier ‘bouwwerk’ van zand dan het andere.
De foto’s hebben helaas niet een al te mooie kleur, (ik wide pertinent niet flitsen) de belichting was minimaal en op dusdanige wijze afgesteld dat de kunstwerken een rare gloed over zich heen hadden liggen…Best heel jammer maar ja onder het mom van beter iets dan niets..gingen we toch aan de slag. “Grappig” maar niet heus, is dan wel dat je iedereen over de belichting hoort klagen en je veel mensen ziet stoeien met hun camera’s omdat ze het niet goed voor elkaar kregen, we hebben meermalen met vreemde mensen staan te praten en elkaar de foto’s laten zien. Enkele van die mensen lieten wat foto’s zien waarbij zij geflitst hadden, dat zag er dus ook niet uit helaas waardoor wel duidelijk werd dat flitsen dus ook niet de oplossing zou zijn.
Nadat we klaar waren was het nog redelijk vroeg in de dag. We waren expres op tijd vertrokken om ‘woensdagmiddag-geen-school-‘-kinderen-drukte te vermijden mede ook omdat op de tentoonstelling aan die kinderen volop de gelegenheid geboden wordt om zelf met zand aan de slag te gaan. Toen we weer buiten stonden zijn we de provincie in gereden en hebben een mooie route gereden met een heerlijke lunch in een theehuis in het bos van Norg. Daarna reden we door naar Veenhuizen om daar bij de bierbrouwerij te kijken en ook even langs de gevangenis en diens omgeving te rijden. Het gevangenismuseum van Veenhuizen is zeker een bezoek waard maar dat bewwaren we voor een volgend uitje om er dan uitgebreid de tijd voor te kunnen nemen. Omdat de dag omgevlogen was reden we naar Assen terug, daar hebben we nog even heerlijk op een terras gezeten bij mijn favoriet stekje om te genieten van heerlijkste koffie met appelgebak. Toen nog even een klein rondje door het centrum gelopen om iets van de TT-drukte, die al volop gaande is, op te pikken, we hebben genoeg ontvangen dus het de komende dagen kunnen we echt wel zonder ;-)
Uiteindelijk terug naar de Pekela’s om daar Geesje thuis af te leveren, we dronken nog wat, kletsten nog wat, hadden we niet genoeg gedaan vandaag hahaha, en daarna vertrokken Anita en ik weer naar Assen, na het haar thuis afgeleverd te hebben stapte ik om 19.30 mijn eigen huis weer binnen waar ik door de honden begroet werd omdat de rest naar boogschieten is. Een lange dag was het maar wat hebben we gelachen, het plezier maakt de inspanning en het verlies van energie uiteraard meer dan goed. Dit was echt een uitje met een gouden randje die ik me nog lang zal heugen en waar ik nog lang met heel veel plezier en een glimlach om mijn mond aan terug zal denken.
Ohja…foto’s natuurlijk niet vergeten….. klik HIER.

►meer~more

Agenda

Plato – WE300 – Scorn

Wat is er nou heerlijker dan er tussenuit te piepen, de boel de boel te laten en je ogen op andere horizonten te mogen richten? In het gevlieg van hot naar her en weer terug van alledag kan een uitje soms tegelijkertijd onmogelijk én zo aanlokkelijk lijken. Als alle omstandigheden het toelaten maak ik dan ook veel gebruik van zo’n vluchtmomentje. Even tijd voor mezelf en met mijn camera op pad, voor mij wel het summum van ontspannen. Als liefhebber van dierentuinen kan ik in Nederland te kust en te keur en ook al ken ik bijna elke dierentuin wel op mijn duimpje onderhand, ze vervelen me nooit! Het maakt me dus ook niets uit om in een klein tijdsbestek meermalen in dezelfde dierentuin rond te lopen. Het feit dat ik een abonnement heb op 1 dierentuin, die mij weer veel kortingen oplevert bij andere dierentuinen is dan ook een heel prettige bijkomstigheid waar ik graag gebruik van maak. Sinds ik in 2012 voor het eerst in mijn leven in een vliegtuig stapte en me hoog boven de wolken mocht begeven is er wel een constante wens bij gekomen, weer vliegen, maakt niet uit waarheen. Na die vuurdoop in voorjaar 2012 naar Gran Canaria mocht ik het in het najaar herhalen met een vlucht naar Estland. Gisteren kreeg ik drie cadeautjes waarmee ik maar liefst 7 uitjes mocht gaan plannen. Mijn agenda kreeg zo meer invulling van heel leuke zaken waarnaar ik mag uitkijken. Met daarboven op een 3-daagse trip naar Berlijn met Schoondochter-in-Spé-Daphne én met als ‘kers op de taart’ een 6-daagse trip met Niels & Anita in zo’n grote vogel naar Praag om daar ongetwijfeld de sd-kaartjes van onze camera’s te vullen.

Mijn agenda is nou niet één van mijn favoriete dingen maar deze dagen kijk ik er maar wat graag in ;-)

►meer~more

Moeten

Plato WE300 scoren.

En wéér zat ze aan de overkant van de tafel die ze blind én tot in het kleinste detail zou kunnen tekenen, inclusief alle plekjes die in de loop der jaren door slijtage waren ontstaan. Voor de hoeveelste keer zat ze daar nu al? Ze was de tel al lang kwijt geraakt. Om de persoon aan de overkant aan te kunnen kijken moest ze haar hoofd opheffen, niet omdat die persoon groter was maar omdat hij op een stoel zat en zij niet. De eerste keren had ze op een stoel gezeten, dat was fatsoenlijk, dat hoorde zo, het was zijn ruimte, zij had zich aan te passen. Nadat hij haar uiteindelijk overtuigd had dat zij het zich gemakkelijk mocht maken had ze hem gehoorzaamd en die plek ingenomen waar zij zich het veiligst voelde; in het donkerste hoekje met haar gezicht naar de deur en haar rug in een schuine hoek tegen 2 muren.

Met haar benen gespreid zat ze voorover gebogen. Tranen stroomden, haast oncontroleerbare woede vermengd met weerstand waarvan ze niet wist of die nou ingegeven was door iets dat haar beangstigde of simpelweg door het feit dat ze geen enkele zin in zich bespeurde om aan de vraag te voldoen, hoezo vraag, het was een opdracht, toch? En dat laatste was het hem nou net! ‘Moeten’, een woord waaraan ze een onbeschrijflijke hekel had. Heel haar leven had ze van alles en nog wat gemoeten, mogen was nooit aan de orde geweest, met alle gevolgen van dien!

“Doe nou maar, dan ben je er vanaf” zei ze geluidsloos tegen zichzelf, waarna ze zo snel als ze kon elke vraag las en met een vinkje in één van de mogelijke antwoordvakjes afsloot. Hij nam en van haar aan, las het en het enige dat zij hoorde was: ‘hmmmm’.

►meer~more

Alles komt goed

Plato’s WE300-Lekken.

Langzaamaan drongen geluiden tot haar door die ze niet kon plaatsen omdat ze niet wist waar ze was noch of ze wel wakker aan het worden was of nog in dromenland vertoefde. Ze herinnerde zich niets, niet eens dromen! Zich geen dromen herinneren was het eerste dat haar echt opviel. Dit was niet haar stijl, het altijd al zo geweest dat ze zich tijdens het ontwaken zich het laatst gedroomde tot in de kleinste details herinnerde. In 1e instantie onherkenbaar maar steeds luider wordende geluiden drongen zich aan haar op. Hiermee kwam ook het besef van de plaats waar ze zich bevond en de herinnering aan wat er gebeurd was en waarom ze zich dus zo raar voelde. Ze sukkelde weer in slaap.

De volgende ochtend zat ze rechtop in bed met het ontbijt op haar schoot, buiten scheen een mager zonnetje dat de komst van de lente aankondigde. Terwijl ze daarover zat te mijmeren ging de deur open en kwam een groep witte jassen binnen. Na een ‘goedemorgen’ werd er in een voor haar onverstaanbare taal gecommuniceerd. Ze spraak haar gedachte luid op: Echt prettig te communiceren in een onverstaanbare taal over iemand die op nog geen meter afstand ligt.

De groep viel in opperste verbazing stil. Ah ja neemt u ons niet kwalijk dat gaat onbewust. Dan wordt het de hoogste tijd dat u zich allen bewust wordt van hoe onfatsoenlijk dat is, bitste ze terug, scherper dan ze had gewild maar soit!

Haar woorden volledig en arrogant negerend trok de mannelijke inhoud van één van de witte jassen haar deken weg nadat hij haar ontbijtplateau op het kastje had gezet. Laten we eens even naar de wond kijken… om vervolgens tegen de vrouwelijk witte jas te zeggen: zorgt u er even voor dat mevrouw een verschoning krijgt?

►meer~more

WE-Twisten *2*

Plato WE300 – Twisten

Het schoolplein werd langzaamaan leger, zij moest ook naar huis en alle mogelijkheden om dat te vertragen waren ondertussen uitgeput. Ze hoorde sleutels, de hoofdmeester was in aantocht en zou de school gaan afsluiten. Dan toch maar naar huis, niet omdat ze dat wilde maar omdat ze geen andere keus had.

Nog geen voet op de oprit hoorde ze al hoe het binnen tekeer ging. Het theatrale gedrag van haar moeder, die altijd met de armen gestrekt naar boven kijkend verzuchtte: ‘Lieve God, waar heb ik DIT aan te danken?’ Elke letter van die zin met nadruk uitsprekend.

Ze zuchtte diep en sloop langs de muur om het huis heen, door de achterdeur en met de hand op klink naar de keukendeur luisterde ze eerst of haar moeder wel of niet in de keuken was. Ze leek geluk te hebben, de keuken scheen leeg. Zo zachtjes als ze kon opende ze de deur en sloop naar binnen. Op haar tenen de keuken door, de gang in. Ha, gelukkig, de kamerdeur stond op een kiertje en achter die deur krijste een stem. Zo vlug als haar voeten haar, geluidsloos, verplaatsen konden sloop ze links de hoek om en de trap op. Ze wist precies welke treden ze moest overslaan om zonder enig geluid op haar kamertje te kunnen komen.

Tussen een stapel boeken plukte ze een schriftje vandaan. Bijna alle pagina’s waren al vol geschreven, ze zou eerdaags weer haar lievelingsmeester om een nieuwe moeten vragen. Ze sloeg een blanco pagina op en begon te schrijven: “Lieve Mieke, ben ik zo’n verschrikkelijk naar monster, zoals moeder mij noemt, als ik zeg dat ik zo heel erg graag zou willen dat mijn ouders zouden gaan scheiden en mijn vader mij mee zou nemen, heel ver weg?”

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017