Muzieklaatje WE-300

WE-300 – 72 ~ Gezondheid

we300vanplatoPlato‘s

72e WE-300

Thema 14 september – 15 oktober 2017:

Gezondheid

“Het is maar goed dat we niet alles van tevoren weten” … is zijn gevleugelde uitspraak, die ik tegenwoordig heel vaak hoor.
Het is ook niet niks natuurlijk als je zelf altijd kerngezond bent geweest en slechts 1x in je leven ziek was door een hernia en later in je leven te maken krijgt met de gevolgen van de hartproblematiek van een innik geliefde echtgenote waarvan hij dan in 2011 afscheid moet nemen daardoor.
Al is het natuurlijk niet zo, het lijkt wel alsof dat afscheid een kentering in de tijd gaf. Hij ervaart het althans wel zo want vanaf dat moment gebeurde het ene nare na het andere. Oktober 2011 bezoekt hij het graf van zijn vrouw en komt daaarbij te vallen, een heup aan gruzelementen. Ziekenhuis, revalidatiecentrum en veel therapie volgen. In mei 2012 komt hij dan weer thuis.
Vlak voor kerst komt een onheilstijding, 1 van zijn 2 zoon, komt te vallen en raakt bewusteloos, bij onderzoek blijkt dat zijn hoofd vol met tumoren zit en nog geen 6 weken later nemen we afscheid van hem.
April 2014 wil hij, zoals altijd, zijn bezoek uitlaten. Galante heer ten top als hij is, loopt hij met zijn bezoek naar de hal en helpt haar in de jas, daarbij gaat het fout, hij valt en wel op dusdanige wijze dat zijn rechterbovenbeen kompleet aan diggelen ligt. Ziekenhuis, revalidatiecentrum (God Zij Dank hetzelfde als waar hij ook vertoefde tijdens de herstel van zijn gebroken heup) en veel therapie volgen. Oktober 2014 komt hij thuis maar wel een heel stuk minder mobiel dan hij gewend is.
Het inleveren van ‘ dingen zelf kunnen’  zet zich uitbreidend voort… dát accepteren kost hem veel moeite maar gelukkig heeft hij zijn humor niet verloren noch zijn positieve levensinstelling! Nu kijkt hij uit naar mijn verrassing, vandaag over 7 dagen, als hij zijn 92e verjaardag viert!
►meer~more

WE-300 ~ *71* ~ Ontgroenen

we300vanplatoPlato‘s

71e WE-300 –

 

Thema 26 juni – 31 juli: Ontgroenen

Allereerst een ‘Fijne vakantie in De Ardennen’ voor vakantieganger Plato
die aldaar een week zal vertoeven. Of én hoe hij dat zal redden mét zijn “inspiratie die wanstaltige vormen aanneemt” zonder zelf nog eerder dan “gramstorig” te worden vanwege het gebrek aan internet, moeten we maar afwachten. Al vraag ik me stiekem toch wel af wie het eerst/meest gramstorig zal worden, wij omdat hij niet gelijk de linkjes plaatst of hij omdat hij die linkjes niet plaatsen kan maar erger nog, onze “mooiste verhalen” niet gelijk lezen kan. We gaan het zien *glimlach*

we300-ontgroenen

In de auto, onderweg naar het ‘punt van geen terugkeer’ viel een kwartje… BOEM! RAAK! DIE ZIT!!!
Instinctief gleden haar ogen naar de zijkant van de snelweg, speurend naar de eerste de beste mogelijkheid om de auto aan de kant te zetten.

Stilstaand zuchtte ze diep terwijl haar linkerhand de knopjes zocht en vond. De juiste vingers gebruikend liet ze de ramen zakken waardoor de wind vat op haar haren kreeg en langs wangen, neus en ogen streek.

“Waar ga jij in de vredesnaam naar toe?”
“Ben je nou hélémáál van God verlaten knetterend gestoord geworden?”
Twee blauwe ogen, vervaarlijk fonkelend van opperste verbijstering vermengd met verontwaardiging keken haar via de achteruitkijkspiegel doordringend vragend aan.

Wéér viel een kwartje… BOEM! RAAK! ZO, DIE ZIT OOK!!!

Voor haar gevoel eeuwen later, dat door een vluchtige blik op de klok in haar dashboard gelijk ontkend werd, startte ze de motor weer en reed verder, afslag af, onder de weg door, afslag weer op, de weg terug.

Oeps.. ze was te laat, veel te laat zelfs. Zo niet haar ding, te laat komen, dat was iets dat onmogelijk geaccepteerd kon worden.  Nee niet van een ander maar wel van zichzelf natuurlijk.
Dat overkwam haar niet, nooit, daar zorgde ze voor.
Nou ja, voor alles is een eerst keer, ja toch niet dan, dit was het dan.
Alle ogen richtten zich op haar bij binnenkomst. Ze nam plaats op de enige, nog lege en vanwege diens locatie zo foute, stoel met het schaamrood op haar kaken en in haar decolleté, excuses stamelend.

De 1e afspraak die ze écht niet wilde gaan bijwonen en ervaren!!!
En nu? NU zou ze het toch gaan doen!
Wat was nou werkelijk het allerergste dat haar kon gebeuren?
De mens lijdt het meest door het lijden dat zij vreest.

►meer~more

WE-300 *70*

we300vanplatoPlato‘s

 

70e WE-300 –

 

Thema 25 mei – 22 juni: Musiceren

 

Allereerst een heel hartelijke welkom terug aan Plato natuurlijk na lange (veel te, als ik dat mag zeggen althans) afwezigheid in blogland. Ten tweede, van harte gefeliciteerd, je timing om terug te komen was wel perfect in die zin van aantallen want Musiceren is je 70e thema!

Kriebels in de buik, elke keer weer. Hoe vaak nu al? Geen idee, een schatting die ze echt niet goed kan maken, want dat is nou eenmaal niet haar sterkste punt, zal al snel in de 100-en zo niet 1000-en lopen. Die kriebels, doen haar soms giechelen, alsof ze een verliefde bakvis is, en dat met haar 50+ jaren. Ach, het schaadt niemand, haar al helemaal niet, integendeel, het maakt haar gelukkig, misschien zelfs wel het gelukkigst?!

Noem een gemiddeld theater in het land, zeg tegen haar dat ze er acuut heen moet en dat de tomtom kaduuk is, de gps in haar foon het ook niet doet. Geen probleem, ze stapt achter het stuur, tuft linea recta naar plaats van bestemming, ze kent ze allemaal. De routes zitten in haar bestaan verankerd.

Altijd ruim op tijd wordt de auto zo dichtbij mogelijk het betreffende theater geparkeerd, Hoe vaak ze al niet voor een nog gesloten deur stond omdat ze te vroeg was, weet ze ook niet. Als die deuren dan eenmaal open gaan, zinderend de foyer in na een bezoek aan kamer 100. Alle zintuigen op scherp want in de meeste gevallen kan ze de sound-checks horen, dat is al genieten pur sang. Terwijl de spanning toeneemt probeert ze een relaxte uitstraling te hebben terwijl ze een kopje koffie nuttigt, een knuffel en een babbelt deelt maakt met collega-die-hards en haar eigen gezelschap natuurlijk.

Ja hè hè, e.i..d.e.l.i.j.k. gaan dan die deuren open…. ze mag de zaal in. Spanning stijgt. In de meeste gevallen heeft ze plaatsen op rij 1, en met nog een beetje extra geluk ook nog in het midden. In haar beleving de enige echte juiste plek om te zitten bij haar favorieten.

Het licht dimt… ze hoort voeten schuifelen…. eerste akkoorden klinken…. het feest begint! Gelukzalig MAGISCH Genieten!!!

castjeans26

 

►meer~more

Knuffeldag!

vlinder

Vanochtend was het dan zover….. ik zou eindelijk een blogster ontmoeten die ik al vele vele jaren ken. Nog uit de begintijd van web-log.nl
Even na tienen stapte zij uit de trein en bij mij de auto in.. Weer enkele minuten later kwamen we uit de parkeergarage tegenover de ingang van de dierentuin in Emmen en zag ik tot mijn ontsteltenis drommen mensen staan….. ‘ieks….. ‘ kreunde ik…. ‘schoolreisjusss? juist nu ik er ben? moet dat?’
Zeker zo’n 300 meter kinderen met begeleiders…grmblgrmbl …”kom op Ko, oog-oorkleppen op en gaan met die banaan”.
Katinka en ik troffen een vrije baan richting een ingangspoortje en even later zaten we op het terras op het rustige deel, heerlijk aan de koffie met gevulde koek, die daar om te smullen zijn!

We begonnen in het kleinste deel, Nortica, bij de zeeleeuwen, pinguïns met reigers natuurlijk, en de ijsberendames. Die laatsten hadden me toch een plezier met een boei… fantastisch om te zien. Bij het teruglopen ontwaarde ik ineens een vlasblond koppie in de menigte, zat mijn adoptie-actie-contactpersoon daar met een collega, vanwege een presentatie. Na een knuffel en een kort babbeltje, we zien elkaar immers over een kleine 2 weken weer, gingen we verder.

Serenga in, verreweg het grootste deel van de 3 delen die Wildlands rijk is. Nortica is de kleinste. De rij voor het treintje was wel heel erg lang dus besloten we eerst even door te lopen langs de bavianen naar het restaurant om een broodje te gaan eten. Daarna terug naar het treintje, de rij was nog steeds lang, weliswaar korter dan eerst. Sta ik daar, te midden van geen-idee-hoeveel mensen hoor ik ineens een stem waarbij ik denk ‘nee dat kan niet, die kom ik hier toch niet tegen, zo ver van huis?’… maar ik bleef die stem horen en dus zochten mijn ogen de rijen af en jawel hoor…. zie ik Petra van Karel (Jeans) staan met Daphne en haar aanhang. Enkele knuffels en babbels later stapten we dan het treintje in en lieten ons tussen diverse dieren doorrijden, gnoe’s, waterbokken, neushoorns, giraffes, struisvogels, impala’s etc.

Daarna was Jungola aan de beurt…het begin van Jungola is de vlindertuin. Voor mij wel het mooiste stukje van het hele park. Katinka dacht daar net zo over. We genoten beiden van alle geuren en kleuren en de ene na de andere prachtige, maar o zo kwetsbare, vlinder die om ons heen fladderden. Daarna op naar de olifantenvallei, van alle 9 waren er 7 buiten. Ein She Min en Einga-Tha mistte ik buiten, die zag ik later binnen. Mekong, de nieuwe man in de kudde, was Mingalar Oo aan het versieren, wat een schitterend gezicht om te zien hoe hij haar streelde en liefdevol aanraakte, heel bijzonder, zo leuk!! Aan het eind van de middag, onverwachts, zag ik dat het 10 minuten voor sluitingstijd was. We liepen het laatste stukje door en langs Daphne’s werkplek (ze was vrij vandaag), daar kochten we bij Maaike een ijsje waarna we ons naar de uitgang begaven. De sluitingstijd wordt niet zo strikt gehanteerd bleek.

Weer even later zette ik Katinka bij het station af en keerde huiswaarts waar ik, zoals gebruikelijk, onthaald werd met koffie en een duo onstuimige viervoeters waarvan er 1 volgens manlief al een tijdje op en neer naar de poortdeur was gelopen, elke keer dat hij een auto hoorde….  Het was een fantastische dag, heb ontzettend genoten. Het weer werkte helemaal mee…. de pillen om mijn longontsteking en buikgriep in de perken te houden ook, 3 bijzondere en bijzonder fijne ontmoetingen waarvan ook nog 2 onverwacht… maakte deze dag tot een waar cadeautje. Even het hoofd vullen met zoveel leuks, wat doet dat een mens goed zeg! Een dag dus om in te lijsten, in mijn ‘troost-doosje’ te stoppen. Mooie herinneringen die ik op elk gewenst moment weer terug kan halen door eraan te denken en door de foto’s van vandaag te bekijken.

►meer~more

WE-300 *69*

Plato’s 69e WE-300 – Thema december 2015 : Gezondheid

Mag het een onsje meer zijn?
Ja zeker, als dat zou kunnen, kom maar op!

Het strijden soms zó moe, de clichés over  doorgaan minstens zo erg is het eigenlijk een constant plussen en minnen. Daar zo bewust mogelijk zo weinig mogelijk bij stil staan om toch nog ruimte te hebben voor iets spontaans is een strijd op zich. Zo af en toe kan de wens om het op te geven dan wijzigen in behoefte. Het kruispunt waarop je dan staat is een heftige.  Voor jezelf de motivatie vinden, zonder in het ‘moeten’ te verzanden, om toch maar weer op te krabbelen en door te kunnen gaan is soms een, zo voelt het, onmogelijke taak.

Je telt je zegeningen, denkt aan mensen die je lief hebt, mensen waarvan je weet dat zij jou lief hebben. Haalt in je hoofd herinneringen op aan leuke momenten waar je zo intens van genoot. Je probeert alles om maar te voelen dat het doorgaan wél zin heeft. Je probeert redenen te vinden om jezelf ervan te overtuigen dat opgeven geen optie is terwijl er in je hoofd een stemmetje, dat niet tot zwijgen te dwingen is, jou probeert te overtuigen van het feit dat je die ‘rust’ heus wel verdiend hebt onderhand want waarom zou je doorgaan met het bevechten van iets dat onhaalbaar is? Een ander stemmetje gaat ertegenin, hoezo onhaalbaar? Waar een wil is, is een weg, toch?

Maar toch…  al dan niet beïnvloed door waarin je (niet) gelooft… probeer je jezelf telkens weer te herpakken om te voorkomen dat je de handdoek daadwerkelijk in de ring gooit, al is de drang soms nog zo groot. Het onbetaalbare goed, dát krijgt niemand cadeau! Je kan zo ‘veel’ doen, de rest komt zoals het komt, je hebt ’t er maar mee te doen.

►meer~more

WE-300 *68*

we300vanplato

 

~ Plato’s 68e WE-300

~ Thema  november 2015 :

~ Spellen

 

 

Hè??
Stond dáár nou écht wat zij dacht dat er stond?
Ze las het verhaal, dat ze inmiddels al drie keer gelezen had, nogmaals, nogmaals en nogmaals… Laat ik eerst maar even een pauze inlassen, dacht ze, koffie, sigaretje, zonnetje op het balkonnetje, even op adem komen en pogen haar wild in het rond slaand hart tot enig kalmeren te brengen.

Ze liep bij het bureau weg, de keuken in en schonk zich een bak koffie in. Met die koffie en een sigaret installeerde ze zich op het balkon waar een mager lentezonnetje haar gezicht streelde alsof het zeggen wilde: “wat jij eruit op pikt wordt niet zo bedoeld… ”
De koffiebeker raakte leeg, haar sigaret was op, de zon verdween achter een donkere wolk.. onheilspellende voorbode?
Terug op haar stoel achter het bureau las ze nogmaals wat ze al meermalen gelezen had, in haar hoofd kon ze het hele verhaal al zonder het tegelijkertijd te lezen soort van opdreunen.

Het nieuws had haar behoorlijk van haar stuk gebracht en ze wist ook niet wat ze er nou precies mee moest. Dat was eigenlijk nog wel het meest vreemde van alles. Zij, die nooit om woorden, laat staan een weerwoord, verlegen zat, zat nu naar een blanco pagina te staren. Haar vingers lagen dan wel op het toetsenbord maar er kwam geen letter uit, dat was al een heel vreemde gewaarwording van zichzelf.

Een weerwoord moest ‘even’ op zich laten wachten. Al wat er nu in haar opkwam was pure verbolgenheid vermengd met zo mogelijk nog intensere verbazing. Als ze vanuit die emotie zou schrijven zou de lezer er geen snars van snappen laat staan begrijpen wat zij wilde overbrengen. Bovendien zijn sommige dingen niet op te schrijven omdat die simpelweg niet in woorden te vormen zijn zoals gevoeld en bedoeld.

►meer~more

WE-300 … net ff anders

(oeps….. heb ik een bericht van Plato verkeerd geïnterpreteerd, zie ik dat pas nadat ik mijn verhaal al klaar had….weer deleten vind ik zonde )

we300vanplato

 

~ Plato’s 67e WE-300

~ Thema  november 2015 :

~ Mededeling

Ze kwam die ochtend op kantoor binnen en in de garderoberuimte stond haar liefste collega en vriendin al op haar te wachten. En? En? En? Toe vertel nou?

Ze glimlachte en zei: Nee nog steeds niet!
Dan straks, zodra de winkels open zijn naar de overkant gaan hoor !
Ze glimlachte weer en antwoordde: is goed lieverd, zal ik doen.

Ruim 1,5 uur later liep ze het kantoor uit, stak de weg over en ging de bedoelde winkel in en haalde iets op. Terug op kantoor ging ze terug naar de garderobe, op de voet gevolgd door haar vriendin. Zonder het vragen, zonder erover na te denken, stapten ze samen de toiletruimte in, die was ruim genoeg. En enkele, zeer zeer zeer spannende minuten later kwamen ze er beiden helemaal gelukkig weer uit.
Enkele collegae keken het duo aan en de nieuwsgierigheid lag overduidelijk op iedereens gezicht. De uitstraling van beide dames was antwoord genoeg.
Een feestdag, ze verliet het kantoor nogmaals om aan de overkant van de straat een andere winkel binnen te lopen om even later terug op kantoor iedereen van schoteltjes en vorkjes te voorzien waarna gebak uitgedeeld werd.

Later die dag liep ze met manlief naar een huis, twee straten verderop.
Schoon-vader was die dag jarig en dat zouden ze gaan vieren, en hoe !!
Zijn 53e verjaardag zou heel speciaal worden, in ieder geval voor hem.

In alle consternatie van die dag had ze helemaal vergeten een cadeau te kopen maar hem kennende wist ze dat dat geen enkel probleem zou zijn, haar cadeau was immers één van zijn grote wensen en ondanks dat dit cadeau niet ingepakt kon worden wist ze wel dat hij er helemaal gelukkig van zou worden.  Blijer kon ze hem nergens mee maken.

Ze feliciteerde hem met de woorden: Van harte gefeliciteerd opa!

►meer~more

WE-300 *67*

Plato’s 66e WE-300
Thema 1 t/m 31 oktober 2015 : Nadenken

“Wat kijk je bedenkelijk?”
‘Huh? Watte? Wat zei je?’
“Wat kijk je bedenkelijk”.. met de nadruk op elk woord werd de vraag herhaald.

Ze keek hem aan en hij constateerde een flikkering in haar ogen die hem waarschuwde, hij kende haar zo goed, hij wist dat er een soortement van uitbarsting kon volgen als ze dacht dat hij haar niet begreep in een eerste uitleg.
‘Ach..’ zuchtte ze, ‘sommige mensen gebruiken niet dat wat ze gekregen hebben…’
“Ehhh en wát gebruiken ze dan niet?”
‘Hun verstand’…. en weer volgde een diepe zucht.

Hij zweeg even en liet haar woorden tot zich doordringen. Ze zat in de hoek van de bank met de laptop op schoot en had duidelijk iets gelezen waar ze niet blijer van werd. Vanaf zijn zitplaats kon hij niet op haar monitor kijken dus hij wist even niet waarover het ging. Hij boog voorover en keek over de rand even mee. Zag dat ze facebook open had staan.

“Mens! Maak je toch niet zo druk om wat sommigen daar neer kalken.. ze papegaaien anderen na omdat ze zelf interessant willen overkomen terwijl ze niet kunnen verbergen dat ze nog dommer zijn dan het achterwerk van een koe!”
Haar mond viel open! Zo’n spraakwaterval was ze van hem niet gewend, ze schoot in de lach, grinnikend zei ze: ‘Je hebt helemaal gelijk ook!’ Ze klapte de laptop dicht en legde het opzij.
“Koffie dan maar?”
‘Ja tuurlijk!’.

Even later wandelde hij met 2 koppen koffie de keuken uit, de woonkamer in. Hij reikte haar haar beker aan en nam weer plaats. Even later zette zij haar beker opzij en pakte haar laptop weer op schoot.

“Ga je doen?”
‘Mijn facebook-vriendenlijst opschonen. Mensen die hun verstand weigeren te gebruiken wil ik niet volgen en al helemaal geen ‘vriendjes’ mee zijn!’.

►meer~more

WE-300 *66*

Plato’s 66e WE-300
Thema 1 t/m 22 september 2015 : Handelen

De dag die zij al een tijdje bevreesde kwam. Ziekte kreeg teveel grip op het lichaam van iemand die ze erg liefhad en ze wist dat het afscheid zeer snel dichterbij aan het komen was. Toch nog onverwacht was het dan zover. De afgelopen weken had ze in een mallemolen van pech en tegenslag gezeten die haar behoorlijk van haar stuk hadden gebracht en dit sterfgeval sloeg haar helemaal onderuit zowel mentaal als fysiek. Enkele dagen later was de crematie en zij wilde er bij zijn, geen duizend paarden zouden haar tegen kunnen houden. Iedereen raadde het haar af te gaan, alleen al vanwege de afstand die ze ervoor moest overbruggen maar ook vanwege haar emotionele status. Achter het stuur kruipen was dus alleszins niet verstandig. Ze was echter onvermurwbaar. Haar vriendin greep in en ging mee.

De dag van de crematie reed ze zelf, autorijden deed haar altijd goed, ze kon er door ontspannen en dat was op die dag extra welkom. Bij het crematorium aangekomen werd ze naar binnen gesleept als het ware, hangend in armen van anderen. En daarna op dezelfde wijze terug naar de auto. Ze zochten in de stad een terrasje aan de rand van de straat waar ook de auto geparkeerd kon worden. Ze dronken een kopje koffie en namen een broodje om vervolgens de weg naar huis te vervolgen. Hoe ze het die dag gedaan heeft weet ze achteraf niet. Eenmaal thuis was het letterlijk over en uit. Haar rug schoot op slot. Man en vriendin namen het voortouw, huisarts kwam meermalen, ziekenhuis werd ingeschakeld, fysiotherapeute kwam dagelijks bij haar thuis toen ze aan de bank gekluisterd was, totaal afhankelijk van de mensen om haar heen, die wisten wat er gedaan moest worden en dat ook deden, zodat zij op adem kon komen.

►meer~more

Dansen in de regen

Zoals ieder voorjaar rond april mei kwam ook dit jaar weer het plan om Beeldentuin DeHullu te Gees te bezoeken, benieuwd als we zijn naar de nieuwe collectie. Het was er nog niet van gekomen maar vandaag lukte het wel. En weer werden we verrast door de samenstelling van kunstwerken. En ja het is, en blijft, een kwestie van smaak natuurlijk, bij het ene beeld zeg je ‘oh’ van verwondering omdat je het mooi vindt en bij een ander kunstwerk zeg je ‘ieuw’ met een duidelijke andere reden. Om nog maar te zwijgen van de geluiden die wij gedrieën maken als we een kunstwerk zien waarbij we niet gelijk weten wat we nou wel of niet zouden moeten zien vanuit de visie van de kunstenaar…

Het weer leek ons gunstig gezind al wisten we dat er regen voorspeld was. Wisselend in bewolking en zon, droog en nat, draaiden Niels en ik me suf aan de instellingen van onze camera’s om het wisselende, wel prachtig overigens, licht goed te kunnen pakken. In het Gees-Foto-Album op mijn Picasa vind je een collectie van zowel Niels’ foto’s als de mijne.

We werden inderdaad af en toe een beetje bedruppeld, soms iets meer soms iets minder, maar dat drukte onze pret niet. Nu heb je daar de (gratis) mogelijkheid om een paraplu te lenen en vele andere gasten deden dat ook maar wij natuurlijk niet, hoe fotografeer je als je een plu vast moet houden? En bovendien vinden wij zo’n doop van boven geen enkel probleem. De tuinen lagen er weer, zoals we gewend zijn, schitterend bij. De kunstcollecties wisselend langer en korter bekeken, al naar gelang onze smaak dus. Onderweg hebben we bij stalletjes langs de weg, zonder bediening want de eigenaar vertrouwt er gewoon op dat je het verschuldigde bedrag in een bakje gooit, verse aardbeien gekocht die we ‘en route’ heerlijk hebben opgepeuzeld met zijn drietjes, en ook een paar bossen pioenrozen die inmiddels op een vaas staan en waarvan ik uiteraard hoop dat ze heel mooi zullen open komen. Eenmaal thuis werden we verwelkomd met een lekker bakkie leut en daarna een maaltijd van hachee. Joop ging niet mee, ten eerste vindt hij de beeldentuin niet zo zijn ding en ten tweede kan hij door zijn knieën noch amper goed uit de voeten. Hij bleef bovendien ook thuis om broden te bakken van het meel dat ik gisteren bij Stichtig AAP had gekocht en natuurlijk om de hachee te maken. Hij heeft zich prima vermaakt en wij ook, dansend in de regen door een beeldentuin, heerlijk!!

►meer~more

WE-300 *65*

Plato’s WE-300 65 – sinds 12-09-2009
Thema 23 april t/m 16 mei 2015 : Verdelen

Hoe jong was ik eigenlijk toen ik me het voor het eerst realiseerde? “Wát realiseerde jij je?” hoor ik jullie nu al denken. Wát ik me realiseerde al heel jong was dat ik het rollenpatroon verafschuwde. De man in huis, de vrouw in huis, ieder had zo zijn/haar taken en niemand waagde het zich met de taken van die ander te bemoeien. Bij mij thuis was dat ‘vroeger’ zo. Vroeger betekent in dit geval in de jaren tussen 1962 en 1979. Ook bij schoonouders was dat zo. Eigenlijk bij iedereen waar ik binnen kwam. Dat je met iets opgroeit en iets dan logischerwijs als normaal accepteert vind ik dus geen correcte stelling maar dat terzijde.Op zeker moment was daar de dag dat ik op mijn werk een woning kreeg aangeboden, via mijn baas. Die wist namelijk dat ik op kamers woonde en dáár zo snel mogelijk weg wilde uit veiligheidsoverwegingen. En zo werd het samenwonen bespoedigd. Ik hoorde het op een woensdagochtend, gelijk (toen nog niet maar nu wel al sinds ruim 31 jaar) manlief gebeld of hij die middag nog met mij die woning wilde gaan bekijken. Dat wilde hij wel en zo liepen we enkele uren later de flat door. De noodzaak om te verhuizen was groot, zeker voor mij, dus zeiden we ja en de volgende ochtend konden we de sleutel om 9.00 uur bij de woningstichting ophalen.

Nadat beide ouderparen van hun rolberoerte bekomen waren, ‘ongetrouwd samenwonen???’ besloten beide vaders dat ze hun handen uit de mouwen zouden steken om te helpen. Beide moeders lieten zich daaropvolgend ook niet onbetuigd. Regelneef, nou ja, regelnicht in mijn geval, als ik ben en dus ook toen al was, lag er in no time een plan-de-campagne klaar, organiseren zit me in het bloed, toen al.

►meer~more

WE-300 *64*

Plato’s WE-300 64 – Evenaren

“Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt”. Een passende Nederlandstalige vertaling is er niet maar letterlijk vertaald staat er: Hemelhoog juichend, dodelijk bedroefd. Dat is een wereld van verschil met ‘normaal’ blij of verdrietig zijn. Vooral voor mensen met een bipolaire stoornis, manische depressiviteit en andere mentale problemen. Dat het hebben ervan je leven beïnvloedt staat als een paal boven water. Voor veel mensen is het moeilijk ermee om te gaan als het in dusdanige mate aanwezig is dat het niet alleen het leven beïnvloedt maar ook bepaalt. Als ‘patiënt’ sta je vaak alleen, totaal machteloos omdat er te weinig adequate hulp is en je tegen onbegrip van de buitenwereld aanloopt. Dat dat tot enorme wanhoop kan leiden, en wel zo dat mensen ervoor kiezen uit het leven te stappen, is een gegeven.

Afgezien van de mensen die in meer of mindere mate worstelen met die ellende is er een categorie mensen die evengoed in het verdomhoekje zit. Een grote groep die nog minder aandacht krijgt dan de ‘patiënten’. Dat zijn de mensen die ‘normaal’ zijn, die geen last hebben van psychische problemen. Althans, zo lijkt het! Niets is echter minder waar! De ‘patiënt’ heeft in veel gevallen een partner, een broer, een zus, in alle gevallen een vader en een moeder als ook overige familieleden, bekenden en in sommige gevallen ook vrienden. Elke relatie met een ‘patiënt’ staat onder druk en is verreweg van gemakkelijk.

Dat een ‘normaal’ iemand de relatie met ‘patiënt’ in stand houdt is hét bewijs van een intens loyale liefde die zijn weerga niet kent. In rationele momenten is de ‘patiënt’ zich dat bewust al is dat bewustzijn niet sterk genoeg om de irrationele momenten ermee te overwinnen.
Die achterban heeft het zwaar en verdient een schouderklopje! Bij deze dus!

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017