♪ S p r e k e n ♪·2017---·Dankbaarheid

92

Vrijdag was het dan zover… Hij werd 92!!

Zoals elke ochtend stapte ik rond de klok van 7.15 bij hem binnen. Hij was al op en in de badkamer, zittend op zijn rollater, was hij zichzelf aan het scheren. Ik feliciteerde hem en nam hem vervolgens mee naar de woonkamer alwaar ik hem eerst aankleedde, met de voeten in de fiets zette voor zijn dagelijkse portie ‘sport’. Daarna voorzag ik hem van ontbijt en de nodige medicatie en ging in de keuken aan de slag terwijl hij zich in de krant verdiepte, nog even rust voordat zijn harem binnen zou komen vallen.

Zijn harem… dat zal ik even uitleggen. Hij en zijn vrouw (die overleed in mei 2011) waren al vanaf het begin van hun huwelijk bevriend geraakt met diverse echtparen die zij ontmoetten als buren, kerkgenoten, verenigingsgenoten etc. In de loop der jaren zijn van die echtparen de mannen allemaal overleden maar de dames staan nog steeds fier rechtop. Ja natuurlijk, allemaal rijen ongemakken maar op hun hoge leeftijd mag dat ook wel. De jongste van de dames wordt in oktober 84 en de oudste wordt in mei 92.

Ik maakte gebak klaar en diverse hapjes en zorgde ook voor de dagelijkse standaardzaken en gelukkig werkte mijn planning prima want op de tijd die ik op voorhand bedacht had was ik klaar. Enkele minuten later ging de deurbel en alsof het afgesproken was, wat niet het geval was, kwamen alles dames één voor één binnen. Een paar zeer gezellige (doch ook luidruchtige *glimlach*) uren volgden. Rond het middaguur was iedereen weer vertrokken en zette ik hem bij de eettafel met zijn middageten. Nadat ik de hele boel had afgewassen en opgeruimd groette ik hem en vertrok ik.

Vandaag zou zijn zoon hem ophalen in de ochtend. Die is op dezelfde dag als vader jarig en zou dus vandaag het huis vol krijgen. Vanochtend had hij er wel zin in maar hoopte tegelijkertijd dat het niet te druk zou worden, ‘daar kan ik niet meer zo goed tegen, jammer is dat…’. Ik deed wat ontspanningsoefeningen met hem en sprak hem moed in met ‘het komt wel goed.. en als het je te druk wordt dan laat je je maar thuisbrengen, en anders bel je mij maar dan haal ik je wel op’.

Zijn schoondochter (van de overleden zoon) woont bij mij in de wijk en zij was ook bij haar zwager op bezoek met haar 3 zoons. Eén van die zoons zou redelijk op tijd huiswaarts keren en dat vond opa een prima plan, dus kleinzoon nam opa mee en leverde hem thuis af.

Toen ik zopas bij hem kwam zat hij moe in de stoel, ons zorgenkindje De Dappere Dodo. Ik hielp hem uit de kleren, in de pyjama en gaf hem zijn avondeten en medicatie. Daarna dronken we een bakkie leut en zoals altijd liet ik, na het afruimen van alles, hem achter bij de tv , wetende dat hij binnen enkele minuten naar zijn slaapkamer zou schuifelen om in bed te kruipen.

Morgen, nieuwe dag niewe kansen, een man van de dag, die niet van opgeven weet, die per dag meer en meer ongemakken moet ontvangen, het gaat me aan het hart. Ik probeer het hem maar zo veel mogelijk naar de zin te maken en ondertussen geniet ik zoveel mogelijk van zijn pleziertjes en de nog steeds ondeugend glinsterende oogjes die hij nog steeds met grote regelmaat kan opzetten.

♪ S p r e k e n ♪·♪ Z i e n ♪·2017---·Dankbaarheid·Trips

Lukkie-Mie

Je hebt af en toe van die dagen dat je het gevoel krijgt dat alleen maar het goede op je pad komt, met een brok in de keel constateer je dan dat je niets te klagen hebt maar juist alle reden om dankbaar te zijn. Zo’n dag had ik vrijdag, zoals ik HIER beschreef. En nog geen dagen verder… overkomt je weer zo’n dag, hoe mooi is dat? Hoe kun je ‘rijk’ beschrijven als het een gevoel is? Laat staat beschrijven op dusdanige wijze dat degene die jouw schrijfsels leest het ook voelt zoals jij het voelt, althans zo gelijk als maar immers mogelijk is?

Vlak na het middaguur stapte ik bij Corry binnen en even na mij kwam haar dochter haar met een verrassings-bliksem-bezoekje vereren. Nadat zij weer vertrokken was gingen Corry en ik ook op weg. Om een klein uurtje later langs dezelfde plek te rijden waar ik dus vrijdag al gezeten met mijn smulpaap. Een paar kilometer verderop parkeerde ik de auto en liepen we even later de Beeldentuin van Gees binnen, waar Corry nog nooit was geweest, zij keek haar ogen uit!!! We begonnen met koffie en Drentsche Krentenwegge. Dat is traditie daar wat mij betreft dan *glimlach*.
We liepen de tuinen door en genoten van de kunstwerken, zowel in het positieve als het negatieve want bij kunst speelt smaak natuurlijk de grootste rol. Van sommige kunstwerken snapten we de titel wel, van anderen weer totaal niet. Zels niet na het lezen van de naam konden wij het er niet in zien, maar ja oké, wij zijn ook geen kunstenaars hè?!

Toen we het wel genoeg vonden… de tijd ook sneller verstreek dan we gedacht hadden… zochten we de auto weer op om die een paar kilometer terug weer te parkeren en weer een tafeltje te zoeken op hetzelfde terras als waar ik vrijdag zat. Het was er verschrikkelijk druk en geen tafel vrij dus mochten we aansluiten bij een ouder echtpaar die heerlijk van ijs zat te smullen, dat werd al snel heel gezellig.
Hoeveel trek hadden we eigenlijk? De menukaart toonde ons zoveel lekkers dat we geen keuze konden maken dus besloten we voor wafels met warme aardbeien en slagroom te gaan en voor het proefbord. Die laatste bevat dan van alle 13 ijssoorten die die salon verkoopt een klein bolletje. Al met al was het toch nog veel te veel dus tja, we verlieten de tafel zonder de bordjes leeggegeten te hebben, foei toch, zo waren we niet opgevoed *glimlach*.  Een klein uurtje later leverde ik Corry moe maar voldaan thuis af en reed ik door naar mijn eigen huis. Daar aangekomen kon ik de foto’s nog net even bekijken, selecteren en uploaden en dit blogbericht schrijven voordat ik weer naar mijn 2e adres moet… kortom, een heerlijke dag, dankbaarheid alom! Nu voor jullie de link naar mjn foto’s, en ik zag “tot ziens”, ik ga de auto weer in, een deurtje verder.  *zwaaiiii*

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Dankbaarheid

Stapje voor stapje

‘Wil Ko zo meteen mij wel even helpen?’ hoorde ik toen ik in de keuken bezig was met het klaarmaken van zijn ontbijt. Terwijl ik grinnikend om de hoek kijk zeg ik hem: “daar ben ik hier voor toch?” … Ik krijg een olijke blik terug en een ‘ja is ook zo’…
Nadat ik hem aangekleed en geschoren heb voorzie ik hem van zijn ontbijt en terwijl hij zit te eten ruim ik her en der wat op. Daarna gaat hij naar de badkamer om zijn tanden te poetsen. ‘Ziezo, klaar voor de dag..’ hoor ik even later uit de badkamer komen ‘ik kan me weer vertonen’.
Inmiddels is ook de koffie klaar en nadat we gezellig keuvelend aan bakkie hebben gedronken (zo dwing ik hem ongemerkt even uit te rusten want die ochtendactiviteiten zijn best wel vermoeiend) graait hij naar zijn rollator en stopt acuut op mijn “hoooo….vergeet u niet iets?”
Weer die olijke ogen en een soort van schuldbewuste grijns op het gezicht… ‘ja ik moet de stoel het werk laten doen’… En vervolgens pakt hij de afstandsbediening van de sta-op stoel en wacht al zuchtend tot de stoel in de juiste positie staat. ‘Ik ben niet echt rijkelijk gezegend met geduld hè?’ zegt hij weer grinnikend… ‘ach nee, maar alle goede dingen komen langzaam, het is een kwestie van wennen..” waarop hij vervolgt met een vette grinnik en zegt: “tegen de tijd dat ik gewend ben komt magere Hein me halen” … ehhhhhhh nou die mag van mij nog wel ff wegblijven hoor, antwoord ik en dat is hij dan weer wel met me eens, wat natuurlijk fijn is om te merken/horen. Hij vindt het leven ondanks alles nog steeds de moeite waard, gelukkig maar!!
Weer enige tijd later staan we dan toch buiten. Vanaf zijn stoel tot aan de plek buiten waarop hij omkeert is al met al zo’n 25 meter. Zijn actieradius is in die zin wel erg klein. Maar goed… hij doet het toch maar, het opknappen gaat in heel kleine stapjes en ontzettend langzaam dus, dat ergert hem wel eens, hij wil (in alles) veel sneller dan hij kan. Dat accepteren valt zeker niet mee, dat begrijp ik wel. De laatste 5 weken heeft hij veel moeten inleveren, dat is sneu maar daaarover gaan zitten sippen maakt het ook niet beter en dat beseft hij gelukkig wel dus maakt hij het er beste van.
Over 25 dagen hoopt hij 92 te worden en dat hoop ik natuurlijk van ♥-e met hem mee.

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Dankbaarheid

3-dagen-feestje

Wat Marije al niet veroorzaakt zonder dat ze dat in de gaten heeft, nog minder had toen ze bedacht dat ze een bloguitdaging wilde starten met “Deel Dankbaarheid” als onderwerp
Ik zit nu net, compleet afgepeigerd, op de bank met gestrekte pootjes en is absoluut never nooit niet voorlopig van plan daarin verandering aan te brengen. Woordloos en geluidloos stemt de fysieke Melody daar gevoelsmatig natuurlijk helemaal mee in.. De mentale Melody is een blije gup, die van ze never nooit niet voorlopig van plan is die blijdschap en dankbaarheid die ze voelt los te laten.
Deel Dankbaarheid… vroeg Marije en dat doe ik dus ook bij deze.
Had ik afgelopen zaterdag een heerlijke dag met lieve bloggers op Schokland tijdens de weblogmeeting waarbij mijn knuffelpartij met de grond onder mijn voeten niets aan mijn plezier afdeed, wist ik dat er nog 2 afspraken in mijn agenda zouden staan die als aantekening ‘ogv’ hadden gekregen. ‘Onder gewoon voorbehoud’ want hoe ik mij na zaterdag zou voelen zou leidend zijn voor het wel of niet laten doorgaan.
Gisteren dus de 1e van 2, smullen voor lijf en geest in Gees en Aalden maar ook op de weg ernaar toe en ervan vandaan natuurlijk. Gisterenavond wilde ik eigenlijk bijtijds plat en op weg naar dromenland om mijn afspraken van vandaag niet te hoeven cancelen vanwege overmatig fysiek ongemak. Die vlieger ging niet op want mijn schoonmeisje had een late dienst, die een extreem late dienst bleek te worden. Nadat zij veilig en wel weer binnen en naar boven vertrokken was kon ik dan Klaas Vaak gaan opzoeken, jammer pech helaas, hij bleek onvindbaar. De ochtend viel me best tegen kan ik zeggen. Nou ja fysiek dan, mentaal zat het prima en gelukkig maar want daar kon ik de nodige fysieke energie vandaan halen. Eerst een paar gezellige uurtjes bij mijn maandagmeneer en daarna een klus klaren bij een andere meneer die mijn wapperende handen en openstaande oren en beantwoordende tater nodig had. Eenmaal weer thuis bleek mijn schoonmeisje een vrije dag te hebben dus liet zij voor mij de beide heren uit. Ik rommelde nog snel wat in de tuin omdat ik iets verdords in mijn blikveld had gekregen, friste me op en kleedde me om en stapte weer mijn sauna op wielen met arco in. Op weg naar een camping, een half uur oostwaarts. Melody? Camping? ‘Ben je ziek ofzo?’ “Nee, tuulk niet maar zo heel af en toe komt er iemand voorbij voor wie ik met liefde een uitzondering maak..”  ‘Oh, oke dan, veel plezier’. Ik bracht een heel gezellige middag door bij Meer Dan Mamma en een deel van haar kroost. Buiten gezeten, in de schaduw want de zon is veel te heet hier, met een fris briesje die af en toe licht kippenvel op de armen zette. Zo rond half vijf kreeg ik vanuit mijn heksenketel het seintje dat het tijd werd om op te stappen en nadat mij uitgeleide gedaan was namen we ♥-elijk afscheid met een vette knuffel en drie dikke zoenen en reed ik huiswaarts alwaar manlief me een kleine 3 kwartier later, ja ja middagspits hè grrrrrr, met een bak dampende thee verwelkomde. Zo fijn, de mobiele netwerken van tegenwoordig, een apje met ‘politiebureau’ erin is inmiddels traditie en dan weet hij hoe laat het is *glimlach*… zo fijn, zulke gehoorzame mannen of niet dan? *grinnik*. En néé, jullie hoeven het niet te vragen,schrijf het maar op je schoenzolen, ik leen hem niet uit *grinnik*
Nog 2 morgens ‘werken’. Morgenmiddag met manlief de stad in, extreem noodgedwongen, we moeten beiden nieuwe rijbewijzen, nieuwe id’s en erger nog allebei hoog-hoognodig een nieuwe bril. Van uitstel komt geen afstel, wat moet dat moet, of niet dan? Verder deze week nog geen vaststaande plannen al hoop ik wel eind deze week weer in de één of andere dierentuin te mogen lopen om daarna jullie te kunnen trakteren op weer mooie foto’s! Of dat gaat lukken is afwachten, zowel voor jullie als voor mij. Wat is het vat zit verzuurt immers niet?!
Ik leef voluit!! Fijne avond iedereen, toedeloeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Dankbaarheid

Altijd tijd

TIJD… een niet alleen rekbaar maar ook extreem vaag begrip als je ’t mij vraagt. Zonder te willen generaliseren overigens, maar bedenk eens hoe vaak we wel niet zeggen: ‘geen tijd voor…’ Feitelijk hebben we overal tijd voor, alle tijd in de wereld zoals Louis Armstrong dat ooit zong. De kwestie is “het willen inruimen voor.”

Afgelopen november had Marije een 7-dagen durende uitdaging op haar blog met de titel ‘Deel dankbaarheid‘. Een uitdaging die ik niet liet liggen want a) ik hou van uitdagingen en b ) zeker van de mooiere waaronder deze wat mij betreft ook zeker valt.

TIJD om dankbaar te zijn… heb je toch eigenlijk altijd? Dankbaar zijn kost niets, geen geld, geen energie, zelfs geen tijd. Het is een gevoel en als je er even over nadenkt kom je vast wel een op een rijtje dingen in je leven die dankbaarheid als titel mogen voeren.

Vandaag is het 8 mei. 86 jaar geleden werd er in het Friese een jongetje geboren. Morgen wordt zijn 24e sterfdag. 26 maart jl 8 jaar geleden werd in het Groningse ook een jongetje geboren. Afgelopen 5 mei was zijn 2e sterfdag. Mijn schoon- & eigen vader. beiden zijn er niet meer. Allebei veel te jong gestorven, de 1e was amper een dag 62 en de 2e was 79 en 2,5 maand. Dankzij deze heren zijn manlief en ik in staat geweest bij elkaar te komen en dat is over 10 dagen al weer 40 jaar. In liefde gedenken én herdenken in dankbaarheid staat hier centraal.

Terwijl ik vanmorgen met mijn maandagmeneer een diep gesprek voerde over gemis van mensen die je liefhebt schoten er diverse gedachten door mijn hoofd. Ik heb enorme bewondering voor hoe hij in het leven staat en daar trek ik me vaak aan op, ook al beseft hij dat niet. Hij is 91, is sinds 2011 weduwnaar en sinds 2013 vader van 1 levende zoon ipv 2. Als hij met plezier elke nieuwe dag aanvaarden kan waarom zou ik er dan niet mijn uiterste best voor doen dat ook te proberen?!

Hoe de simpelste dingen je met grootste dankbaarheid kunnen vervullen zal me evengoed altijd blijven verbazen, op een aangename wijze ook nog. De intense bemoediging die ik daaruit kan putten is eveneens reden om dankbaar te zijn want het maakt dat ik toch maar niet opgeef al hoe aanlokkelijk dat soms ook is. Bovenal is het toch wel heel erg fijn dat er zoveel meer voorbeelden, dan deze alleen, aan te halen zijn die reden tot leven geven.

♪ S p r e k e n ♪·2016---·Dankbaarheid

Blog Challenge ~ Deel Dankbaarheid 7

Marijes Blog-Challenge: Deel Dankbaarheid 7

Wellicht voor de hand liggend maar deze laatste en afsluitend deel van de 7-daagse challenge wijd ik aan dankbaarheid mbt Bloggen als hoofdthema.

1) Marije
Ik hou van uitdagingen in elke zin des woords, dat is geen nieuws voor de vaste lezers hier en deze uitdaging was daar geen uitzondering op. Ik wil evengoed oprecht en hartelijk ‘dank je wel’ zeggen tegen Marije want behalve dat zij deze leuke uitdaging bedacht heeft ze me ook behoorlijk aan het denken gezet en veel mooie dingen laten realiseren.  Een ♥ dat warm wordt door een actie van een onbekende, hoe bijzonder is dat? Gewoonweg ontroerend en ♥-verwarmend!

2) Bloggen
Het internet is inmiddels niet meer weg te denken en het aantal mensen dat niet weet hoe het was zonder internet groeit dagelijks, het aantal mensen dat dat nog wel weet neemt dagelijks af. Ik ontdekte het in 2003 en in no time werd het toen mijn grootste hobby. Doordat ik aan huis gekluisterd was was er van vorige hobby’s weinig tot niets meer over gebleven. Nog steeds vind ik het bloggen een prachtig en uitdagend fenomeen. Je weet nooit wat je terug vinden zult in de reacties als je weer iets geplaatst hebt, altijd weer een verrassing en bijna altijd een zeer aangename ook. Door mijn werkzaamheden ken ik ook de zwarte zijde van het bloggen maar dat behoort al weer een hele tijd tot de verleden tijd en ik hoop dat dat zo blijft. Ik zie niet gebeuren dat ik er ooit mee zal stoppen. De ‘vakantie-stops’ , of hoe men ze ook maar noemt, die sommige mensen tijdelijk (of definitief) inlassen snap ik niet maar gelukkig zit dat me niet dwars. Ik ken bloggers die kicken op grote aantallen reacties en volgers, alsof dat waardebepalend zou zijn…. ja misschien voor hen, maar voor mij telt dat niet, heeft het nooit gedaan. Ik vind elke reactie geweldig zolang het maar oprecht geschreven is en omdat die ander dat wilde en niet omdat die ander zich om wat voor reden dan ook maar ertoe verplicht voelde. Ik heb dus liever 1 zo’n reactie dan 100 van die andere.

3) Bloggers
In de loop van de afgelopen 13 jaren heb ik vele bloggers leren kennen, sommigen alleen maar online, anderen in het eggie. De weblogmeetingen die ik in het verleden regelmatig organiseerde hebben me heel fijne en dierbare herinneringen opgeleverd. Heel soms was dat ‘eggie’ geen succes maar in het overgrote deel wel. Een klein aantal van die ‘eggies’ zijn vrienden voor het leven geworden, sterker nog, ik heb dankzij het bloggen een ‘zus’ gevonden die mij adopteerde en een surrogaat-dochter waar ik heel blij mee ben en een soulmate gevonden maar ook enkelen die vrienden voor het leven zijn geworden. Mensen die mij om heel diverse redenen dierbaar zijn geworden en een vast deel van mijn leven zijn geworden. Net als bij het leven buiten bloggen om hoor sterven daar ook bij en heb ik van 4 bloggers definitief afscheid moeten nemen. Natuurlijk is dat verdrietig maar anderzijds ben ik wel dankbaar dat ik heb heb mogen leren kennen en meermalen ontmoeten, ik zal hen zeker niet vergeten!
Bovendien wordt keer op keer weer bewezen dat bloggers eigenlijk één grote familie zijn die er voor elkaar staan in tijden van nood. De steun, het elkaar door iets heen slepen is telkens weer heel bijzonder. Wat ik met name wil noemen is mijn dankbaarheid naar die bloggers die mij al meerdere jaren hebben gesteund op financieel gebied met een jaarlijks terugkerende adoptie-actie voor het dierenpark van Emmen.

♪ S p r e k e n ♪·2016---·Dankbaarheid

Blog Challenge ~ Deel Dankbaarheid 6

Marijes Blog-Challenge: Deel Dankbaarheid 6

Nummer 5 alweer, inclusief deze nog 3 te gaan….

1) Vrijwilligerswerk
Dat doe ik al vanaf mijn 12e… heel divers, met ouderen, zieken, gehandicapten, zorgbehoevenden in de brede zin des woords. Ook in het kerkenwerk had ik talrijke petten op wat niet zo vreemd is als je een kleine gemeente hebt dat voornamelijk bestaat uit zorgbehoevende ouderen.
Ik ben nu al weer jaren soort van mantelzorger voor iemand van 91. Heerlijk! In veel gevallen zijn zorg- & hulpbehoevenden mensen die niet zoals ze zelf graag zouden willen (meer) kunnen functioneren. Daarnaast kun je met die mensen de prachtigste gesprekken voeren als je ze in hun waarde laat. Het uitgaan met die mensen vind ik een cadeautje, zij ervaren dat voor hen, maar ik ervaar het voor mezelf, dat ik dat mag doen, vervult me met trots en blijdschap. Die ontmoetingen zijn altijd weer zo hartverwarmend! Dat is genieten pur sang.

2) Inkomen
Al is het soms een strijd, door medische kosten met name, toch lukt het me elke maand het eind zonder schulden te bereiken. Nadat wij mijn riant salaris verloren in 2005… ik geen uitkering aan wilde vragen (te trots, niet werken geen geld, simpel) … vervolgens in de handen vielen van hypotheekfrauders… kregen we het heel erg moeilijk. Het is toen vaak gebeurd we kleingeld bij elkaar schraapten om dierenvoer te kopen en zelf kozen voor oud brood. Dat is nu niet meer zo want we hebben veel geleerd. Onze behoeftes in die zin zijn laag dus aanpassen lukt prima. Is er ruimte dan doen we iets leuks, is die ruimte er niet dan laten we dat, zonder daar ook maar een seconde van wakker te liggen. Geen schulden opbouwen is en blijft prioriteit 1. Alhoewel manlief en ik hobby’s hebben die best wel wat geld kosten prijzen we ons ook gelukkig dat niet zoals veel andere koppels zijn die wekelijks veel geld uitgeven aan dingen die zij belangrijk vinden. Elk weekend uit bijvoorbeeld, of met regelmaat naar een kapper of schoonheidsspecialiste en God Zij Dank ben ik geen tassentype, nog een barbiepopke. Make-up bezit ik niet eens om maar een voorbeeld te noemen. Kleding kopen idem, doen we zelden alleen als het echt nodig is. Ook ben ik geen Imelda Marcos. Ik heb schoenen in de kast maar slechts het hoognodige aantal.

3) Luxe
Als we even heel eerlijk kijken naar wat we hebben dan kunnen we onmogelijk ontkennen dat we veel luxe om ons heen hebben. Laptops, tv’s, gsm’s, keukenapparatuur en met een druk op een knop warm en schoon water, prima afvoer van toilet, cv door het hele huis, een mooi dak boven ons hoofd, koelkast en vriezer gevuld, geen schulden, allemaal een auto en noem maar op. Wij, de mens, nemen dat nogal eens voor vanzelfsprekend aan maar dat is het niet natuurlijk. Ik herinner me het afwassen (misselijkste huishoudelijke klus die er bestaat vind ik) maar zeker ook de bloemen op de ramen in elk vertrek van het huis omdat er alleen in de woonkamer een kachel stond. Denk even aan douchen in een ijscel en je wilt al niet meer. Lopend of op de fiets of nog erger, het ov-drame meebeleven iekssssssss. We klagen als mens dan wel veel maar veel van dat geklaag is wel beschouwd niet terecht, we doen alleen maar onze Nederlandse cultuur eer aan. Alles is maar materieel toch? Al geloof ik wel dat ik zou gaan gillen als ik mijn vaatwasser moest gaan inleveren *grinnik*

♪ S p r e k e n ♪·2016---·Dankbaarheid

Blog Challenge ~ Deel Dankbaarheid 5

Marijes Blog-Challenge: Deel Dankbaarheid 5

Nummer 5 alweer, inclusief deze nog 3 te gaan….

1) Levenservaringen
Over een paar dagen word ik 54… en terugkijkend heb ik dan wel heel veel voor de kiezen gekregen in de zin van ‘pijnlijke’ lessen leren maar dat heeft me ook veel gebracht in de positieve zin. Het heeft me geleerd op mijn hoede te zijn, wel een valkuil want dat kan zowel negatief als positief effect hebben. Ondanks dat ‘vertrouwen’ nog steeds een behoorlijke issue is sta ik toch nog steeds open voor mijn medemens en krijgt iedereen een zo open mogelijke kans, meermalen. (wat eveneens een valkuil is overigens).  Al kan ik soms, zoals ieder mens, last hebben van zelfbeklag, toch denk ik ook dat iemand die een klap wil uitdelen dat toch wel doet, ongeacht of ik hem al dan niet een stok daartoe aanreik. Door alles heb ik nu een zeer sterk ontwikkeld extra zintuig en daar vertrouw ik dan ook volledig op…..

2) Mijn geloof
Als aanvulling op punt 1… als het fout gaat, dan heeft dat zo moeten zijn. Natuurlijk doet het zeer, natuurlijk veroorzaakt het verdriet maar het geeft ook weer kracht om toch door te gaan en verder te kijken dan mijn neus lang is. Mensen komen nu eenmaal op elkaars pad en al hoe moeilijk het me soms ook gemaakt is, ik weiger te geloven dat iemand express eropuit is de ander pijn te doen. Er zijn altijd omstandigheden waarop je geen invloed hebt die wel degelijk een grote rol meespelen. Mijn geloof is mijn basis van rust en bijtanken in het volste vertrouwen dat niets zonder een reden gebeurt ook al zie ik die reden niet gelijk of nooit.

3) De liefde
Als ik gek op iets ben is het dat wel. Zoveel mensen, zoveel vormen, als je het wilt zien is Liefde er altijd en overal. Zit iemand eenmaal in mijn ♥ dan blijft die persoon daar ook, ongeacht wat hij wel of niet doet op een later tijdstip. Het kamertje waar die persoon zit kan hooguit een afgesloten deur krijgen en dat gebeurt maar heel zelden, bijna altijd gaat de deur tot op een kiertje dicht.  Liefde geven, én ontvangen, kan op ontelbare uiteenlopende manieren en ik ben superblij dat ik al heel veel van die manieren heb mogen ontdekken, sterker nog, ervaren, elke dag weer! Schathemeltjerijk!!

♪ S p r e k e n ♪·2016---·Dankbaarheid

Blog Challenge ~ Deel Dankbaarheid 4

Marijes Blog-Challenge: Deel Dankbaarheid 4

1) Gezondheid
Met diverse fysieke en mentale ‘zegeningen’ vanaf mijn 10e heeft dit onderwerp altijd in het licht gestaan. Ik heb veel moeten ‘opgeven’ en me altijd moeten aanpassen aan de (on-)mogelijkheden. Dat zijn gaandeweg de afgelopen 43 jaar veel bittere pillen geweest. Mijn voorland echter, vanaf mijn 16e toen ik mijn rug brak voortaan in een rolstoel, bleef een voorland en werd niet werkelijkheid, althans niet definitief. Ik kan dus heel veel en acceptatie kwam na enige strijd onder het mom van beter focussen op wat ik wel kan dan treuren om wat ik niet kan. Aanpassen dus en het optimale eruit halen. “way of life”. Met wat er sinds mei is gebeurd (dat ik in deel 1 beschreef)  op het mentale vlak is mijn voorraad mogelijkheden weer enorm uitgebreid en het groeit nog, hoe mooi is dat, alle reden dus om dankbaar voor mijn huidige gezondheid te zijn al moet ik me nog steeds aanpassen aan de on-mogelijkheden maar dat is totaal niet erg want ik ben het helemaal gewend, ik weet niet beter. Ik leef 43 jaar met aanpassen en 10 zonder, die 10 zijn al zo lang geleden dat ik dat niet meer weet , handig wel het vergeetachtig zijn zo af en toe ;-)

2) Vrijheid
Ik ben altijd al een einzelgänger geweest die zich niet liet onderdrukken. Het beeld waarmee ik opgroeide, rol van de vrouw in het huwelijk/gezin, heb ik dus ook nooit aangenomen, integendeel, steevast geweigerd. Ik heb het nodig te kunnen gaan en staan waar ik wil, wanneer ik wil. Uiteraard hou ik rekening met manlief en kinderen thuis maar niet ten koste van alles. Vraag nergens toestemming voor, overleg soms wel, maar uiteindelijk doe ik wat ik wil. Daarbij ben ik ook iemand van ‘ad hoc’, dus wat me nu te binnen schiet kan beteken dat ik over een minuut in de auto zit en weg ben. Mijn agenda is dus altijd half leeg half vol en dat wat er staat staat er altijd onder voorbehoud.

3) Wilskracht
Als ik ergens over beschik is het dat wel. Opgeven, hoe aanlokkelijk het soms ook was, hoe dichtbij ik er soms ook heb gezeten, er was altijd wel iets dat mij dwong een ander pad te kiezen. Per definitie ga ik niet de gebaande paden. Ik laat me nooit leiden door het oordeel van wie dan ook, ik geloof niets zo maar, altijd zoekende naar informatie over hoe iets in elkaar zit, hoe iets werkt, wat nou werkelijk de puurste waarheid is. Wat mijn waarheid is want die verschilt immers van mens tot mens. Die wilskracht heeft me door ziekte en drama heen getrokken, heeft me veel laten leren door het zelf te ontdekken en altijd gemotiveerd in meer of mindere vorm, toch door te gaan. Als ik iets echt wil bereik ik het ook, vooropgesteld natuurlijk dat ik 100% bereid ben ‘alles’ voor ‘iets’ te doen nadat ik heb geconstateerd dat het een haalbaar doel is.

♪ S p r e k e n ♪·2016---·Dankbaarheid

Blog Challenge ~ Deel Dankbaarheid 3

Marijes Blog-Challenge: Deel Dankbaarheid 3

1) Leven
Als was het dan heel vaak, (zeg maar gerust, bijna altijd) een angstig avontuur tot mei dit jaar…. ik heb zo ontzettend veel lessen geleerd ten goede en ten kwade. Een ander vertrouwen is, altijd al, een probleem geweest. Daar heb ik me zelf altijd veel verwijten over gemaakt. Dat doe ik niet meer. Het is nu eenmaal zo en het is deel van mij. Meer dan ooit dan volg ik mijn ♥ en laat ik mijn verstand meer en meer achterwege. Als mijn gevoel zegt dat iemand niet koosjer is dan krijgt die iemand mijn vertrouwen niet voordat hij het ook echt verdiend heeft. Ja ik besef dat ik daarmee het risico loop mensen, én mezelf, te kort te doen maar dat moet dan maar. Heb al te vaak een tik op de neus gehad en als ik dat kan voorkomen dan krijgt dat voortaan simpelweg voorrang.

2) Hobby’s
a-In het theater op rij 1 bij mijn favorieten. 19 jaar al. Gevoelsmatig is het op dit moment zo dat ik die hobby, zoals velen daarvoor al, ook vaarwel moet gaan zeggen maar of dat werkelijk zo zal zijn moet de tijd uitwijzen. Dit seizoen ben ik er niet bij, zoals de afgelopen 19 seizoenen wel het geval was. Het is zoals het is, ook hier is acceptatie 100% aanwezig net als bij de hobby’s die ik vroeger had en om gezondheidsredenen moest laten varen.
b-Bloggen en blog-sleutelen. Het mooiste dat er is vanaf de bank in een comfortabele positie met mijn flappie op schoot. Dit kan ik 24/7.
c-Fotograferen. Heerlijk eropuit trekken met een andere enthousiaste fotograaf en samen de mooiste composities bedenken en vastleggen.
d-In mijn eentje thuis op de bank, Lotr (Lord of the Rings) of Hobbit in de dvd-recorder en genieten maar.
e-Dierenprogramma’s en crimi’s kijken op tv én programma’s die gaan over alles dat met tattoos/tatoeëren te maken heeft.
f-Muziek…. helaas niet meer zelf maken maar wel beluisteren en bekijken.

3) Dieren – Asiel & Logees.
Al vanaf april 1983, toen wij gingen samenwonen, hebben wij dieren uit het asiel. Nooit een puppy of kitten gekocht, dat geld steek ik liever in de verschoppelingen. Ook zijn wij al jaren voor veel mensen vakantie-adres voor hun dieren. Iedereen hobbelt de hele wereld over en hun dieren zijn bij ons, perfecte oplossing voor iedereen. Zij die reizen willen kunnen gaan en staan en hoeven zich geen zorgen te maken. Ongeacht hoe goed pensions ook kunnen zijn, zij brengen ze liever bij ons onder en wij genieten er alleen maar van. Des te meer zielen des te meer vreugd, vooral op die momenten dat het allemaal samenviel en alle logee-dieren samen met de onze zich onder ons dak bevinden. Dat betekende dan 7 honden en 1 poezenbeest, in een eengezinswoning, probleemloos, feest! Helaas moesten enkele maanden geleden 2 ervan ingeslapen worden, we missen ze nog steeds.