♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Joepieeeeeeeeeeee

Een gebeurtenis waar ik al een hele tijd op zat te wachten heeft dan eindelijk plaatsgevonden, vanochtend vroeg om 4.30 uur om precies te zijn !
In Dierenpark Amersfoort is olifant Kina bevallen van haar eerstgeborene.
Wil je dat zien? Klik dan ►►► HIER ◄◄◄

Werd dit dierenpark op 25 maart eerder dit jaar al verblijd met de geboorte van Yunha (het 5e kind van Indra), heeft die kleine dreumes er nu een speelkameraadje bij gekregen.

Uiteraard gaan Daphne en ik zodra we beiden kunnen op kraambezoek en zal er ongetwijfeld een log over volgen met foto’s!
Heerlijk vooruitzicht!!  We kunnen niet wachten natuurlijk *glimlach*

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Boodschappies

Zoals (bijna) iedere dag zo halverwege de middag staat manlief bij de deur op weg naar buiten, herhalend welke boodschappen hij wil gaan halen. Eveneens zoals (bijna) altijd vraagt hij  mij of hij nog iets voor mij mee moet nemen en eveneens zoals (bijna) altijd zeg ik: ‘Neuh, noit da’k woit” (vertaling: Nee, niet dat ik weet).
Vandaag liep hij niet zoals (bijna) altijd na mijn antwoord de deur uit maar zijn gelaat vertrekt in een vette grijns en hij zegt: “bloemen hoef ik zeker ook niet mee te nemen want daar heb je toch geen plek voor…” Hij wacht mijn antwoord niet af maar stevent acuut de deur uit, die nog grinnikend achter zich dichttrekkende…


Wij hebben niet 1 salontafel maar 3, zoals jullie op de bovenste foto kunnen zien. 2 van de 3 zijn met regelmaat (heel grote ook nog eens) bezet…Zeker als het weer buiten niet je van het is qua dierenwensen *glimlach*.

Ik ben verrre van een Mien Dobbelsteen maar jullie snappen vast wel dat ik geen dag vrij heb als het gaat om het schoonmaken van de salontafeltjes en het stofzuigen… wat manlief overigens ook vaak voor me doet zodat ik mijn rug kan sparen…

Onze veestapel…kijk ze nou liggen, daar kun je toch onmogelijk een hekel aan hebben ook al voorzien ze in een constante portie extra werk. Met name onze nieuwste aanwinst Bilbo (3), die hier sinds 27 mei thuis is, is niet meer het hoestende magere scharminkeltje dat hij was. Een aantal pondjes erbij, het hoesten is over en uit en krijgt hiervoor ook de medicatie niet meer sinds de 2e week, deze babbelaar met volume blaakt van gezondheid. De veel oudere Dame (Precious 14) en Heer (Noah 14) blaken dan niet meer zo van gezondheid maar heej op hun leeftijd mag dat ook toch?! Brego (9) is ook niet meer zo piep maar dat is slechts iets dat we weten, niet iets dat we merken, integendeel!
Vooralsnog gaat het alle 4 harstikke goed en dus genieten we er nog maar even van want je weet maar nooit hoe snel dit kan veranderen.

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Kluif-hulpjes

Eten…  tja… sommige mensen doen er een moord voor, anderen daarentegen vinden het niet belangrijk. Van die laatste categorie ben ik er eentje, trek heb ik zelden en eten doe ik in 9 van de 10 gevallen omdat ik weet dat mijn motor brandstof nodig heeft.  Zo eens in de zoveel weken krijg ik zin aan ‘kip uit de oven’. PIttig gekruid en dan maar door de midden, 1 helft voor mij en 1 helft voor Daphne. De heren hier lusten het niet.

Na vele dagen niet of nauwelijks eten vond manlief het wel welletjes en dus stelde hij vanochtend voor vandaag weer zo’n kip voor mij te maken. Daar had ik wel oren naar en nadat ik vanavond terug was van mijn maandagmeneer kreeg ik dan ook mijn helft, inclusief de ingewanden, op een bord op mijn schoot. (jaja ik weet, orgaanvlees is ongezond, maar wel heel erg lekker dus zo af en toe mag dat wel toch?)
Ik begon te kluiven en even later staat manlief op en maakt een foto terwijl hij mij vraagt of ik wel in mijn eentje mijn bord kan leeg eten? Nou, laat ik daar nou nooit moeite mee hebben bij dit gerecht maar zoals jullie zien zijn er genoeg kandidaten om mij te helpen. Ik hoef eigenlijk niets te zeggen, ze houden me strak in de gaten en hebben daarbij zo hun vaste positie. De enige die nog niet helemaal aan de regels des huizes gewend is, is onze nieuwste huisgenoot Bilbo dus hem moet ik menigmaal nog vermanend ‘ achter het been blijven hè?’ toespreken. Hij leert het al aardig, deze keer probeerde hij maar 2x over dat ene been van mij heen te sluipen om iets te stelen, wat hem niet lukte maar wel een tik op de neus opleverde.

En ja natuurlijk krijgen ze allemaal een stukje zodra ik uitgegeten ben! Wie kan zulke smekende ogen nou weerstaan, 10 stuks maar liefst, ikke nie hoor.☺☺☺

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Doe-Es-Niet aub?

Zoals onderhand ongetwijfeld bekend ben ik groot fan van dierentuinen en bezoek ik die dan ook op zeer regelmatige basis. Eveneens is wel bekend van mij dat ik niet met oogkleppen op rondloop noch het er zwijgend toe doe als ik iets zie dat niet door de beugel kan. Nou levert me dat in de meeste gevallen verontwaardiging op, soms zelfs beledigingen die kant noch wal raken maar dat zij dan maar zo. Deze “mondje-gauw”  zoals wij Groningers het noemen… heeft het ♥ op de tong en spreekt vaak vóór dat ze erover nagedacht heeft. Wellicht is het in sommige gevallen wel beter om je mond te houden, oogkleppen dicht te doen etc maar zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar, zeker niet in situaties waarin acties een ander levend wezen kwaad ipv goed doen. Zodra mijn dierenliefde in het gedrang komt sta ik op de barricaden *grijns*.

Daarom…. ben ik een project gestart. Kijk maar eens ►►►H I E R ◄◄◄
Inmiddels heb ik ook contact met de Nederlandse Vereniging van Dierentuinen hierover.
Wat ik uiteindelijk hoop te realiseren is een soort van “Het Rode Boekje” met daarin de do’s en dont’s met betrekking tot hoe je je zou  moeten gedragen als je een dierentuin bezoekt.

Lees meer ~ Read more “Doe-Es-Niet aub?”

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Zoektocht

Loop ik afgelopen vrijdag met Anita en Marja in NaturZoo Rheine worden we vergezeld door talrijke vlinders die we in het hele park in groten getale tegenkomen.
Enkele Kleine Vosjes maar ook veel Dagpauwogen. Op een zeker moment spot ik een Koolwitje, nou zie ik die maar heel zelden, laat staan stil zittend op een bloem en lang genoeg om te kunnen fotograferen, blijf ik staan. Verstijfd als het ware in de hoop dat ze gaat zitten op de vlinderstruik waar ik op dat moment naast sta zodat ik een kans krijg, en kan benutten, om haar te fotograferen.
En zo waar dat lukt ook nog, ikke blij natuurlijk!
Ik laat de camera weer zakken en net op dat moment vlindert mij iets oranjes voorbij. Zonder me te verroeren volgen mijn ogen het en zien dan luttele seconden later dat het een vlinder is die op dezelfde struik een plekje inneemt.

Nou ken ik onderhand vele vlinders, de meesten niet bij naam maar wel bij uiterlijk, maar kon me niet herinneren deze ooit eerder gezien te hebben, én dat terwijl menig dierentuin tegenwoordig wel over een vlindertuin beschikt… maar toch. En zo begon dus een zoektocht want ik had al eens eerder ontdekt dat het best moeilijk is een vlinder die je gezien hebt terug te vinden op het internet als je de naam wilt weten.
De zoektocht boekte resultaat want zopas vond ik dan eindelijk de naam: Gehakkelde Aurelia. Wie dit verzonnen heeft weet ik niet maar ik had me een mooiere naam kunnen voorstellen ;-) Hoe dan ook, deze vlinder en diens naam zal ik niet meer vergeten, misschien was dat nou juist wel net de opzet van de naamgever?
Wie zal ’t zeggen.

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Blij maken?

Zoals jullie wellicht wel weten ben ik gek op dieren en dierentuinen en zijn zeker ook olifanten mijn favorieten. Misschien weten jullie ook dat ik min of meer betrokken ben bij de Duitse Petra Prager en haar Elefanten-Lexicon. Zij heeft eerder dit jaar haar website totaal vernieuwd en de Nederlandstalige teksten zijn van mij.

Nou doet zich het geval voor dat Petra mij liet weten heel graag foto’s te willen hebben van ‘vroeger’ van olifanten. Zij is bezig met het toevoegen van een ‘Historie-Pagina’ en wilde die natuurlijk graag vullen. Ongeacht welke dierentuin ook. Mocht je daarnaast ook nog weten om welke olifant het gaat is dat natuurlijk extra mooi maar de hoofdzaak zijn de (zwart-wit) foto’s.

Kortom… heb je nog ‘oude’ foto’s van olifanten… laat mij het dan weten, dan neem ik contact met je op zodat Petra ze in haar lexicon kan toevoegen.

Wil je een kijkje nemen op Petra’s Lexicon… klik dan HIER
Wil je met haar in contact komen kan dat via haar Facebook

ALVAST ENORM BEDANKT!!!

 

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

E.i.n.d.e.l.i.j.k.

Ik weet het al een tijdje… nou ja zonder dat officieel bevestigd gekregen te hebben natuurlijk… maar heej  ‘k ben gekkie nie hè *glimlach*

Wildlands verwacht volgend jaar 2 nieuwe olifantjes…
Mekong is in januari 2016 van Artis naar Wildlands overgebracht om daar voor nageslacht te zorgen. Radza sr. was er immers niet meer en aangezien er genoeg koeien in Emmen rondlopen die nog prima in staat toch om te gebruiken binnen het fokprogramma was Mekong natuurlijk een prachtige aanwinst met mooie verwachtingen. Shwe Zin valt ook binnen de groep van die koeien maar kennelijk vind Mekong haar te jong dus negeert hij haar op dat vlak, daar zit dus nog toekomstmuziek in.


Mingalar OO, de matriarch van de kudde, geboren op 1 maart 1992 is met haar 25 jaar een heel goede moeder, haar laatste (5e) spruit Radza jr. is nog steeds bij haar in de buurt omdat hij ook nog steeds deel uit maakt van de kudde in Wildlands. Mingalar OO is een heel speciaal dier, zij was de 1e olifant die in Emmen geboren werd. Radza jr. werd geboren op 16 mei 2014.


De 2e olifantenkoe die ook drachtig is van Mekong is Ma Ya Yee, zij is van 2 mei 1999 en werd ook in Emmen geboren. Haar jongste spruit is Ravi (die haar 2e kind is) maakt deel uit van de kudde in Emmen. Ravi, het laatste kind van Radza sr. werd geboren op 20 juli 2014.

We zijn dus al ruim 3 jaar verder en ik keek al weer geruime tijd uit naar nieuwe aanwas, of in ieder geval signalen daarvan, mede doordat ik veel dekkingen van Mekong heb gezien natuurlijk. Vandaag is het nieuws officieel naar buiten gebracht en kan ik het dus ook hier melden.  Helaas meldt het nieuws niet wanneer we die jonkies mogen verwachten. Ik durf dat zelf ook niet in te schatten omdat ik vorig voorjaar al dekkingen zag plaatsvinden…  een olifant kent een zwangerschap van 20-24 maanden dus tja… welke dekking ‘zoden aan de dijk’ heeft gezet… moeten we dus nog maar even afwachten. Hoe dan ook…. er zijn 2 op komst en met dat nieuws ben ik uiteraard superblij!!

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Beschuit met muisjes

Liep ik 25 april samen met de inmiddels blogloze Vonnie in Artis, die mij die dag trakteerde op dat schitterende uitje, zag ik halsreikend uit naar de voortgang van de aanleg van het nieuwe olifantenverblijf waaraan men toen nog volop werkte. Enige tijd later was het dan zover en kregen de olifantendames van Artis, Moeder-Matriarch Thong Thai met haar dochter Yindee en baby-dochter Sanuk alle ruimte die ze zich konden wensen. Ik benoemde dus al aan Vonnie dat ik ‘binnenkort’ wel weer in Artis zou lopen om dat nieuwe olifantenverblijf te gaan bewonderen.  Dat is er nog niet van gekomen maar Daphne en ik zijn al plannen aan het maken dus eerdaags zal dat wel gaan gebeuren.

Met iets meer haast dan enkele uren geleden wil ik nu wel graag een datum prikken want zopas ontdekte ik dat men in Artis dus blij babynieuws had. De panters Rica en Mowgli, die vanuit het oude park van Emmen aan Artis zijn uitgeleend voor het fokprogramma hebben met succes liggen vrijen. 2 welpjes kwamen ter wereld. Zodra we dus weten dat we ook die welpjes mogen gaan bekijken zullen we er wel snel lopen denk ik zo, kan niet wachten natuurlijk *glimlach*.

Kortom: wordt vervolgd….

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Wat wel, wat niet?

Het is weer heet vandaag, stond net ff achter het huis op blote voeten, hippend om brandblaren te voorkomen… ‘Wat deed je dan buiten’? hoor ik jullie denken, nou… ik had bedkussens gewassen en die liggen te drogen onder de partytent, ff kijken of ze al droog waren… ja dus maar dat terzijde want het gaat niet over het al dan niet snel drogen van mijn was buiten.

Waar ik het over wil hebben is enerzijds mijn verbijstering over het gedrag van veel diereneigenaren en anderzijds tips om te voorkomen dat je dier oververhit raakt, verbrand en/of van binnenuit gaar gekookt wordt.

Mijn dieren blijven binnen, simpel! Ik sluit alle risico’s uit. Ons huis is goed geïsoleerd en dus heerlijk koel voor ze. Dat ze daarmee ook totaal geen problemen hebben bewijzen de foto’s hieronder wel. Het uitlaten doen we in de koelere uren en dan nog proberen we die delen van de straat waarop de zon de hele dag ongenadig heeft gestookt te vermijden. Bilbo komt nog niet buiten maar Precious natuurlijk wel. Gezien de kleur van hun vacht betekent dat dus ook dat ze zeer gevoelig zijn voor het verbranden van bijvoorbeeld hun oortjes, die smeer ik dus dagelijks in. Noah en Brego zijn voornamelijk zwart van kleur en dus worden zij regelmatig getrimd en is hun vacht zo kort mogelijk tegen de tijd dat het heet weer is. Met regelmaat naar de trimsalon en tussendoor hou ik het zelf bij.

Oververhitting bij een dier ontstaat razendsnel zonder dat je het in de gaten hebt. Wat nog steeds veel te veel mensen doen zodra ze constateren dat hun dier oververhit dreigt te raken, of is geraakt, is het besproeien, onderdompelen met koud water of het wikkelen in koude natte doeken. NIET DOEN DUS!!! Het zorgt er namelijk voor dat de aderen zich veel te snel vernauwen waardoor het hart het bloed niet meer zuurstofrijk genoeg kan pompen en het dier van binnenuit kapot gaat omdat de organen het één voor één gaan begeven.

WAT MOET JE WEL DOEN?
Als je tenminste niet zo slim was om die ellendige situatie te voorkomen… haal het dier zo snel mogelijk uit de zon de schaduw in, laat het lauwwarm water drinken, mondjesmaat, niet gelijk hele sloten vol. Maak doeken nat met handwarm water en maak dan de voetzolen nat en de buik, dit constant blijven herhalen tot het dier zich weer oké voelt.

Dan nog even dit:
Ik kán er met de beste wil ter wereld niet bij hoe een diereneigenaar het überhaupt in zijn hoofd krijgt om met dit weer dieren mee te nemen in de auto ergens naar toe om ze vervolgens op de parkeerplaats in de auto achter te laten. De temperatuur in een afgesloten auto loopt veel sneller op dan je denkt. Als je nou denkt dat alle media aandacht van de afgelopen jaren wel voor enorme bewustzijn daarin heeft gezorgd dan vergis je je helaas deerlijk. De berichten van dit soort dierenmishandeling stromen nog dagelijks bij 100-tallen de media in.
Als je het dus constateert moet je de dierenambulance bellen én de politie en vervolgens gaan staan wachten tot die laatste komt want die mag als enige een ruitje intikken. Veel te kostbare minuten verstrijken daarmee, zelfs als het politiebureau nog geen 5 meter van die parkeerplaats af is, kom op zeg, waar zijn we in de Godsnaam mee bezig?!
Al is het dan bij de wet verboden… als ik met dit soort weer ergens een geparkeerde auto zie staan met een dier erin dan tik ik niet 1 ruitje in maar alle 6 en daar zal ik het niet bij laten voor wat de auto betreft.
Het is toch zeker te schandalig voor woorden dat je als burger in zo’n situatie moet gaan staan wachten op de politie?

Het zou zo overbodig moeten zijn dat ik dit nog eens moet gaan schrijven maar toch… De media lopen open van berichten van bovenstaande maar ook van dieren die gedumpt zijn, aan een boom gebonden, in een doos gestopt en bij  het afval gezet etc, voorbeelden te over.
Als je een dier aanschaft besef dan dat je dat voor diens hele leven doet en dat daarmee talrijke jaren vergaan. Besef dat dat een levend wezen is die voor zijn welzijn 100% van jou afhankelijk is. Besef dat je door het in huis nemen van een dier die zorgplicht en verantwoordelijkheid op je neemt. Mocht je op vakantie willen, be my guest, wil je het dier niet mee nemen, neem dan de moeite er een goed vakantie-adres voor te regelen, óók dát is déél van de taak die jij op je schouders nam toen je ervoor koos het dier je huis in te halen.

Een dier is NIET een dood stukje speelgoed als tijdverdrijf voor die momenten dat je je even verveelt!!!!!!!!!!!!
 Een dier is WEL degelijk een levend wezen, compleet afhankelijk van jouw zorg, doe dus wat hoort bij die taak of neem die taak niet op je!!!

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Baliekluiver-Bilbo

Inmiddels is Largo 2 weken weg en ondanks vele zoekacties is tot mijn groot verdriet nog geen enkel spoor van hem te vinden. Enkele dagen terug kreeg ik van Anita een appje met een foto van een, bij haar in de wijk zwervend, poezenbeest dat heel erg op Largo leek. Bastiaan, Joop en ik stoven de auto in en erheen. “Wat ruist er in het struikgewas” denderde door mijn hoofd terwijl wij de tekst van dat lied kracht bijzetten en ons door hoog onkruid, brandnetels met name, heen worstelden. Ondanks dat die poes op de naam reageerde bleek al snel dat het niet Largo was. Intens teleurgesteld keerden we huiswaarts. 3 dagen later zag ik op fb een melding van een gevonden dode kat, hetzelfde ras als Largo, in Smilde. “is te ver weg” zei hier iemand, waarop ik zei: slechts 14 km, dat kan een kat makkelijk overbruggen in 10 dagen. Contact met Amivedi opgenomen en hen gevraagd de chipnummers te vergelijken. Enkele nagelbijtendspannende uren volgden, 12 om precies te zijn, wakkere nacht dus, tot het verlossende bericht kwam dat het niet Largo was. “Geen bericht, goed bericht” dan maar?

Bilbo (misschien moeten we toch zijn naam maar wijzigen in Baliekluiver? Grijnsssss) daarentegen is helemaal gewend en wij moeten wennen aan een dondersteen in huis zoals we nog nooit eerder hebben gehad. De meest gekke capriolen uithalend geeft hij echt een geheel nieuwe betekenis aan het woord kattenkwaad. Hij was vanaf dag 1 al niet zo heel schuw, in tegenstelling tot zijn broer maar de schuwheid die hij had verdween heel snel, veel sneller dan dat wij van nieuwkomers gewend zijn.

Noah was gelijk dikke maatjes, kon ook onmogelijk anders want Noah is het zachtaardigste wezen dat er op deze planeet rondloopt. Onvoorstelbaar hoe hij veranderd is ten opzichte van de verhalen die ik hoorde in het asiel waar ik hem vandaag haalde op 4 december 2008. Stafoud inmiddels met zijn 14 jaar en 5 maanden, wat een Koningspoedel toch zelden haalt. Brego is er al wel uit, in tegenstelling tot Precious. Brego vind Bilbo wel heel erg aardig en onderneemt regelmatig pogingen om Bilbo tot spelen uit te lokken (hoezo oud? volgende maand wordt hij 9 maar kan zich gedragen als een peuter). Precious is wisselend, het ene moment is ze niet bij Bilbo weg te slaan en het volgende moment mept ze hem de kamer nog door. Wat Bilbo werkt bewerkstelligt heeft is dat zij dingen doet die ze nog nooit heeft gedaan, vanaf haar geboorte al niet, gebruik maken van een krabpaal bijvoorbeeld. We hebben er 2, een kleine en een grote, ze ligt wisselend op beide. En Madam eet alles, van haar kieskeurigheid qua eten is niets meer te merken). Wat dat groene monster toch niet allemaal kan doen *glimlach*.

Manliefs aquarium is een grote favoriet van Bilbo. Ik heb er geen filmpje van maar op de foto zie je hem erbij staan. Hij praat tegen de vissen en als ze niet snel genoeg naar zijn zin naar hem toe komen, aan de andere kant van het glas, maakt hij kleine sprongetjes en tikt telkens het glas aan. Eenmaal wat vissensnoetjes tegenover de zijne aan de andere kant van het glas, hebben ze grote pret met elkaar. Het is net alsof de vissen hem uitlachen, zo van: ‘pak me dan als je kan, lukt niet hè, lekker puhhhhhh’

’s Ochtends bij het beneden komen is het altijd weer een verrassing wat we nu weer aantreffen, niet voor niets noemen we hem al Baliekluiver, want echt hij vreet de meest gekke dingen uit… en op ook. Het was een super slank katje toen hij hier binnen kwam, dat was 1 van de herkenningspunten tussen hem en Largo want ze lijken enorm op elkaar behalve dan dat Largo dikker was, dat is inmiddels verleden tijd. Hij zet overal zijn tanden in, lust ook werkelijk alles dat je hem voorhoudt. Sterker nog, als hem niet tegenhoudt eet hij alles onder je neus vandaan, maakt niet uit wat, zoet, zout, zuur, verzin het maar, hij eet / drinkt het. Als ik ’s nachts beneden ben neem ik vaak een kopje zwarte koffie, dat lust meneer dus ook. Hij vind het fijn dat ik ’s nachts beneden ben, komt dan op mij liggen en spint als een machientje in overuren, ‘zouden de buren het horen’ vraag me ik wel eens af *glimlach*.

Inmiddels loopt Bilbo hier dus 3 weken rond, vandaag precies. Normaliter had ik hem al lang de vrijheid gegeven om naar buiten te gaan maar nu niet. Ik durf dat nog niet, stel je voor dat hij niet terug komt? Het verdwijnen van Largo speelt me duidelijk parten dus. Het is nog nooit voorgekomen dat bij ons een poezenbeest verdween nadat hij de buiten-vrijheid mocht proeven. Bovendien start hier dit weekend de TT-ellende, heb er al buik-& hoofdpijn van, letterlijk, ik verafschuw dat zo. Het duurt tot maandag de 26e. Een week lang veel overlast van veel te veel mensen, veel veel veel veel te veel geluid. Zo jammer dat een groot deel van het TT-publiek dit feest tot een ramp voor anderen maakt. Ik woon met veel plezier in de Drentse hoofdstad, 51 weken per jaar. Die andere week is drama, recordaantal wegmisbruikers, veel zwerfvuil, veel lawaai, veel zich misdragende mensen omdat zij niet in staat zijn een feestje te vieren zonder dat ze hun lijven moeten volgieten met het vloeibare monster. Laat ik maar ophouden voordat dit bericht 1000-en woorden lang wordt…
Een week dus waarin ik Bilbo zeker weten nog niet de kans zal bieden de buitenwereld te verkennen.

Bizar is wel…dat je zo snel aan een dier kunt hechten… we missen Largo alle 4, al heb ik er zelf het meest last van, en zijn naam valt dagelijks in de vraag naar mij toe van de overige 3: “En, heb je al iets gehoord?” Waarop ik helaas telkens weer nog steeds ‘nee helaas’ moet antwoorden. Een week binnen, 2 weken weg nu, hij is langer weg dan dat hij hier was, en toch… missen we hem en hopen we heel snel iets van hem te horen en dan bij voorkeur uiteraard dat hij levend en wel gevonden is en ik hem ergens vandaan mag komen halen. De hoop maar niet opgeven, toch?!

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

’t Zal toch niet hè?

Mocht ik mezelf (ons als gezin) na lang zoeken e.i.n.d.e.l.i.j.k. op vrijdag 26 mei het gelukkige personeel noemen van 2 nieuwe aanwinsten zit ik sinds afgelopen donderdag in schrik, angst en zorg. En ja moest ik ook nog een vrolijk gezicht opzetten afgelopen zondag om manliefs verjaardagsfeestje niet te verstoren, al begrepen onze gasten mijn emoties natuurlijk wel want ze weten allemaal hoeveel dieren, zeker onze eigen, mij betekenen.

Wat is er gebeurd?
Met nieuwe poezen in huis moet je de 1e paar weken heel voorzichtig zijn. Ze moeten wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe geluiden, nieuwe geuren en wat al niet meer zij. Daar moet je geduldig bij zijn en ze niet proberen tot iets te dwingen. Dat is allemaal geen probleem, na 35 jaar hebben we daarin wel ervaring. Met het mooie weer staan natuurlijk alle ramen en deuren open normaliter maar met onze nieuwe aanwinsten ging dat natuurlijk niet. Al onze ramen en deuren (die naar buiten leiden althans) kunnen in de kiepstand. En sinds Bilbo en Largo hun intrede deden staat dus alles in de kiepstand. Bilbo had amper een paar dagen nodig om ons huis tot zijn domein in bezit te nemen, het andere vee past zich aan (grappig hoe dat dan verloopt in de zin van communicatie onderling tussen dat grut). De 2e dag stond hij in de vensterbank letterlijk een ‘frisse neus’ te halen, zijn snuitje paste, ondanks dat hij zich in volle lengte uitstrekte, er net niet tussen. Ik zag op dat moment dus dat het schier onmogelijk zou zijn om via het raam, of welke andere in huis dan ook, te ontsnappen. Largo is dikker dan Bilbo en veel schuwer dus hem zag ik al helemaal geen ontsnappingspoging wagen. Als iemand door de deur naar binnen of buiten ging en hij erbij in de buurt zat vloog hij verschrikt weg van die deur.


Donderdagavond misten we Largo op zeker moment, in 1e instantie niet gelijk ongerust want hij was immers schuwer dan Bilbo. Bij het eten zou hij wel tevoorschijn komen. Ehhhh dus niet…. schrik, slik, tranen, paniek… met de jeugd heel het huis door, allerlei onmogelijke plekjes bedacht met elkaar maar waar we ook keken hij was nergens te vinden. “Hij heeft genoeg vlees op de botten dus kan wel ff zonder maar zodra de honger opduikt komt ie wel…” zeiden we bemoedigend tegen elkaar. ……Ehhhhhhh niet dus…….jakkkkessssss……. Zondag bij het feestje besloot een deel van de gasten, het deel dat goed ter been is, door de wijk te gaan lopen en te gaan zoeken, hadden we zelf ook al meermalen gedaan. Helaas kregen zij ook nul op rekest en kwamen ze met lege handen thuis.  Door het huis heen her en der wat capnip gelegd en lekkere snoepjes maar nee hoor, geen Largo.  Mijn gevoel zegt dat hij in huis is, hij is bij niemand van ons tussen de benen doorgepiept, door de ramen heen is ook hoogstonwaarschijnlijk maar de dagen verstrijken zonder dat hij weer opduikt dus wellicht is mijn gevoel nu van slag en is de wens de vader van de gedachte.

Uiteindelijk heb ik maar de dierenbescherming gebeld, ik weet dat zij heel actief zijn hier in de provincie. Ook heb ik Largo aangemeld bij Amivedi en uiteraard ook op facebook bij een groep die zich richt op vermiste en gevonden dieren in de noordelijke provincies, met name Drenthe natuurlijk. Nagelbijtend spannende dagen zijn dit, kan ik niet zo goed tegen. (Mijn mooie lange nagels behoren tot  het verleden inmiddels, rafelige randjes weggevijld en meer vlees dan nagel op het moment). Elke keer als mijn foon gaat hoop ik… maar nee telkens iemand anders.


Bilbo is inmiddels volledig gewend, heel af en toe schrikt hij nog wel van onverhoedse en luide geluiden maar verder is er niets meer aan de hand. Ik hou hem nog wel binnen de komende tijd natuurlijk, de schrik zit er nu extra goed in.  Bilbo lijkt Largo niet te missen, hij zoekt hem ook niet (dat vind ik dan wel weer jammer aan de ene kant want wellicht had dat geholpen. Bilbo is voor Largo immers het enige bekende uit zijn oude omgeving. Nou ja hoe dan ook, het is zo het is, ik kan niet anders dan hopen en afwachten op goed nieuws.