Vroege vogel

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 33
21 augustus 2017
Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Ben jij een vroege vogel of een avondmens?”

Het laatste… alhoewel vroeg opstaan me nooit moeite kost(te).
’s Avonds vind ik de tijd altijd extra snel omvliegen en dan is het al ruim bedtijd maar heb ik nog energie voor 10 bij wijze van spreken…

Minst favoriet

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 32
14 augustus 2017
Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Wat is je minst favoriete baan die je ooit hebt gehad?”

BIJDRAGE VAN: MINOESJKA

Dáár hoef ik niet over na te denken, het schiet acuut weer door mijn hoofd en de rillingen lopen weer over mijn rug. Ik riep altijd: “Ik voel me nergens te goed voor, boven verheven, ik wil alles wel doen om geld te verdienen want handje ophouden ga ik echt niet doen!” Mijn motivatie is niet veranderd maar ‘alles’ wel.

Nadat ik na 26 jaar en 6 maanden op de dag af, op straat stond omdat mijn toenmalige werkgever oa vond dat ik misbruik had gemaakt van de ziektewet (mijn ziekteverzuim bestond uit 1x een dubbele longontsteking en de wettelijk verplichtte vrije dagen bij zwangerschappen) moest ik weer een baan zien te vinden omdat we toen nog opgroeiende kinderen hadden en het niet met 1 inkomen zouden kunnen redden.
Daar sta je dan, 43 jaar… te oud, veel te duur (ook door mijn opleidingen en ervaringen),. Ik belandde in het callcenterwerk. de 1e periode ging dat wel totdat ik door een besmette airco ziek werd en in het ziekenhuis belandde. Daarna echter ging het minder en minder tot ik 100% in de weerstand stond in strijd met mijn geweten.

De financiële noodzaak van mijn inkomen enerzijds en het niet willen/kunnen stilzitten, voldoening vinden etc.. en anderzijds mijn (groeiend) opstandig geweten omdat ik potentiële klanten een product door de strot moest duwen, het liefst binnen 3,5 minuut om maar de targets te halen. Mijn geweten won en daar heb ik tot op de dag van vandaag nog geen spijt van gehad, zij het dan wellicht dat ik er nog eerder mee had moeten kappen. Financieel was het soms zwaar, erg zwaar als er tegenvallers bij kwamen, die weten ons altijd te vinden, maar toch… ik zal nooit (zeg nooit nooit zeg ik vaak, maar in dit geval is het anders) en te nimmer dat weer weer willen doen. Er zijn uitzonderingen maar wat ik heb moeten doen voor het smerigste  slijk der aarde, nee nooit meer. Werken in een callcenter is op zich best leuk, er zitten veel leuke kanten aan maar nooit en te nimmer meer bij een bedrijf dat totaal respectloos met een klant omgaat, bestaand of potentieel.
Terwijl ik dit schrijf voel me weer opstandig worden *glimlach*

Al is het ‘werk’ dat ik nu doe fysiek vele malen zwaarder, de voldoening die ik eruit haal is onbetaalbaar!!

Doen?

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 31

 

 

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Wat zou je doen als je nooit meer hoefde te werken?”

“Dood gaan van verveling” is het eerste dat in mij opkomt. Als 2e doemt de vraag “Wat is de definitie van werk eigenlijk écht?” in mij op.  Mijn definitie van werk is het hebben van een baan met alle plus- & minpunten, verplichtingen vvan a tot z, het hebben van een baas en noem maar op.
Dat heb ik allemaal niet maar ik werk wel… en daarin ben ik helemaal thuis, het is fysiek prima te doen en mentaal ook. Het verschaft me niet alleen veel plezier maar ook heel veel voldoening én een rein geweten. Wat ik dus absoluut niet had in de jaren tussen febr. 2005 en sept. 2009, toen ik ontslag nam omdat mijn geweten me meer last dan plezier bezorgde.

“Wat zou je doen als je nooit meer hoefde te werken?” Ik kan met de beste wil ter wereld geen zinnig antwoord produceren. Rekening houdend met de mogelijkheden die zowel mijn lijf als geest hebben werk ik altijd. Ik hou er niet van om met stilliggende handen op de bank te hangen. Zelfs als ik op die bank zit/lig omdat mijn lijf dat vraagt dan nog is mijn geest (maar ook mijn handen) aan het werk. Mijn hoofd staat nooit stil, er is altijd wel iets gaande in mijn heksenketel. Ben nou eenmaal een soort van autist die een sterk gevoel moet hebben van ‘alles dat moet is geregeld…’ en dat ‘alles’ is natuurlijk nooit compleet want er speelt altijd wel iets waar ik in gedachten mee aan het werk ben. “ledigheid is des duivels oorkussen” geldt helemaal voor mij. Ik heb een aantal verantwoordelijkheden, buitenshuis, in huis maar ook op het internet en ik hou niet van half werk.

Kortom… als ik nooit meer hoef te werken dan staat dat gelijk aan dat ik het fysiek en/of mentaal écht, maar dan ook écht, niet meer kan en als dat punt zich aandient dan mag wat mij betreft de stekker eruit want als kasplantje mijn laatste uren slijten laat ik niet gebeuren als ik daarop invloed kan uitoefenen. Dat gegeven staat zelfs op papier ingeval zich een situatie voordoet waarin ik niet meer bij machte ben om met ‘gezond’ verstand die beslissing mede te delen aan hen die het dan regeren.

3

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 30

 

 

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Welke 3 woorden omschrijven jou het best?”

 

  1. Doortastend.
    Ik hoef nooit ergens over na te denken in de zin van dat daar tijd mee gepaard gaat. Op het moment dat iets zich aandient weet ik acuut wat er gebeuren moet, én weet ik evenzo snel of dat iets door mij gedaan kan worden of dat ik er iemand bij moet halen.  Zonder dat ik me bewust ben van de aanwezigheid ervan opent zich ergens in mijn hoofd een kraantje en begint de info te stromen die ik op dat moment nodig heb om adequaat te handelen zoals de situatie en het moment dat van mij vragen.
  2. Eigenwijs
    Volgens mijn moeder heb ik dat uitgevonden, dat zegt al wel iets toch? Natuurlijk heb ik het niet uitgevonden maar die eigenschap is inderdaad wel eentje die op mij van toepassing is. Ik heb een leergierige aard, ik neem nooit iets zonder meer aan dat een ander zegt, nooit gedaan ook. Ik wil het zelf ondervinden en dus zoek ik ook alles zelf uit wat dan weer naadloos aansluit bij een andere karaktereigenschap van mij; ik vraag nooit om hulp tenzij ik er ten langen leste écht, maar dan ook écht niet uit kom of me realiseer dat ‘anderen’ benadeeld zouden kunnen worden door mijn ‘niet om hulp’ vragen.
  3. Vechter
    Opgeven zit niet in mijn aard al hoe aanlokkelijk het op sommige moment ook was. Een deur kan bij mij wel dicht gaan maar wordt nooit helemaal gesloten; ik zet ‘m altijd op een kier. Overal voor in zijn, overal voor open staan, altijd verder kijken dan mijn neus lang is, niets voor waar en als vaststaand aannemend, immers de wereld (het leven) is altijd in beweging? Niets is wat het lijkt, elke medaille heeft een andere kant. Er is nog zoveel te ontdekken en te leren, tijd er is nooit genoeg want je bent maar heel kort op aarde… Als je niets wilt missen moet je dus ook mee in die beweging en al zijn de dalen soms zo diep, de pieken zijn ook enorm hoog. De vechtersmentaliteit en mijn nieuwsgierigheid naar dat wat er is en ik (nog) niet kan zien zijn drijvende krachten zonder weerga.

Uitdaging

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 29

 

 

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Welke uitdaging zou je nog eens willen aangaan?”

“Vrije val” komt als eerste in mij op want daar droom ik al jaren met enige regelmaat van.
Ik wil zó graag eens aan den lijve ondervinden hoe het voelt, na een sprong vanuit een vliegtuig, in vrije val het 1e deel van de afstand naar beneden te overbruggen tot op het punt dat het noodzakelijk wordt om aan het touwtje te trekken dat ervoor zal zorgen dat de parachute zich dan ontvouwt om mij veilig te laten landen.

Dit is niet de enige uitdaging natuurlijk. Het lijstje van dingen die ik als een echte uitdaging zie bevat meer dan bovenstaande al staat die dan wel op de 1e plaats. Ik zou ook graag (en ja het is bizar, ik weet het) eens met soldaten naar een oorlogsgebied willen om daar ter plekke hen in hun werk te fotograferen. Ik zou ook graag eens willen proberen de intense hitte te doorstaan en op een kameel door de woestijn reizen en de extreme koude door met een expeditie mee naar Antarctica te gaan.   Dat zijn échte uitdagingen die mij volledig uit mijn comfortzone zullen halen en dat is op zich natuurlijk al een uitdaging.

Taal

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 28

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Welke taal zou jij willen leren?”

Dat zijn er veel maar de 2 die samen op de 1e plaats staan zijn het Hebreeuws en het Latijn.

Hoe die wens ooit ontstond weet ik echt niet maar als kind al was ik altijd zeer geïntrigeerd door taal. In het dialect opgevoed had ik de meeste moeite met het Nederlands. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik als kind al vaak zei: “als ik later groot ben en kinderen krijg zal ik Nederlands tegen ze spreken” en dát heb ik ook gedaan want ik wilde hen niet de moeilijkheden bezorgen die ik zelf ervaren heb.
Ik deed examen Mavo-4 in 1979, in die tijd mocht je maar examen doen in 6 vakken en op de Mavo waren slechts 4 dat vond ik toen, nog steeds, zo zonde! Ik heb ‘iet-wiet-waait-weg’-spelletje gedaan met mijn schooldecaan om de 2 vakken te kiezen waarin ik examen zou doen om het lijstje van 6 compleet te krijgen. Ben uiteindelijk met 4x een 9 en 2x een 8 geslaagd maar dat ging wel met heel veel bloed, zweet en tranen gepaard.
Dat even terzijde.

Het Hebreeuws en het Latijn zijn talen waarin de bijbel oorspronkelijk geschreven werd. Tijdens mijn studie theologie groeide mijn interesse voor die 2 talen nog meer. Waarom heb je het dan nog niet gedaan, hoor ik jullie denken, tja waarom eigenlijk niet… Er was altijd wel iets anders dan ‘belangrijker’ (b)leek. De tijd ontbrak, de financiële middelen eveneens maar mijn mentale gezondheid, of beter gezegd het falen daarvan, was denk ik wel de grootste oorzaak. De laatste tijd denk ik er steeds vaker aan weer een studie op te pakken, misschien wel omdat ik mentaal gezonder wordt de laatste maanden? Mijn hoofd is rustiger en ik ben meer en meer in balans….

Daarnaast ben ik natuurlijk enorm leergierig/nieuwsgierig en heb ik, mede door mijn studie theologie, heel veel vraagtekens bij de huidige vertalingen van de bijbel. Ik zou het zo ontzettend graag in de oorspronkelijke talen willen lezen om te kijken wat men toen schreef en hoe men toen tegen het alles omtrent religie aankeek.

Ach een mens mag wat te wensen overhouden… wie weet komt het er ooit nog eens van…

 

VerledenToekomst

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 27

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?


De vraag die ik op het theelabeltje aantrof:
Zou je liever het verleden veranderen of de toekomst zien?

Ik weet niet of het vreemd is maar bij bijna elke vraag die ik onder ogen krijg, doemen in mijn hoofd weer andere vragen op…

Deze vraag van deze week is ook zo eentje!
Als ik mijn hoofd zou kunnen uitschakelen, impulsief die vraag zou kunnen beantwoorden, zou mijn antwoord (uiteraard!!!) zijn: ‘het verleden veranderen’.  Maar ja, zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar. Ik doe nooit iets zonder erover na te denken al is impulsiviteit nog zo op mij van toepassing. Bij deze vraag dus ook want een toekomst wordt bepaald door het verleden. Die 2 zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.  Cliché of niet, clichés bestaan immers niet voor niets, stelt men: “Ieder mens is de optelsom van diens heden en verleden.”

In mijn verleden ligt een universum vol van minnetjes met zo heel af en toe, her en der een plusje. Door bewust veel gewicht toe te kennen aan die plusjes kan ik in mijn ‘heden’ met behoorlijke grote tevredenheid het leven leven, al hoe onmogelijk dat vaak ook op voorhand lijkt. Ja natuurlijk zou ik ontzettend graag een ander verleden willen hebben maar dat is nu eenmaal niet zo. Het is zoals het is en ik moet het ermee doen of ik nou wil of niet.

De toekomst kun je wel willen sturen en invullen maar dat gaat niet, althans niet voor de volle 100%. Dingen gebeuren nou eenmaal, daar is geen ontkomen aan zolang je leeft. Mijn toekomst van ‘toen’ is totaal anders geworden dan ik ‘toen’ hoopte. Mijn toekomst ‘nu’ is er nog niet. Ik denk daar niet meer over na. Ik leef per dag, maak me niet druk om de dag van morgen want wat er wel of niet komt kan ik toch niet beïnvloeden. Waar ik wel invloed op heb is hoe ik ‘morgen’ tegemoet treed. En die stap wordt God Zij Dank de laatste maanden steeds vrijer, opener, minder en minder beladen met angsten en daar ben ik heel erg blij om.

Mijn toekomst is zoals die was voordat het er was, het zal zijn zoals het zal zijn als het komt. De invloed van mijn verleden zal daarin altijd een rol spelen, of ik nou wil of niet. Mijn ‘toekomst’ was ongetwijfeld heel anders geweest als mijn ‘verleden’ anders was geweest. Dat is een feit waaraan ik niets kan veranderen. Ik heb de vrijheid te kiezen tussen het als een negatieve last met me mee te dragen en me dus ook daardoor negatief te laten sturen of het te accepteren als onveranderbare feiten en elk volgend moment zo blanco mogelijk tegemoet te treden.

Uiteraard kies ik voor het laatste! Des te meer blanco ik het volgende moment tegemoet kan treden des te groter de mogelijkheden voor ♥-verwarmende gebeurtenissen die kracht geven om de andere gebeurtenissen die onvermijdelijk op mijn pad zullen komen, ook aan te kunnen.

Herinnering

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 26

3 juli 2017

Gestart op 2 januari 2017

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik op het theelabeltje aantrof:
Wat is je allereerste herinnering?

Ik zal 4 geweest zijn, al is dat niet wat ik me herinner maar wat ik weet uit hetgeen mij verteld is…
Ik had in het ziekenhuis gelegen omdat mijn amandelen verwijderd waren en ik werd door mijn oom met de auto opgehaald en naar huis gebracht. Mijn oom was er eentje met een heel vette beurs in tegenstelling tot mijn ouders die dus dankbaar gebruik maakten van het feit dat oom om de hoek woonde en stapelgek op mij was. (Vice versa overigens, hij was op onze trouwdag mijn getuige en was ook de 1e die ons 1e kind in de armen hield na  ons en de wederzijdse opa’s en oma’s.)
Ik zat dus achter in zijn grote auto in een gebloemde pyjama en pantoffeltjes. We gingen eerst naar het huis van oom en tante en daar stond tante in de keuken bij de tafel met een grote bak ijs mij op te wachten. Ik herinner me nog dat oom zei dat ik moest opschieten omdat hij nog een verrassing voor me had, zo snel als ik kon at ik dat ijs op waarna hij me meetroonde naar de schuur waar een spiksplinternieuwe knalblauwe fiets op mij stond te wachten. In de pyjama en op mijn pantoffeltjes fietste ik dus even later, met zijwieltjes met daarop blank houten blokken, naar huis.

 

Negatief of positief?

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 25

26 juni 2017

Gestart op 2 januari 2017

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?


De vraag die ik op het theelabeltje aantrof:
Ben je een pessimist of een optimist?

Allereerst komt bij het zien van deze vraag de gedachte in mij op ‘waarom staat pessimist vooraan in deze zin?’ en hoppakee daar gaan mijn gedachten allerlei kanten op.

De vraag op het label beantwoorden is niet zo 123 te beantwoorden. Van aard ben ik een pessimist maar aangezien ik me heel bewust ben van de risico’s van die leefwijze probeer ik al jaren heel bewust alles zo positief mogelijk te bekijken. Het leven met alles erin ook te benaderen vanuit het standpunt ‘de soep wordt nooit zo heet gegeten als dat het opgeschept wordt’.
Die pessimistische inslag heb ik van mijn vader, evenals mijn mentale zegeningen ondanks dat hij altijd weigerde ze te accepteren en er dus ook nooit voor behandeld werd en dat de oorzaken daarvan bij ons beiden niet alleen maar genetisch bepaald waren.
De Groningse nuchterheid heb ik wel degelijk in me maar tegelijkertijd staat dat altijd onder druk van die mentale zegeningen.

Ik ken mensen die, ogenschijnlijk althans, altijd het spreekwoordelijke zonnetje in huis zijn. Altijd fris en fruitig, stralend door de dag met een lach op het gezicht en een twinkeling in de ogen. Kan ik best wel jaloezie bij voelen, geef ik grif toe, al leeft altijd wel in mij de vraag; hoe voel je je werkelijk? Ben inmiddels oud genoeg, heb zat levenservaring ook, om te weten dat iedereen zijn rugzak mee moet dragen en dat die altijd wel minder leuke inhoud bevat.

Kortom…ik probeer bewust altijd, voor zover mogelijk althans, optimistisch te zijn en overal het goede en fijne in te zien. Dat doe ik omdat ik dat “moet” van mezelf want ik weet wat er anders in mijn hoofd gebeurt. Ik wil hoe dan ook voorkomen dat dat de regie overneemt.

Gevangenis

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 24

12 juni 2017

Gestart op 2 januari 2017

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?


De vraag die ik op het theelabeltje aantrof :
Zit je liever in de gevangenis of ben je liever dakloos?

Ik kan nu al niet tegen het ingesloten zijn, zowel in figuurlijke als in letterlijke zin. Opgegroeid in een situatie waarin ik me altijd opgesloten heb gevoeld, moest ik van alles en mocht ik niks. Jaloezie vierde toen hoogtij want mijn 18 maanden jongere broertje moest niks en mocht alles. Wat je je daarbij ook maar kunt voorstellen is volledig van toepassing.
Vrijheidsdrang zit er dus ingebakken kun je wel zeggen.
Het altijd maar moeten? Die gedachte alleen al levert weerstand op. Daar waar mogelijk pas ik het dus ook niet meer toe. Ik doe wat ik wil en ik laat wat ik niet wil. Uiteraard met die kanttekening dat ik er wel voor zorg een oirbare burger te blijven. Het opgesloten zijn in een gevangenis zou dus voor mij je reinste hel zijn. Nou heb ik totaal geen criminele inslag dus de kans dat ik daar ooit beland is heel klein al was het alleen al vanwege de angst voor het opgesloten zijn. Daarbij kan me gelukkig niets voorstellen bij het uitvoeren van acties die daartoe zouden kunnen leiden.

Dakloos ben ik nooit geweest en kan dus ook niet uit eigen ervaring daarover spreken maar dat wat ik ervan weet is absoluut niet aanlokkelijk. Hoop ook van ♥-e dat dat zo blijft want ik ben nogal een schijtlijster als het gaat om het buiten zijn in het donker. Ik laat nooit ’s avonds laat de honden uit ook al woon ik dan in het relatief veilige noorden des lands. Ben ik ’s avonds laat alleen bij de weg in de auto, dan tank ik niet, ik zorg er altijd voor dat ik genoeg benzine in de tank heb om thuis te komen. Helaas kan ik hier wel uit eigen ervaring spreken dat het zeer zeker niet verstandig is om als vrouw alleen in het donker onderweg te zijn en te moeten tanken want ook al is het druk op een tankstation, er is geen mens die je helpt. Ik heb het gelukkig overleefd maar de angst zit er sindsdien wel in!

De vraag stelt mij voor de keuze… mijn keuze valt dus op het laatste. Laat mij maar dakloos zijn ipv opgesloten in een gevangenis.

Wereld aanspreken

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 23

12 juni 2017

Gestart op 2 januari 2017

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?


De vraag die ik op het theelabeltje aantrof :
Als je iets tegen de wereld zou kunnen zeggen, wat zou dat dan zijn?

Ik kan nu een heel groot, hoogdravend of wat voor verhaal ook, gaan ophangen maar het komt allemaal neer op hetzelfde…:

Heb lief!