Muzieklaatje Schrijfveren

Gepimpel

22

Thema Heldenreis Schrijfveren 20 juli 2017

In de TT-nacht was het in het ziekenhuis hier in de stad weer een drukte van jewelste. Letterlijk en figuurlijk bezopen lui waarvan het overgrote merendeel jongeren. Ik snap dat echt niet, ben ik nou zo dom of hoe zit dat? De media staan er bol van de laatste jaren, drankmisbruik en welke gevolgen dat kan hebben, met name voor jongeren. Ook de wetenschap kan onomstotelijk aantonen dat alcohol veel schade toebrengt aan nog niet volledig ontwikkelde hersenen. En toch blijf je met regelmaat berichten onder ogen krijgen van mensen die zich klem hebben gezopen, ook wel  comazuipen genoemd.

Oké, toegegeven, ik ben bevooroordeeld, ruimschoots ook. Een vaststaand, constant herhalend ook, beeld uit mijn vroegste herinneringen is het bierflesje op de salontafel, en nee niet alleen ’s avonds na een bepaalde tijd. Het stond er elke dag, 24 uur per dag. Overigens zag ik mijn vader nooit dronken! Hoeveel hij ook wegwerkte, negatieve invloeden van die vloeibare troep heb ik bij hem nooit en te nimmer opgemerkt.
Ik ontmoette manlief in 1974 in een discotheek waar hij werkte als barkeeper / uitsmijter. Hij zoop als een krijger, alles door elkaar, stapte na sluitingstijd evengoed de auto in en reed naar huis. Heeft nooit een bekeuring daarvoor gehad. Eenmaal heeft hij een auto volledig aan mot gereden omdat hij meermalen over de kop ging en uiteindelijk in een greppel belandde. Zijn medepassagier was een maat van hem, een politie-agent, en alcoholcontrole was in die tijd minimaal, die maat van hem gaf toe veel alcohol op te hebben en dat dat de reden was dat hij zich liet rijden en dat de auto zo naar bier stonk. Ik heb hem op 1x na ook nooit dronken beleefd en ook zijn gedrag veranderde niet als hij dronk. In onze verkeringstijd fietste ik van de discotheek naar huis terwijl hij in de auto achter mij aan reed om mij veilig thuis te brengen, ik weigerde uiteraard bij hem in te stappen. Ik hoor jullie denken ‘waarom had je dan verkering met hem?’ ja… liefde maakt blind toch?

Eenmaal samenwonende kon ik me wekelijks een breuk sjouwen met kratten bier en vele flessen Jenever en Jägermeister. Mijn antipathie tegen die *lelijk woord* groeide met de keer dat ik voor het huis ‘de kroeg’ mijn auto uitlaadde. Indertijd woonden wij op een flat en als je door de voordeur naar binnenkwam lag een lange gang voor je. De 1e deur links leidde naar de keuken, gelijk om de hoek was weer een deur waarachter zich een grote proviand-inloopkast bevond. Mijn vaders gewoonte was om gelijk na binnenkomst die kast in te lopen om vervolgens met een paar pilsjes in de hand door te lopen naar de woonkamer. Elke verjaardag bij wederzijdse families was een complete bezoeking want het kon alleen maar gezellig zijn als de procenten rijkelijk vloeiden. Al met al heb ik dat ruim anderhalf jaar lang soort van geaccepteerd.

Toen kwam daar die dag in november 1984. Ik was op dat moment 7 maanden zwanger van onze eerste en kogeltjerond en moddervet. Een collega van mij trouwde en wij gingen naar de bruiloft. Manlief kende mijn chef goed en die 2 konden samen heel goed door één deur. Ook mijn chef wist van inladen. Al snel liep een ober alleen maar tussen onze groepstafel en de bar heen en weer. Na de bruiloft reden we naar huis.  De één na laatste bocht voor de parkeerplaats bij ons huis, zo’n 100 meter daarvoor, begon mijn lieftallige echtgenoot te boeren en binnen een seconde kotste hij alles eruit, ik zat eronder, de auto ook en hij ook. Dát wás de allerlaatste druppel die mijn toen toch al kokende emmer deed overlopen. Ben het huis ingelopen, heb de logeerkamerdeur geopend en hem verboden onze slaapkamer te betreden. Ben gaan douchen en toen met een emmer sop terug naar de auto. Geruime tijd later stond de auto schoon voor het huis met alle ramen open, novemberstormen zouden de stank wel verdrijven toch? Jammer dan, de auto heeft nog weken gemeurd. Ik kan nog steeds niet echt lachen om die herinnering, als ik er aan denk voel ik de woede weer. Toen ik die nacht weer binnen kwam in ons huis lag meneer rondom de toiletpot gewikkeld met zijn gezicht op de rand en de mond open. Ik heb vervolgens de gehele drankvoorraad uit de kasten gehaald en alles langs zijn gezicht in de wc-pot laten lopen. Heb toen gezegd dat ik nooit meer alcohol in huis zou halen.

De volgende dag kwamen mijn ouders op bezoek… en vanuit de keuken hoorde ik “Ko? waar de bier? Heb je nog geen boodschappen gedaan?” Na gehaaste voetstappen in de gang kwam mijn vader de woonkamer binnen met een vraag op zijn gezicht… kijken of ik er wel was omdat ik geen antwoord had gegeven. Ik weet nog dat ik, met mijn tanden en kiezen op elkaar geklemd, iets gesist heb in de trant van: het IS óp en het BLIJFT óp. Normaliter zou dat een discussie gestart hebben maar toen bleef het stil, kennelijk spuwden mijn ogen genoeg vuur.

Tegen mijn verwachtingen hebben heeft manlief nooit met een woord gerept over het feit dat er geen alcohol meer in huis kwam, Alleen met verjaardagen haalde ik een paar flesjes bier en verder niks. Wilde men die drinken konden ze eerst de autosleutels bij mij inleveren. Dat heeft voor vele ruzies gezorgd maar ik hield voet bij stuk. Ik wilde niet de last op mijn schouders dragen dat een gast van ons, met alcohol van ons in zijn lijf, een ander schade toe zou brengen.

Totaal verbijsterend, c.o.m.p.l.e.e.t. tegen mijn verwachtingen in ging 1 van onze kinderen wel drinken en raakte verslaafd aan die zooi en andere middelen, met desastreuze gevolgen. Nog steeds komt hier niet in huis door man – kind of mij bij het boodschappen halen. De enige drank die binnenkomt zijn de flessen wijn die bij de kerstpakketten zitten. En op manliefs verjaardag krijgt hij van mijn maandagmeneer een fles port, waar hij vervolgens weken over doet om die leeg te krijgen.

De laatste jaren is er volop aandacht voor de gevolgen van het roken en zijn de rokers meer en meer een paria in onze samenleving geworden. Ik ben dus zo’n paria! Het boeit me werkelijk geen fluit meer wat iemand van mij vindt omdat ik rook, men kan me krijgen zoals ik ben en wil men dat niet dan staat het men vrij het te laten. Natuurlijk heb ik genoeg fatsoen in mijn donder, als ook respect voor mijn medemens om niet te gaan zitten roken in de nabijheid van iemand die er niet tegen kan. Ik maak zelfs mijn huis extra schoon als ik mensen op bezoek krijg die er niet tegen kunnen, ik rook ook niet zolang dat bezoek er is maar … op een terras, op straat of waar ook in het openbaar, zodra iemand mij erop aanspreekt is het eerste dat ik doe mijn sigaretten tevoorschijn halen en er eentje op steken. Ik rook ook in mijn auto behalve wanneer ik een niet-roker bij mij in de auto heb. Logisch toch, vind ik niet meer dan fatsoenlijk.

Terug naar het onderwerp van deze Schrijfveren… ik verafschuw alcohol en kan niet onder woorden brengen hoezeer! Wees niet bang, je zult me heus niet horen als je in mijn bijzijn een drankje nuttigt maar zodra de gevolgen zich daarvan tonen wordt het een ander verhaal. Ik zal ook nooit en te nimmer bij iemand in de auto stappen die een slok achter de kiezen heeft. Vroeger als kind heb ik heel vaak ruzie met mijn ouders gemaakt omdat vader gedronken had, moeder hem verdedigde met ‘pa weet heus wel wat ie doet’… ik heb wat kilometers afgesjouwd om thuis te komen, dat kan ik je verzekeren *grijnssssss*.

Ik vind het ronduit belachelijk dat in onze wetgeving nog steeds geen stevigere ban is gelegd op alcoholmisbruik. Elk ziekenhuis ligt vol met slachtoffers, in veel gevallen de slachtoffers van hen die die zooi zo nodig achter in hun strot moesten gieten want ja die komen er altijd goed vanaf, ze zijn immers zo flexibel als een rekkertje. Maar nee…  onze staat verdient nog steeds teveel van dat gore slijk door de misbruik van het vloeistof met lading want ja hallo ik ben toch zeker niet zo dom om te begrijpen dat je dat gewoon moet drinken als je wilt dat iets gezellig is? En tja dat er veel slachtoffers zijn van huiselijk geweld door gepimpel wordt voor het gemak ook maar onder het tafelkleed geveegd want ja, als de drank is in de man is de wijsheid in de kan en dus kun je zo iemand niet kwalijk nemen dat er gemept wordt … ehhhhhhh?????????

Gepimpel… wat een woord eigenlijk… waar het simpelweg op neer komt is dat het een verslaving is, net als het roken en sinds de gezondheidszorg zich richt op kosten besparingen wordt de hetze tegen de rokers gevoed en daardoor loopt de staatskas veel geld mis dus hoppakee promoten dat vloeibare vergif want dat moet stromen, oh nee, ik vergis me, het geld moet blijven stromen… de staat viert hoogtij op haar gepimpel.

Ik ben hartstikke blij dat mijn (v)echtgenoot en mijn jeugd hier in huis, prima feestjes kunnen bouwen zonder dat goedje. Een feestje zit ‘m in de sfeer die je met elkaar creëert doordat je graag samen bent om gezamenlijk iets te doen dat je leuk vindt, maakt niet uit wat. Natuurlijk horen daar natjes en droogjes bij maar alcohol is 100% belachelijk onnodig én ruimschoots overbodig!

De staat is immers achterlijk genoeg om wel één of andere zoveelste zinloze geldput te verzinnen om nog meer van haar burgers te pukken toch?

Kortom:
Geen polonaise gepimpel aan mijn lijf, sterker nog, niet in mijn huis, niet op mijn erf!
Dat woord,  alles dat op dat woord betrekking heeft, mag van mij acuut in de collectieve vergetelheid.

►meer~more

Een levend gebed

10

Thema Heldenreis Schrijfveren van 14 mei 2017

Het thema van Moederdag, toen ik het voor het eerst zag staan wist ik niet hoe ik dit thema zou moeten invullen en dacht er dus ook niet over na om het te doen. Daar kwam vanochtend verandering in toen ik een Dame op zeer hoge leeftijd een bezoekje bracht om even te babbelen, koppie thee te drinken en wellicht een helpende hand toesteken mocht zij dat nodig hebben.

Gisteren was het Moederdag. Nou zit ik niet op sociale media maar toch was het onmogelijk om alles daaromheen te vermijden. ‘Iedereen’ sprak erover, schreef erover, tv-reclames, troep op de matten bij zakken vol tegelijk en noem maar op. Op de weg verkeer op weg naar / van… Vele moeders mochten zich verheugen op verrassingen en visite, liefdevolle aandacht in de talrijke vormen die tegenwoordig mogelijk zijn. Wij hebben nooit echt veel aan dit soort dagen gedaan, al die poespas hoeft voor ons niet want in veel gevallen is het een kwestie van pogen goed te maken wat de rest van het jaar verzaakt wordt. Evengoed kwam zoonlief gisterenavond na een dag werken met een glimlach van oor tot oor aandraven met in zijn handen een mega grote pot vol bodyscrub, paarse pot, paarse inhoud, mam is gek op paars, dus perfect cadeautje *grinnik* had zoon bedacht toen hij dit in een winkel had zien staan. En dat klopt ook, want voor mij gaat het niet om de (veel te) hoge prijskaartjes maar om de gedachte die erachter zit. Jullie kunnen dus wel op je 10 vingers natellen waar ik gisterenavond een tijdlang vertoefde.

De Dame waar ik dus vanochtend even op bezoek was is er eentje met een nog steeds heel actieve, heldere en actuele geest. Een dame met een rotsvast geloof en vertrouwen dat alles goed komt, ooit. De religie in ons delen we dus en dat levert vaak heel mooie gesprekken op.
Zij heeft het Godgeschenk, zoals wij dat beiden noemen, het krijgen van kinderen, 4x mogen ervaren. Met 2 ervan heeft ze een goed contact en met de andere 2 totaal niet. Het onnoemelijke verdriet, de wond die nooit heelt en altijd schrijnt, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, herken ik natuurlijk aangezien ik me in dezelfde situatie bevind met dien verstande dat zij 2 kinderen en meerdere kleinkinderen moet missen en ik ‘maar’ 1 kind en 1 kleinkind (misschien meer maar daar heb ik geen weet van, wat je niet weet/kent kun je niet missen, toch?).
Zoals altijd baden we samen, ik luidop voor ons allebei, voor een aantal zaken maar hoofdzakelijk voor onze kinderen waarvan we hopen dat het hen goed gaat,, zij én gelukkig én gezond zijn en mogen blijven. Vaak stromen dan tranen, bij ons beiden en we schamen ons daar ook niet voor. 91 en 54 jaar, in leeftijd zo verschillend maar in die emotie zijn we één. In al dat verdriet, voelen we beiden ook dankbaarheid want we mochten toch maar mooi dat Godsgeschenk ontvangen, dat is veel vrouwen niet gegund, dat beseft zij, dat besef ik, we moesten beiden ervaren dat kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend iets is.
Voor een religieuze moeder is haar kind een levend gebed dat altijd in ons aanwezig is ongeacht of er nou contact is of niet. Die dame prijst zich rijk en gezegend met haar 4 kinderen en kleinkinderen ook al ziet ze de helft ervan nooit en ik kan me daar volmondig bij aansluiten. Met het duo hier in huis is er altijd wel iets aan de hand, en ja ook minder-leuke momenten komen (uiteraard) voor maar ik voel me nog steeds een zeer gezegend mens met het kind dat ik nog dagelijks om me heen mag hebben en het kind dat bij dat kind hoor en ik mijn ‘schoonmeisje’ mag noemen. Ik had nooit mijn schoonkind kunnen uitzoeken, dat mag ik ook niet die keus is niet aan mij maar mijn zoon heeft wat mij betreft de beste keus ooit gemaakt door voor haar te kiezen. Niet alle schoonmoeders kunnen zeggen dat ze met de keuze van hun kinderen boffen maar ik kan dat gelukkig wel!!

►meer~more

Ik ben een lafaard

18

Thema Heldenreis Schrijfveren van 11 mei 2017

Ben ik een lafaard? Die vraag kan ik volmondig met JA beantwoorden maar even volmondig ook met NEE.  Is wel raar toch? Een vraag waarop beide antwoorden 100% van toepassing is?

Ik ben een lafaard als het gaat om:
a) Tandarts…. het idee alleen al bezorgt me kippenvel van top tot teen. Ik laat me liever 1000 maal door een gynaecoloog binnenstebuiten keren dan dat ik 1x bij een tandarts over de drempel ga.
b)  In het donker in mijn uppie naar buiten. Met geen 100 paarden krijg je me in het donker in mijn eentje het huis uit. Onze honden weten dat al, die zeuren dus ook niet om een uitje als het donker is en zij met mij alleen thuis zijn. Van een Jeans-voorstelling naar huis ontkom ik er zo af en toe niet om alleen het laatste deel van de thuisreis af te leggen. Mijn autodeuren zitten dan op slot en ik zorg er altijd voor genoeg benzine in de tank te hebben.
c) Mensen met het Down-syndroom. Als ik met Anita ergens ben en mensen met die ‘zegen’ zijn in de buurt hobbelen ze allemaal, altijd, zonder enige uitzondering, gelijk op haar af, zij is een magneet. Vreselijk vind ik dat. Ik prijs me dan ook gelukkig met het feit dat al mijn antennes altijd op het uiterst gespannen zijn en ik dus altijd de tijd / ruimte heb om een ‘blokkie om’ te gaan om ze te ontwijken.
d) Winkelen. Oké oké toegegeven dat lukt tegenwoordig wel wat beter dan voorgaande jaren maar als ik het al doe dan doe ik het met een vervaarlijk kloppend ♥. Als ik het al doe dan van ze never nooit niet in mijn eentje.
d) Er is nog wel een aantal dingen die ik absoluut niet doe maar dat heeft eerder te maken met het niet willen ipv niet durven. Ik zou bijv. nooit en te nimmer bij iemand in de auto stappen die een borrel achter de kiezen heeft of onder invloed van iets anders is.

Ik ben me bewust van het feit dat mijn ‘lafaard zijn’ in bovenstaande gevallen volledig veroorzaakt is / wordt door gebeurtenissen uit mijn verleden. Ik weet ook net zo goed dat die angst niet gerechtvaardigd is maar helaas ben ik dan weer niet sterk genoeg om die angsten volledig opzij te zetten en de confrontaties aan te gaan indien ze zich voordoen. De geest kan heel nare en heel rare spelletjes met de mens spelen, je verliest dan ook de regie over de acties van het lichaam, althans in mijn geval altijd wel.

Verder kan ik echt niets maar dan ook helemaal niets bedenken dat ik niet zou durven en waarom ik dus een lafaard zou zijn, integendeel eigenlijk want ik ben me heel vaak bewust van het gegeven: “De mensch lijdt het meest door het lijden dat hij vreest”. Ik kan wel een rijtje zaken verzinnen waarbij ik weet dat de meeste mensen op voorhand al zouden zeggen: “ik pas” maar die dingen lijken mij juist extra leuk vanwege de grote uitdaging die eraan hangt. Met mijn verstand weet ik natuurlijk wel dat het een heel stomme zet zou zijn om mij in het verblijf van een roofdier te begeven, doe ik dus ook niet, maar niet omdat ik dat niet zou durven, en zo zijn er tal van voorbeelden te noemen.

Ben ik een lafaard? Ja! (zie boven). Ben ik een lafaard? Nee!
Kom niet aan een dierbare van mij want dan zul je ontdekken wat het werkelijk betekent om met iemand te maken te hebben die des duivels is. Dat je mij belazert oké tot op zekere hoogte, hangt van het onderwerp en wie jij bent. Zodra je dat echter met een dierbare van mij doet dan, zoals wij Groningers zeggen; “Bist veur mie”. Berg je dan dus maar. Fysiek ontbreekt mij natuurlijk de kracht dus een gevecht zit er niet in maar verbaal ben ik sterk, vooral als ik kwaad ben. Des te kwader ik ben des te sterker verbaal, het sarcasme druipt er dan niet van af maar overspoelt alles als een tsunami die zijn weerga nog niet kent.

“Ik ben een lafaard” Het thema van vandaag dus…. Ik ben reuze benieuwd naar jullie reactie op die stelling Ben jij een lafaard?

►meer~more

Het ontembare

16

Thema van Heldenreis-Schrijfveren van 4 mei 2017

Al heel jong kon ik ontploffen als ik ergens onrechtvaardigheid tegen het lijf liep. Wie dan die ander was maakte geen moer uit, hij kreeg de volle laag. Ik ben van aard absoluut niet passief maar juist het tegenover gestelde. Als mijn vlam kruit krijgt gaat het van 0 naar 100 in een flits van een seconde. Des te sneller dat gaat des te sneller vliegt een woordenstroom mijn mond uit. “Eerst nadenken en dan pas spreken” heb ik nooit gekund, tact kreeg ik niet mee want toen dat uitgedeeld werd stond ik achteraan in de rij en was het al lang op voor ik aan de beurt was… alsof dat al niet genoeg is beschik ik over een behoorlijke woordenschat en het lijkt altijd weer alsof die in zo’n bui vermenigvuldigd wordt.

Onrechtvaardigheid komt zoveel voor, mensen die elkaar iets aandoen, de sterkeren die de zwakkeren te grazen nemen. Ik hou het bewust even breed, je kunt zelf wel de voorbeelden erbij halen toch?! Het beschamen van vertrouwen, het liegen, het misbruiken.. zijn ook olie op mijn vlam. Mensen die zich eigendommen van anderen toe eigenen. Mensen die schade toebrengen aan eigendommen van anderen.

Zal ik ooit afleren mij er druk om te maken? Zal ik ooit aanleren mijn mond te houden en eerst goed na te denken en dan pas te beslissen of ik spreek en zo ja welke woorden ik dan laat horen? Valt ernstig t betwijfelen, het is in de aflopen ruim 54 jaar niet gelukt. Al hoe hardhandig sommigen mij ook tot zwijgen wilden dwingen.

Het ontembare… is deel van mijn karakter, geërfde genen van mijn (voor-)ouders? Als ik terugkijk op familieleden die ik gekend heb kan ik zeggen dat ik net zo’n “…  vrouwenscheldnaam…” kan zijn als dat mijn grootvader een ‘…mannenscheldnaam…’ was.  Ik lijk qua karakter 100% op mijn vader, uiterlijk op zijn echtgenote. Niet dat ik daar echt blij mee ben maar als ik de keus had gehad had ik het zo gewild zoals het is ipv andersom!!! Morgen is het 2 jaar geleden dat mijn vader stierf, wel erg jong nog maar hij heeft God-Zij-Dank eindelijk de rust waarnaar hij lang heeft gehunkerd!

Het op één allermeest ontembare in mijn karakter is wel mijn vrijheidsdrang. Ik laat me niets zeggen,gebieden noch verbieden. Ik neem nooit iets zomaar voor waar aan, ik zoek het zelf na / uit en vorm dan mijn mening. Me aanpassen doe ik hoogstzelden. Uiteraard ben ik een oirbare burger en zal ik van ze never nooit iets doen dat mij in een gevangenis zou kunnen brengen maar overtreed ik gerust met regelmaat de regelgeving op de openbare weg als het gaat om de toegestane snelheid. Het is zo heerlijk om op een snelweg te planken ’s nachts in het donker als de weg leeg is, ramen allemaal open en mijn hoofd buiten het raam om de wind met mijn haren te laten spelen.

Een laatste ontembare in mij is de liefde. Dát is mijn leven. Door de liefde die ik krijg kan ik elke dag verder, kom ik telkens weer omhoog uit welk dal dan ook, ongeacht hoe diep ook, ik ben er nog steeds! Ik heb een aantal mensen en dieren onnoemlijk lief en voor hen ga ik letterlijk door het vuur. De blaren die ik heb opgelopen van mensen die het niet waard bleken te zijn hebben littekens achtergelaten maar die schrijnen niet genoeg om me voor de liefde af te sluiten en ik hoop dat dat vuur altijd ontembaar in mij zal blijven branden.

►meer~more

Herstel… Bewust Gewilde…

22

Hoe het brein een spelletje met je kan spelen bleek van de week weer eens toen ik een schrijfveer schreef adhv een thema dat ik eerder in de week en ook op de dag zelf had gezien op de website van Heldenreis-Schrijfveren  Ik zag het thema staan en het bleef in mijn hoofd hangen. Op de dag dat ik het wilde invullen keek ik er nogmaals naar en begon te schrijven met dit als resultaat.  Ferrara maakte me duidelijk dat ik de mist was ingegaan, niet dat dat een ramp was overigens, maar bij een 3e x kijkend zag ik dat mijn brein met iets aan de haal gegaan was zonder dat ik me dat bewust was geweest.  Dus… nog maar een schrijfveer dan, in de herhaling en deze keer met het correcte thema: Bewust Gewilde Verborgenheid ipv Bewust Gewilde Geborgenheid. 

Bewust Gewilde Verborgenheid… sinds de reactie van Ferrara spookt dit thema (natuurlijk) door mijn hoofd en al wilde ik in 1e instantie er niets mee doen, de drive om het wel te doen is groter want misschien vallen tijdens het schrijven, oftewel het laten ratelen van mijn vingers op het toetsenbord zonder ze bewust te sturen, kwartjes op hun plaats en wordt mij duidelijk hoe ik dit thema interpreteer.

Verborgenheid wordt uitgelegd als oa: onzichtbaar, onhoorbaar, onruikbaar, ontastbaar, mysterieus, verstopt, geheim, stiekem. Klinken allemaal logisch al heb ik dan met het laatste woord wel wat moeite omdat ik een schurfthekel heb aan ‘stiekem’ en alles dat daarmee geassocieerd kan worden.

Verborgenheid in de zin van de gegeven uitleg is voor mij een soort van trigger die mijn nieuwsgierigheid oproept en aanwakkert. Wellicht komt dat omdat ik zeer gevoelige antennes heb en vaak dingen ‘weet’ die ik niet verklaarbaar kan weten. Ik ‘zie’ en ‘hoor’ vaak dingen die er niet zijn (volgens anderen dan hè?) Met regelmaat gebeuren er dingen om mij heen die op zijn zachtst gezegd vreemd zijn maar zeker onverklaarbaar. Ik ben echt de tel al lang kwijtgeraakt van hoe vaak iemand al tegen mij zei: “doe zugst spookn” , “doe bist gek” (jij ziet spoken… jij bent gek) en meer van dat soort termen.

Bewust Gewilde Verborgenheid… dat doe ik wel degelijk.
Over een aantal dingen praat ik niet, behalve dan met nog geen handvol mensen, omdat ze te pijnlijk zijn. Die dingen vind je dus ook van ze never nooit niet op mijn blog ook al schrijf ik soms nog zo persoonlijk. Aan de ene kant omdat ik resoluut weiger van bepaalde mensen ‘slecht’ te spreken en aan de andere kant omdat ik niet weet wie er hier mee leest noch wat er dan vervolgens gebeurt met hetgeen ik op het www achterlaat.
Ik ben absoluut wars van ‘geheim’ en ‘stiekem’ en in de context van deze schrijfveer passen die woorden dus ook niet bij “Bewust Gewilde Verborgenheid” wat mij betreft.
Op zich heb ik geen moeite met het vertellen van dingen, ik ben ook niet zo fel gericht op het beschermen van mijn privacy zoals veel mensen dat wel zijn. Ik schaam me ook nergens voor. Natuurlijk probeer ik wel altijd netjes en beschaafd te blijven maar ik kan evengoed heel erg onbeschaafd en verrot uit de hoek komen, zeker als mijn negatieve emoties de overhand krijgen. Ik kan moeiteloos in een fractie van een seconde veranderen in een ‘viswijf’ als de situatie dat vraagt. Het ‘rare’ is misschien juist wel dat mijn, toch al in ruime mate aanwezige, verbale communicatie enorm versterkt wordt door die negatieve emoties.

Eén van de verklaringen is ‘geheim’. Dat is niet per definitie óf negatief óf positief, het kan allebei maar evengoed heb ik ze niet en doe ik er ook niet aan. Men mag mij alles vragen, mijn antwoord zal altijd eerlijk zijn, men moet zich dus voor het stellen van de vragen eerst maar eens afvragen of men de antwoorden wel wil horen. Een andere verklaring is ‘stiekem’ … dat is in mijn beleving wel degelijk negatief. Over welke negatieve eigenschappen ik ook moge beschikken,  binnen mijn beleving natuurlijk want ik kan niet bepalen hoe een ander iets ervaart… stiekem en ik gaan absoluut never nooit niet samen!

Bewust Gewilde Verborgenheid… pas ik toe waar en wanneer ‘nodig’ maar nooit met de intentie de ander voor het hoofd te stoten en nog minder wanneer ik het gevoel heb dat de gevolgen mijzelf schade zouden toebrengen. Moet hierbij wel aantekenen dat mijn afkomst zich niet verloochent *glimlach* Als Groningse wind ik nergens een doekje om, zeg het zoals ik het voel en vindt. Daarbij mijn ‘donkere’ uitstraling en donker stemgeluid opgeteld maakt dus wel dat mijn uitspraken anders opgevat worden dan dat ik ze bedoel… dat is nog steeds een leerpunt voor mij, zal ik dat ooit (af-aan-) leren? Ben bang van niet *grijns* … What you see is what you get, maar iemand die de moeite (durft te) neemt ziet mij voor wat ik werkelijk ben.

►meer~more

Bewust gewilde…

14

… geborgenheid (Thema Heldenreis-Schrijfveren 20 april 2017).
Ergens eerder deze week zag ik dit thema al staan en het zinnetje bleef door mijn hoofd zweven, telkens achtervolgd door vraagtekens.

Is geborgenheid iets dat je bewust wilt? Kan dat?
Die vragen bleven maar in mijn hoofd rondspoken en dat doen ze nog steeds. Het antwoord op die vragen is volgens mij nee want ik denk dat het een behoefte is die ieder mens in zich heeft zonder het zich bewust te zijn.
Geborgenheid is toch iets dat iedereen nodig heeft?

Zoekende naar de betekenis van het woord op het internet kom ik eigenlijk niet voorbij de uitleg: ‘het je veilig voelen’. Die uitleg doet ’t hem niet voor mij want het me veilig voelen is voor mij niet hetzelfde als het me geborgen voelen.

Het veilig voelen… doe ik bijv. als ik thuis ben. Doende met wat ik op dat moment wil doen, wat natuurlijk van alles en nog wat kan zijn. Geborgen voelen is dan niet aan de orde want ik kan ook in een manie of hypo zitten. Ik kan super-vrolijk dansend en zingend door het huis denderen maar ook in zware paniek in een hoekje gekropen, verstopt, zitten, of opgerold op de bank zitten huilen en totaal van slag zijn, of in bed liggen met alle dekens tot ver over mijn oren heen getrokken om de wereld buiten te sluiten. Afhankelijk van de bui waarin ik me bevind, het zwijgen dan wel spreken van de stemmen in mijn heksenketel, is het gevoel van veiligheid dus aan- of afwezig. Veilig is in deze context dus iets dat ik op dat moment niet zo zeer voel en van daaruit kan staven maar een wetenschap vanuit mijn verstand, ratio tegen emotie. In mijn huis ben ik veilig, natuurlijk, dat weet ik,  maar het voelen? Mwah…

Anderzijds denk ik wel dat het ‘geborgen-voelen’ niet kan bestaan als het ‘veilig-voelen’ niet aan de orde is. Ze horen bij elkaar zoals een paar schoenen maar het ene is niet per definitie gelijk aan het andere.

Geborgen voelen… is voor mij veel meer dan alleen maar veilig voelen. Het heeft te maken met de plek waar ik ben, wie ik bij me heb en wat ik aan het doen ben. Daarnaast staat het in mijn geval onder grote druk van het aan- dan wel afwezig zijn van (zelf-)vertrouwen.  Van het eerste ben ik niet rijkelijk bediend en de inhoud van mijn rugzak maakt dat ik het 2e ook maar zeer zelden heb naar anderen toe. En ja, ik ben me natuurlijk bewust van het effect van wantrouwen, dat vertroebelt de blik, beïnvloedt de situatie, beperkt de objectiviteit en bepaalt voor een deel de emotie die ik voel ten opzichte van de persoon bij mij en de omgeving van het moment. Evengoed is dat bewustzijn (nog steeds) niet groot genoeg om het te negeren. Mijn antennes werken altijd op volle toeren. Mijn gevoel bedriegt me maar hoogstzelden maar ik weet natuurlijk ook dat dat niet een objectief ontstaan iets is. Ik vraag me zelfs wel eens af en hoeverre mijn antennes / gevoel mijn oordeel over iets bepalen dan wel bijsturen.

“Bewust gewilde geborgenheid” … komt bij mij over als een vraag (eis?) aan iets/iemand dat/die niet daaraan kan/wil voldoen. Hoe kun je van een situatie of een persoon geborgenheid verlangen als je dat niet voelt? Als die situatie of die persoon niet die kenmerken in zich dragen die nodig zijn om geborgenheid te scheppen?

Natuurlijk wil ik me geborgen voelen, duhuh wie niet? Eveneens natuurlijk weet ik donders goed hoe het voelt me niet geborgen te voelen, ik denk dat ieder mens dat wel weet. Afgezien van het feit dat we het ene moeten kennen om het andere te kunnen waarderen is geborgenheid een ding waar veel mensen het zonder moeten doen in onze wereld, dag in dag uit. Zelfs in een land als het onze zijn er zulke mensen. Wat een ontzettend triest gegeven is dat toch!

Geborgenheid voelen… gewild en ongewild… kan alleen maar als je je in een situatie bevindt waarvoor jezelf hebt gekozen, al dan niet omringd door mensen bij wie je je veilig én geborgen voelt. Zonder veilig geen geborgen. Geborgen is veilig maar is veilig ook geborgen? Volgens mij zit daar toch nog wel een groot stuk aan ruimte tussen. Hoe dan ook… “bewust gewilde geborgenheid” is voor mij iets dat ontstaat in de relatie die je hebt met een ander, en onder die ander versta ik dan uiteraard ook ‘jezelf’. Al krijg ik mijn geest er niet omheen gevouwen dat geborgenheid iets is dat de mens bewust wil.

►meer~more

Monstrueus

20

Thema Heldenreis – Schrijfveren van 13 april 2017

Toeval bestaat niet, roep ik altijd al, vandaag kreeg ik weer eens voor de zoveelste tigste keer het bewijs onder ogen toen ik de pagina van Heldenreis ~ Schrijfveren opende om te kijken naar wat het thema voor vandaag zou zijn… Een toepasselijker woord had er niet kunnen staan!

Nadat ik ruim een jaar geleden nu besloot dat het ‘zo niet langer kon’  en me weer eens op een nieuwe weg begaf om stabieler in het leven te kunnen staan kwam ik in aanraking met ‘Mindfulness’. Wonder boven wonder, verbijsterend, overweldigend en welke superlatieven ook meer, werkte het heel goed. Ik leerde de oefeningen, bracht ze in praktijk en gaandeweg kon ik veel dingen die ik al jaren niet meer gedurfd had toch weer doen, zij het dan binnen bepaalde kaders, die ik dan weer gaandeweg kon verbreden.  Begon met het afbouwen van de medicaties die jarenlang een soort van basis-stabiliteit moesten creëeren én in stand houden. Met vallen en opstaan lukte dat en een half jaar later gleed de ‘ laatste’ langs mijn huig en dat nog wel in de maand voor de meest afschuwelijke en moeilijkste maand die ik jaarlijks moet zien door te komen.

►meer~more

Taak

40

Thema Heldenreis ~ Schrijfveren van 9 april 2017: “Jouw taak in dit huis”

Ik ben geboren in de winter van 1962 en groeide op in een huishouding waarin de man en de vrouw hun rollen hadden, de vrouw bemoeide zich niet met de mannenrol en vice versa. Manlief is geboren in de lente van 1957 en groeide in identieke omstandigheden op. In die trant zijn wij dus ook beiden opgevoed.  Manlief was een gehoorzaam en volgzaam kind en vond alles best, is nog steeds zo, al is hij bijna 60. Ondergetekende daarentegen was zijn tegenovergestelde, ook dat is nog steeds zo *glimlach*.

Zolang als ik me kan heugen heb ik me aan die patronen gestoord, vond het zo’n onzin en dat vind ik nog steeds. Alhoewel we zogenaamd in de moderne tijd leven anno 2017 zijn er nog koppels die aan dit rollenpatroon vasthouden. Daar oordeel ik niet over, als het is wat die koppels willen, beiden, dan vind ik het goed. Ieder moet het doen zoals hij/zij dat het liefste wil, ik heb er immers niets meer noch minder om.

Als moeder in het ziekenhuis lag was vader de baas en dat vond ik heerlijk. Ik heb nog steeds haar,  ontzet van verontwaardiging, gezicht op mijn netvlies staan toen ze het antwoord van mijn broertje en mij. “nee hoor”, “Pa natuurlijk” op haar vraag ‘jullie missen mij zeker wel?’ ‘Wie kookt beter pa of ik?’  aangehoord had. Alsof het gisteren gebeurde, ligt het vers in mijn geheugen, dat mijn ouders ruzie hadden over het feit dat mijn moeder ziek op de bank lag en ze mijn vader vroeg of hij naar de dorpswinkel wilde gaan om maandverband te halen. Hij weigerde uiteraard. “en ik voor schut staan daar zeker? Iedereen kent me, iedereen ziet me, ben je gek geworden of zo?” Wie uiteindelijk op pad gestuurd werd om het dus wel te halen, kunnen jullie zo wel invullen neem ik aan, zonder dat ik dat letterlijk moet benoemen.

“Jouw taak in dit huis” … is een regel die nooit tussen manlief en mij is uitgesproken. Toen wij in 1983 gingen samenwonen werkten we beiden fulltime, hij op 10 minuten fietsen van huis en ik op 1 uur met het openbaar vervoer. Als ik ’s avonds thuis kwam had hij altijd het eten klaar. Na het eten deden we samen wat er gebeuren moest, nooit een discussie over geweest. Op zeker moment stonden schoon-lui voor de deur, onaangekondigd. Terwijl zij de woonkamer inliepen zagen ze mijn handwerken op de bank liggen en dat manlief achter de strijkplank stond. Schoon-ma kreeg een rolberoerte. Schoon-pa klapte zijn zoon op de schouder en zei, met van plezier twinkelende ogen en een grinnik in zijn stem: “Goed bezig jochie’ . Het gesprek dat daarop volgde herinner ik me nog levendig, was geen aangename conversatie zoals jullie je vast wel zullen kunnen voorstellen. Schoon-ma had vanaf dag 1 geprobeerd zoon op andere gedachten te brengen want ja een toekomst met een luie vrouw, haar woordkeuze omdat ze vond dat mijn fysieke beperkingen aanstellerij waren. Het kwartje, dat zij ons daardoor juist nog meer naar elkaar toe dreef, is bij haar nooit gevallen. Ze sprak er schande van, mijn moeder deed daar volop aan mee. Onze vaders bemoeiden zich er niet mee maar waren ’t duidelijk niet met hun vechtgenotes eens.

Door de jaren heen is ons huishouden nooit een kwestie van ‘Jouw taak in dit huis’ geweest. De dingen die gedaan moe(s)ten worden, gebeuren gewoon, de ene keer door hem, de andere keer door mij, maar net hoe het uitkomt qua tijd en thuis zijn en bovenal fysieke energie. Manlief gaat geen enkele klus uit de weg, ik kan helaas niet hetzelfde zeggen. Afwassen is er eentje van, ik boen liever 10 toiletpotten uit. Stofzuigen en dweilen moet hier dagelijks gebeuren, vind ik absoluut geen nare klussen om te doen maar mijn gewrichten denken daar helaas anders over. Als ik die klussen doe moet ik het naderhand bezuren. Ik doe die klussen dus ook niet zo vaak, 1 a 2 in de week ofzo, afhankelijk van de mobiliteit van mijn bewegingsapparaat. Eten koken, ook zo iets, afschuwelijk! Doe ik dus echt nooit, nou ja nooit is lang, maar bij hoogste uitzondering. Kippensoep bijvoorbeeld, die maak ik, al het andere doet manlief.

In mijn kindertijd was ik ‘het bokje’ zoals wij dat in het Gronings zeggen. De huishoudelijke klussen moesten gedaan en ik moest meehelpen, of ik nou tijd en zin had of niet. Broer hobbelde na het eten achter pa aan beiden zegen op de bank neer voor de tv. Ik kan me niet herinneren hoe vaak ik zo verontwaardigd en boos ben geweest om het feit dat ik wel moest helpen en hij niet. Het steevaste antwoord was: ‘omdat hij een jongen is’. Tssssssss
Na de middelbare school doorleren? Ik? Vergeet het maar! Ik was immers een meisje, dus ik zou trouwen en kinderen krijgen en man volgen en gehoorzamen, dus verder leren was een verkwisting van geld en tijd, aan die onzin zouden zij niet mee doen. Ehhhhh?????

Toen wij zelf kinderen kregen moesten zij uiteraard ook hun steentje bijdragen, wij werkten immers beiden en daarnaast had ik bergen aan vrijwilligerswerk en studeerde ik bovendien ook nog. Wij hebben nooit onderscheid gemaakt in klussen passend bij het geslacht, wat een idioterie en klinkklare kolder. Wij maakten onderscheid in de zin van leeftijd en mogelijkheid tot het dragen van verantwoordelijkheid die bij de klus paste  etc.

Inmiddels zijn we bijna 40 jaar samen als koppel, waarvan op een 8 maanden na 34 jaar getrouwd en terwijl ik dit zo zit uit te tikken zit ik op de bank met de benen omhoog en de flap op schoot. Manlief is in de keuken bezig met het eten. “Taken”, toebedeeld aan één van ons op basis van geslacht of welke andere ongein dan ook, dáár doen we niet aan, nooit gedaan ook, en dat zal ook vast niet veranderen.

►meer~more

Gevoelige snaren

18

Thema  Heldenreis ~ Schrijfveren van 6 april 2017

Een strijkinstrument heeft er een aantal, een contrabas maar 3 maar een pedaalharp 7 en daar tussenin zitten vele andere getallen en instrumenten. Als je hier even over nadenkt en je probeert voor te stellen wat de meest simpele aanraking met 1 zo’n snaar al teweeg kan brengen… hoe zit dat dan bij de mens? Geen mens is gelijk, betekent dat dan ook dat het aantal snaren in de ene mens ongelijk is aan die in de andere mens? Wat zijn dan gevoelige snaren? Zijn die in ieder mens gelijk op het verschil in aantal na of verschilt de gevoelige snaar per mens? Ik denk dat het laatste geldt.

Ik heb de mijne nooit geteld maar dat ik over een fors aantal beschik is iets dat ik absoluut niet betwijfel. De ene snaar staat strakker dan de andere, de ene reageert eerder dan de andere, de ene reageert beduidend feller dan de andere om nog maar te zwijgen van de wijze waarop ze reageren.

Mijn ‘vertrouwens-snaar’…
Staat superstrak, té strak zelfs, ik ben het me bewust maar al hoe graag ik ook wil, het lukt me niet om die snaar wat losser te krijgen. Wat is de waarde nog van ‘vertrouwen’ als je met regelmaat ontdekt dat mensen niet eerlijk zijn? Recht in je gezicht met een stalen smoelwerk tegen je liegen?  Als je iets met iemand deelt en het dan teruggekoppeld krijgt van iemand anders? Dat mensen, zelfs zij die tot het groepje ‘geliefden’ beho(o)r(d)en, uiteindelijk er al die tijd op uit bleken te zijn geweest om van jou te profiteren?  Als zelfs je eigen vlees en bloed dingen uitvreten die jij niet kunt verzinnen als eerlijk mens, om jou grote bedragen afhandig te maken? Dat zelfs eigen vlees en bloed jou keer op keer een mes in de ribben steekt? Als je je eigen vlees en bloed al niet meer kunt vertrouwen wie dan nog wel?

Mijn ‘dieren-snaar’ …
Ik probeer ‘slecht’ nieuws te mijden aan de ene kant maar aan de andere kant deel ik het wel als ik het onder ogen krijg, mijn afschuw delen, mijn verdriet en onbegrip daarover. Al sinds dag 1 dat het mogelijk werd, haal ik dieren uit het asiel. Heb me jaren als vrijwilliger bij die dierenbescherming ingezet en heel veel voorbij zien komen. De zogenaamde ‘agressieve honden’ bij bepaalde situaties… bleken in 9 van de 10 gevallen 7 kleuren stront van angst te schijten.  ‘afmaken = vals’ bla bla meer van die ongein heb ik zo vaak moeten aanhoren. De misstanden die ontstaan als een bepaald ras / diersoort een hype wordt is schrikbarend. Het leed dat wereldwijd aan dieren wordt aangedaan is onbeschrijflijk. Door dieren te helpen steun ik naar beste vermogen, al is het dan maar een minuscuul druppeltje op een gloeiende plaat ter grootte van onze planeet.

Mijn ‘kinderen-snaar’…
Als moeder van 2 die beiden een heftig verleden hebben met meervoudig seksueel misbruik heb ik antennes. Ik zie alarmbelletjes bij sommige mannen, sommige vrouwen, en ook sommige kinderen. In het laatste geval vraag ik me altijd weer af:  ‘Weten de ouders het? Zijn de ouders de daders? Zeg ik iets? Zwijg ik?’ Ik zwijg omdat laf ben. Als mij alarmbelletjes blijven rinkelen dan draai ik 0900-1231230 (AMK). Dat is dus al een aantal keren voorgekomen.

Mijn ‘weten -snaar’…
Ik ben bij lange na niet de intelligentste persoon op deze aardkloot maar ook niet de domste. Met veel diploma’s in de map én 54 jaar ruim levenservaring weet ik veel. Ik heb een vrij logisch denkvermogen dus kan ik ook vaak dingen invullen en zit ik er zelden naast. “Kennis is macht” is een spreuk die we allemaal kennen maar het is wel eentje waar ik het niet mee eens ben want kennis kan ook dingen oproepen waar je niet blij (-er) van word.

Mijn ‘voelen-snaar’…
Ik ‘weet’ vaak dingen die ik niet kan weten, dingen die ik nog nergens gelezen, gehoord of gezien heb maar toch weet ik ze. Ook ‘weet’ ik vaak bij andere mensen dingen op te pikken zonder dat ze die mij vertellen. Daar heb ik geen controle over, dat komt en gaat, hangt van mijn bui af en van die andere persoon. Er zijn gaandeweg dingen gebeurd die onverklaarbaar zijn, het ‘sixth-sense’-idee of het ‘Déjà vu’-gevoel.  Het gevoelig zijn is dus absoluut niet per definitie een zegen.

Nou zijn dit er maar 5… maar er zijn zoveel meer. Als je gezegend bent met een bipolaire stoornis krijg je er automatisch ‘triggers’ bij. Allemaal kleine en grote snaren die je leven enorm bepalen, die jou ook veel kunnen beletten. Eén van mijn grootste triggers is geluid. Anderen zijn oa kleuren, geuren, afgesloten deuren, gebrek aan uitgang – vluchtroute. Veel van die dingen zijn onontkoombaar zodra je je huis uitstapt. In huis kun je het nog enigszins reguleren, tenzij ze natuurlijk alleen woont en dat doe ik nou eenmaal niet. Als dan behalve je geest ook je lijf reageert op die triggers en je dus een rijtje van ongemakken aan je lijstje kunt toevoegen, is het dus telkens nodig jezelf tot iets te dwingen om te voorkomen dat je een kluizenaar word die het huis nooit meer uitkomt. Die dwang pas ik dus ook toe in mijn vrijwilligerswerk maar zeker ook in het theater bij Jeans en op locaties waar ik ben met mijn camera. Door me te focussen op iets, de camera bijvoorbeeld, lukt het vrij goed al zorg ik er wel altijd voor dat ik niet alleen ben en iemand bij me heb die weet wat er kan gebeuren en hoe dan te handelen. Sinds ik besloot het zonder chemische troep te willen doen zijn mijn snaren logischerwijze behoorlijk verscherpt, was me ook voorspeld, ik heb best momenten dat ik denk: ‘gekke Henkie, waarom moet ik willen wat anderen ook niet lukt, hup naar de apotheek en ophalen die zooi’…
Dat heb ik nog steeds niet gedaan omdat ik dat niet wil maar of mijn wil sterk genoeg zal blijven? Ik weet het niet, echt niet, de tijd zal dat moeten leren.

“Gevoelige snaren”… als ik heel eerlijk ben… zou ik graag een ‘chirurg’ vinden die ze uit mij kan snijden, liever gisteren dan vandaag. Wellicht kan ik dan geheel objectief alles dat op mijn pad komt met open armen verwelkomen en omarmen zonder welke vorm van gereserveerdheid dan ook. Wie weet verdwijnen dan ook zelfs wel mijn,  zo diep mogelijk weggestopte dan wel zo zwaar mogelijk onderdrukte, dingen-die-ik-niet-wil-benoemen.
Utopia is dus ook niet vrij van ‘gevoelige snaren’? Waarom zou ik er dan naartoe willen?

►meer~more

Voorland – Achterland

18

Thema Heldenreis – Schrijfveren 3 april 2017

Wanneer het startte herinner ik me niet maar ik was al heel jong gefascineerd van muziek in alle vormen, ik wist ook al heel jong hoe de pick-up in de woonkamer werkte en luisterde de platen die mijn ouders hadden. Veelal Duits- & Nederlandstalige hoem-papa die ik links liet liggen maar de klassieke lp’s en de lp’s met instrumentale, al dan niet specifieke dansmuziek, draaide ik grijs als ik de kans kreeg, die kreeg ik wel want ik was vaak alleen thuis. Ik wilde ook leren dansen, zingen en musiceren. Het laatste van die 3 mocht ik vanaf mijn 7e, de dochter van een broer van mijn vader speelde accordeon en ik moest dat ook doen, de competitiestrijd tussen de broers werd over hun dochters ruggen uitgevochten. Amper 10 jaar, nog op de lagere school mocht ik na schooltijd bij diverse kwekers in het dorp helpen om zo wat centjes te verdienen. Die potte ik op voor nr. 1 en 2 van dat drietal. Dansen kwam als 2e, na de muziekles. Ik was 12 toen ik in een horecagelegenheid mocht gaan werken en dus meer centjes verdienen kon, dat was nodig want dansen was duur. Mijn voorland toen… daar droomde ik elke nacht van… een eigen dansschool… Toen ik op mijn 16e mijn rug brak veranderde dat voorland in ‘rolstoel voortaan’ . Mijn achterland is God-Zij-Dank niet de rolstoel geworden.  Het voorland; een leven vol beweging in muziek werd een achterland met mijn minst edel deel geplant op een stoel in diverse bankfilialen.

Ik trouwde jong. Niet dat manlief dat trouwen nou zo noodzakelijk vond maar wij wilden beiden heel graag kinderen. Ons voorland was een groot gezin. Ongetrouwd moeder worden zag ik toch echt niet zitten. Die kinderen kwamen er tot ons grote verdriet niet in het aantal dat wij beiden zo graag hadden gewild. Ons achterland werd getekend door het verlies van 4 en het mogen behouden van 2 waarvan de laatste ook nog geboren werd nadat het kinderen krijgen mij al verboden was, een gelukkig ongelukje met goede afloop, zo te zeggen!

Inmiddels zijn we 25+ jaren verder. De afgelopen jaren is er niet nagedacht over voorland noch achterland. Toen ik zojuist dit thema zag staan bij Heldenreis-Schrijfveren vloog er van alles kris kras door mijn hoofd. Een mens droomt van de toekomst en die dromen zijn meestal, althans daar ga ik van uit, mooi gekleurd en meestal realiseren we ons tijdens het dromen van die dromen niet dat het slechts utopieën zijn. Het leven loopt immers zo het loopt? Je moet immers je bord uitlepelen ondanks dat je zelf weinig tot geen invloed hebt op wat je erin geschept krijgt? Ieder mens krijgt zijn portie zorgen en leed te verstouwen, ook wij zijn daarop geen uitzondering. Wij hebben veel zorgen, veel verdriet ook,  maar we zijn gelukkig wel in staat tevreden te zijn met wat we hebben en ons daarop te richten ipv zwelgend in zelfmedelijden in een hoekje weg te kruipen.

Ons achterland is er eentje met veel ‘bagger’ op diverse niveaus. Dat heeft uiteraard gevolgen gehad op hoe we het leven moesten aanvaarden en beleven, dat is nog steeds zo en dat zal ook niet veranderen. Dat achterland is elke dag aanwezig, soms als een zacht briesje die niet storend is, soms ook als een orkaan die de boel op de kop zet.
Ons voorland is onbekend, daarover denken we ook niet meer na, we nemen de dag per dag. Wat morgen komt zien we morgen wel weer en zo niet dan maar niet dan is het ook goed. Met de zorgwekkende situatie rondom pensioenen en beschikbaarheid, of beter gezegd, afwezigheid, van het mogen gebruik maken van benodigde zorg is het voorland geen beste als je tot de arbeidersklasse behoort. Daar nu al van wakker liggen is zinloos, die gedachten toelaten in het hoofd veroorzaakt alleen maar meer onrust en angst. Foute triggers voor iemand die 24/7 probeert zich niet al te veel, zo weinig mogelijk het liefst, door haar bipolariteit van de wijs te laten brengen.

Bij het ouder worden hoort onontkoombaar ook de lichamelijke aftakeling. Dat kun je geestelijk wel willen weigeren te accepteren maar het lijf laat zich niet negeren. De kwalen waarmee we beiden gezegend zijn doen daar nog een paar schepjes bovenop. Ons achterland, dat we veel konden en altijd een volle agenda hadden met talloze taken is veranderd in een agenda die we bewust vullen dan wel leeg houden. Ons voorland daarin zal ongetwijfeld meer lege plekken in die agenda’s veroorzaken omdat fysieke rust steeds belangrijker gaat worden. Plus natuurlijk dat wat nu nog verborgen is… dat wat we nog in ons bord geschept krijgen en we moeten uitlepelen of we nou willen of niet?

Over het achterland mijmeren en misschien spijt hebben in de trant van ‘had ik toen maar zus…had ik toen maar zo…’ heeft geen zin, je kunt het verleden immers niet veranderen? Over het voorland dromen valt in diezelfde categorie want je kunt nog zoveel willen maar of je het ook ontvangen zal is en blijft de vraag. We richten ons dus maar niet op het achterland en evenmin op het voorland al blijven we natuurlijk dromen van mooiere tijden, wie niet, doet toch iedereen?
We richten ons dus maar zo goed en kwaad als het gaat op het ‘heden-land’ want dat is onze realiteit, niets meer en niets minder.

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017