Herstel… Bewust Gewilde…

Hoe het brein een spelletje met je kan spelen bleek van de week weer eens toen ik een schrijfveer schreef adhv een thema dat ik eerder in de week en ook op de dag zelf had gezien op de website van Heldenreis-Schrijfveren  Ik zag het thema staan en het bleef in mijn hoofd hangen. Op de dag dat ik het wilde invullen keek ik er nogmaals naar en begon te schrijven met dit als resultaat.  Ferrara maakte me duidelijk dat ik de mist was ingegaan, niet dat dat een ramp was overigens, maar bij een 3e x kijkend zag ik dat mijn brein met iets aan de haal gegaan was zonder dat ik me dat bewust was geweest.  Dus… nog maar een schrijfveer dan, in de herhaling en deze keer met het correcte thema: Bewust Gewilde Verborgenheid ipv Bewust Gewilde Geborgenheid. 

Bewust Gewilde Verborgenheid… sinds de reactie van Ferrara spookt dit thema (natuurlijk) door mijn hoofd en al wilde ik in 1e instantie er niets mee doen, de drive om het wel te doen is groter want misschien vallen tijdens het schrijven, oftewel het laten ratelen van mijn vingers op het toetsenbord zonder ze bewust te sturen, kwartjes op hun plaats en wordt mij duidelijk hoe ik dit thema interpreteer.

Verborgenheid wordt uitgelegd als oa: onzichtbaar, onhoorbaar, onruikbaar, ontastbaar, mysterieus, verstopt, geheim, stiekem. Klinken allemaal logisch al heb ik dan met het laatste woord wel wat moeite omdat ik een schurfthekel heb aan ‘stiekem’ en alles dat daarmee geassocieerd kan worden.

Verborgenheid in de zin van de gegeven uitleg is voor mij een soort van trigger die mijn nieuwsgierigheid oproept en aanwakkert. Wellicht komt dat omdat ik zeer gevoelige antennes heb en vaak dingen ‘weet’ die ik niet verklaarbaar kan weten. Ik ‘zie’ en ‘hoor’ vaak dingen die er niet zijn (volgens anderen dan hè?) Met regelmaat gebeuren er dingen om mij heen die op zijn zachtst gezegd vreemd zijn maar zeker onverklaarbaar. Ik ben echt de tel al lang kwijtgeraakt van hoe vaak iemand al tegen mij zei: “doe zugst spookn” , “doe bist gek” (jij ziet spoken… jij bent gek) en meer van dat soort termen.

Bewust Gewilde Verborgenheid… dat doe ik wel degelijk.
Over een aantal dingen praat ik niet, behalve dan met nog geen handvol mensen, omdat ze te pijnlijk zijn. Die dingen vind je dus ook van ze never nooit niet op mijn blog ook al schrijf ik soms nog zo persoonlijk. Aan de ene kant omdat ik resoluut weiger van bepaalde mensen ‘slecht’ te spreken en aan de andere kant omdat ik niet weet wie er hier mee leest noch wat er dan vervolgens gebeurt met hetgeen ik op het www achterlaat.
Ik ben absoluut wars van ‘geheim’ en ‘stiekem’ en in de context van deze schrijfveer passen die woorden dus ook niet bij “Bewust Gewilde Verborgenheid” wat mij betreft.
Op zich heb ik geen moeite met het vertellen van dingen, ik ben ook niet zo fel gericht op het beschermen van mijn privacy zoals veel mensen dat wel zijn. Ik schaam me ook nergens voor. Natuurlijk probeer ik wel altijd netjes en beschaafd te blijven maar ik kan evengoed heel erg onbeschaafd en verrot uit de hoek komen, zeker als mijn negatieve emoties de overhand krijgen. Ik kan moeiteloos in een fractie van een seconde veranderen in een ‘viswijf’ als de situatie dat vraagt. Het ‘rare’ is misschien juist wel dat mijn, toch al in ruime mate aanwezige, verbale communicatie enorm versterkt wordt door die negatieve emoties.

Eén van de verklaringen is ‘geheim’. Dat is niet per definitie óf negatief óf positief, het kan allebei maar evengoed heb ik ze niet en doe ik er ook niet aan. Men mag mij alles vragen, mijn antwoord zal altijd eerlijk zijn, men moet zich dus voor het stellen van de vragen eerst maar eens afvragen of men de antwoorden wel wil horen. Een andere verklaring is ‘stiekem’ … dat is in mijn beleving wel degelijk negatief. Over welke negatieve eigenschappen ik ook moge beschikken,  binnen mijn beleving natuurlijk want ik kan niet bepalen hoe een ander iets ervaart… stiekem en ik gaan absoluut never nooit niet samen!

Bewust Gewilde Verborgenheid… pas ik toe waar en wanneer ‘nodig’ maar nooit met de intentie de ander voor het hoofd te stoten en nog minder wanneer ik het gevoel heb dat de gevolgen mijzelf schade zouden toebrengen. Moet hierbij wel aantekenen dat mijn afkomst zich niet verloochent *glimlach* Als Groningse wind ik nergens een doekje om, zeg het zoals ik het voel en vindt. Daarbij mijn ‘donkere’ uitstraling en donker stemgeluid opgeteld maakt dus wel dat mijn uitspraken anders opgevat worden dan dat ik ze bedoel… dat is nog steeds een leerpunt voor mij, zal ik dat ooit (af-aan-) leren? Ben bang van niet *grijns* … What you see is what you get, maar iemand die de moeite (durft te) neemt ziet mij voor wat ik werkelijk ben.

Bewust gewilde…

… geborgenheid (Thema Heldenreis-Schrijfveren 20 april 2017).
Ergens eerder deze week zag ik dit thema al staan en het zinnetje bleef door mijn hoofd zweven, telkens achtervolgd door vraagtekens.

Is geborgenheid iets dat je bewust wilt? Kan dat?
Die vragen bleven maar in mijn hoofd rondspoken en dat doen ze nog steeds. Het antwoord op die vragen is volgens mij nee want ik denk dat het een behoefte is die ieder mens in zich heeft zonder het zich bewust te zijn.
Geborgenheid is toch iets dat iedereen nodig heeft?

Zoekende naar de betekenis van het woord op het internet kom ik eigenlijk niet voorbij de uitleg: ‘het je veilig voelen’. Die uitleg doet ’t hem niet voor mij want het me veilig voelen is voor mij niet hetzelfde als het me geborgen voelen.

Het veilig voelen… doe ik bijv. als ik thuis ben. Doende met wat ik op dat moment wil doen, wat natuurlijk van alles en nog wat kan zijn. Geborgen voelen is dan niet aan de orde want ik kan ook in een manie of hypo zitten. Ik kan super-vrolijk dansend en zingend door het huis denderen maar ook in zware paniek in een hoekje gekropen, verstopt, zitten, of opgerold op de bank zitten huilen en totaal van slag zijn, of in bed liggen met alle dekens tot ver over mijn oren heen getrokken om de wereld buiten te sluiten. Afhankelijk van de bui waarin ik me bevind, het zwijgen dan wel spreken van de stemmen in mijn heksenketel, is het gevoel van veiligheid dus aan- of afwezig. Veilig is in deze context dus iets dat ik op dat moment niet zo zeer voel en van daaruit kan staven maar een wetenschap vanuit mijn verstand, ratio tegen emotie. In mijn huis ben ik veilig, natuurlijk, dat weet ik,  maar het voelen? Mwah…

Anderzijds denk ik wel dat het ‘geborgen-voelen’ niet kan bestaan als het ‘veilig-voelen’ niet aan de orde is. Ze horen bij elkaar zoals een paar schoenen maar het ene is niet per definitie gelijk aan het andere.

Geborgen voelen… is voor mij veel meer dan alleen maar veilig voelen. Het heeft te maken met de plek waar ik ben, wie ik bij me heb en wat ik aan het doen ben. Daarnaast staat het in mijn geval onder grote druk van het aan- dan wel afwezig zijn van (zelf-)vertrouwen.  Van het eerste ben ik niet rijkelijk bediend en de inhoud van mijn rugzak maakt dat ik het 2e ook maar zeer zelden heb naar anderen toe. En ja, ik ben me natuurlijk bewust van het effect van wantrouwen, dat vertroebelt de blik, beïnvloedt de situatie, beperkt de objectiviteit en bepaalt voor een deel de emotie die ik voel ten opzichte van de persoon bij mij en de omgeving van het moment. Evengoed is dat bewustzijn (nog steeds) niet groot genoeg om het te negeren. Mijn antennes werken altijd op volle toeren. Mijn gevoel bedriegt me maar hoogstzelden maar ik weet natuurlijk ook dat dat niet een objectief ontstaan iets is. Ik vraag me zelfs wel eens af en hoeverre mijn antennes / gevoel mijn oordeel over iets bepalen dan wel bijsturen.

“Bewust gewilde geborgenheid” … komt bij mij over als een vraag (eis?) aan iets/iemand dat/die niet daaraan kan/wil voldoen. Hoe kun je van een situatie of een persoon geborgenheid verlangen als je dat niet voelt? Als die situatie of die persoon niet die kenmerken in zich dragen die nodig zijn om geborgenheid te scheppen?

Natuurlijk wil ik me geborgen voelen, duhuh wie niet? Eveneens natuurlijk weet ik donders goed hoe het voelt me niet geborgen te voelen, ik denk dat ieder mens dat wel weet. Afgezien van het feit dat we het ene moeten kennen om het andere te kunnen waarderen is geborgenheid een ding waar veel mensen het zonder moeten doen in onze wereld, dag in dag uit. Zelfs in een land als het onze zijn er zulke mensen. Wat een ontzettend triest gegeven is dat toch!

Geborgenheid voelen… gewild en ongewild… kan alleen maar als je je in een situatie bevindt waarvoor jezelf hebt gekozen, al dan niet omringd door mensen bij wie je je veilig én geborgen voelt. Zonder veilig geen geborgen. Geborgen is veilig maar is veilig ook geborgen? Volgens mij zit daar toch nog wel een groot stuk aan ruimte tussen. Hoe dan ook… “bewust gewilde geborgenheid” is voor mij iets dat ontstaat in de relatie die je hebt met een ander, en onder die ander versta ik dan uiteraard ook ‘jezelf’. Al krijg ik mijn geest er niet omheen gevouwen dat geborgenheid iets is dat de mens bewust wil.

Monstrueus

Thema Heldenreis – Schrijfveren van 13 april 2017

Toeval bestaat niet, roep ik altijd al, vandaag kreeg ik weer eens voor de zoveelste tigste keer het bewijs onder ogen toen ik de pagina van Heldenreis ~ Schrijfveren opende om te kijken naar wat het thema voor vandaag zou zijn… Een toepasselijker woord had er niet kunnen staan!

Nadat ik ruim een jaar geleden nu besloot dat het ‘zo niet langer kon’  en me weer eens op een nieuwe weg begaf om stabieler in het leven te kunnen staan kwam ik in aanraking met ‘Mindfulness’. Wonder boven wonder, verbijsterend, overweldigend en welke superlatieven ook meer, werkte het heel goed. Ik leerde de oefeningen, bracht ze in praktijk en gaandeweg kon ik veel dingen die ik al jaren niet meer gedurfd had toch weer doen, zij het dan binnen bepaalde kaders, die ik dan weer gaandeweg kon verbreden.  Begon met het afbouwen van de medicaties die jarenlang een soort van basis-stabiliteit moesten creëeren én in stand houden. Met vallen en opstaan lukte dat en een half jaar later gleed de ‘ laatste’ langs mijn huig en dat nog wel in de maand voor de meest afschuwelijke en moeilijkste maand die ik jaarlijks moet zien door te komen.

Lees verder

Taak

Thema Heldenreis ~ Schrijfveren van 9 april 2017: “Jouw taak in dit huis”

Ik ben geboren in de winter van 1962 en groeide op in een huishouding waarin de man en de vrouw hun rollen hadden, de vrouw bemoeide zich niet met de mannenrol en vice versa. Manlief is geboren in de lente van 1957 en groeide in identieke omstandigheden op. In die trant zijn wij dus ook beiden opgevoed.  Manlief was een gehoorzaam en volgzaam kind en vond alles best, is nog steeds zo, al is hij bijna 60. Ondergetekende daarentegen was zijn tegenovergestelde, ook dat is nog steeds zo *glimlach*.

Zolang als ik me kan heugen heb ik me aan die patronen gestoord, vond het zo’n onzin en dat vind ik nog steeds. Alhoewel we zogenaamd in de moderne tijd leven anno 2017 zijn er nog koppels die aan dit rollenpatroon vasthouden. Daar oordeel ik niet over, als het is wat die koppels willen, beiden, dan vind ik het goed. Ieder moet het doen zoals hij/zij dat het liefste wil, ik heb er immers niets meer noch minder om.

Als moeder in het ziekenhuis lag was vader de baas en dat vond ik heerlijk. Ik heb nog steeds haar,  ontzet van verontwaardiging, gezicht op mijn netvlies staan toen ze het antwoord van mijn broertje en mij. “nee hoor”, “Pa natuurlijk” op haar vraag ‘jullie missen mij zeker wel?’ ‘Wie kookt beter pa of ik?’  aangehoord had. Alsof het gisteren gebeurde, ligt het vers in mijn geheugen, dat mijn ouders ruzie hadden over het feit dat mijn moeder ziek op de bank lag en ze mijn vader vroeg of hij naar de dorpswinkel wilde gaan om maandverband te halen. Hij weigerde uiteraard. “en ik voor schut staan daar zeker? Iedereen kent me, iedereen ziet me, ben je gek geworden of zo?” Wie uiteindelijk op pad gestuurd werd om het dus wel te halen, kunnen jullie zo wel invullen neem ik aan, zonder dat ik dat letterlijk moet benoemen.

“Jouw taak in dit huis” … is een regel die nooit tussen manlief en mij is uitgesproken. Toen wij in 1983 gingen samenwonen werkten we beiden fulltime, hij op 10 minuten fietsen van huis en ik op 1 uur met het openbaar vervoer. Als ik ’s avonds thuis kwam had hij altijd het eten klaar. Na het eten deden we samen wat er gebeuren moest, nooit een discussie over geweest. Op zeker moment stonden schoon-lui voor de deur, onaangekondigd. Terwijl zij de woonkamer inliepen zagen ze mijn handwerken op de bank liggen en dat manlief achter de strijkplank stond. Schoon-ma kreeg een rolberoerte. Schoon-pa klapte zijn zoon op de schouder en zei, met van plezier twinkelende ogen en een grinnik in zijn stem: “Goed bezig jochie’ . Het gesprek dat daarop volgde herinner ik me nog levendig, was geen aangename conversatie zoals jullie je vast wel zullen kunnen voorstellen. Schoon-ma had vanaf dag 1 geprobeerd zoon op andere gedachten te brengen want ja een toekomst met een luie vrouw, haar woordkeuze omdat ze vond dat mijn fysieke beperkingen aanstellerij waren. Het kwartje, dat zij ons daardoor juist nog meer naar elkaar toe dreef, is bij haar nooit gevallen. Ze sprak er schande van, mijn moeder deed daar volop aan mee. Onze vaders bemoeiden zich er niet mee maar waren ’t duidelijk niet met hun vechtgenotes eens.

Door de jaren heen is ons huishouden nooit een kwestie van ‘Jouw taak in dit huis’ geweest. De dingen die gedaan moe(s)ten worden, gebeuren gewoon, de ene keer door hem, de andere keer door mij, maar net hoe het uitkomt qua tijd en thuis zijn en bovenal fysieke energie. Manlief gaat geen enkele klus uit de weg, ik kan helaas niet hetzelfde zeggen. Afwassen is er eentje van, ik boen liever 10 toiletpotten uit. Stofzuigen en dweilen moet hier dagelijks gebeuren, vind ik absoluut geen nare klussen om te doen maar mijn gewrichten denken daar helaas anders over. Als ik die klussen doe moet ik het naderhand bezuren. Ik doe die klussen dus ook niet zo vaak, 1 a 2 in de week ofzo, afhankelijk van de mobiliteit van mijn bewegingsapparaat. Eten koken, ook zo iets, afschuwelijk! Doe ik dus echt nooit, nou ja nooit is lang, maar bij hoogste uitzondering. Kippensoep bijvoorbeeld, die maak ik, al het andere doet manlief.

In mijn kindertijd was ik ‘het bokje’ zoals wij dat in het Gronings zeggen. De huishoudelijke klussen moesten gedaan en ik moest meehelpen, of ik nou tijd en zin had of niet. Broer hobbelde na het eten achter pa aan beiden zegen op de bank neer voor de tv. Ik kan me niet herinneren hoe vaak ik zo verontwaardigd en boos ben geweest om het feit dat ik wel moest helpen en hij niet. Het steevaste antwoord was: ‘omdat hij een jongen is’. Tssssssss
Na de middelbare school doorleren? Ik? Vergeet het maar! Ik was immers een meisje, dus ik zou trouwen en kinderen krijgen en man volgen en gehoorzamen, dus verder leren was een verkwisting van geld en tijd, aan die onzin zouden zij niet mee doen. Ehhhhh?????

Toen wij zelf kinderen kregen moesten zij uiteraard ook hun steentje bijdragen, wij werkten immers beiden en daarnaast had ik bergen aan vrijwilligerswerk en studeerde ik bovendien ook nog. Wij hebben nooit onderscheid gemaakt in klussen passend bij het geslacht, wat een idioterie en klinkklare kolder. Wij maakten onderscheid in de zin van leeftijd en mogelijkheid tot het dragen van verantwoordelijkheid die bij de klus paste  etc.

Inmiddels zijn we bijna 40 jaar samen als koppel, waarvan op een 8 maanden na 34 jaar getrouwd en terwijl ik dit zo zit uit te tikken zit ik op de bank met de benen omhoog en de flap op schoot. Manlief is in de keuken bezig met het eten. “Taken”, toebedeeld aan één van ons op basis van geslacht of welke andere ongein dan ook, dáár doen we niet aan, nooit gedaan ook, en dat zal ook vast niet veranderen.

Gevoelige snaren

Thema  Heldenreis ~ Schrijfveren van 6 april 2017

Een strijkinstrument heeft er een aantal, een contrabas maar 3 maar een pedaalharp 7 en daar tussenin zitten vele andere getallen en instrumenten. Als je hier even over nadenkt en je probeert voor te stellen wat de meest simpele aanraking met 1 zo’n snaar al teweeg kan brengen… hoe zit dat dan bij de mens? Geen mens is gelijk, betekent dat dan ook dat het aantal snaren in de ene mens ongelijk is aan die in de andere mens? Wat zijn dan gevoelige snaren? Zijn die in ieder mens gelijk op het verschil in aantal na of verschilt de gevoelige snaar per mens? Ik denk dat het laatste geldt.

Ik heb de mijne nooit geteld maar dat ik over een fors aantal beschik is iets dat ik absoluut niet betwijfel. De ene snaar staat strakker dan de andere, de ene reageert eerder dan de andere, de ene reageert beduidend feller dan de andere om nog maar te zwijgen van de wijze waarop ze reageren.

Mijn ‘vertrouwens-snaar’…
Staat superstrak, té strak zelfs, ik ben het me bewust maar al hoe graag ik ook wil, het lukt me niet om die snaar wat losser te krijgen. Wat is de waarde nog van ‘vertrouwen’ als je met regelmaat ontdekt dat mensen niet eerlijk zijn? Recht in je gezicht met een stalen smoelwerk tegen je liegen?  Als je iets met iemand deelt en het dan teruggekoppeld krijgt van iemand anders? Dat mensen, zelfs zij die tot het groepje ‘geliefden’ beho(o)r(d)en, uiteindelijk er al die tijd op uit bleken te zijn geweest om van jou te profiteren?  Als zelfs je eigen vlees en bloed dingen uitvreten die jij niet kunt verzinnen als eerlijk mens, om jou grote bedragen afhandig te maken? Dat zelfs eigen vlees en bloed jou keer op keer een mes in de ribben steekt? Als je je eigen vlees en bloed al niet meer kunt vertrouwen wie dan nog wel?

Mijn ‘dieren-snaar’ …
Ik probeer ‘slecht’ nieuws te mijden aan de ene kant maar aan de andere kant deel ik het wel als ik het onder ogen krijg, mijn afschuw delen, mijn verdriet en onbegrip daarover. Al sinds dag 1 dat het mogelijk werd, haal ik dieren uit het asiel. Heb me jaren als vrijwilliger bij die dierenbescherming ingezet en heel veel voorbij zien komen. De zogenaamde ‘agressieve honden’ bij bepaalde situaties… bleken in 9 van de 10 gevallen 7 kleuren stront van angst te schijten.  ‘afmaken = vals’ bla bla meer van die ongein heb ik zo vaak moeten aanhoren. De misstanden die ontstaan als een bepaald ras / diersoort een hype wordt is schrikbarend. Het leed dat wereldwijd aan dieren wordt aangedaan is onbeschrijflijk. Door dieren te helpen steun ik naar beste vermogen, al is het dan maar een minuscuul druppeltje op een gloeiende plaat ter grootte van onze planeet.

Mijn ‘kinderen-snaar’…
Als moeder van 2 die beiden een heftig verleden hebben met meervoudig seksueel misbruik heb ik antennes. Ik zie alarmbelletjes bij sommige mannen, sommige vrouwen, en ook sommige kinderen. In het laatste geval vraag ik me altijd weer af:  ‘Weten de ouders het? Zijn de ouders de daders? Zeg ik iets? Zwijg ik?’ Ik zwijg omdat laf ben. Als mij alarmbelletjes blijven rinkelen dan draai ik 0900-1231230 (AMK). Dat is dus al een aantal keren voorgekomen.

Mijn ‘weten -snaar’…
Ik ben bij lange na niet de intelligentste persoon op deze aardkloot maar ook niet de domste. Met veel diploma’s in de map én 54 jaar ruim levenservaring weet ik veel. Ik heb een vrij logisch denkvermogen dus kan ik ook vaak dingen invullen en zit ik er zelden naast. “Kennis is macht” is een spreuk die we allemaal kennen maar het is wel eentje waar ik het niet mee eens ben want kennis kan ook dingen oproepen waar je niet blij (-er) van word.

Mijn ‘voelen-snaar’…
Ik ‘weet’ vaak dingen die ik niet kan weten, dingen die ik nog nergens gelezen, gehoord of gezien heb maar toch weet ik ze. Ook ‘weet’ ik vaak bij andere mensen dingen op te pikken zonder dat ze die mij vertellen. Daar heb ik geen controle over, dat komt en gaat, hangt van mijn bui af en van die andere persoon. Er zijn gaandeweg dingen gebeurd die onverklaarbaar zijn, het ‘sixth-sense’-idee of het ‘Déjà vu’-gevoel.  Het gevoelig zijn is dus absoluut niet per definitie een zegen.

Nou zijn dit er maar 5… maar er zijn zoveel meer. Als je gezegend bent met een bipolaire stoornis krijg je er automatisch ‘triggers’ bij. Allemaal kleine en grote snaren die je leven enorm bepalen, die jou ook veel kunnen beletten. Eén van mijn grootste triggers is geluid. Anderen zijn oa kleuren, geuren, afgesloten deuren, gebrek aan uitgang – vluchtroute. Veel van die dingen zijn onontkoombaar zodra je je huis uitstapt. In huis kun je het nog enigszins reguleren, tenzij ze natuurlijk alleen woont en dat doe ik nou eenmaal niet. Als dan behalve je geest ook je lijf reageert op die triggers en je dus een rijtje van ongemakken aan je lijstje kunt toevoegen, is het dus telkens nodig jezelf tot iets te dwingen om te voorkomen dat je een kluizenaar word die het huis nooit meer uitkomt. Die dwang pas ik dus ook toe in mijn vrijwilligerswerk maar zeker ook in het theater bij Jeans en op locaties waar ik ben met mijn camera. Door me te focussen op iets, de camera bijvoorbeeld, lukt het vrij goed al zorg ik er wel altijd voor dat ik niet alleen ben en iemand bij me heb die weet wat er kan gebeuren en hoe dan te handelen. Sinds ik besloot het zonder chemische troep te willen doen zijn mijn snaren logischerwijze behoorlijk verscherpt, was me ook voorspeld, ik heb best momenten dat ik denk: ‘gekke Henkie, waarom moet ik willen wat anderen ook niet lukt, hup naar de apotheek en ophalen die zooi’…
Dat heb ik nog steeds niet gedaan omdat ik dat niet wil maar of mijn wil sterk genoeg zal blijven? Ik weet het niet, echt niet, de tijd zal dat moeten leren.

“Gevoelige snaren”… als ik heel eerlijk ben… zou ik graag een ‘chirurg’ vinden die ze uit mij kan snijden, liever gisteren dan vandaag. Wellicht kan ik dan geheel objectief alles dat op mijn pad komt met open armen verwelkomen en omarmen zonder welke vorm van gereserveerdheid dan ook. Wie weet verdwijnen dan ook zelfs wel mijn,  zo diep mogelijk weggestopte dan wel zo zwaar mogelijk onderdrukte, dingen-die-ik-niet-wil-benoemen.
Utopia is dus ook niet vrij van ‘gevoelige snaren’? Waarom zou ik er dan naartoe willen?

Voorland – Achterland

Thema Heldenreis – Schrijfveren 3 april 2017

Wanneer het startte herinner ik me niet maar ik was al heel jong gefascineerd van muziek in alle vormen, ik wist ook al heel jong hoe de pick-up in de woonkamer werkte en luisterde de platen die mijn ouders hadden. Veelal Duits- & Nederlandstalige hoem-papa die ik links liet liggen maar de klassieke lp’s en de lp’s met instrumentale, al dan niet specifieke dansmuziek, draaide ik grijs als ik de kans kreeg, die kreeg ik wel want ik was vaak alleen thuis. Ik wilde ook leren dansen, zingen en musiceren. Het laatste van die 3 mocht ik vanaf mijn 7e, de dochter van een broer van mijn vader speelde accordeon en ik moest dat ook doen, de competitiestrijd tussen de broers werd over hun dochters ruggen uitgevochten. Amper 10 jaar, nog op de lagere school mocht ik na schooltijd bij diverse kwekers in het dorp helpen om zo wat centjes te verdienen. Die potte ik op voor nr. 1 en 2 van dat drietal. Dansen kwam als 2e, na de muziekles. Ik was 12 toen ik in een horecagelegenheid mocht gaan werken en dus meer centjes verdienen kon, dat was nodig want dansen was duur. Mijn voorland toen… daar droomde ik elke nacht van… een eigen dansschool… Toen ik op mijn 16e mijn rug brak veranderde dat voorland in ‘rolstoel voortaan’ . Mijn achterland is God-Zij-Dank niet de rolstoel geworden.  Het voorland; een leven vol beweging in muziek werd een achterland met mijn minst edel deel geplant op een stoel in diverse bankfilialen.

Ik trouwde jong. Niet dat manlief dat trouwen nou zo noodzakelijk vond maar wij wilden beiden heel graag kinderen. Ons voorland was een groot gezin. Ongetrouwd moeder worden zag ik toch echt niet zitten. Die kinderen kwamen er tot ons grote verdriet niet in het aantal dat wij beiden zo graag hadden gewild. Ons achterland werd getekend door het verlies van 4 en het mogen behouden van 2 waarvan de laatste ook nog geboren werd nadat het kinderen krijgen mij al verboden was, een gelukkig ongelukje met goede afloop, zo te zeggen!

Inmiddels zijn we 25+ jaren verder. De afgelopen jaren is er niet nagedacht over voorland noch achterland. Toen ik zojuist dit thema zag staan bij Heldenreis-Schrijfveren vloog er van alles kris kras door mijn hoofd. Een mens droomt van de toekomst en die dromen zijn meestal, althans daar ga ik van uit, mooi gekleurd en meestal realiseren we ons tijdens het dromen van die dromen niet dat het slechts utopieën zijn. Het leven loopt immers zo het loopt? Je moet immers je bord uitlepelen ondanks dat je zelf weinig tot geen invloed hebt op wat je erin geschept krijgt? Ieder mens krijgt zijn portie zorgen en leed te verstouwen, ook wij zijn daarop geen uitzondering. Wij hebben veel zorgen, veel verdriet ook,  maar we zijn gelukkig wel in staat tevreden te zijn met wat we hebben en ons daarop te richten ipv zwelgend in zelfmedelijden in een hoekje weg te kruipen.

Ons achterland is er eentje met veel ‘bagger’ op diverse niveaus. Dat heeft uiteraard gevolgen gehad op hoe we het leven moesten aanvaarden en beleven, dat is nog steeds zo en dat zal ook niet veranderen. Dat achterland is elke dag aanwezig, soms als een zacht briesje die niet storend is, soms ook als een orkaan die de boel op de kop zet.
Ons voorland is onbekend, daarover denken we ook niet meer na, we nemen de dag per dag. Wat morgen komt zien we morgen wel weer en zo niet dan maar niet dan is het ook goed. Met de zorgwekkende situatie rondom pensioenen en beschikbaarheid, of beter gezegd, afwezigheid, van het mogen gebruik maken van benodigde zorg is het voorland geen beste als je tot de arbeidersklasse behoort. Daar nu al van wakker liggen is zinloos, die gedachten toelaten in het hoofd veroorzaakt alleen maar meer onrust en angst. Foute triggers voor iemand die 24/7 probeert zich niet al te veel, zo weinig mogelijk het liefst, door haar bipolariteit van de wijs te laten brengen.

Bij het ouder worden hoort onontkoombaar ook de lichamelijke aftakeling. Dat kun je geestelijk wel willen weigeren te accepteren maar het lijf laat zich niet negeren. De kwalen waarmee we beiden gezegend zijn doen daar nog een paar schepjes bovenop. Ons achterland, dat we veel konden en altijd een volle agenda hadden met talloze taken is veranderd in een agenda die we bewust vullen dan wel leeg houden. Ons voorland daarin zal ongetwijfeld meer lege plekken in die agenda’s veroorzaken omdat fysieke rust steeds belangrijker gaat worden. Plus natuurlijk dat wat nu nog verborgen is… dat wat we nog in ons bord geschept krijgen en we moeten uitlepelen of we nou willen of niet?

Over het achterland mijmeren en misschien spijt hebben in de trant van ‘had ik toen maar zus…had ik toen maar zo…’ heeft geen zin, je kunt het verleden immers niet veranderen? Over het voorland dromen valt in diezelfde categorie want je kunt nog zoveel willen maar of je het ook ontvangen zal is en blijft de vraag. We richten ons dus maar niet op het achterland en evenmin op het voorland al blijven we natuurlijk dromen van mooiere tijden, wie niet, doet toch iedereen?
We richten ons dus maar zo goed en kwaad als het gaat op het ‘heden-land’ want dat is onze realiteit, niets meer en niets minder.

Onherstelbare schade

Afbeelding

Thema van 22 maart 2017 van Heldenreis~Schrijfveren : Onherstelbare schade

Wat een betekenisvol woord is dit of niet dan?

Zonder te overdrijven kan ik wel zeggen dat mijn leven uitdagend was, zeer uitdagend als ik zo objectief mogelijk probeer terug te kijken. Vooruit kijkend is het nog steeds uitdagend. Ik ben heel blij van de diverse medicatie af te zijn om mijn mentale status in balans te houden. Niet dat die middelen echt afdoende goed werk deden, ik had meer last van de bijverschijnselen dan van het ‘goede’ dat ze moesten doen. Steeds meer verloor ik het zicht op mezelf, op wie ik werkelijk was en op zeker moment realiseerde ik me dat dat toch niet de bedoeling kon zijn.

Bij een zekere professionele hulpverlener kwam ‘onherstelbare schade’ op tafel. Die is aanwezig en ja helaas heeft die ook jaar in jaar uit mijn bestaan essentieel beïnvloed, teveel zelfs. Het bepaalde alles. “Kun je dat herstellen?” werd mij gevraagd, ‘nou nee niet dus, onmogelijk toch?’. “Dat klopt” was de tegenreactie. “Dus wat kun je dan wel doen?” ‘Zoeken naar handvatten de me helpen te leren ermee te dealen…’ “Juist, en dat is waar we ons op gaan richten”.  ‘Oké want ik wil vooruit, stilstand is achteruitgang, er moet ergens een opening zijn waardoor ik kan zien wat er voor me ligt als ik de invloed van die onherstelbare schade tot een minimum kan beperken…’

Ik begon me in te lezen op het internet in mindfulness, in eerste instantie om het ‘moderne hype-nonsens-zweverig-etc’ gevoel bij mijzelf weg te halen. Las veel van mensen die er zeer positief over waren, kocht bij de kringloop een paar boeken en begon te lezen. De huisarts stond volledig achter me toen ik bij haar kwam met de mededeling dat ik  het over een andere boeg wilde gooien, dat er iets moest gebeuren om het roer volledig om te gooien en dat ik dan maar dingen wilde gaan proberen waarbij ik (nog) niet het gevoel had dat ze zoden aan de dijk zouden zetten. Zij stuurde me door naar Jos nadat ze me uitgebreid over hem en zijn activiteiten had ingelicht. Onder het mom van ‘erger dan het nu is kan het toch al niet worden dus laat ik het maar proberen’ ging ik naar hem toe. Er volgden vele 1-op-1-sessies en 2 cursussen met groepen mensen. Vele kwartjes vielen gaandeweg. Dat heb ik uitgebreid beschreven in diverse logs tijdens die maanden waarin de cursussen plaatsvonden.

Ik leerde erkennen dat er onherstelbare schade is, dat die schade mij ziek heeft gemaakt en dat dat ook altijd zo zal blijven maar ik leerde ook dat ik niet die ziekte ben, ik heb het maar ben het niet, daartussen zit een wereld van verschil als dag en nacht.  Mijn grootste leerdoel was dus vanaf dag 1, het leren accepteren van. Met de aangereikte handvatten als het ware vanaf 0 het leven weer opbouwen, uitdagingen aangaan en me constant realiserend dat gedachten slechts gedachten zijn, geen feiten en dat ik dus me niet door gedachten mag laten weerhouden van het doen van dingen die ik wil én kan binnen de fysieke on-mogelijkheden die ik immers ook heb al sinds een jaar of 45 inmiddels. Na de, best wel heftige en intensieve, aanpak van het mentale deel kon de aanpak van het fysieke deel natuurlijk niet achterblijven want 1 van die fysieke problemen belemmerde me 24/7 veel te veel om ‘voluit leven’ zoals ik leerde in de mentale aanpak, toe te passen.  Die fysieke aanpak pakte heel verrassend, zeer positief uit. Het is zo ontzettend fijn om niet meer 24/7 mijn darmen te voelen, niet constant gefocust te moeten zijn op de locaties van kamer 100. Ik begon zelfs beter te slapen… het aantal uren nam toe, niet per dag maar wel per week. De slaap die ik krijg, remslaaploos, geeft meer rust dan ‘vroeger’.  Dat ik daarnaast ook zo’n 16-18 kg verloor is een bijkomstigheid die ook wel positief te noemen is.

Onherstelbare schade… iemand die geweld heeft ervaren op alle niveaus. Iemand wiens vertrouwen meermalen behoorlijk beschaamd is, met name door mensen van wie je onvoorwaardelijke liefde en trouw zou mogen verwachten… verkracht, misbruikt, gestalkt, in de steek gelaten, lichamelijk en psychisch mishandeld, bedrogen, belogen en verraden… ja die schade is er maar ik kan oprecht zeggen dat het me nu lang niet meer zoveel beïnvloed als dat het altijd deed. Het enige waar ik nog steeds mee worstel zijn de stemmetjes in mijn hoofd als het gaat om het schenken van vertrouwen aan mijn medemens. Het heel veel houden van iemand maakt die, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, niet makkelijker helaas. Dáár heb ik dus nog wel het één en ander te leren! Maar goed… alle goede dingen komen langzaam, toch? Aanhouder wint, toch? Opgeven is geen optie, toch? Elke stap voorwaarts is er eentje, toch? Meer dan mijn uiterste best doen kan ik niet en dat is genoeg, dat moet genoeg zijn, het is natuurlijk je reinste onzin om mezelf onhaalbare doelstellingen op te leggen.

Terug kijkend op 2016 sinds ik bij de huisarts kwam te zitten,  nu een jaar geleden… kan ik niet anders zeggen dan dat dit wel een heel speciaal jaar is geweest. Soort van wedergeboorte, zo voelt het. Ik besef dat ik er nog lang niet ben, dat ik nog een lange weg te gaan heb maar ik weet wel dat ik kan bouwen op het groepje mensen dat om me heen staat en dat ik erop mag vertrouwen dat zij er zullen zijn met uitgestoken handen om mij omhoog te trekken dan wel voort te duwen als ik ‘even’ weer vastloop, vastgelopen ben, dreig vast te lopen…

Onherstelbare schade… die is er… het is niet alleen maar negatief. Het is een leerboek waarin gaandeweg de jaren vele kanttekeningen in zijn gekerfd, ik mag hetgeen ik ervan leerde toepassen om herhaling te voorkomen maar ik mag ook volledig zelf bepalen in hoeverre het mij belemmeren zal op mijn weg om voort te gaan. Ik heb de controle, niet de ziektes, niet die onherstelbare schade, niet de medicatie, niets, alleen ik!

Alsnog gehecht

'Aside'

In een grijs blogverleden schreef ik met grote regelmaat Schrijfveren, dat stopte op zeker moment al weet ik niet (meer) waarom misschien wel omdat ik andere uitdagingen oppakte en me daar heel trouw mee bezig ging houden. Een deel daarvan heb ik stopgezet bij de aanvang van dit nieuwe jaar. Vandaag op mijn gemakkie eens door mijn eigen archieven heen gebladerd en her en der gelezen, ik kwam ze daar weer tegen, althans een klein aantal nog want ja, per 1 januari 2013, gooide ik immers mijn bijna 10 jaar bloghistorie over de balk naar een bodemloze diepte en startte ik overnieuw?! Zojuist dus maar eens een kijkje genomen of die website nog bestaat zoals ik het me herinner en ook of er nog maanden-dagen-data staan met thema’s waarover je dan kunt/mag schrijven… zo waar het is er nog *glimlach*  Het thema van vandaag is dus ‘Alsnog gehecht’. Mijn brein spoot a la minute diverse opties naar verhalen naar boven. In de meest letterlijke zin kan ik niets met dit thema want ik heb die ervaringen niet opgedaan, ook niet met iemand binnen mijn gezin en/of vriendenkring maar ‘gehecht’ kun je natuurlijk ook in een andere betekenis gieten. 2 daarvan wil ik hieronder in mijn verhaal opnemen.

 

Al sinds 1984 halen manlief en ik dieren uit het asiel. Welk asiel dat dan is doet er niet toe, kan elk asiel zijn. We hebben zo gaandeweg de jaren al vele spinnendes en blaffende knuffels binnengehaald en, logischerwijs, ook weer afscheid van moeten nemen. Hoe verdrietig ook, dat hoort er nou eenmaal bij, dat weet je op voorhand als je een dier binnenhaalt, ook al duw je dat vooruitzicht natuurlijk zoveel mogelijk naar de achtergrond onder het mom van ‘wie dan komt wie dan zorgt’. Nu nog niet dus nu eerst maar aan de slag, het vertrouwen en liefde van dat dier winnen en van dit levend wezen met kloppende, trouwe en lieve harten, genieten.

Waar het dieren betreft kan ik me acuut hechten, binnen enkele seconden is dat klaar maar voor de dieren in kwestie is dat natuurlijk andersom want asieldieren hebben nu eenmaal een verleden waarmee je rekening dient te houden. De eerste die we binnenhaalden was Rakker, een kruising van een terrier en een poedel en op dat moment 9 maanden jong en oeff wat een schade. Het feit dat ik op dat moment hoogzwanger was en mijn vroedvrouw helemaal gek van hem was heeft er toe bijgedragen dat hij wel snel hechtte. Zij vertelde hem constant dat hij voor mij en de baby moest zorgen. Tijdens de bevalling lag hij op mijn bed aan mijn voeten en was daar met geen 10 paarden weg te krijgen. Vele uren later, toen onze eerste borelinge in haar wieg op haar eigen kamer lag, ging hij voor de deur liggen en ook daar was hij met geen 10 paarden vandaan te krijgen. De vroedvrouw had onze dochter, de 1e seconde nadat ze uit mij was gekomen voor hem gehouden en hem haar laten likken, zeggende: ‘dit is jouw baby, jij moet haar beschermen’. Dat heeft hij ook gedaan. Schoonmoeder kreeg niet de kans de babykamer in te hobbelen, ik had het haar al niet toegestaan maar daar trok ze zich niets van aan, een paar ontblote hondetanden en vervaarlijk gegrom zetten wél zoden aan de dijk. Rakker werd ruim 18, heeft veel kattenkwaad (of is het hondenkwaad) uitgevroten maar oké dat was soms niet leuk maar nooit dramatisch.
De 2e was Joerie, een kruising Fox die ik na een gevaarlijke klimpartij in de winter over met ijs bedekte balkonbalken van een balkon afplukte met diens broertjes en zusjes voor wie ik allemaal een goed tehuis zocht en vond. Joerie werd 16.
Via een collega op de bank hoorde ik een dramatisch verhaal over een paar honden in nood en samen met haar en haar man gingen we die ook redden, eentje daarvan, Gizmo; een Franse Buldog, kwam bij ons. Die is wel aan ons gaan hechten maar altijd een groot probleem gebleven, hij was te zeer beschadigd en dat uitte zich niet alleen aan de binnenkant in gedrag maar ook in ziekte van huid aan de buitenkant. Wij hebben onze uiterste best gedaan hem zo waardig mogelijk en zo gezond mogelijk ouder te laten worden tot het echt niet meer kon en ik dat nare besluit moest nemen voor zijn eigen bestwil.
Terwijl we die Buldog nog hadden hoorde ik van een noodsituatie en nog diezelfde dag kwam Kobus, een Franse Bassethound, onze veestapel aanvullen. Megadik, loeizwaar, schoothond tot en met, grootste knuffelkont die je je kunt voorstellen, een regelrechte clown, schitterend. Van hechtingsproblematiek totaal geen schijn. Maar….. Gizmo kon niet met hem omgaan. Al hoe zielig het ook was, ergens was het soms ook komisch te zien hoe die kleine dondersteen in de aanval ging naar Kobus toe, heb meermalen mijn handen stuk gebeten gekregen om die 2 te scheiden, wat gelukkig telkens wel tijdig lukte. Dit bleek geen houdbare situatie, zeker voor Kobus niet, dus zocht ik een goed tehuis voor hem en vond dat ook, hij verhuisde naar een gezin met 3 jonge kindertjes en toen die kwamen om kennis te maken was er die gouden klik. Hij heeft daar nog vele jaren heel gelukkig mogen rond dartelen.
Via Marktplaats kwam ik een advertentie tegen van een politiehond die afgemaakt zou gaan worden omdat hij niet meer voldeed… ehhhh…. nadere informatie gevraagd en toen bleek dat hij ‘gewoon’ het veld moest ruimen voor een nieuw gezinslid dat eraan zat te komen. Loa dus, onze eerste Franse Koningspoedel en die ging mee naar Assen waar hij nog vele jaren met heel veel plezier zichzelf mocht zijn en ons regelmatig buikpijn van het lachen verschafte tot die 1e april 2013, ik kwam uit bed ’s ochtends en zag dat het helemaal mis was. Mijn ‘eigen’ dierenarts gebeld, die bleek een vrij weekend te hebben maar aangezien wij elkaar iets beter kennen was hij acuut volop bereid mij te helpen en enkele uren later moest Loa ingeslapen worden nadat hij wel nog 4 jaar en 5 maanden mocht samenleven met onze Noah. Noah is ook een Franse Koningspoedel en toen ik hem uit het asiel haalde kreeg ik te horen dat hij niets maar dan ook echt niets met vrouwen had, in het asiel kon geen enkele vrouw hem benaderen… jammer voor hem was ik niet van plan me te laten verbouwen dus hij moest maar wennen. Dat heeft me maar 4 weken gekost. Noah is inmiddels 14 en wordt hard minder maar hij is er nog steeds, af en toe (in toenemende mate) een zwaktebod maar hij heeft geen pijn oid dus we laten hem nog genieten waar dat kan. In april 2013 haalden we een nieuw maatje voor Noah. Op verzoek van Daphne werd dat een Schotse Collie, niet dat wij daar iets mee hadden maar oké. Brego kwam, zag en overwon. Hij is wel het dier met de meeste schade op mentaal vlak. Hij is hier nu bijna 4 jaar en nog steeds zien we dingetjes die niet helemaal oké zijn maar het zij zo. We houden niet van dieren straffen etc dus we laten hem zijn gang gaan en corrigeren dat wat kan op de meest effectieve wijze die bij hem past. Lukt het dan is het mooi, lukt het niet dan zij dat zo. Brego is inmiddels bijna 8.

Dan de poezenbeesten… ons 1e trio, Sjors, Sjimmie en Timmie, kwam uit een nestje bij manliefs zus vandaan. Die zijn beiden stokoud geworden. Gaandeweg kwamen en gingen er reddingsgevallen, Dropje, Kwiebus, Bonnie, Tijger, Tommie, Pieter, Sylvester, Rooije, Lucky, Frodo, Gandalf, Leutje en Precious. Frodo en Gandalf werden niet zo heel oud omdat hun ouders verre van gezond waren bij de conceptie. Precious heeft dan wel dezelfde moeder maar een andere vader en wellicht daardoor is het zo dat wij nog van haar mogen genieten. Zij is inmiddels bijna 14.

Alsnog gehecht… geldt voor allemaal. Op zich gaat dat meestal redelijk snel, zodra het dier zich maar veilig en beschermd bij je voelt… Het vergt alleen tijd en geduld, in sommige gevallen heel veel geduld maar dat vinden wij geen probleem, als het om dieren gaat hebben we alle geduld van de wereld. En dat ze zich bij ons op hun gemak voelen blijkt wel uit het feit dat tot op heden nog maar 1 hond niet door de voorstelronde kwam, zowel Loa als Noah weigerden ronduit die hond binnen te laten. Alle andere honden die gaandeweg de jaren als logee hier hebben rond gehobbeld en het nog doen van tijd tot tijd behoren volgens onze veestapel simpelweg tot ons interieur. Al leven enkelen er nier meer van, toch benoem ik ze allemaal even hier, want ze horen er gewoon bij. Stabij Makker, Boxer Kobus, Stabij Kayleigh, Mix Layla, Cocker Sem, Airdale Mac. Het is meermalen voorgekomen zelfs dat ze er allemaal tegelijk waren, heerlijk vond ik dat!!

Nou ben ik al weer een tijdje op zoek naar een nieuwe spinnende knuffel erbij. Ik ben in die zin wel kieskeurig (helaas). Heb al diverse asielen bezocht maar niet de kat kunnen krijgen die ik wilde. Die die ik dan kies vallen af doordat ze niet bij honden kunnen bijv. of doordat het stresskatten zijn die dus niet geplaatst worden bij huishoudens met 4 mensen en/of meerdere dieren. Ik zoek verder… als het zo moet zijn zal het gebeuren, daar geloof ik heilig in.

Ohja… wat het hechten aan andere dieren betreft… we hebben ze nu niet meer maar in het begin hadden we ook talrijke vogelkooien in de woonkamer staan en cavia- & hamsterkooien. Diverse vogelsoorten hebben we gehad, toen die stierven hebben we geen nieuwe weer binnengehaald, daar komt hopelijk dit voorjaar verandering in want manlief (die gelukkig toch nooit mijn blog leest) wordt 60 in juni en de kinderen en ik zijn van plan hem te trakteren op weer een mooie vogelkooi met een spannetje Rosella’s of Grijze Roodstaarten erin, zijn lievelingsvogels. We gaan het wel zien waar we tegen die tijd tegenaan lopen en kunnen aanschaffen.

Krokodillentranen

Heldenreis-Schrijfveren, thema 22 mei.

Ma-ma? Ma-ma?? Ma-haaaaaammmmmm!!!
Ieksssss wat nou weer???
Ze schrok van die onverwachte en zeer onplezierige onderbreking terwijl ze net zo verdiept was in haar boek. Even daarvoor had ze zich in de tuin geïnstalleerd met dat boek en een koel drankje. Boek? Hoezo boek? Ze keek verstoord om zich heen en zag dat het boek op de grond lag, dáár legde ze nooit een boek heen dus gelijk begreep ze dat ze in slaap gedommeld was en dat het boek uit haar handen was gegleden, ze raapte het op en legde het naast haar benen neer op de bank waarop ze lag. Een heerlijk lentemiddag, plotsklaps finaal naar de knoppen!
Ze was op zich dol op kinderen maar niet de jengelende versie ervan. En dat joch van hiernaast had het jengelen uitgevonden! Moeder in kwestie was een dubbele rubensdame die altijd op naaldhakken liep, je hoorde haar altijd en overal. In haar huis op hun parketvloer, maar ook buiten op hun terrastegels. Moeders oogappeltje had kennelijk weer iets nodig en moeders was weer niet snel genoeg om de wensen, zeg maar gerust grillen, van haar jongste telg te vervullen. Er waren daar meerdere kinderen, de anderen allemaal behoorlijk ouder dan die jongste spruit, dat stok en steen verwend werd en 24 uur per dag over een hoog paard getild. Vader deed dat weliswaar niet maar dat zette geen zoden aan de dijk want hij was vaker niet thuis dan wel, zijn werk op een booreiland bracht dat met zich mee. Vader had evengoed geen lege brief in te brengen want de vrouwen des huizen regeerden, althans dat dachten ze, de ongekroonde koning van het gezelschap was uiteraard dat jochie van amper 4 jaar.
Bij het minste of geringste ging dat keeltje open en kon de hele buurt meegenieten van zijn krokodillentranen, zo ook nu weer. Moeders, die kennelijk boven vertoefde ofzo was weer niet snel genoeg en dus moesten dochters eraan te pas komen om moeder in te lichten dat haar jongste weer om haar gilde. Was moeders doof? Nou nee, volgens haar niet. Moeders kwam aangeklikt en jawel, enkele seconden later hoorde ze hoe moeder een dochter de opdracht gaf een zakdoek te halen, terwijl moeder ondertussen zelf verwoede pogingen, die faalden uiteraard, deed om zoonlief te troosten. Jeetjemekreetje wat kon dat kind gillen zeg, alsof er een mager speenvarken geslacht werd zonder verdoving vooraf, afschuwelijk!
Nadat ze vruchteloos geprobeerd had zich weer op haar boek te concentreren besloot ze maar op te staan en in huis op de bank te gaan zitten verder lezen want buiten zou haar dat niet meer lukken. Terwijl ze naar binnen liep prees ze zich weer geluk met de recentelijk aangebrachte kunststof kozijnen met dubbele beglazing. In eerste instantie natuurlijk om haar energierekening een beetje in toom te houden maar meer en meer was ze er ook dankbaar voor vanwege de overheersende geluidsoverlast dat ze daarmee tot een minimum kon beperken. Haar scherp gehoor was dus echt niet altijd een zegen. Ze liep naar binnen en in de keuken vulde ze haar glas bij waarna ze zich weer met haar boek op de bank installeerde.
Even nog dwaalden haar gedachten af, hoe kon het toch dat zo’n dreumes zo de hele boel regeren kon? Natuurlijk is een kind in moeders ogen altijd de mooiste en de liefste maar heej… van een volwassen mens mag je toch wel iets verwachten toch, zeker als het om opvoeding gaat? Ze constateerde diep in haar een soort van medelijden met dat jochie, die zou het nog erg zwaar krijgen later.
Haar boek kon haar concentratie niet vasthouden. Een snelle blik, tegen beter weten in, op haar bankrekening vertelde haar dat er nog steeds niet genoeg stond om te verhuizen. Een hutje op de hei is perfect voor mij, dacht ze. Ze sloot de ogen en al snel dagdroomde ze over een schip dat bulkend van het geld kwam aanvaren. Ach ach ach, als dat toch eens zou gebeuren. Kon ze e.i.n.d.e.l.i.j.k. verhuizen en genieten van de rust. En meer nog… kon ze de nr.1 wens van haar wensenlijstje afstrepen. Ze zou gaan huilen als dat gebeurde en nee haar tranen zouden dan zeker geen krokodillentranen zijn.

Zo eenvoudig mogelijk

In een grijs blogverleden deed ik regelmatig mee aan “Schrijfveren” via Heldenreis. Dat is gestopt toen ik rigoureus de inhoud van mijn blog verwijderde en me een andere (inhoud-)stijl van mijn blog aanmat. Er zijn in blogland vele opdrachten waaraan ik graag meedoe maar een opmerking van een blogster eerder deze week zette me aan het denken en zij had gelijk. Ik heb altijd inspiratie zat maar om de één of andere, voor mij onduidelijke, reden bleef het altijd maar bij 4 schrijfopdrachten, de wekelijkse Haiku van Marion, de maandelijkse WE-300 van Plato en de 4-wekelijkse Invalshoek van Reismeermin en mijn eigen wekelijkse Zng-Zo natuurlijk.

Vandaag keek ik op de website van Heldenreis en zag dat het thema voor vandaag “Zo eenvoudig mogelijk” is. Gelijk schoot er van alles door mijn hoofd. ‘Met dit thema kan ik wel iets’…. dacht ik, ‘leuk om weer te beginnen. Eens zien of ik de komende tijd weer vaker een thema ga oppakken, eerst maar eens weer een begin maken en een nieuwe categorie openen’.

Geluk… zo eenvoudig mogelijk…. als je sociale media ziet, maar ook tijdschriften leest, of programma’s op tv over dit onderwerp volgt… dan kom je telkens weer tot de conclusie, althans ik wel, dat velen dat woord najagen alsof hun levens ervan af hangen. Vaak denk ik dan: ‘je kijkt met je ogen voorbij het puntje van je neus… ga eens kijken met de ogen van je ♥ en dan zie je dat het geluk aan je voeten ligt, het enige dat je hoeft te doen is het te zien, te voelen, te ervaren met elke vezel van je lijf en geest.’
Volmaakt gelukkig? Dat niemand dat werkelijk is, geloof ik gelijk, ben ik zelf ook niet. En dát is, denk ik althans, ook heel normaal. Ieder mens heeft in zijn hart wel wensen die, indien vervuld, het geluksgevoel enorm zouden vergroten, ook al beseffen we dat vervulling onmogelijk is, om wat voor reden dan ook maar, redenen die bij ieder mens weer anders zullen zijn.Zo eenvoudig mogelijk… het thema van de schrijfveer…. met betrekking tot ‘geluk’ betekent dat voor mij persoonlijk, dat ik heel bewust in mijn leven sta. Zo bewust als maar immers mogelijk is, probeer te genieten van dat wat ik wel heb en wat ik wel kan. Natuurlijk zijn er momenten dat ik baal, als mijn lijf of mijn geest me weer eens in de steek laat. Natuurlijk ken ik ook mijn verdrietige momenten waarop mijn verlangen naar de vervulling van wensen even groter is dan mijn besef dat ik tevreden moet zijn met wat ik heb en kan. Die momenten horen erbij, zij zorgen ervoor dat ik de momenten waarop ik me wel ‘oke’ voel des te meer kan waarderen. Mijn fysieke en mentale ‘zegeningen’ beperken me in wat ik kan doen, ook al wil ik nog zo graag, sommige dingen moet ik gewoonweg laten omdat ze niet goed voor me zijn. Leuk is anders maar feit is het wel. Accepteren dus, is al een strijd op zich maar toch noodzakelijk.Mijn geluksgevoel zit ‘m in zo eenvoudig mogelijk maar toch heel intens genieten van het moois dat gebeurt, het moois dat de ogen van mijn ♥ zien, het moois dat mijn gevoel ervaart, heel diep van binnen. Hier bijvoorbeeld zo op de bank zitten, door het raam naar buiten kijken en zien dat een pimpelmeesje een nestkastje invliegt met van alles en nog wat in zijn snaveltje. De uitjes met schoondochter in spe naar dierentuinen, met haar samen veel bezig zijn met fotografie. Met haar maar ook vrienden naar JEANS gaan, op rij 1 bij hen is toch voor mij wel 1 van de meest summum plekjes om te genieten. Kunnen zien en horen en voelen met elke vezel van mijn lijf en geest. Mijn vrijwilligerswerk in het ziekenwerk binnen de kerkdiensten aldaar. Mijn ‘dienstverlening’ aan mensen die zorg behoeven, waar ik zoveel plezier aan beleef en zoveel voldoening uit haal. Kunnen autorijden en onderweg genieten van wat ik zie. De vele crimi’s op tv kunnen opnemen en bekijken wanneer ik dat wil. Overal en telkens weer bewijzen ervaren dat mijn geloof een essentieel deel van mijn bestaan is, ook al beleef ik dat op mijn eigen manier en geef ik er ook op mijn eigen manier een invulling aan. Het ondanks mijn ‘zegeningen’ in de vorm van beperkingen, zowel fysiek als mentaal, me toch gezegend mogen voelen. Te voelen, diep in mij te ervaren, hoe het voelt geliefd te zijn en bemind te worden, liefde te mogen ontvangen en geven. Wat een rijkdom. Amper geld op de bank, wat maakt dat uit? Niets! Af en toe wat zorgen over hoe je het eind van de maand bereikt, heel vervelend, maar ook dat hoort erbij, en ook dat zorgt ervoor dat je extra geniet als er wel iets meer geld is om leuke dingen van te doen. Hoe goed het voelt voor iets te sparen en het dan uiteindelijk te kunnen betalen. Het met bloggers samen geld bij elkaar mogen sprokkelen om de dierentuin in Emmen te helpen. Onze dieren hier, altijd weer een bron van vermaak, zij zorgen voor een glimlach op de momenten dat het zo nodig is. Zoals gisteren en vandaag, ondanks zware pijnstillers creperend op de bank van de pijn, springen ze bij mij op de bank en kruipen ze heel voorzichtig tegen me aan. Een troostrijker iets bestaat er niet. Logeehonden die hier in en uit lopen, ook vandaag, heerlijke extra afleiding. En terwijl ik dit zo schrijf, hef ik even mijn hoofd omhoog omdat de deur opengaat…. manlief die binnenkomt met boodschappen. Nooit een wanklank over wat hij allemaal in huis moet doen als ik weer even niets kan, en dat al vanaf het begin, jaar na jaar na jaar. Maar ook berichtjes in mail, op mijn blog, facebook, in mijn gsm via sms of whatsapp van mensen die aan me denken, me foto’s sturen vanaf hun vakantie-adres, of gewoon simpelweg even hallo willen zeggen. Hoe eenvoudig kan het zijn, simpelweg gelukkig voelen. Het zit ‘m in de kleine dingen, die dingetjes die er zo toe doen!

Ondanks mijn wensen, vervulbaar of niet, zo eenvoudig mmogelijk… ik ben schathemeltjerijk met wat ik heb, ik ben gelukkig!