#ibzd-4

IBZD

Karins schrijfuitdaging: Ik Blog De Zomer Door is 01 juli 2015 officieel begonnen! Hoe gaat het in z’n werk? Je kijkt elke week HIER voor een nieuwe zomerse blogopdracht. Je schrijft je blog, publiceert het en deelt het met een link in de reactiebox op de blog zodat iedereen kan lezen en kan reageren. De hashtag voor deze blogmaand is #IBZD Retweet via Twitter etc, en deel je blogs met anderen met deze hashtag zodat je makkelijker vindbaar bent. Je doet mee omdat je graag in de zomermaanden wilt bloggen en het fijn vindt (nog meer) inspiratie op te doen. De blogopdrachten zijn breed inzetbaar; voor zowel persoonlijk als zakelijk gebruik. Sta open voor het creatief schrijven en schrijf je mooiste, interessantste en bijzonderste blogs in de maand van: Ik Blog De Zomer Door!

De Vierde blogopdracht:
Je mag een periode werken in een zomerse stad in Europa, waar ga je naar toe en wat wil je leren?

edinburgh

Ik zou als eerste mijn koffers pakken en mijn cameratas klaar maken. Dan afscheid nemen van het thuisfront en mijn 4-voeters en dan hup de auto in en naar Bremen rijden. Daar zou ik de eerstvolgende vlucht pakken naar Edinburgh. Met een goede planning zou ik daar in de ochtend van 6 augustus landen zodat ik voldoende tijd heb om mijn hotel op te zoeken, de koffers uit te pakken en op mijn gemakkie de dichtbije omgeving verkennen. De volgende dag zou ik dan natuurlijk al ruimschoots op tijd voor de poorten staan het kasteel waar The 2015 Royal Edinburgh Military Tattoo van start gaat. Die duurt t/m 29 Augustus. Ondanks dat ik mensenmenigtes behoorlijk verafschuw zijn er toch een paar dingen waarvoor ik me zou schikken in dat soort drukte. Dit is er eentje van. Het bezoeken van dit evenement staat al eeuwen op mijn lijstje, bucketlist heet zoiets toch tegenwoordig? De dagen vanaf de 7e tot en met de 29e zouden volledig in het teken staan van Genieten met de grote G. Muziek, choreografieën en vooral veel foto’s maken natuurlijk. Ook zal ik constant dagdromen van het mogen meedoen met mijn lievelingsinstrument dat ik omwille van mijn fysieke conditie helaas al een paar jaar niet meer kan bespelen. In die dagdromen ben ik natuurlijk vrij van kwalen *glimlach*. Mocht dan de 29e augustus overgegaan zijn in de 30e en ik nog een tijdje mogen blijven zou ik de stad en verdere omgeving gaan verkennen. Uiteraard met camera in aanslag. Zoals al geschreven, ben niet zo’n mensen-mens dus ik zou me fantastisch vermaken in mijn eentje. Natuurlijk her en der een praatje met mensen, natuurlijk alleen op momenten die ik verkies. ‘Even’ niets meer moeten, geen verantwoording aan wie dan ook behalve mezelf, moeten hoeven afleggen, met niets of niemand rekening moeten hoeve houden, vrijheid en dát totaal, heerlijk!

Om ook deel 2 van Karins uitdaging in te vullen; “wat wil je leren”, Ik zou het fantastisch vinden om meer te weten te komen over de taptoe en de deelnemers, met name de organisatie, en dan uit eerste hand, dus met de mensen zelf willen praten. Ik zou daarbuiten met mensen praten die ik onderweg tegenkom om meer van hun cultuur te leren kennen. En ook, oefening baart kunst immers, nog beter willen leren fotograferen, de natuur is daar anders dan hier, de kleuren zijn daardoor anders dan hier, lichtval al dan niet natuurlijk, is daar anders dan hier. Al hoezeer ik me ook bewust ben van dat ik zelf het ‘roer’ van mijn levensschip in handen heb, het lukt me niet altijd ‘de zeilen bij te zetten’. Wat ik dus in hoofdzaak zou willen leren is het beter kunnen ontspannen waardoor het genieten van iets nog intenser gevoeld kan worden. Simpelweg omdat ik op die reis daar alle tijd voor heb en ik zelf mijn leven leven kan in plaats van dat het leven mij leeft.

Tot slot: Ik wil graag Karin bedanken voor haar inzet om ons, bloggers, 4 weken lang bezig te houden met leuke opdrachten!

#IBZD-3

Karins schrijfuitdaging: Ik Blog De Zomer Door is 01 juli 2015 officieel begonnen! Hoe gaat het in z’n werk? Je kijkt elke week HIER voor een nieuwe zomerse blogopdracht. Je schrijft je blog, publiceert het en deelt het met een link in de reactiebox op de blog zodat iedereen kan lezen en kan reageren. De hashtag voor deze blogmaand is #IBZD Retweet via Twitter etc, en deel je blogs met anderen met deze hashtag zodat je makkelijker vindbaar bent. Je doet mee omdat je graag in de zomermaanden wilt bloggen en het fijn vindt (nog meer) inspiratie op te doen. De blogopdrachten zijn breed inzetbaar; voor zowel persoonlijk als zakelijk gebruik. Sta open voor het creatief schrijven en schrijf je mooiste, interessantste en bijzonderste blogs in de maand van: Ik Blog De Zomer Door!

De Derde blogopdracht:
Schrijf een blogpost over je herinneringen op de laatste schooldag van groep 8, of te wel de zesde klas. De zomervakantie begon en je nam afscheid van een belangrijke periode, om uit te kijken naar een nieuwe periode. Kun jij je nog herinneren, die laatste dag in groep 8, wat vroeger de zesde klas was? Was het een mooie dag, een verdrietige dag? Hoopvol? Eng? Scheen de zon en zei een leraar nog iets speciaals tegen je? Beschrijf in detail hoe die dag was en hoe het je gevormd heeft.

DeUilenFroomboschs

Herinnneringen,
nog maar amper aanwezig.
Zó lang geleden.

Die laatste schooldag herinner ik me totaal niet, weet niet waarom maar het is zo. Het enige dat ik me uit die tijd herinner en wel dusdanig alsof dat gisteren was in plaats van 40 jaar geleden… dat ik elke vrije seconde aan muziek besteedde. In die tijd speelde ik accordeon, niet alleen elke week les maar ook thuis dagelijks oefenen. Daarnaast zat ik op dansles en was ik meermalen per week in de dansschool te vinden. In mijn eigen lesgroep maar ook als toeschouwer bij andere lesgroepen. De overige vrije uren, vooral in het weekend, bracht ik door in een cafetaria waar ik de nodige centjes verdiende om bijv. dansschoenen van te kopen. Toen was ik voor mijn leeftijd groot en ‘vroegwijs’ zoals men dat toen noemde en kwam veel ouder over dan ik was.

De lagere school… wat herinner ik me er wel van…
Nou dat je in die tijd (1969-1975)2 klassen in 1 lokaal had.
In klassen 1/2 had juffrouw Mekkes, van haar herinner ik me alleen hoe ze me breien leerde en haar Mireille Matthieu kapsel. In klassen 3/4 had ik meester Jelsma, mijn grote steun en toeverlaat, mijn lievelingsmeester. Ik was een buitenbeentje, stond altijd alleen aan de zijkant en werd enorm gepest, hij was mijn beschermer. Meester Jelsma en zijn vrouw woonden met hun kinderen in het huis dat aan de school vast zat. Je ziet het rechts op de foto. Na schooltijd was ik daar altijd te vinden tot ik wel naar huis moest om te eten. Het hoofd van de school, meester Geertsema, droeg de verantwoording voor klassen 5/6 was een man die met zijn gezondheid kwakkelde, in mijn beleving was hij toen al een oude man, wat natuurlijk achteraf bezien niet zo was. Enkele huizen verderop was een dorpswinkeltje waar je van alles kon kopen. Ik werd vaak door hem naar die winkel gestuurd met 1 kwartje om een zakje snoepjes voor hem te halen, ik weet niet meer hoe ze heten maar het zijn van die kleine rondjes die smaken naar salmiak. Hij stond altijd met zijn omvangrijk lijf achter een lessenaar en om de haverklap ging de klep van die lessenaar omhoog, hoorden we geritsel van dat zakje en zagen we dat hij een paar in zijn mond stak en vervolgens de klep weer sloot en verder ging met lesgeven. Ook had hij een aanwijsstok waarmee hij meer deed dan alleen maar aanwijzen. Gelukkig zat ik achterin! Nadat hij zich ziek meldde kwam er een invaller uit die ‘verre en grote’ stad; Groningen, (dat lag maar zo’n 21 km verderop maar in mijn beleving lag het aan de andere kant van de wereld), meester Swart. Van hem herinner me met name zijn altijd zwarte kleding van top tot teen en bovenal zijn accent, echt Nederlands, wat voor ons ‘dialect-kinderen’ wel even wennen was. En nog een bizarre herinnering is wel dat ik van klas 6 me nog precies kan herinneren wie waar zat en wanneer iedereen jarig was/is. Ik weet het zelfs nog deels van klas 5….

#IBZD-2

Karins schrijfuitdaging: Ik Blog De Zomer Door is 01 juli 2015 officieel begonnen! Hoe gaat het in z’n werk? Je kijkt elke week HIER voor een nieuwe zomerse blogopdracht. Je schrijft je blog, publiceert het en deelt het met een link in de reactiebox op de blog zodat iedereen kan lezen en kan reageren. De hashtag voor deze blogmaand is #IBZD Retweet via Twitter etc, en deel je blogs met anderen met deze hashtag zodat je makkelijker vindbaar bent. Je doet mee omdat je graag in de zomermaanden wilt bloggen en het fijn vindt (nog meer) inspiratie op te doen. De blogopdrachten zijn breed inzetbaar; voor zowel persoonlijk als zakelijk gebruik. Sta open voor het creatief schrijven en schrijf je mooiste, interessantste en bijzonderste blogs in de maand van: Ik Blog De Zomer Door!

De tweede blogopdracht:
Fotografeer de zonsondergang vanuit je eigen huis en blog over het gevoel dat je erbij hebt, hoe je (werk)dag is geweest en hoe je nu uitrust.
zonsondergang

Gevoel bij de zonsondergang:
Zie toch daar die wolken, wat een rust gaat ervan uit. Waar drijven ze heen, vraag ik me af, en met welk doel? Zal het daar zo stil zijn als dat ik denk? Ik dagdroom van een trap en ‘zie’ ik mezelf omhoog klimmen, op zo’n wolk plaatsnemen en wegdrijven.Hoe was mijn (werk)dag:
Voor dag en dauw al wakker en na de gebruikelijke ochtendrituelen huishoudelijk werk gedaan. Gisterenmiddag kwam een goede vriendin op bezoek, enerzijds om haar viervoeter en huissleutel te brengen aangezien zij vandaag op vakantie gaat. Anderzijds om haar hart te luchten over het hoe en wat omtrent het overlijden van haar moeder vorige week. Ze zit zelf al ruim 3 jaar in de lappenmand dus die vakantie is zeer welkom. Ik hoop, en gun haar van harte, dat ze de zo nodige rust en ontspanning zal kunnen vinden en bij kan tanken.

Hoe rust ik nu uit:
Dé hamvraag. Met een hersenpan waarin het altijd pruttelt is rust te vergelijken met die pot met goud aan het eind van een regenboog, ik beschik over geen van beiden. Hetzelfde geldt voor fysieke rust, ‘gezegend’ met fysieke en mentale (on)mogelijkheden weet ik inmiddels niet beter en functioneer ik op wilskracht omdat mijn devies is: ik vind mijn weg of ik maak ‘m.

Met een manisch depressief hoofd is het niet eenvoudig de gestelde vragen te beantwoorden zonder de indruk te wekken dat ik het leven te zwaar vind. Dát vind ik evengoed wel maar ik weet ook dat ik aan dat gevoel geen erkenning moet geven om te voorkomen dat het de overhand krijgt.

#IBZD – (Ik Blog de Zomer Door) *1*

Via Jokezelf ontdekte ik een ‘nieuwe’ schrijfuitdaging. De initiator is KARIN En schrijfuitdagingen zijn er niet zo veel, hartstikke leuk dus!

Ik Blog De Zomer Door is 01 juli 2015 officieel begonnen!
Hoe gaat het in z’n werk?
Je kijkt elke week HIER voor een nieuwe zomerse blogopdracht.
Je schrijft je blog, publiceert het en deelt het met een link in de reactiebox op de blog zodat iedereen kan lezen en kan reageren.
De hashtag voor deze blogmaand is #IBZD
Retweet via Twitter etc, en deel je blogs met anderen met deze hashtag zodat je makkelijker vindbaar bent. Je doet mee omdat je graag in de zomermaanden wilt bloggen en het fijn vindt (nog meer) inspiratie op te doen. De blogopdrachten zijn breed inzetbaar; voor zowel persoonlijk als zakelijk gebruik. Sta open voor het creatief schrijven en schrijf je mooiste, interessantste en bijzonderste blogs in de maand van:
Ik Blog De Zomer Door!

De eerste blogopdracht:
Je bent op een onbewoond eiland beland (Beschrijf dit) en hebt maar vijf items meegenomen. Welke items zijn dat? Vervolgens schrijf je een brief aan een geliefd persoon waar je bent en wat je mist maar misschien heb je daar alles wat je hartje begeert?

Liefste V.

Wát ben ik jou onbeschrijflijk dankbaar voor het cadeau dat je me schonk. Mijn grootste wens sinds jaar en dag heb jij gekend en nu ook vervuld. Zopas namen wij hoog in de lucht afscheid van elkaar terwijl ik met een parachute op mijn rug in de deuropening van jouw vliegtuigje stond. Zonder verdere pakkelarie sprong ik de diepte tegemoet en landde even later zonder enige probleem op mijn voeten in het rulle zand. De zee is zo helder, ik zie de meest prachtige dieren voorbij komen, ik loop een paar meter het water in en des te verder ik loop des te meer kleuren zie ik, wat een schitterend zicht, al dat leeft daar. Ik stel me voor dat het nog verder en ook dieper nog mooier moet zijn.

Jeetje wat is het hier stil, wat heerlijk! Ondanks dat ik weet dat ik niemand bij me wil hebben gun ik jou het gevoel dat ik nu heb, nou ja, niets is onmogelijk dus wie weet ervaar jij dit ooit ook. Enkele tientallen meters vanaf het strand begint de begroeiing en zie ik talrijke bomen en struiken die overhangen van hun overdaad aan reeds rijpe maar ook nog rijpende vruchten, verhongeren en ver-dorsten zal ik hier dus niet.

Van de parachute maak ik een overkapping waaronder ik kan schuilen, mocht het weer omslaan. Ik leg mijn schrift met potloden en gum op een veilige plek en ga het eiland verkennen. Het is zoals jij mij beloofde, compleet verlaten. Ik ga me hier prima vermaken en helemaal tot rust komen. Het ruisen van de golven, het geritsel van de bladeren van alle bomen en struiken zullen de enige geluiden zijn die ik de komende twee weken zal horen, totdat ik het motorgeronk van een bootje zal horen en dan weet dat jij in aantocht bent om mij op te halen. Hoe die twee weken zullen verlopen weet ik op dit moment nog niet, of ik iets of iemand zal missen evenmin. NU is het even mijn tijd en ligt mijn focus puur en alleen op mij en wát ik nodig heb. Weg van alles, weg van plichten en moeten gehoorzamen aan de ene na de andere nog absurdere regel van wie dan ook in mijn omgeving, die voor mij willen bepalen wat ik moet doen, moet laten, mag voelen of juist niet. (On-)gewoon met mezelf en alleen dat doen wat IK wil, wanneer IK het wil en hoe IK het wil. Twee weken, 14 dagen, 336 uren, 20160 minuten, give or take a few, afhankelijk van jouw arriveermoment, geheel en alleen mijn tijd. Te kort? Te lang? Geen idee op dit moment, time will tell.

In mijn provisorische schuilplaats kleed ik mij uit en maak in een schaduwrijke plek in het zand een soort van kuil waarin ik heerlijk ga liggen. Het licht hier, hoe prachtig ook, is toch wel erg fel dus blij dat ik ‘m meegenomen had, zet ik mijn zonnebril op. Geluiden vervagen, de moeheid die mijn ziel en elke vezel van mijn lichaam al zo lang teistert nemen de overhand en zo doezel ik weg in de gelukzalige realisatie dat niets of niemand mij kan storen omdat ik niets bij me heb waarlangs iemand bij mij kan binnenkomen. Rust is wat ik wilde en rust is wat ik nu heb, al had ik natuurlijk wel graag mijn dieren bij me gehad maar ja dat ging niet helaas, die zijn nu bij een heel fijne oppas waar ze het ongetwijfeld fantastisch naar hun zin zullen hebben.

Tot over twee weken lieve V, vergeef me alvast dat ik niet op de uitkijk zal staan als jij me komt halen want ik heb niets bij me dat me een tijd of datum toont dus ik zal het pas weten als ik een geluid hoor dat hier niet thuishoort. Tenzij het gemis natuurlijk te groot wordt en ik alvast op de afgesproken plek zal gaan staan om jou op te wachten, lijdzaam toeziend hoe de secondes als eeuwigheden aan mij voorbij zullen kruipen. Zorg je alsjeblieft goed voor jezelf de komende tijd nu ik dat even niet kan?