Vertroebeld


Langs d’ogen trekkende beelden,
het zicht meer en meer vertroebeld.
In de  brij der veroordeelden
met uitzichtloosheid bezoedeld.

Toenemend zo onherkenbaar
en met ‘ja-s’ en ‘nee-s’ overstroomd.
Veel te veel is onuitwisbaar
wat verwerking blijvend dwarsboomt.

Gaandeweg in ’t vervagend licht,
wordt ’t al in nevelen gehuld.
Vertroebeld terug- & vooruit zicht
Rotsvast vertrouwen vraag geduld.

Ja maar… wat als het lukt?


“Het kan niet fout aflopen, hooguit anders dan verwacht”
“Geloof niet zo maar wat je denkt”
“Als de moed je in de schoenen zakt, ga dan eens op je kop staan”
“Een chagrijnige kop is omgekeerd een glimlach”
“Als ongeluk in een klein hoekje zit, zit geluk dus in de rest”

Zomaar een willekeurige greep uit de, inmiddels ontelbaar, vele spreuken en uitspraken in de categorie ‘omdenken”.

Vanuit een levensbehoefte, mede gestuurd en geduwd door mensen uit mijn nauwste kring, gooide ik vorig jaar om deze tijd het roer om, om inderdaad, en niet zo’n klein beetje ook. En wat is er veel veranderd sindsdien. Terugkijkend best wel bizar dat zoveel mogelijk bleek dat ik al sinds jaar en dag voor onmogelijk hield.
Was ik star? JA!
Was ik koppig? JA!
Waren dat dan mijn drijfveren? NEE!
Die waren, verholen woede, onderdrukte frustratie, oververmoeidheid, moedeloosheid, wanhoop, ontevredenheid, ongezondheid, lusteloosheid en welke termen ook nog maar meer. Wat stuurde me dan? Wat leidde me dan? Aan de ene kant de wilskracht omdat ik ergens, deep down, weigerde op te geven. Aan de andere kant werd mijn leven geregeerd door angst, de allesoverheersende versie ervan.  Op de meer dappere momenten wist ik die angst wel enigszins het hoofd te bieden maar er waren zo ontzettend veel dingen die ik op voorhand al afwees, no way, geen haar op mijn hoofd die daarover prakkiseert etc etc etc.  De weinige procentjes die ik nog onder controle had besteedde ik aan de dingen die ik per sé wilde. weliswaar altijd in gezelschap van mensen die mijn vertrouwen bewezen hadden te verdienen.

“Je bent écht je roeping misgelopen” zei de psych, “je bent actrice pur sang”… ‘ehhh righttttt nottttt’ stamelde ik terug maar hij had gelijk natuurlijk, moest ik veel later in ons traject toegeven. Mijn voordeel was (is) dat ik groot ben (en fors was) van postuur, Groningse afkomst dus kort door de bocht, des te onzekerder des te sterker verbaal ik uit de hoek kom en men mij maar zeer zelden onder de tafel kan lullen, ik heb altijd wel een weerwoord. Dus de angst die me regeerde zag men niet, de onzekerheid natuurlijk al helemaal niet. Men zag een haaibaai. Nou ja ‘men’ ? Niet iedereen natuurlijk, er was zo her en der een enkeling die de onverschrokken moed had te trachten door mijn muren heen te prikken en verrek nog aan toe zeg, dat lukte sommigen ook nog.

Op de vraag of ik mijn leven over wil doen… of de vraag of ik terug wil in de tijd… of de vraag of ik jonger zou willen zijn… is mijn antwoord dus ook een heel stellig en onveranderbaar NEE!!! Alsjeblieft niet zeg, bewaar me. Of ik moeite heb met het ouder worden? De zwaartekracht? Het niet meer kunnen van een aantal dingen, zoals bijv. zwanger worden ofzo…. Nee dus!! Moet daarbij wel aantekenen dat ik soms wel denk: “jeetje wat vliegt de tijd, ik ben al over de helft van mijn leven, ik moet me nu toch echt gaan inzetten om van elke dag het allerbeste te maken want nog even en dan is het over uit en voorbij en blaast een zeker pijpje mijn laatste “adem” naar boven terwijl er misschien was asdeeltjes rond gaan dwarrelen…

Nou hoorde ik gisterenavond op de tv een uitspraak die, kennelijk, sinds kort in de usa populair aan het worden is. Ik excuseer me al op voorhand voor de term… want ik vind het een verschrikkelijke uitspraak!!!  “you ar an unfuckable woman”. De strekking van deze uitspraak is tweeërlei.  Enerzijds ben je met grijs haar en op een zekere leeftijd voor geen enkele man (of vrouw, afgezien van je seksuele geaardheid) meer interessant genoeg om versierd te worden, verliefd te worden, flirten en wat al niet meer. Anderzijds, zodra je als vrouw niet meer in staat bent kinderen te dragen en te baren ben je ook uitgerangeerd. Ik zat er met stijgende verbijstering naar te luisteren, mijn onderkaak zit na de operatie in februari 2008 te goed op zijn plaats maar anders was die echt wel uit mijn gezicht gevallen. Welke randdebiel verzint zo iets? Welke nog grotere randdebiel gooit dit de wereld in om nog maar te zwijgen van de nog veel grotere randdebielen die dit overnemen en verder verkondigen?

Omdenken dus maar … Dat er kennelijk mensen zijn die dit soort gedachten denken en er een positieve waarde aan koppelen zijn dus niet mijn mensen en die heb ik God Zij Dank om niet in mijn kring. Ik ben wie ik ben en met al mijn on-mogelijkheden, zowel de mentale als de fysieke, mag ik er gewoon zijn, hoef ik me niet te veranderen, hoef ik me niet te verontschuldigen voor mijn bestaan. “What you see is what you get” geldt inmiddels steeds meer voor mij, wil je me dan krijg je me, wil je me niet dan is dat jouw gemis, lekker puh!!

Natuurlijk ben ik nog wel eens angstig, natuurlijk ben ik nog wel eens onzeker, natuurlijk ben ik nog wel eens ontevreden, gefrustreerd, boos, wantrouwend en welke ongein ook nog maar meer maar heej ik ben een mens dus dat mag want negatieve emoties hebben evenveel bestaansrecht als de positieve. Ik hoef niet meer te geloven wat ik denk, ik hoef niet meer te vluchten, ik hoef me niet meer te laten leiden door angst, ik mag leven en dat doe ik dan ook PUNT!!!

“Maak van een ondanks een dankzij”
“Maak van een probleem een uitdaging”
“Maak van een mug een vlinder”
“Maak van een fout een goed”
“Maak van piekeren fantaseren”

Donderdag zat ik in een dip, niet op de bodem maar toch wel redelijk diep. De tranen bleven maar komen en wist ik waarom? NEUH! In eerste instantie liet ik me verleiden tot mijn oorspronkelijk (fout) gedrag. 2 gesprekken met heel lieve vriendinnen zorgden voor lucht en licht. Vrijdag kon ik al weer luchtiger ademhalen en zou zaterdag nog beter gegaan zijn als de voorzienigheid niet had besloten me op een migraine te trakteren. Zondag was er de zon, letterlijk via weeronline, dus hup toog Kootje naar de dierentuin. Op zondag? Jawel, tuulk, probleemloos, is immers niets om bang voor te zijn, voor te vluchten? Ben je gek? Mens ga leven! Fysiek tot op het bot koud kwam ik thuis maar mentaal straalde ik als een kacheltje. HEERLIJK.

Kortom….. vallen en opstaan, beiden zijn deel van het leven. Goede en minder-goede momenten, horen er allebei bij. Niks mis mee.  Mijn rugzak is aan mij vergroeid, zit van alles aan rottigheid in maar God Zij Dank wordt hij van bovenaf meer en meer gevuld met mooie dingen. Dingen die gewoonweg mooi zijn en dingen die dat niet zijn maar die ik accepteer als ‘ze horen erbij’. Ik ben de optelsom van mijn verleden en mijn heden.

Geef mij

Helaas kan ik jouw last niet dragen.
Al voel jij je nog zo verslagen,
ik sta naast je, daarin zal ik nooit versagen.

Leg jouw handen maar in de mijne neer,
want al doet alles nog zo zeer,
jij bent welkom, keer op keer, telkens weer.

Welke traan jij ook huilt.
Waar allesoverheersende angst uitpuilt.
Wees maar diegene die bij mij schuilt.

In liefde en vertrouwen
mijn handen voor jou, open gevouwen.
Samen aan moed en kracht bouwen.

Waarheen


Jij… ging zomaar heen.
heel even maar hadden we elkaar te leen
want jij… jij ging zomaar heen.

Elkaar te leen, slechts heel even maar
jouw vertrek valt me nog steeds zwaar.
Dagelijks daarom mijn begroetingsgebaar

Jouw vertrek, in aantocht maar toch te snel
je wordt bijzonder gemist, besef jij dat wel?
Jij kon niet meer anders, onmogelijk was de uitstel.

Onmogelijk was die ene andere keus
al was die nog zo ambitieus.
De overmacht bleek scrupuleus.

In onmacht hier beneden naar jou daarboven
In een weerzien blijf ik steevast geloven,
want de herinneringen zullen nimmer doven.

Herinneringen, de waakvlam die blijft branden
zorgen dat jij telkens in mijn gedachten blijft landen
Ondanks afscheid, ononderbroken blijven onze banden.

Contrast


IJs
en water
staan stromend stil
terwijl het leven voorbij raast.

IJs
en water
staan stromend stil.
Vrijheid, die ongehinderd voortraast.
Verwondering verstijft bij ’t aanschouwen van
hoe Koning Winter zijn krachten tentoonspreidt.
Ademslierten zweven in milde windvlagen wiegend weg,
geleidelijk aan vervagend en zich oplossend in onzichtbaarheid.
Tijdelijke stilstand om te verwerken van wat wordt waargenomen,
Moeder Natuur vestigt taferelen overweldigend vast in de herinneringen,
constant vergezeld van besef van mogelijke verrassingen bij elke volgende stap.

O ~ T ~ B

Oftewel…. Onveranderbaar ~ Toepasbaar ~ Beïnvloedbaar


Zonsopkomst en zonsondergang,
een zich dagelijks herhalend ritueel.
Altijd nieuw, telkens weer.
Elke keer hetzelfde en óók anders.

Het verleden; onveranderbaar
Het heden: toepasbaar
De toekomst: beïnvloedbaar

Bontgekleurde levensgang.
Elke stap is deel van het geheel.
Vooruit en accepteer,
koester ’s levens waterlanders.

Het verleden; onveranderbaar
Het heden: toepasbaar
De toekomst: beïnvloedbaar