Het mág best hoor…

… U betaalt er voor, al jaren, toch?

Mijn maandagmeneer is inmiddels bijna 4 weken mijn elke-dag-dubbel-meneer en geheel onkarakteristiek ‘klaagt’ hij over pijn. Zaterdag was het extra erg. “Zullen we de dokter even bellen?” stelde ik voor… Alsof hij door een wesp gestoken was keek hij mij verschrikt aan: ‘in het weekenddd? Nee hoor, natuurlijk niet, zó erg is het niet hoor’ in een poging mij gerust te stellen, wat niet lukte natuurlijk, ik kijk verder dan mijn neus lang is. Maarrrr… hij is niet mijn vader en bovendien wil ik hem niet tot iets dwingen dat hij absoluut niet wil… dus zei ik hem dat ik dat oké vond onder de voorwaarde dat als het erger zou worden we wel zouden bellen, én dat als het maandag nog net zo erg was we alsnog zouden bellen. Hij had wel door dat hij daarmee akkoord moest gaan, mijn ogen kunnen best iets afdwingen *glimlach*.

Lees verder

Nou ja!!!

In een grijs verleden heb ik jaar in jaar uit een Peugeot gereden. Daar kwam op zeker moment verandering in en het ging van een Opel naar een Hyundai. Ik ben nooit een autofreak geweest, mijn eisen waren simpel: comfortabel van a naar b. Mijn rug is altijd de graadmeter geweest. De andere merken, hoe fijn ook, zorgden er voor dat ik een wens bleef koesteren om ooit weer een Peugeot te bezitten, eentje die zeker qua hoogte en comfort bj mij zou passen.

“Onze” garage is er eentje met 2 mooie mannen die al meermalen bewezen hebben ons vertrouwen waard te zijn. Inmiddels is manlief niet de enige binnen ons gezin klant maar zijn we dat allevier. *glimlach*. “Wat goud is moj goud loatn”.
Enige tijd terug was ik eens met manlief mee voor een bakkie en een babbel daar, doet manlief met enige regelmaat, vindt hij gezellig. Bleek dat hij al uitvoerig over mij had gekletst met de heren en 1 van beiden grijnsde me toe en zei: “binnenkort bel ik jouw Joop en dan moet jij even langskomen….” Meer mocht ik niet weten… ehhhh, ben een vrouw…. maar nee de heren waren onverbiddellijk. Gisteren kwam dat betreffende telefoontje maar ja ik was over de grens.
Dus vanochtend wij naar Haidr en Mohammed…staat daar dit:

Na een bakkie heerlijke koffie en een wat uitgebreidere-dan-normaal-babbel… lopen wij enige tijd later terug naar MIJN rode duivel… nog wel… over een paar dagen is die niet meer de mijne maar ben ik een supergelukkige en apetrotste eigenaresse van een Groene Peugeot 1007 diesel, maak imers kilometers genoeg. Leuke bijkomstigheid? KIjk eens naar het kenteken?  (19-)-83 zijn wij (ge-)-TR-(ouwd), ik ben vrouw T-(-o) F-(-emale), moest zo zijn zeker? *glimlach*.

Krijg nou tietuh

… is een uitspraak die uit mijn mond komt als er iets gebeurt dat totaal niet in de lijn der verwachting ligt… (weliswaar in het Gronings en spreek ik niet uit in gezelschap van anderen, wel thuis…) waarop manlief dan antwoordt: “Heb je toch al?” (waarna ik vaak ff mijn blik naar beneden richt, in mijn shirt / bloes etc kijk en zeg: “verrek ja, goh, wist ik nog niet” of een soortgelijk domme uitspraak. Altijd garant voor een schaterlach.

Soms gebeuren er dingen waarbij ik mijn mond moet dichtduwen nadat ie van verbazing dus was open gevallen… Nou is één van mijn lijfspreuken “nihil fit sine causa” zoals ook mijn kopfoto altijd weergeeft want ik ben er al jaren van overtuigd dat alles dat gebeurt een reden heeft. Daarbij zeg ik dan met enige regelmaat ook dat de reden niet altijd bekend is maar dat dat ook een reden heeft… Ik geloof niet in toeval, zelfs niet als een gebeurtenis zo willekeurig lijkt dat er geen logische reden te verzinnen valt.

Vandaag, donderdag, zo maar een dag in zo maar een week… Niets bijzonders op zich toch? Nouhou, toch wel.
Manlief en ik houden van crimi’s, dat heb ik al wel eens benoemd. Manliefs lievelingscrimi’s zijn de Duitse, waaronder oa Tatort en Mord mit Aussicht. Wat ons vaak opvalt is dat je in de duitse crimi’s mensen in diverse rollen ziet terugkeren. Zo zijn ze bijv. in de ene serie een commissaris en in de andere crimi een crimineel of andere rol=invuller. Manlief is nogal fan van Caroline Peters die de hoofdcommissaris speelt in Mord mit Aussicht (een crimi met een komische noot). Hij zegt dan wel eens: ze is veel te mager maar verder…. poeh poeh.. *glimlach* Toen we zopas een crimi zaten te kijken kwamen we een bekend gezicht tegen, hij wist acuut te benoemen in welke rol hij die acteur elders kende waarna hij zegt dat we velen terug zien maar nog nooit Caroline ergens anders in hebben zien spelen. De crimi is afgelopen en via de afstandsbediening zet ik een andere crimi, die ik vannacht had opgenomen, aan. Goed en wel op gang hoor ik een bekende stem, ik kijk op en zeg: “Nou je wordt op je wenken bediend hè?” want wie kwam 2 seconden later in beeld? Juist ja, Caroline.

Na het eten rol ik me weer in elkaar op de bank en pak het boek waarin ik bezig ben. Sinds een paar weken kan ik weer lezen, ben dus weer bezig met het verslinden van boeken, heerlijk! Eergisteren leende ik het boek van Dan Brown met de titel “De Davinci Code”. Manlief zapt wat rond en blijft hangen op een bepaald kanaal (geen idee welke). Een paar seconden later hoor ik die boektitel uitgesproken worden, wat blijkt? De verfilming van dat boek wordt as. maandag uitgezonden.

Een dag met een paar toevalligheden…hmmm wat is de boodschap? Geen idee. Even later bedenk ik me dat ik een zeker iemand nog een berichtje moet sturen, dat had ik beloofd, was echter de tijd uit het oog verloren. Dezelfde seconde dat ik mijn telefoon opraap begint hij te trillen en hoor ik Smaug (uit The Hobbit) brullen… het geluid van whatsapp. Ik open het en zie een bericht van degene die ik dus een bericht wilde sturen…

Tja… 3x is scheepsrecht of zo iets?

Nou ja terwijl manlief verder geniet van 1 van zijn idolen geniet ik verder van mijn boek… nou ja, zo meteen weer dan als ik dit bericht klaar en gepubliceerd heb. Me onderwijl al verheugend op de film van maandagavond en nu ook vastbesloten het boek uit te hebben voor het zover is.

Niet geschoten?

Altijd mis!

Onder het mom van bovenstaande spreuk… een blogpost nav een idee dat zopas plots in mijn hoofd omhoog kwam….

Ik schreef gisteren over de Midnight-Walk van Assen, de 9e editie… lees HIER

In en rondom de stad zijn diverse hotels als ook B&B’s, maar ook campings te vinden. Ons huis is niet zo heel erg groot maar onder het mom van een 2e spreekwoord ‘er gaan veel makke schapen in 1 hok’ kunnen er her en der diverse matrassen neergelegd worden, mits je er uiteraard niets op tegen hebt dat er een hond of een kat (of beiden *grinnik*) tegen je aan komt liggen of met je komt knuffelen… Ook staat er in onze tuin een grote partytent die volledig gesloten kan worden. Als het weer het toelaat kunnen we daar dus ook matrassen in kwijt.

Mijn idee? Ohja, ik ben al weer een paar stappen verder… loop al weer op de zaken vooruit *grijns*

Wat mij dus zopas in de gedachten kwam was dat ik wel heel erg leuk zouden om een bloggers-wandelgroep samen te stellen die de Midnight-Walk met Daphne en mij wil gaan lopen. De wandeling start rond 21.15 op vrijdagavond 8 september en meestal zijn we zo rond 23.15 weer bij het startpunt. De wandeling is ook altijd voor een goed doel, dit jaar is dat Het Taalhuis Drenthe dat de laaggeletterdheid wil gaan aanpakken. Het inschrijfgeld kost 10 euro per persoon.

Een soort van alternatieve weblog-meeting als het ware. Dat lijkt me waanzinnig leuk en super gezellig.

Ja, ik realiseer me heel goed dat met deze alternatieve weblog-meeting meer kosten gepaard gaan dan bij een normale weblog-meeting dus ik heb er alle begrip voor als je het idee wel leuk vindt maar toch ‘nee’ zegt maar onder het mom van ‘niet geschoten is altijd mis’ gooi ik toch maar even een balletje op in blogland. De kosten die gepaard gaat met eten en drinken hoeven jullie niet mee te rekenen, daar zorg ik dan wel voor.

Afgezien van het feit dat we dan met zijn allen voor meer geld in het laatje van Het Taalhuis zorgen, zou ik het natuurlijk helemaal geweldig vinden om jullie te mogen laten zien waar en hoe wij wonen.

Kortom…. ik nodig jullie bij deze van ♥-e uit !!!

Zorgenkindje

Mijn maandagmeneer is voor een tijdje weer even mijn ‘elke-dag-meneer’… Vorige week maandag was er niets aan de hand en genoot hij volop van ons uitje naar Artis, waar Daphne en ik hem mee naar toe  hadden genomen. Hij was er 80+ jaren niet geweest en wilde zo graag eens zien hoe het er nu uit ziet.  Wat hadden we een pret, mede veroorzaakt door de klapband van de rolstoel waarin ik  hem met enige dwang geplaatst had omdat ik niet langer kan/wil aanzien hoe hij zichzelf afbeult achter een rollator.

Met zijn nog enig levende zoon die elke vrije seconde op Ameland bij zijn lief is komen al een aantal jaren veel taken voor mijn rekening. Begrijp me niet verkeerd, die taken zijn me niet opgelegd maar heb ik heel bewust op me genomen want ik woon nou eenmaal ‘om de hoek’ en kan er veel sneller zijn dan zoon. Daarbij zijn we dol op elkaar dus doe ik het ook met alle liefde die in mij is, mede gevoed door de liefde, en mijn belofte op haar sterfbed, voor zijn vrouw die in 2011 overleed, mij achterlatend met de woorden: “Je laat Klaas niet in de steek hè als ik er zo meteen niet meer ben?”.

Afgelopen vrijdag werd hij niet goed, bleef maar overgeven en meer. Het liep er aan alle kanten sneller uit dan dat ik er iets in kon krijgen.  Zoon en lief losten mij af en ik hen, zodat mijn maandagmeneer niet al te veel alleen zou zijn. Nou wil het geval dat zoon en lief as woensdag op het vliegtuig stappen naar Canada waar 1 van de kleinzoons woont. Na het bezoek aan zoon gaan zij dan nog een paar weken met een camper door Canada trekken.
We hadden het de afgelopen dagen natuurlijk veelvuldig over die reis… en zo ook vanochtend, waarop ik voorstelde de huisarts toch maar even te laten komen zodat zij met een iets geruster gevoel toch op vakantie zouden kunnen. Zo gezegd zo gedaan en nog geen half uur na ons telefoontje kwam de inval-huisarts binnenvallen, de eigen huisarts ging per vandaag op vakantie en zij nam zijn praktijk waar. Ze vertelde al dat ze gelijk was gekomen omdat hij ‘nooit’ wat had gehad dus als er dan gebeld werd moest het wel dringend zijn. (Zeer attent van zo’n huisartsenpraktijk!!)  Ze onderzocht hem uitgebreid en kon zoon met lief, en mij, relatief geruststellen. Het heeft er alle schijn van dat hij een virus heeft opgelopen die ontaardde in een soort van griep-aanval. Ze drukte hem, mij vooral, op het hart vooral gelijk weer te bellen als er iets veranderde en natuurlijk helemaal als er iets verslechterde.

Zoon en lief vertrokken weer nadat wij onderling nog enkele afspraken maakten en gaan zich nu voorbereiden op hun vlucht van as. woensdag. Gelukkig heb ik hun volste vertrouwen en weten ze ‘Pa’ voor de komende weken in goede handen achtergelaten.  Eind september hoopt de oude baas 92 te worden, dat hopen we natuurlijk allemaal en met zijn ijzeren gestel hoeft het je ook niet te verbazen dat hij rondom die dag weer ergens het stralend middelpunt van een groot feest is maar aan de andere kant beseffen we natuurlijk ook  dat hij op zijn hoge leeftijd wel degelijk een mens van de dag is en er zo maar iets kan gebeuren waarop het in een flits van een seconde ineens heel anders kan zijn. Uiteraard duwen we het laatste naar de achtergrond van onze gedachten en hopen we hem nog heel lang in ons midden te mogen hebben!!

Gezonde spanning

Stijging:


Rond de jaarwisseling werd bekend dat de eigenaresse van ABC-Wednesday , Mrs. Nesbitt, niet van plan was deze goed lopende foto-uitdaging voort te zetten. Zij was al enkele jaren minder actief in deze uitdaging en haar taken waren al overgenomen door Roger (een Amerikaan) en Leslie (een Canadese) omdat men het zonde vond dat de uitdaging zou stoppen. Nadat ook deze 2 mensen een tijdlang aan het roer hadden gestaan vonden zij het eigenlijk ook wel welletjes worden en aldus besloot men de uitdaging dan toch maar te stoppen tenzij iemand gevonden zou worden die bereid was het over te nemen.
Ik werd vervolgens gevraagd of ik dat zag zitten omdat al wel duidelijk was dat ik van uitdagingen hou. Ik heb bedenktijd gevraagd want zo’n uitdaging is best veel werk en aangezien ik niet het type ben die iets half half doet maar of helemaal zo goed mogelijk of helemaal niet en er andere bezwaren van mijn kant waren, waaronder de blogprovider waarbij die uitdaging loopt. Na enige tijd besloot ik dat ik het wel zou willen doen onder de voorwaarde dat ik de blog dan mocht verhuizen naar wordpress. Toen dat geen probleem bleek te zijn ben ik aan de slag gegaan en reageerden veel van de deelnemers enthousiast, blij dat het toch niet zou stoppen.
De start van ronde 21 is op 12 juli, de in 1e instantie laatste ronde zou afgemaakt worden. Zo gezegd zo gedaan, de letter Z was vandaag aan de beurt en daarna is het bij blogspot over en uit wat deze uitdaging betreft. Enkele leden van het team gaven aan te willen blijven dus daar ben ik blij mee want dat betekent dat ik niet alles alleen hoef te doen. Enkele deelnemers boden aan teamlid te willen worden en ook dat aanvaardde ik uiteraard dankbaar. Alles is klaar, een nieuwe blog is gemaakt, een bijbehorende facebookpagina maakte ik gisteren aan en over enkele dagen gaan we dus los met ronde 21…
De spanning stijgt dus wel want ja, ik weet natuurlijk niet wie van de reguliere deelnemers, waarvan sommigen er al vanaf het allereerste begin ruim 10 jaar geleden, bij zijn ‘gewoon’ blijven komen en deelnemen. Dat is niet te voorspellen, moet ik maar ‘gewoon’ afwachten.
Het nieuwe thuis van ABC-Wednesday staat nu in een wordpress-stad in Nederland *glimlach*, om de hoek als het ware, kijk maar eens op https://abcwednesday.com/ en als je een kijkje wilt neme op de facebookpagina kijk dan eens op https://www.facebook.com/abcwednesday21
De nieuwe blog is er klaar voor, e-mailadressen zijn aangemaakt, gebruikers zijn aangemaakt en toegevoegd dus alles is er klaar voor…

 

Daling:


Van een geheel andere orde maar wel met betrekking to ‘spanning’ kan ik zeer verheugd melden dat veel spanning gaandeweg van mij afvalt.
Alweer een tijdje terug raakte ik in gesprek via Wordfeud met een lieve blogster. Zij adviseerde mij een vloeibaar extract van (medicinale) Wiet te gaan gebruiken. Gezien mijn relatief eenvoudige neiging naar verslaving moest ik hierover echt wel even een tijdje nadenken.
Het internet biedt veel informatie gelukkig en ook mensen om me heen hebben kennis waarvan ik dan gebruik kan maken.
Mijn angst om weer aan iets verslaafd te raken is best groot want het heeft me verdomde veel moeite gekost om van de medicatieverslaving af te komen. Uit alle informatie die ik vond en kreeg kon ik telkens weer concluderen dat er zo goed als geen verslavingsrisico aan die oliën zit en dus ging ik op pad. Een adres op internet waar ik het kon bestellen vond ik een te hoog prijskaartje hebben dus ging ik op zoek naar een goedkoper alternatief en die vond ik hier in de stad bij een reformwinkel.
Nou ben ik niet van het altijd gelijk enthousiaste en juichende soort dus voor ik van iets jubelend word moet er wel wat gebeuren *glimlach*.
Inmiddels ben ik ruim een maand verder en kan ik niet anders zeggen dan dat dat goedje toch echt wel helpt. De CBD-olie, want hierover gaat het, kent een lijst van ‘goede effecten’. Op papier ziet dat er natuurlijk zeer aantrekkelijk uit maar biedt geen garanties, ik moet het toch echt zelf ervaren. Diverse beschreven klachten waarbij het goed zou werken heb ik niet dus daarover kan ik geen oordeel vellen. Over de klachten die ik wel heb, die grotendeels psychosomatisch zijn, kan ik encyclopedieën vol kalken. De CBD-olie die ik nu enkele weken dagelijks neem; 1 druppel per dag onder de tong, vlak voor het naar bed gaan, heeft in ieder geval een goede invloed op mijn heksenketel.
Waarin tal van reguliere medicaties faalden, slaagt de CBD-olie wel, het slapen. Ik ben inmiddels ruim 54 en mijn slaappatroon is ‘al’ 35 jaar naar de gallemiezen, alles went nietwaar? De laatste weken nemen mijn slaapuren toe en niet zo’n klein beetje ook. Ik maak meerdere keren per week nachten van ‘klokje rond’ -slapen, wat een heerlijkheid. En moe dat ik ben!!! Niet te geloven, het is net alsof mijn lichaam een inhaalslag aan het maken is op gemiste slaap, maar toch is die vermoeidheid niet vervelend. Ik hoef beduidend minder mijn wilskracht in te zetten, kan meer en meer naar mijn lijf luisteren en gehoorzamen ook, wil ik slapen dan doe ik dat ook, punt.
Het ‘werk’ dat ik doe gaat me veel gemakkelijker af, ik heb meer energie dan voorheen. Dat is een pluspunt waar ik blij mee ben maar het grootste pluspunt is wel de rust in mijn hoofd. Ik ben veel meer ontspannen, wind me steeds minder snel op om iets dat mij irriteert en mijn angstproblematiek neemt ook af. De zorgen die ik heb, die me altijd ontzettend veel beïnvloedden en dus mijn acties bepaalden, kan ik nu makkelijker naast me neer leggen onder het mom van ‘het is zoals het is, er wakker van liggen verandert het niet…’.

Voor een mentaal gezond iemand is het wellicht heel moeilijk zich voor te stellen hoe het is om elke wakkere seconde in een staat van ‘vechten of vluchten’ te verkeren maar zij die het wel kennen zullen zich makkelijker kunnen voorstellen dat ik heel blij ben met de veranderingen en dat ik dus ook niet van plan ben met het gebruiken van die olie te stoppen.
Zonder dat ik verder iets van negatieve gevolgen ervaar door het gebruik van die olie blijf ik het wel verbijsterend vinden dat slechts één druppeltje per dag zoveel goeds kan veroorzaken.

Wie weet wordt ik toch nog ooit eens een stabiel persoon die 99% van elke dag een oprecht blij en happy mens is en het leven niet meer als een obstakel ervaart… of wil ik nu misschien toch nog teveel? Geen idee, ik ga het wel zien de komende tijd toch?! Met de winst die ik al boekte ben ik in ieder geval heel blij en dat is wat telt want ik leef niet meer gisteren noch morgen, ik leef nu en ook ik heb recht op het ‘fijne’ in het ‘nu’!

Mazzullll

Al vele jaren loop ik zo’n 2 a 3 keer tussen mei en september in Beeldentuin Gees. Op meerdere plaatsen rondom de vijvers in die beeldentuin staan Gunnera-Manicata planten. Elke keer weer sta ik er met moeilijk droog te houden lippen naar te kijken en denk ik iets in de trant van: “wil ik ook bij onze vijver…”. Dat dat tot op heden maar steeds niet ten uitvoer werd gebracht komt aan de ene kant door het formaat ervan en anderzijds door de prijskaartjes die aan die plant hangen, tenminste als je ze al ergens kunt kopen want een regulier tuincentrum heeft ze niet. De beeldentuin in Gees verkoopt dan heel af en toe wel stekken maar die waren me telkens veel te duur.

Daar gaat dan nu verandering in komen *glimlach*.
Zitten manlief en ik vanmiddag beiden op de bank, ik net thuis van vrijwilligerswerk en hij net uit bed na een nachtdienst en door veel overwerken 8 dagen werken, met zo’n ‘bleghhh’-gevoel.
“Zullen we ff?” is dan een vraag waarbij de ander gelijk weet waarop er gedoeld wordt. “FF” een tuincentrum door sjouwen betekent dat in ons geval. Ff andere zaken in het blikveld, ff andere geuren in de neus, ff andere geluiden in het oor, gewoon ff weg zonder dat we te-veel kilometers onder onze voeten moeten wegwerken. Manlief loopt nog steeds niet zo heel erg lekker na zijn knie-operaties en ik ben ‘gewoon’ te moe, zeker op donderdag, mijn inkakdag van de week.
Nou boffen we met 3 relatief grote tuincentra in de buurt, in een straal van zo’n 10 – 12 km. We kozen er eentje uit en even later zaten we dan in de auto. Eenmaal binnen bij de vijverafdeling viel mijn oog er gelijk op, kon een vreugde-jubel niet onderdrukken natuurlijk. Een, edoch ietwat weifelachtige, blik op het prijskaartje verdubbelde mijn vreugde-jubel…  en binnen 5 seconden stond de plant in het winkelwagentje. En nee die had ik niet gepakt omdat ik grote plannen had maar die pak ik altijd standaard omdat het erachter lopen mijn wandelgangen vergemakkelijkt.

Vandaag precies over een maand gaat man’s vakantie in, meer dan een hele maand vrij, hij kijkt er enorm naar uit, mede gezien het vele overwerken van de laatste tijd. Ik ook maar dan om andere redenen. Enerzijds natuurlijk wel omdat ik weet dat manlief ernaar uitkijkt maar anderzijds ook omdat ik weet dat hij dan onze tuin verder wil gaan verbouwen, gaandeweg de afgelopen tijd heeft hij al veel in de tuin gedaan maar er moet nog het eea gebeuren en daar heeft hij zijn vakantie deels aan bestemd. Als hij dan op 1 september weer aan het werk moet is ook dat traject eindelijk klaar. Heerlijk vooruitzicht toch?! Ik kan niet wachten… hij ook niet overigens, hij telt de dagen van zijn schiften nog te gaan al af… nog 18 dagen werken, 3 schiften dus, waartussen dus nog 9  + 4 halve vrije dagen als je de dag van vandaag meetelt.

Goed, nu ff heel blij met mijn aankoop die op moment van schrijven al bijna op zijn plek staat… minder groot dan op de foto natuurlijk maar heej, hij heeft het groeien toe toch?!

Transploft

Gisterenavond laat lukte het me een mooi deal te sluiten met een verkoper op Marktplaats. We spraken af dat ik er vandaag heen zou rijden om de koopwaar te komen bekijken en evt meenemen. Op zich prima, had de tijd wel immers?
En dus tufte ik aan het eind van de ochtend naar mijn geboortegrond. Van ene dorpje, streepje, gehuchtje, naar het volgende. Het eerste deel van de reis legde ik via de snelweg af maar eenmaal de stad voorbij verliet ik dat gekkenhuis. Ik rij veel liever binnendoor, ook al is dat om, ook al gaat dat langzamer dan op een snelweg in de brandende zon met normale en abnormale medeweggebruikers om mij heen.
Mijn lontje is kort, bijna tot op het randje afgebrand zou je kunnen zeggen, en nee niet omdat het niet goed met me gaat maar vanwege het weer, wil niemand tegen het zere been schoppen ofzo maar die hoge temperaturen mogen van mij acuut en definitief tot het verleden behoren.

Kom ik op het kruispuntje van 4 1-baanswegen, je moet dus deels in de berm als je een tegenligger treft, staat dit gevaarte voor me en acuut grinnik ik ’t uit. Zit ik op het randje van ontploffen te mopperen op de hitte terwijl het prachtig weer is, ik door schitterende omgeving rijd en mijn ogen heerlijk de kost kan en mag geven? Gekke tuttebel dus… Zo zie je maar dat je op de meest onverwachte momenten ff een seintje krijgt dat het allemaal zo erg niet is en er nog veel te lachen valt ook, als je het maar wilt zien… mijn kort lontje vermeed dat zien gelukkig niet *glimlach*

Eenmaal op plek van bestemming aangekomen, zo’n 45 km bij mij vandaan, werd ik hartelijk ontvangen en hoorde ik achter een deur een 4-voeter zeer protesterend blaffen. Ik handelde mijn zaken met de heer des huis af en terwijl ik me omdraaide om te vertrekken draaide een wit wervelwindje rondom mijn enkels, die wolken van witte haren rond stoof. De 4-voeter was dus wel zodanig nieuwsgierig geweest dat hij een alternatieve route had gevonden om toch te kunnen zien wie er aangebeld had.

Een kleine 3 kwartier later was ik weer thuis en terwijl mijn hoofd denderde van vermoeidheid en de warmte met name, schroefde ik de ene kap van de lamp af en de andere er weer op. De rest van de dag niks meer doen, puf is op. Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen.

Alweer korter

Nadat vorige week, best wel ongepland en dus ook onverwacht, mijn wensenlijstje al ingekort werd zoals ik HIERHIER beschreef, mag ik sinds eind van de middag weer iets afstrepen. De aankoop van de nieuwe bank zorgde ervoor dat mijn weerstand tegen de staan blijvende rode 2-zitter groter werd. In 1e instantie bedacht ik dat ik paarse plaids zou kopen om de rode bank in te wikkelen en als Noah er dan niet meer zou zijn een andere paarse bank erbij te gaan zoeken. Die paarse plaids bleken veel duurder dan ik ingeschat had en dus kwam ik op die schreden terug en besloot Marktplaats aan een nadere inspectie te onderwerpen. Nou had ik dat al veel vaker gedaan maar de paarse banken die ik vond waren of niet meer goed genoeg van kwaliteit of simpelweg niet mijn smaak. Deze keer had ik meer geluk, ik vond er gelijk 3 maar liefst binnen een straal van 25km. Moest immers wel vervoerd kunnen worden, wij hebben dan wel alle vier een auto maar geen van ons heeft een trekhaak. De enige van onze 4 auto’s die groot genoeg is om een bank te vervoeren is die van Daphne.

Nou is paars kennelijk a) niet zo’n heel favoriete kleur en b) een moeilijk definieerbare kleur want veelal zie ik mensen die blauw voor paars aanzien en nog vaker dat veel mensen het verschil niet kennen tussen paars en aubergine. De 3 aanbieders op Marktplaats kregen een mail van mij met het verzoek om enkele foto’s, genomen bij daglicht. 1 van de 3 reageerde en toevallig (toeval bestaat niet) was dat nou de de eigenaar van de bank die mijn 1e keus was.  We spraken af dat ik vandaag, eind van de middag, langs zou komen om te kijken en te beslissen. Zo togen manlief en ik dus halverwege de middag richting de stad, Groningen dus, en na amper zoeken waren we op plek van bestemming. Een woonboot, jawel! Manlief en ik glunderden van oor tot oor want het haalde herinneringen op aan onze verkeringstijd toen wij ook eens een woonboot bekeken om te kopen maar die koop niet door ging omdat de gemeente bezig was de grond te onteigenen ivm aanleg van snelweg en wij dus een hoop problemen verwachtten. Niet dat het ooit meer ter sprake is gekomen maar vanmiddag bleek wel dat we nog steeds allebei daarvan wel eens dromen.

Geruime tijd later, we kletsen natuurlijk behoorlijk over het wonen op een woonboot enzo… waren manlief en ik bezig de bank naar buiten en in de auto te krijgen. Gekkenwerk eigenlijk met deze temperaturen maar ja, wat mot dat mot, we hebben het overleefd. Weer een half uur later waren we thuis en kon ik mijn deel in het sleepwerk aan zoonlief overgeven terwijl ik de plek vrij- en schoonmaakte zodat de nieuwe bank gelijk op zijn plek geplaatst kon worden. Bizar, je ziet noch voelt dat het een 2e handse is en dat voor een prikkie. Ik had al besloten er absoluut niet veel geld in te steken omdat deze bank niet voor ons maar voor de honden zou zijn. Dat ik voor zo weinig geld zo’n mooie bank op de kop kon tikken kon ik natuurlijk niet bevroeden. Ben nu dus helemaal happy, super=super=blij met deze aanwinst en heb alle zweetdruppels en vele zuchten om hem hier te krijgen er ruimschoots voor over.

Jeetje… wie had dat gedacht? Dat ik nog dit jaar, deze maand zelfs, mijn wensenlijstje zo drastisch mocht inkorten, daar durfde ik niet eens van te dromen *glimlach*. Wat manlief er allemaal van vindt? Nou niets bijzonders eigenlijk, die is gewoon helemaal tevreden en blij als zijn vrouw dat is!

Nog maar 3 dingen op het lijstje en dan kan ik de lijst verscheuren….wat een feest!!!

Bezeten

Onder het mom van ‘Herinner je je deze nog?’ hoef ik jullie vast niet uit te leggen wat ik daarmee bedoel, of wel? Nou, vooruit, om hen die last hebben van opslagcapaciteit in hun kortetermijngeheugen dan even DIT geheugensteuntje…

Manlief, zoals altijd onverdroten laconiek, reageerde vrijdag amper toen ik hem het verhaal van de gemiste afslag deed. Anita, die hem toch onderhand ook al zo’n 20 jaar kent was evengoed nog verbaasd over zijn manier van reageren. Exact zoals ik het haar onderweg al voorspeld had overigens maar toch. Het enige dat hij zei, toen zij hem ernaar vroeg, was: “als zij denkt dat het moet dan is het goed”. Ik daarentegen was natuurlijk beduidend enthousiaster. Het wachten kon beginnen, 2,5 dag maar. Hoe vaak gebeurt het nou dat je zo kort moet wachten tot je nieuwe meubels geleverd krijgt? Hoogstzelden toch? Evengoed duurde het mij toch nog te lang (jajaja ik weet, ben een Jantje ongeduld).

Nadat ik vanochtend van werk thuis kwam was het even na elven. De bank zou tussen 13.00 en 14.30 geleverd worden. Ik werd gebeld door een bezorger met de bevestiging dat zij rond 14.30 hier zouden zijn, dat werd 14.44, waar een kniesoor op let, niet dan? *grinnik*.  Voordien natuurlijk plaats gemaakt en nog even gestofzuigd en gedweild. De bank staat en ik ben superblij. De bezorgers complimenteerden ons met de keuze omdat hij zo goed bij de rest van het interieur past, ook qua maat, alsof hij ervoor gemaakt is…  ja duhuh *grinnik*.


In 1e instantie wilde ik wachten tot vrijdag want een meer legitieme reden tot een ‘happy-blog’ kan ik me op dit moment niet voorstellen maar ja “Jantje geduld” door de bocht. Kortom, jullie mogen nu al, en niet pas vrijdag, ff een virtueel kijkje nemen. Wil je de titel van dit blog uit eigen mond kunnen zeggen, of misschien zelfs wel op je blog kunnen schrijven, weet je wat je doen mag *glimlach*.

Afslag gemist…Rekening gepresenteerd

Gisterenavond besloten Anita en ik vanochtend vroeg naar onze Oosterburen te gaan om daar onze voorraad- & vries- & koelkasten te gaan aanvullen, met name natuurlijk met MinusL-producten. Een poging tussen de druppels door te rijden mislukte en we kwamen dan ook dankzij mijn lekvrije rode duivel droog in het Duitse aan. De vaste adressen bezocht en verder geen poespas omdat ik momenteel niet zo mobiel ben als het opmijn onderdanen aankomt. Daarna de terugreis maar weer aanvaarden. Het weer was ondertussen danig slechter geworden en in Duitsland gebruikt men geen zoab dus moesten mijn ruitenwissers als bezetenen heen en weer wapperen om evengoed tot de conclusie te komen dat het onbegonnen werk was.

Geruime tijd later leek de omgeving veranderd te zijn, zou ik een afslag gemist hebben? Ik ken de route op mijn duimpje dus had mijn MiepMiep niet aan maar ik kon niet anders dan constateren dat ik inderdaad een afslag gemist had. Geen probleem, ik reed immers wel noorwest-waarts dus ik zou vast wel ergens een afslag tegen komen die ik wel kon nemen. Hoor ik op zeker moment een stem naast me (in dialect) zeggende: “Zeg ehh Ko??? Volgens mij hebben we een afslag gemist. Of ben ik nou gek?” waarom ik grinnikend antwoordde, ‘nee hoor niet gemist, express gedaan, ’t is immers prachtig weer voor een alternatieve route?’… zij grinnikte en gaf aan het niet met me eens te zijn maar voegde er wel aan toe: “Dan wil ik daar en daar koffie drinken”. Nou prima, zo gezegd zo gedaan, even later ter plekke de auto geparkeerd en het centrum in gelopen, waar het droog was en de zon zelfs scheen.

Zien we om de hoek een etalage met ontzettend leuke interieur verfraaiingen. Wij naar binnen uiteraard. Lopen we linea recta tegen een s.c.h.i.t.t.e.r.e.n.d.e. bank aan, een grijze. Ik even blij want aangezien hij niet paars was kon ik die verleiding prima weerstaban. Tot ik vanachter uit de winkel een stem hoorde reageren op Anita’s opmerking dat ze hem vast ook wel in het paars konden leveren… “Maar natuurlijk, ik heb zelfs deze bank, maar dan geen hoekbank maar een 4-zits, in de opslag staan….” ehhhhhh??? Met op mijn netvlies en in mijn herinnering de wijze waarop zowel manlief als ik toch wel moeite hebben met het gaan zitten en weer opstaan gezien onze fysieke problemen, stond ik dus wel open voor een gesprek. Lang verhaal kort, ik liep zonder koopplannen de winkel in en liep met een koopafspraak voor een paarse bank op perfecte hoogte en diepte voor manlief en mij de winkel weer uit. Wordt maandag ook al bezorgd ook. Dus nog minder dan 3 dagen en dan heb ik een nieuwe bank staan. Hoe raar iets kan lopen, was wel zoekende maar niet echt intensief omdat Bruin aan de magere kant is, dus echt niet met bank=koop-plannen de deur uit gegaan vanochtend. Sterker nog; als het goed weer was geweest had ik die afslag niet gemist en dus die bank nooit onder ogen gekregen. Het voelt alsof het allemaal zo moet zijn. Eenmaal weer thuis kon ik verhaal aan manlief doen, die reageerde zoals ik verwachtte, laconiek als altijd met een ‘oke’. Zolang ik maar blij met iets ben vindt hij alles goed, behalve als het om stofjes met een bloemetjespatroon gaat, nou hou ik daar zelf ook absoluut niet van dus dat komt goed uit. Anita merkte nog op, met een grijns van oor tot oor : “past perfect bij je nagellak” en aangezien die momenteel paars zijn klopt dat dus precies. *glimlach*

“ff boodschappen halen want dáár is het véél goedkoper…”
Voortaan maar geen afslag meer missen want daar komt heel gemakkelijk een beduidend hoger prijskaartje aan te hangen *grinnik*

Kunst of Gunst

“Verjaardag”… enkel- of meervoud aangezien manlief morgen jarig is en mijn schoonmeisje volgende maand… Verjaardagen roepen altijd herinneringen op, heel leuke maar ook minder leuke terwijl je toch wel vindt dat die laatste categorie eigenlijk nooit aan de orde zou mogen komen toch?

Nou zijn manlief noch ik van het feestganger-meel gebakken en feestjes, ongeacht wel soort ook, zijn aan ons niet besteed. We groeiden beiden op in een gezin waar weinig mocht en veel moest. Onze begintijd samen bestond dus ook uit veel van die verplichtingen. Toen ik op zeker moment besloot mijn titel eer aan te doen vond manlief dat een strak plan al zou hij nooit zelf daartoe het initiatief hebben genomen. Dat veroorzaakte ruzies, maar ja die waren er altijd al dus boeide me dat toen niet, ik hield voet bij stuk en heb daar tot op de dag van vandaag nooit spijt van gehad. Vanaf dat moment veranderden dus ook de ‘feestjes’ in ons huis rondom die dagen. De familie werd wel uitgenodigd maar men kreeg een tijdsbestek bij die uitnodiging, men kon zich daaraan houden of wegblijven. Een andere restrictie die ik ook uitdeelde was: ‘als jullie komen wordt er niet geouwehoerd, willen jullie dat wel, blijf dan vooral lekker thuis en doe het op je eigen tapijt…’ Ik was al dat geouwehoer van tig zogenaamde eerdere feestjes zo onbeschrijflijk zat dat ik niet wilde dat onze kinderen moesten leren dat een feestje zo niet leuk was.

In onze beider gezinnen was een kind aanwezig dat ongewenst was en dat ook op alle mogelijke manieren duidelijk te verstaan kreeg. Voeg in een ‘volwassen’ status zulke gezinnen samen en trammelant is verzekerd. Het onderwerp ‘opvoeden’ was altijd het hoofdonderwerp want wederzijdse (groot-)ouders waren het absoluut niet met elkaar eens over hoe het moest. Zowel mijn (de ongewenste) schoonzus als ik lieten ons het kaas niet van ons brood eten en wilden zelf wel bepalen hoe wij onze kinderen opvoedden. De, op dat moment nog, kinderloze broers/zussen hadden weer een andere mening dan wederzijds grootouders. Aangezien het toentertijd gebruikelijk was dat men ook de honden meenam naar verjaardagsfeestjes werden ook zij onderwerp van het gesprek want ook over het hoe je met je hond omgaat was een enorme discussiepunt vanwege de verschillende opvattingen. Kortom….alle reden dus voor mij om mijn kont tegen de krib te gooien met 100% manliefs instemming.

Inmiddels zijn we al weer vele jaren verder… niemand in dit gezin heeft het op feestjes, scheelt wel dat we daar gelijk over denken. Hoe we onze verjaardagen vieren is al vele jaren op dezelfde manier. Met een klein select groepje rondom mans verjaardag bb-knoeien en rondom de mijne met een fondue/gourmet of iets dergelijks. Heerlijk, dáár genieten we van. Prima gezelschap van geliefde en liefhebbende mensen die niet zeuren, niet veroordelen maar gewoon ronduit fijn gezelschap zijn.

Waar ik nou eigenlijk naar toe wil met dit verhaal…
“Men” zegt heel gemakkelijk: “je hebt eerder een kind dan de 100.000”
Ik hou het liever bij: “vader/moeder worden is een gunst, vader/moeder zijn is een kunst” . En dát kunstje, ook al wordt het al eeuwen door ik weet niet hoeveel mensen beoefend, is de moeilijkste van het leven van een ouder. Menigeen slaagt daar niet in, met alle gevolgen van dien. Mijn ouders niet, mijn schoonouders niet en helaas wij ook niet. In onze jonge jaren, toen de kinderwens hevig was, bespraken we al voordat er kinderen waren, dat we onze kinderen de vrijheid wilden bieden om zichzelf te ontwikkelen zoals ze wilden. Bij ons zouden er geen (nou ja bijna dan) verboden / geboden heersen.

Kinderen… ja die wilden we, graag zelfs, een heel elftal maar liefst, nou ja bijna dan maar toch minstens de helft. Dat je nog zoveel kunt wensen maar met betrekking tot dit deel van het leven echt geen mallemoer in te brengen hebt en maar moet afwachten of dat geluk je beschoren zal worden is gebleken. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, pilletje zus, pilletje zo, probeersel dit, probeersel dat. Drama in hoofdletters. Ik herinner me nog levendig, alsof het gisteren gebeurde ipv 35 jaar terug, dat een collega van manlief op een bedrijfsfeest (had ik al verteld dat ik een schurft heb aan feesten?) lallend en zwalkend op ons afstapte, zijn hand op mijn schouder legde (die ik er overigens direct weer af mepte) en zei: “Johan heeft van de week nachtdienst hè, ik kom wel ff langs want hij kan het kennelijk niet…” (moet ik nog toevoegen dat dat het laatste bedrijfsfeest was waarbij wij aanwezig waren?) Tal van soortgelijke opmerkingen kwamen ook uit de familiehoek en buurtgenoten. Wij zijn dus ook relatief snel verhuisd.

Over een tijdspanne van 8 jaar mocht ik 6x zwanger worden. 4 werden sterretjes en 2 mochten we in handen krijgen en pogen op te voeden tot mooie mensen. “Jullie hebben een koningswens vervuld gekregen” werd gezegd toen we met onze 2e vanuit het ziekenhuis naar huis mochten gaan. We hadden immers al een dochter en nu dus een zoon erbij. Cliché of niet… ons maakte het geslacht niets uit…zolang ze maar gezond waren. We wisten immers beiden hoe het voelt om niet het favoriete kind te zijn, deels vanwege je geslacht?!  We deden naar vermogen en toenmalige inzichten wat wij dachten dat goed was. Dat er nare, heel nare, dingen gebeuren waarover je geen controle hebt is zeker van invloed op hoe zich dat dan verder ontwikkelt. Achteraf kunnen we niet anders dan constateren dat we veel fout hebben gedaan. Bizarre bijkomstigheid is dan wel dat de geschiedenis zich herhaalt, ook zo’n cliché maar helaas eentje van het absoluut-niet-leuke-soort. Contact met manliefs familie stopte nadat we zijn vader de laatste eer hadden bewezen, omwille van hem hadden we vele jaren veel geslikt maar toen hij er niet meer was, was die koek echt op. Een jaar later was mijn koek met mijn familie óók op, niet te zuinig óók. De deur was al 2x eerder dichtgegaan maar omwille van druk van buitenaf had ik die telkens weer geopend, die 3e keer was definitief. Nooit spijt van gehad, behalve dan dat ik zo stom ben geweest om het tot 3x te laten komen, als ik het bij die ene 1e keer had gehouden was ons veel bagger bespaard gebleven.  Die bagger die de aanleiding vormde tot die 3e keer was ook de basis van de verwijdering van een lid van ons gezin en ons. Zo ik al zei: geschiedenis herhaalt zich. Niet dat een mens ooit die keuze zou moeten mogen maken, moest ik hem wel maken… Kiezen tussen: of aan iets kapot gaan of een deur dichtdoen om jezelf, én vooral de rest van je gezin,  voor die ondergang te behoeden. Ik hikte al een tijd tegen die keus aan, toen er zeker moment nog een druppel in die emmer viel was voor manlief de maat vol, hij deed wat ik niet kon, die deur dicht. En ja hallo, ik ben en blijf een mens, heb dus emoties, dus steekt het best wel eens als ik een moeder-dochter-koppel zie die samen op stap gaan en plezier maken. Niet dat het de bedoeling is dat mijn schoonmeisje haar plek inneemt noch dat zij een soort van surrogaat is maar ik ben wel heel blij met het feit dat zij en ik dol op elkaar zijn, dat maakt veel goed, verzacht veel verdriet en pijn.  Hetzelfde geldt voor de momenten waarop ik met blije, stralend trotse, opa’s en oma’s geconfronteerd word, ook dat steekt maar God Zij Dank krijgt het groene monster nooit macht over mij en kan ik oprecht blij zijn voor die mensen die wel hun rol als opa en oma mogen invullen, ik geniet met hen mee! Manlief heeft ook geen last van het groene monster gelukkig maar hij houdt zich wel verre van zulke gebeurtenissen want ook al uit hij zelden tekstueel iets, ik zie in zijn ogen de andere kant. Pijn en verdriet die ik niet in zijn ogen wil zien maar wel zie en niet kan oplossen. Als ik toch eens kon toveren, dan toverde ik de ellende weg en hem morgen het ultieme cadeau maar ja helaas wat niet gaat gaat niet en daarmee moet je ook genoegen nemen en dat kunnen we gelukkig wel zonder dat dat nog al te veel moeite kost.

Met onze jeugd nog steeds bij ons onderdak is het heel soms wel eens wat minder leuk, logisch met 4 volwassenen. Ook hier herhaalt de geschiedenis zich, immers die generatie na ons heeft, net als wij toentertijd met de generatie voor ons, andere ideeën over hoe iets al of niet moet. Er zijn, uiteraard en gelukkig ook maar, verschillen. Sinds ik geen inkomen meer heb is het financieel niet altijd even gemakkelijk. De vaste lasten alleen al en de boodschappen, dus soms wens ik wel eens dat ze snel een eigen stek gaan vinden en innemen zodat wij het op dat vlak wat makkelijker krijgen maar anderzijds vind ik het ook nog steeds erg fijn ze hier te hebben. Ze doen nl wel veel voor me zowel actief als passief, het aanwezig zijn is een hele geruststelling als ik weer eens in een paniekaanval schiet en het alleen zijn echt ‘even’ niet kan behappen.  De spreuk ‘alles heeft zijn voors en tegens’ gaat gewoon op, zoals het hoort.

De levensschool deelt moeilijke lessen uit… die lessen succesvol doorlopen / afsluiten is een kunst in hoofdletters net zoals het krijgen van kinderen een gunst in hoofdletters is. Kunst en gunst komen samen als het je lukt onderling een goede band te hebben en te behouden. Binnen ons groepje lukt dat prima, ben ik heel blij mee, helaas is dat mij binnen het complete gezin niet gelukt maar ben ik nu wel gelukkig met de samenstelling van het gezin zoals het er nu staat.

Morgen dus lekker met ons eigen cluppie een klein feestje vieren, op de manier zoals wij vinden dat het hoort. Omringd zijn met geliefde en liefhebbende mensen. Alles mogen en niets moeten. Mogen zijn wie je bent, hoe je bent. Niet hoeven voldoen aan verwachtingspatronen die je onmogelijk kunt (wilt) vervullen. Kwaliteit boven kwantiteit!  Ondanks alle nare herinneringen ben ik me bewust van mijn rijkdom en daar geniet ik dan ook heel intens van.  Alles is in huis… nu alleen nog hopen dat de weergoden meespelen!