Twente-Groningen-Drenthe

Corry is even op haar geboortegrond… ergens in het mooie Twente.. Ik  vertoef met enige regelmaat rijdend over wegen door mijn geboortegrond. Samen wonen we in Drenthe maar de wijze waarop we met elkaar spreken verschilt nogal eens. Soms in (bijna) netjes Nederlands maar eigenlijk het vaakst in een mengelmoesje van alle drie, het Twents, het Gronings en het Nederlands waar een ander wellicht nog wel iets van Drentse sporen in zou kunnen aantreffen ook.

Ze stuurde me dit:

Mijn dialect is zo:

Dat kin
Woik noit
Wat?
Da duk noit.
Zolt?
Goin punt.
Das zund.
’t is klootn weer
Wat most?
Krieg nou wat
Da’s nai
Magst da?
Wa wulst?
Da kin noit.

Spreek jij ook een dialect? Zo ja, hoe zou jouw rijtje er dan uitzien? Ben er zeer benieuwd naar, je mag het ook fonetisch opschrijven natuurlijk.

Toch maar ff doen dan?

De 6e morgen op rij huppelt Meneer Konijn de winkel van Meneer Soetsuiker binnen
Ook deze 6e keer is de vraag van Meneer Konijn identiek aan de 5 vorige keren.
Die avond besluit Meeer Soetsuiker dan toch maar aan de slag te gaan want een 7e keer ‘nee’ zeggen wil hij niet, dus zwoegt hij met het zweet op het op het voorhoofd, het ene na het andere resultaat in de prullenbak kieperend tot hij dan uiteindelijk een smaak in de mond krijgt die zijn extreem kieskeurige keuring glansrijk doorstaat.

Lees verder

Als we niet willen dat:

Wie mij al langer volgt weet onderhand wel dat ik een pleurishekel heb aan die walgelijke ellende die je op veel tv-zenders door de strot geduwd krijgt waarmee zendtijdeigenaars hoofdzakelijk hun zakken vullen en veelal b-c-ondefinieerbaar slecht-kwaliteit troep uitzenden. Nou probeer ik die zenders zoveel mogelijk te mijden maar ja ik ben niet alleenstaand, mijn huisgenoten zetten de tv bij voorkeur aan en ook nog op die zenders…dus ontkom ik er niet zo vaak aan als dat ik graag zou willen…

Lees verder

Vergeten of niet weten?

Ik vraag me iets af…

Als deelnemer aan enkele blog-uitdagingen maar ook als eigenaresse van 2 blog-uitdagingen, per 12 juli 3, weet ik hoe fijn het is dat er deelnemers zijn die op hun blog een bijdrage plaatsen aan een bepaalde uitdaging en op uitdagingen reageren met een mooie reactie.

Sommigen laten bij de blogeigenaar hun link achter zodat die blogeigenaar, maar ook anderen, die bijdrage kunnen bezoeken. Via mijn reader en/of de abonnementen die ik op bepaalde blogs heb zie ik vaak ook dat men een bijdrage heeft gepubliceerd maar ik zie dan niet de link van die specifieke bijdrage terug bij de blogeigenaar.. en dat vind ik erg jammer want dat betekent dat niet iedereen de kans krijgt om die bijdrage te komen bekijken. Dat is jammer voor de eigenaar van de uitdaging maar ook jammer voor de eigenaar van die bijdrage want die loopt bezoek en reacties mis.

a) Nou kan het natuurlijk zijn dat de blogeigenaar vergeet de link achter te laten bij de uitdaging-eigenaar…
b) Het kan echter ook zijn dat de blogeigenaar niet weet hoe die link achtergelaten kan worden…

Kortom….
val je in categorie a… dan is dit een ‘vergeet-mij-nietje’
val je categorie b… dan zal ik uitleggen hoe je de link bij een uitdagingseigenaar kunt achterlaten…

Nadat je je blogbijdrage hebt gepubliceerd ga je met je muis over de titel…
Dan klik je met de rechtermuisknop en er opent zich een popup-scherm…
Kies in dat scherm voor: “link-adres kopiëren”
Ga vervolgens naar de blog van de uitdagingseigenaar
en ga naar het script dat bij de uitdaging staat (zoals bij mij en bij Marja van Zwijmelen van Inlinkz) en klik op de blauwe button. Dan opent zich een nieuw scherm en vul daar de gevraagde gegevens in. Bij de url klik je dus weer met je rechtermuisknop en dan kies je voor “Plakken”.  Doe je bijvoorbeeld mee bij Marion met haar 6 woorden 1 beeld of Japans op Zaterdag, dan doe je eigenlijk precies hetzelfde maar dan plak je jouw link niet in een script maar in een reactie.

Ik durf wel te zeggen dat ik zeker weten dat de eigenaar van iedere uitdaging het ♥-stikke fijn vinden zal dat jij haar/zijn uitdaging oppakt en wil dus ook heel graag weten dat je mee doet en jouw bijdrage komen bekijken.  Dus nu niet meer vergeten hoor *glimlach*!

“Laat Groningen niet zakken” Alsjeblieft?

Nou kan ik wel een heel verhaal gaan uittypen maar een heel lieve blogster was me al een paar slagen voor en beter verwoorden dan dat zij het deed kan ik absoluut niet…
Kortom…. ik volg Marije op de voet en plaats hier de links naar 2 posten met zeer actuele, heel verdrietige, knalhard confronterende en langdurig pijnlijk schrijnende inhoud…

Marije 1 ~ ~ ~ ~ ~ & ~ ~ ~ ~ ~ Marije 2

En dus, net als Marije ook deed, plaats ik ook de link naar een petitie waarvan ik hoop dat jullie allemaal beseffen dat het tekenen ervan onbeschrijflijk belangrijk is… ik zou er voor, ja echt wel ondanks mijn krakkemikkige gewrichten, op de knieën gaan als dat nodig zou zijn om jullie over te halen deze petitie te tekenen.

P E T I T I E

Bi-Polaire ABC

Ik sprak iemand vandaag die niet weet wat een bi-polaire stoornis is, daar zich ook niet zo heel veel bij kan voorstellen. Wat een bofkont! Het uitleggen is niet zo simpel als dat het lijkt omdat de ene bi-polaire persoon niet gelijk is aan de eerstvolgende die ook hiermee gezegend is. Net als bij andere ziektes zijn er grote verschillen per persoon en zijn die mede afhankelijk van de gradatie.  Nou is er op internet wel veel te vinden maar de hoeveelheid is ook verwarrend en ook niet zo eenvoudig te begrijpen.  Ik dacht dat ik maar eens mijn abc moest plaatsen met de woorden die het, hoop ik, iets vergemakkelijken.  Het werkt 2 kanten op, afhankelijk van de bui waarin je je bevindt, positief of negatief, wat per minuut kan wisselen of sneller of langzamer afhankelijk van de omgevingsfactoren.

Lees verder

Strange

Wanneer ik hem voor eerst zag kan ik me niet meer herinneren maar die 1e keer was indrukwekkend genoeg om het internet op te duiken en info over hem op te duikelen.
Ook zijn naam vestigde zich in mijn hoofd en al ben ik dan ruimschoots voorzien van de welbekende Groningse nuchterheid, hij werd wel één van mijn tv-idolen.
De serie die hem bekend maakte volgde ik dan ook inclusief de gesynchroniseerde versie op de Duitse tv. Ondanks dat vele, ook goede, acteurs hem voorgingen is hij voor mij toch wel de ultieme ‘Sherlock Holmes’-vertegenwoordiger.

Toen het nieuws mij bereikte dat hij zijn stem zou lenen aan Smaug, de draak van Peter Jackson uit de boeken van Tolkien, was ik natuurlijk opgelaten en ging ik ongeduldig zitten afwachten. The Hobbit kwam uit en ik genoot extra. De 3-d-blueraydisk op zeker moment op de mat met daarbij jippieeeaaaajeeeeee een dvd met ‘making-off’ waarbij hij ruimschoots aan het woord en in beeld was maakte dat genieten nog groter.

Lees verder

Gouden bergen

De media beginnen al weer aardig over te lopen van foto’s en uitspraken van mensen met schijnheilige smoelwerken, de ene nog beter geschminkt dan de andere.
Hun ratels staan niet stil, och och och wat zou de wereld toch mooi zijn als uit die ratels voor de verandering eens oprechtheid en waarheid zou stromen maar helaas. In hun eigen grootheidswaanzin ratelen ze maar door, verliefd als ze zijn op hun eigen stemgeluid, beloven ze in een niet aflatende stroom ‘Gouden Bergen’ maar wat we als volk uitgedeeld krijgen, zelfs zonder dat we dat ‘geschenk’ weigeren, zijn de schroothopen waarover we meer en meer onze nekken breken.

Lees verder

Heimwee

Eerder vandaag pingelde mijn foon het geluidje van binnenkomende mail. Toen ik even later keek wie mijn mailbox had gevuld bleek het Marije  te zijn, zij had een post op haar blog gepubliceerd dat over heimwee gaat. Acuut trok mijn buik zich samen en schoten tal van herinneringen door mijn hoofd, over elkaar en door elkaar heen buitelend.

Een “heimweekind’ noemt Marije zichzelf en alhoewel ik dat woord nog nooit gelezen noch gehoord had wist ik gelijk dat ik dat ook ben, al ben ik op mijn leeftijd natuurlijk al lang geen kind meer.

Vroeger… in mijn kindertijd gingen we 1x per jaar op vakantie. Naar Limburg, een camping met allemaal tenten en veel lawaai. Altijd met oom en tante met neef en nicht. Amper uit de auto gestapt kregen we de opdracht dat we moesten gaan spelen, vriendjes en vriendinnetjes zoeken want pa had vakantie en was aan rust toe en moe ging de boel uitpakken en opruimen etc. Verschrikkelijk vond ik dat!!! Drama, elk jaar weer. Ik was al een moeilijk kind (zo is mij met de paplepel ingegoten en tja volwassen hebben toch altijd gelijk dus ik zal aan hun woorden maar niet twijfelen… *pssttttt ~samenzweerderig fluisterend~ ik heb eigenwijszijn uitgevonden dus nee ik dacht er stiekem heus anders over*) Toen ik 12 was kreeg ik een baantje in de horeca, joepiedepoepie, prachtig werk en heel leuke mensen, druk in het hoogseizoen dus ik was van die K(walitatief) U(itermate) T(eleurstellend)-vakanties verlost.

Enkele jaren later bedachten toenmalig vriendje (tegenwoordig mijn echtgenoot) en ik dat we het maar een 2e kans moesten geven. Hij had soortgelijke ervaringen als ik. We kochten een caravan en togen 2 jaren achtereen naar Hooghalen. 2 jaren ruzie, dus na die 2e vakantie die afschuwelijke sleurhut weer verkocht. Grappig was dat we de prijs die we voor dat kreng betaald hadden verdubbeld terug kregen bij de verkoop.
Vakanties waren dus ook aan ons niet besteed.
Hij zou nooit toegeven natuurlijk dat hij heimwee had maar ik weet onderhand wel beter en meer nog weet ik zelf hoe ziek je kunt zijn van de heimwee.

1 van onze 2 kinderen wilde met vakantie en ging dan ook vele jaren achtereen met opa en oma mee. De 2e wilde niet, goh *glimlach*, de appel valt niet ver van de stammen.
Soort zoekt soort of zo iets? Schoon is er namelijk ook niet zo gecharmeerd van.

2011… Ingaande op een uitnodiging van Trees  die met dochter op Ibiza (althans geloof ik, als ik het me goed herinner) was…en daar dochter met toenmalige partner trof, die weer samen bekokstoofden dat ik maar eens zo’n grote vogel in moest en zo… stapte ik dus met dochter in maart 2013 op het vliegtuig en brachten we een week door op Gran Canaria in een appartement van Trees. Het is een prachtige plek om te toeven, heb veel moois gezien en daar ook ontzettend van genoten maar de nachten… oeps… stil in bed, inactief… nou nee dus, menig nachtelijk uurtje op het balkon wachtend tot het licht werd en tijd om het appartement te verlaten om weer actief bezig te zijn. 7 dagen, een eeuwigheid, veeeeeeeeeeeeeeel te lang, 1x maar nooit weer.

2012… zomaar een woensdagmiddag: “We gaan zaterdag naar Tallinn en komen dinsdag terug” … en ik: Oh wat leuk. Wil ik ook wel.  “Nou dan ga je toch mee?” Ehhhh….
Ad hoc, manlief aangekeken en die zei: Ga jij maar lekker, maar ehh ik hoef toch niet mee hè? ” en binnen 10 minuten was het geregeld. Plaats in vliegtuig bijgeboekt, hotelkamerreservering omgezet en gek genoeg werd het daardoor per persoon nog goedkoper ook. In totaal waren we per persoon 125 euro kwijt. Reiskosten naar Bremen, Parkeerkosten in Bremen, Vliegtuigretour en hotel met ontbijt, voor 3 dagen en 3 nachten dus. Dat was zo ontzettend leuk! Heb zo genoten. Tijdsduur 98% perfect, slechts 1 heimweehuilbui gehad.

Ik had de smaak te pakken en door ziekte van Anita ging zo’n vakantie naar Praag niet door dus dat staat nog te gebeuren zodra zij met haar 4-jarige studie klaar is.  Ik ben ondertussen wel al een paar keer met schoon een paar dagen weggeweest. 1x 3 dagen Berlijn, 1x 3 dagen België en kortgeleden dus een 2e keer België. Als alles goed gaat hopen we eind mei met zijn tweetjes een paar dagen in Londen te toeven. 3 dagen is dus echt het maximum en dan gaat het prachtig.

Heimwee… wat een ellende… ik heb al heel wat keren in het ziekenhuis gelegen, langdurig ook, wat voelde ik me vaak dat vogeltje uit dat gouden kooitje, vleugellam.
In 1979 – 1980 bijna een half jaar ziekenhuis opgevolgd door een half jaar revalidatiecentrum. In 1990 ettelijke maanden tot ik uiteindelijk op 5 december met babyzoon naar huis mocht.  In 2009 3 maanden voor een Amerikaans experiment.
En dan laat ik de ‘kortdurende’ opnames maar even buiten beschouwing.
Die heimwee zorgt er wel voor dat ik alleen maar akkoord ga met een opname als aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Kan (wil) men dat niet dan gaat het feest simpelweg niet door. Ooit een ruzie met een specialist gehad die vond ik me niet zo kinderachtig moest gedragen, niet moest zeuren, me niet moest aanstellen etc. die operatie was nu eenmaal nodig dus klaar. Nou niks klaar dus, van ze never nooit niet. Uiteindelijk belandde ik in een ander ziekenhuis, eentje waar wel rekening gehouden werd met mijn problemen en werd die operatie alsnog uitgevoerd. In dat 2e ziekenhuis niemand, echt helemaal niemand, die ook maar 1 woord uitte in de negatieve zin over ‘heimwee’. Zo fijn om ergens te komen, te moeten vertoeven uit noodzaak, waar men nog fatsoen en respect voor de andere mens hoog in het vaandel heeft staan.

Heimwee dus… dat weeë gevoel… dat adembenemende… de tranenstroom die uit alle macht probeert je ogen uit hun kassen te duwen… de brok in je keel die je het normaal spreken belemmert… de pijn die je voelt in heel je lijf… om nog maar te zwijgen van niet slapen, of wel dan met nachtmerries… angstzweet… knuffelpartijen met zo’n koud stenen ding in kamer 100 en ga zo maar door. Kinderachtig? Dat zal best maar dat zeggen alleen de mensen die niet weten wat het is noch hoe het voelt!!!

“Wat mis je dan precies?”
Tja… als ik dát wist!!!
Geboortegrond? Ik hou van Groningen ja, maar Drenthe is mijn thuis. Terug naar mijn geboortedorp? Van ze never nooit niet, met geld toe nog niet, alsjeblieft zeg bewaar en bespaar me. Gezinsleden-huisdieren? Nee, zo klef zijn we niet, ze zijn er immers wel als ik weer terug ben? Heb toch telefoon met skype enzo? Mijn eigen bed? Met mijn rug? Slapen is altijd een ramp, dus ook dat maakt geen moer uit.
Wat dan wel ???
Al sla je me dood, ik kan met de beste wil ter wereld die vraag dus niet beantwoorden.

Het is ‘gewoon’ een allesoverheersend gevoel van onmacht die enorm beangstigt en benauwt. Als je normaal gesproken een mentaal stabiel persoon bent voelt het wellicht anders maar voor mij,  met mijn bi-polaire stoornis, is het een trigger van mega orde voor paniekaanval zonder weerga met risico dat crisishulp ingeschakeld moet worden.
Niet doen dus… ik weet waar mijn grenzen liggen en die bewaak ik keurig/grondig.
Ik kies mijn reisgezelschap heel zorgvuldig en zij zijn ‘getraind’ en ‘geïnstrueerd’,
zij weten precies wat ze moeten doen, en laten uiteraard, als ik door het lint schiet.

Heimwee… man man man, vrouw vrouw vrouw… praat me der niet van!!!