Muzieklaatje Dankbaarheid

Hoe mooi is dat?

26

Van de zomer, gewoon een zomer zoals zovele anderen… dacht ik… hoezeer ik me daarin vergiste bleek al snel, blijkt nog steeds, soms ben ik er gewoonweg stil van, en nee niet omdat het van narigheid me de adem beneemt maar juist het tegenovergestelde, dat ik het tegelijkertijd zo verbijsterend en mooi vind. Dat ik denk, ‘toe knijp jezelf ff want dit kan eenvoudigweg niet echt zijn…’ dat knijpen doet dan zeer, grinnik, ik droom dus niet.

Van de zomer… 13 juni om precies te zijn, startte ik na zeer lang welles-nietus-spelletje met mijzelf met CBD-olie. Mijn maandagmeneer werd van de één op de andere dag, 21 juli om precies te zijn, mijn elke-dag-dubbel-dag doordat hij door een tia overvallen werd. Bij een goede vriend en vriendin van hem, een echtpaar dat ik ook aardig goed ken, stortte de hele wereld een dag later in. Op 22 juli om precies te zijn, toen hij op de markt in elkaar zakte en meer dood dan levend na 3 reanimatie-pogingen in een ambulance geschoven werd en diezelfde dag nog een heftige hart-operatie onderging. Zij, al jaren ernstig beperkt door een ziekte in de hersenen, enkele operaties waren niet succesvol gebleken, ging vervolgens ook onderuit en belandde in het ziekenhuis en 3 dagen later thuis in haar eigen bed, daar vakkundig verzorgd door haar beste vriendin. Andere vrienden van dit echtpaar namen zoveel mogelijk zorg en last van haar af zodat haar man in het ziekenhuis ook alle nodige aandacht kreeg, ook ik droeg mijn steentje bij waar ik kon.

Met mijn maandagmeneer gaat het best goed gezien de omstandigheden, het verlies van decorum speelt hem grote parten, het is erg moeilijk voor hem zich te focussen op wat hij (nog) wel (weer) kan ipv op wat hij niet meer kan. Het accepteren van het feit dat veel mogelijkheden definitief over, uit en voorbij zijn valt hem zwaar. Het zelfstandig blijven wonen lukt nog doordat ik doe wat ik kan maar hij realiseert zich ook dat als ik het zou moeten opgeven dat hij dan ergens anders zal moeten gaan wonen.

Dat bevriende echtpaar was kortgeleden jarig, hij werd 65 en zij 70. Vandaag was het feest, niet in hun eigen huis maar in een mooi oud gebouw in de stad, op loopafstand van het huis van mijn maandagmeneer. Wij bespraken hoe we hun wensen het beste konden invullen en aldus regelde ik het één en ander. Tegen elf uur vanochtend haalde ik hem op, zette hem in de rolstoel en liep met hem door de vrieskou naar de plek van bestemming, je kunt daar erg moeilijk parkeren en omdat het toch zo dichtbij was hadden we dat al afgesproken. Het begon nog even met de herhaling van een discussie want hij wilde zijn dunne jas aan en die mocht ook niet dicht. Ik moest ff streng zjin maar uiteindelijk kreeg ik hem toch in zijn lange winterjas en met sjaal om zijn hals de rolstoel in en een deken over zijn benen. Hier vriest het namelijk, -3 al sinds ik vanochtend om 6.45 in de auto stapte en die temperatuur voor het eerst zag.

Op plek van bestemming werden we allerhartelijkst ontvangen en na enkele begroetingen met andere mensen die er al waren werden we aan een tafel gestald en voorzien van koffie en gebak en tal van andere lekkernijen. Ons kado viel zeer in de smaak gelukkig! Het was reuze gezellig ook nog en het gekakel weerkaatste van wand naar wand, zie je het voor je? Allemaal grijze duifjes, de ene wat ouder en grijzer dan de andere maar toch. Ondanks dat ik niet meer zo heel piep ben was ik nog wel verreweg de jongste van ’t hele spul *glimlach*.

Jarige Job en Jarige Jet kwamen even later bij ons zitten babbelen. Ik schoot een beetje vol, hoe mooi is het dat 2 mensen zo vol van liefde voor elkaar en hun medemens, weer zo stralend en gezond het middelpunt van zo’n feest mogen zijn! Ook daar feliciteerde ik hen natuurlijk mee waarop ik te horen kreeg dat ik mezelf ook wel mocht feliciteren want ‘ik was er toch maar mooi en mijn ogen stonden zo goed’, waarop ik hen in vogelvlucht uitlegde dat ik me herboren voel sinds ik die CBD-olie gebruik, hoe mijn leven veranderd is en ik me e.i.n.d.e.l.i.j.k. weer op mijn plek thuishorend voel, ipv wereldvreemd en altijd maar op mijn hoede.  “2017 is een jaar vol wonderen, vind je ook niet Ko?” Dat kon ik natuurlijk onmogelijk ontkennen!!!

Geruime tijd later, veel later dan oorpronkelijk de bedoeling (van mijn maandagmeneer) was hees ik hem weer in zijn jas, sjaal en deken en in zijn rolstoel, (deze keer geheel zonder gemopper *grinnik*) ‘goed idee van je Ko om die deken te gebruiken’, grinnikte hij mij schalks toe, ten ik hem over de drempel van de buitendeur weer de frisse vorstige ochtendlucht inreed. Zo’n kwartiertje later hevelde ik hem uit de jas en van de rolstoel in zijn sta-op stoel en liet ik hem blij doch vermoeid achter met een knuffel en een ‘tot vanavond’ waarna ik huiswaarts keerde.

Manlief zag me kreupelend en wel door de poortdeur de tuin in komen en kwam me al tegemoet om me een arm te geven waarna hij me naar de bank loodste, mijn voeten ontdeed van schoenen, steunzolen en sokken en mijn rechtervoet masseerde. Gouden handen heeft die gozer *glimlach*.

Inmiddels al weer een 2-tal uren later ben ik bijgetrokken, is mijn voet gekalmeerd en zit ik dit bericht te typen, De categorie ‘Dankbaarheid’ heeft nog niet zo heel veel posten maar er mag vandaag eentje bij, met recht!!

►meer~more

Stout mag vandaag

32

Nog een paar uur en mijn 55e verjaardag is voorbij.
Gisteren al grotendeels gevierd met een brunch aangezien man en kids thuis waren. Ik had mijn maandagmeneer opgehaald en ook Corry was erbij, ♥-stikke gezellig temidden van de overige kado’s, kaartjes en prachtige bossen bloemen en een helemaal oogverblindend schitterende, en grote, orchideeplant die de diverse bezorgers aan de deur hadden afgeleverd. Eén van mijn wensen was ‘ poen’ omdat ik heel graag een statief wilde kopen voor bij mijn camera, het liefste natuurlijk voor as donderdag als we de 2e sessie van de cursus avondfotografie gaan hebben. Ik had zelf ook al een bedrag bij elkaar gespaard en hoopte dat mijn verjaardag de rest zou opleveren. Dát gebeurde, ruimschoots zelfs, dus helemaal blij kon ik gisterenavond gelijk dat statief bestellen, morgen zal het bezorgd worden, een mooie rooie, mooi rood is niet lelijk immers, en past natuurlijk perfect bij mijn camera die ook rood is. Joepieeeeeeeeeeee ;-) ;-) ;-)

Vandaag moesten man- & zoonlief naar Muntendam voor een boogschietwedstrijd en mijn schoonmeisje werd op haar werk verwacht. Aangezien ik (natuurlijk) niet de hele dag alleen thuis wilde zitten had ik met Niels en Anita afgesproken naar Denekamp te gaan, dat doen we al een aantal jaren rondom mijn verjaardag om aldaar de kerstshows te gaan bekijken en kerstbenodigdheden aan te schaffen, wat daar veel beter kan dan hier in het noorden omdat de prijsverschillen absurd hoog zijn. Nou had ik niet echt bijzondere koopplannen maar ik weet bijvoorbeeld wel dat mijn ‘ kindje Jezus – beeldje’  van mijn stal-beelden-set kapot is. Om nou die hele set nogmaals te kopen, nee dat was ik niet van plan, veeeeellsss te duur en bovendien voor slechts het kleinste beeldje van de serie? Nou nee dus. Vond ik het toch daar vandaag, in losse verkoop ook nog? En voor slechts 1.75 ook nog… idioot toch, dat is nog eens boffen met de grote B. Die ging dus mee naar Assen, evenals een paar zakken sneeuw voor een paar euro waar ik hier toch echt wel papierwerk moet neerleggen dan. Wat ik wel van plan was te kopen lukte me echter niet, ik heb een idee en daarvoor heb ik een 2 a 3 tal sleeën nodig. Er was er nog 1 maar die was al kapot, een medewerker vertelde me dat ze helaas uitverkocht waren, baluhhhh, die zoektocht moet ik dus nog even voortzetten. Het is nog geen kerst gelukkig dus ik heb nog even de tijd. Het was er enorm druk, zo druk had ik het er nog nooit meegemaakt. Aangezien ik niet zo goed ter been ben, mijn steunzolen zijn er nog steeds niet, moet ik redelijk vaak even zitten, vaker dan normaal, het was telkens weer zoeken en soort van vechten om een zitplekje te vinden. Anderzijds kon ik wel enorm genieten van alles om me heen want de mensenmenigte stoorde me totaal niet, ook alle geluiden van de talrijke muziekjes daar gingen aan mij voorbij zonder dat ze me ook maar 1 seconde parten speelden.
Dank je wel CBD-Olie!!! Wat een verrijking is dat goedje voor mij, het levert me de ware bevrijding, ik ben bijna weer een ‘ normaal’  mens!!
Bij jarig zijn hoort gebak… mijn lievelingsgebak dan ook natuurlijk, oftwel warme wafels met kersen, ijs én slagroom met natuurlijk hete chocolademelk waarop ook een dikke toef slagroom werd gespoten. Hoe fout kan je het krijgen, fouter dan dit kan niet als je allergisch bent voor lactose en tarwe. Mijn escapepilletjes had ik uiteraard niet vergeten en met deze hoeveelheid ‘ fout’  nam ik er dus maar eentje extra. En nee dat voorkwam niet de rammelende darmen en een meermalen haastig bezoek aan kamer 100, maar heej, een mens wordt maar 1x 55 toch? Althans ik wel dus *glimlach*


Onderweg kwamen we nog een nederig doch zeer aantrekkelijk stulpje tegen. ” Gaan we verhuizen Ko?”  vroeg Anita, waarop ik zei: “als mijn maandagmeneer mee mag dan zeg ik geen nee”, waarop zij weer antwoordde: “ach we kunnen vast wel een kamertje voor hem vrij maken”. Ach zo eventjes dagdromen, ondanks dat je weet dat het nooit realiteit zal/kan worden, is toch wel heel erg leuk.
Met de kofferbak vol kerstspullen togen we aan het eind van de middag weer huiswaarts, amper in de auto kreeg ik van manlief een apje, tekstloos maar wel een foto…


Waarna toch nog een tekstje kwam. 2 x 1, oftewel beiden de 1e prijs in hun eigen categorie, manlief schiet in categorie recurve-3 en zoonlief in barebow.

Van de diverse kerstartikelen in Denekamp bij Oosterik maakte ik foto’s… Mocht jee Oosterik in Denekamp niet kennen, mocht je een indruk willen krijgen van hoe het er daar uitziet ten tijde van de kerst… kijk dan maar even HIER.  Ik vind het een schitterend tuincentrum, je kunt je er prima een hele dag vermaken gezien hun oppervlakte en qua artikelen kun je er te kust en te keur en qua prijs is het er ook prima te doen. Zoals ik eerder al schreef, de prijsverschillen zijn absurd. Als ik zie wat een plant hier in het tuincentrum kost en wat je voor ‘ dezelfde’  daar moet betalen kun je het veel beter daar halen, ook al is het dan niet naast de deur (voor ons bijna 2 uur rijden), maar als je er een dagje uit van maakt is het prima te doen!

Kortom… een prima dag, zowel voor mijn mannen als voor mij, verjaardagen zijn zo naar nog niet *grijns*.

►meer~more

Jubelstemming!!!

26

De jeugd hier in huis, bijna 27 en 24 jaar inmiddels, wil eigenlijk al wel een tijdje zelfstandig gaan wonen… maar ja, met een baan zonder vast contract is dat niet echt een veilige keuze want als het inkomen wegvalt omdat jouw contract niet verlengd wordt levert dat toch wel problemen op als je financieel je eigen huishouding moet runnen… Toch zijn ze al bezig met zoeken en staan er gesprekken in hun agenda met mensen die er verstand van hebben hoe eea aan te pakken ….

►meer~more

Mooi? Prachtig!

24

Ergens vorige week kwam het gesprek tussen mijn maandagmeneer en mij op het thema vriendchap. “Heeft Ko nog vrienden van vroeger?” was de vraag… ‘Vroeger?’ Eh ja, met mijn ‘vriendje’ van de lagere school heb ik nog steeds contact, zij het dan summier door elkaar af en toe tegen te komen en via whatsapp zo eens in de zoveel tijd. ‘En Joke dan?” vroeg hij weer… waarop ik even slikte en natuurlijk beaamde dat ik haar ook vanaf de lagere school had gehad tot dat zij overleed as. december 2 jaar geleden. ‘En u dan?’… krijg ik een schalkse blik toegeworpen met een vette grijns… ‘ehhh jij dan?’ herhaal ik mijn vraag…

“Nou ik heb Bor natuurlijk!” Natuurlijk wist ik gelijk wie hij bedoelde al had ik die beste man nog nooit ontmoet. Mijn maandagmeneer begon te vertellen over hoe zijn ouders bevriend raakten met de ouders van Bor ergens eind 20-e jaren en dat hij en Bor altijd vrienden waren gebleven. Hoe Bor en zijn vrouw 2 dochters kregen, zij 2 jongens, hoe ze met zijn 8-en in een kever vanuit Veenhuizen gingen toeren naar Zeeland, stel je voor een vw-kever met 4 volwassen en 4 kinderen… amper een snelweg in Nederland enzo en dat vanuit Drenthe naar Zeeland. Tal van andere herinneringen werden opgehaald in dat gesprek. Dat ze samen in dienst waren gegaan, verplicht uiteraard zoals toentertijd het geval was. Dat Bor zijn gezin mee nam naar het verre westen omdat hij daar een goede baan kreeg. Hun vriendschap bleef bestaan.

Een snelle rekensom leerde mij dat dat dus plusminus 85 jaar moest zijn, 85??? 85!!!!!!

Ik keek hem aan en zei: ‘Hoelang hebben jullie elkaar nu dan al niet meer gezien?’  “Oh nou een jaar of 2 ofzo want nu zijn vrouw niet meer zo fit is durft hij niet de lange reis aan, 2 uur heen en 2 uur terug, vorig zomer (2016… toen Bor dus al 91 was) hebben ze bij terugkomst uit Oostenrijk ook de caravan moeten verkopen”  ‘Ehhhh op die leeftijd met de caravan naar Oostenrijk, zelf rijdend?’ “Ja tuurlijk!!!”, (alsof dat de doodnormaalste zaak ter wereld is…)

‘Nouhou’ zei ik, ‘dan wordt het de hoogste tijd dat we daarin verandering gaan aanbrengen, vindt u ook niet?’ …  Zijn ogen glommen van enthousiasme en binnen dezelfde seconde graaide hij de telefoon en belde Bor op en sprak een dag af. Vandaag dus. En zo reden we vanochtend op tijd weg om via een omweg aan het eind van de ochtend in Hoorn aan te komen. Enkele gezellige uurtjes vlogen voorbij en rond het middaguur zaten we weer in de auto om via een andere route / omweg huiswaarts te gaan. Onderweg aten we verse vis en dronken we een bakkie en aan het eind van de middag gaf ik hem over aan de ‘armen’ van zijn stoel waarin hij zuchtend wegzakte.  Met post, krant, thee en avondeten binnen handbereik liet ik hem achter.

‘Bedankt hè, bedankt hoor voor vandaag en alles dat je voor me doet enzo…. ‘ riep hij me na…. “Ja ja is goed, zeer graag gedaan natuurlijk”… riep ik al zwaaiend terug. Ik weet niet wie van ons 2 nou het dankbaarst is *glimlach* … ik denk stiekem dat ik dat ben!!

 

►meer~more

92

12

Vrijdag was het dan zover… Hij werd 92!!

Zoals elke ochtend stapte ik rond de klok van 7.15 bij hem binnen. Hij was al op en in de badkamer, zittend op zijn rollater, was hij zichzelf aan het scheren. Ik feliciteerde hem en nam hem vervolgens mee naar de woonkamer alwaar ik hem eerst aankleedde, met de voeten in de fiets zette voor zijn dagelijkse portie ‘sport’. Daarna voorzag ik hem van ontbijt en de nodige medicatie en ging in de keuken aan de slag terwijl hij zich in de krant verdiepte, nog even rust voordat zijn harem binnen zou komen vallen.

Zijn harem… dat zal ik even uitleggen. Hij en zijn vrouw (die overleed in mei 2011) waren al vanaf het begin van hun huwelijk bevriend geraakt met diverse echtparen die zij ontmoetten als buren, kerkgenoten, verenigingsgenoten etc. In de loop der jaren zijn van die echtparen de mannen allemaal overleden maar de dames staan nog steeds fier rechtop. Ja natuurlijk, allemaal rijen ongemakken maar op hun hoge leeftijd mag dat ook wel. De jongste van de dames wordt in oktober 84 en de oudste wordt in mei 92.

Ik maakte gebak klaar en diverse hapjes en zorgde ook voor de dagelijkse standaardzaken en gelukkig werkte mijn planning prima want op de tijd die ik op voorhand bedacht had was ik klaar. Enkele minuten later ging de deurbel en alsof het afgesproken was, wat niet het geval was, kwamen alles dames één voor één binnen. Een paar zeer gezellige (doch ook luidruchtige *glimlach*) uren volgden. Rond het middaguur was iedereen weer vertrokken en zette ik hem bij de eettafel met zijn middageten. Nadat ik de hele boel had afgewassen en opgeruimd groette ik hem en vertrok ik.

Vandaag zou zijn zoon hem ophalen in de ochtend. Die is op dezelfde dag als vader jarig en zou dus vandaag het huis vol krijgen. Vanochtend had hij er wel zin in maar hoopte tegelijkertijd dat het niet te druk zou worden, ‘daar kan ik niet meer zo goed tegen, jammer is dat…’. Ik deed wat ontspanningsoefeningen met hem en sprak hem moed in met ‘het komt wel goed.. en als het je te druk wordt dan laat je je maar thuisbrengen, en anders bel je mij maar dan haal ik je wel op’.

Zijn schoondochter (van de overleden zoon) woont bij mij in de wijk en zij was ook bij haar zwager op bezoek met haar 3 zoons. Eén van die zoons zou redelijk op tijd huiswaarts keren en dat vond opa een prima plan, dus kleinzoon nam opa mee en leverde hem thuis af.

Toen ik zopas bij hem kwam zat hij moe in de stoel, ons zorgenkindje De Dappere Dodo. Ik hielp hem uit de kleren, in de pyjama en gaf hem zijn avondeten en medicatie. Daarna dronken we een bakkie leut en zoals altijd liet ik, na het afruimen van alles, hem achter bij de tv , wetende dat hij binnen enkele minuten naar zijn slaapkamer zou schuifelen om in bed te kruipen.

Morgen, nieuwe dag niewe kansen, een man van de dag, die niet van opgeven weet, die per dag meer en meer ongemakken moet ontvangen, het gaat me aan het hart. Ik probeer het hem maar zo veel mogelijk naar de zin te maken en ondertussen geniet ik zoveel mogelijk van zijn pleziertjes en de nog steeds ondeugend glinsterende oogjes die hij nog steeds met grote regelmaat kan opzetten.

►meer~more

Stapje voor stapje

12

‘Wil Ko zo meteen mij wel even helpen?’ hoorde ik toen ik in de keuken bezig was met het klaarmaken van zijn ontbijt. Terwijl ik grinnikend om de hoek kijk zeg ik hem: “daar ben ik hier voor toch?” … Ik krijg een olijke blik terug en een ‘ja is ook zo’…
Nadat ik hem aangekleed en geschoren heb voorzie ik hem van zijn ontbijt en terwijl hij zit te eten ruim ik her en der wat op. Daarna gaat hij naar de badkamer om zijn tanden te poetsen. ‘Ziezo, klaar voor de dag..’ hoor ik even later uit de badkamer komen ‘ik kan me weer vertonen’.
Inmiddels is ook de koffie klaar en nadat we gezellig keuvelend aan bakkie hebben gedronken (zo dwing ik hem ongemerkt even uit te rusten want die ochtendactiviteiten zijn best wel vermoeiend) graait hij naar zijn rollator en stopt acuut op mijn “hoooo….vergeet u niet iets?”
Weer die olijke ogen en een soort van schuldbewuste grijns op het gezicht… ‘ja ik moet de stoel het werk laten doen’… En vervolgens pakt hij de afstandsbediening van de sta-op stoel en wacht al zuchtend tot de stoel in de juiste positie staat. ‘Ik ben niet echt rijkelijk gezegend met geduld hè?’ zegt hij weer grinnikend… ‘ach nee, maar alle goede dingen komen langzaam, het is een kwestie van wennen..” waarop hij vervolgt met een vette grinnik en zegt: “tegen de tijd dat ik gewend ben komt magere Hein me halen” … ehhhhhhh nou die mag van mij nog wel ff wegblijven hoor, antwoord ik en dat is hij dan weer wel met me eens, wat natuurlijk fijn is om te merken/horen. Hij vindt het leven ondanks alles nog steeds de moeite waard, gelukkig maar!!
Weer enige tijd later staan we dan toch buiten. Vanaf zijn stoel tot aan de plek buiten waarop hij omkeert is al met al zo’n 25 meter. Zijn actieradius is in die zin wel erg klein. Maar goed… hij doet het toch maar, het opknappen gaat in heel kleine stapjes en ontzettend langzaam dus, dat ergert hem wel eens, hij wil (in alles) veel sneller dan hij kan. Dat accepteren valt zeker niet mee, dat begrijp ik wel. De laatste 5 weken heeft hij veel moeten inleveren, dat is sneu maar daaarover gaan zitten sippen maakt het ook niet beter en dat beseft hij gelukkig wel dus maakt hij het er beste van.
Over 25 dagen hoopt hij 92 te worden en dat hoop ik natuurlijk van ♥-e met hem mee.

►meer~more

Wonder?!

28

Dinsdag 13 juni… besloot ik actie te ondernemen toen ik in de stad een reclamebord voor een bepaalde winkel zag staan. Dat er vanaf dat moment iets drastisch zou veranderen, dat ik momenteel echt ‘mijn wonder’ noem, had ik toen niet kunnen bevroeden natuurlijk.

►meer~more

3-dagen-feestje

20

Wat Marije al niet veroorzaakt zonder dat ze dat in de gaten heeft, nog minder had toen ze bedacht dat ze een bloguitdaging wilde starten met “Deel Dankbaarheid” als onderwerp
Ik zit nu net, compleet afgepeigerd, op de bank met gestrekte pootjes en is absoluut never nooit niet voorlopig van plan daarin verandering aan te brengen. Woordloos en geluidloos stemt de fysieke Melody daar gevoelsmatig natuurlijk helemaal mee in.. De mentale Melody is een blije gup, die van ze never nooit niet voorlopig van plan is die blijdschap en dankbaarheid die ze voelt los te laten.
Deel Dankbaarheid… vroeg Marije en dat doe ik dus ook bij deze.
Had ik afgelopen zaterdag een heerlijke dag met lieve bloggers op Schokland tijdens de weblogmeeting waarbij mijn knuffelpartij met de grond onder mijn voeten niets aan mijn plezier afdeed, wist ik dat er nog 2 afspraken in mijn agenda zouden staan die als aantekening ‘ogv’ hadden gekregen. ‘Onder gewoon voorbehoud’ want hoe ik mij na zaterdag zou voelen zou leidend zijn voor het wel of niet laten doorgaan.
Gisteren dus de 1e van 2, smullen voor lijf en geest in Gees en Aalden maar ook op de weg ernaar toe en ervan vandaan natuurlijk. Gisterenavond wilde ik eigenlijk bijtijds plat en op weg naar dromenland om mijn afspraken van vandaag niet te hoeven cancelen vanwege overmatig fysiek ongemak. Die vlieger ging niet op want mijn schoonmeisje had een late dienst, die een extreem late dienst bleek te worden. Nadat zij veilig en wel weer binnen en naar boven vertrokken was kon ik dan Klaas Vaak gaan opzoeken, jammer pech helaas, hij bleek onvindbaar. De ochtend viel me best tegen kan ik zeggen. Nou ja fysiek dan, mentaal zat het prima en gelukkig maar want daar kon ik de nodige fysieke energie vandaan halen. Eerst een paar gezellige uurtjes bij mijn maandagmeneer en daarna een klus klaren bij een andere meneer die mijn wapperende handen en openstaande oren en beantwoordende tater nodig had. Eenmaal weer thuis bleek mijn schoonmeisje een vrije dag te hebben dus liet zij voor mij de beide heren uit. Ik rommelde nog snel wat in de tuin omdat ik iets verdords in mijn blikveld had gekregen, friste me op en kleedde me om en stapte weer mijn sauna op wielen met arco in. Op weg naar een camping, een half uur oostwaarts. Melody? Camping? ‘Ben je ziek ofzo?’ “Nee, tuulk niet maar zo heel af en toe komt er iemand voorbij voor wie ik met liefde een uitzondering maak..”  ‘Oh, oke dan, veel plezier’. Ik bracht een heel gezellige middag door bij Meer Dan Mamma en een deel van haar kroost. Buiten gezeten, in de schaduw want de zon is veel te heet hier, met een fris briesje die af en toe licht kippenvel op de armen zette. Zo rond half vijf kreeg ik vanuit mijn heksenketel het seintje dat het tijd werd om op te stappen en nadat mij uitgeleide gedaan was namen we ♥-elijk afscheid met een vette knuffel en drie dikke zoenen en reed ik huiswaarts alwaar manlief me een kleine 3 kwartier later, ja ja middagspits hè grrrrrr, met een bak dampende thee verwelkomde. Zo fijn, de mobiele netwerken van tegenwoordig, een apje met ‘politiebureau’ erin is inmiddels traditie en dan weet hij hoe laat het is *glimlach*… zo fijn, zulke gehoorzame mannen of niet dan? *grinnik*. En néé, jullie hoeven het niet te vragen,schrijf het maar op je schoenzolen, ik leen hem niet uit *grinnik*
Nog 2 morgens ‘werken’. Morgenmiddag met manlief de stad in, extreem noodgedwongen, we moeten beiden nieuwe rijbewijzen, nieuwe id’s en erger nog allebei hoog-hoognodig een nieuwe bril. Van uitstel komt geen afstel, wat moet dat moet, of niet dan? Verder deze week nog geen vaststaande plannen al hoop ik wel eind deze week weer in de één of andere dierentuin te mogen lopen om daarna jullie te kunnen trakteren op weer mooie foto’s! Of dat gaat lukken is afwachten, zowel voor jullie als voor mij. Wat is het vat zit verzuurt immers niet?!
Ik leef voluit!! Fijne avond iedereen, toedeloeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

►meer~more

Altijd tijd

30

TIJD… een niet alleen rekbaar maar ook extreem vaag begrip als je ’t mij vraagt. Zonder te willen generaliseren overigens, maar bedenk eens hoe vaak we wel niet zeggen: ‘geen tijd voor…’ Feitelijk hebben we overal tijd voor, alle tijd in de wereld zoals Louis Armstrong dat ooit zong. De kwestie is “het willen inruimen voor.”

Afgelopen november had Marije een 7-dagen durende uitdaging op haar blog met de titel ‘Deel dankbaarheid‘. Een uitdaging die ik niet liet liggen want a) ik hou van uitdagingen en b ) zeker van de mooiere waaronder deze wat mij betreft ook zeker valt.

TIJD om dankbaar te zijn… heb je toch eigenlijk altijd? Dankbaar zijn kost niets, geen geld, geen energie, zelfs geen tijd. Het is een gevoel en als je er even over nadenkt kom je vast wel een op een rijtje dingen in je leven die dankbaarheid als titel mogen voeren.

Vandaag is het 8 mei. 86 jaar geleden werd er in het Friese een jongetje geboren. Morgen wordt zijn 24e sterfdag. 26 maart jl 8 jaar geleden werd in het Groningse ook een jongetje geboren. Afgelopen 5 mei was zijn 2e sterfdag. Mijn schoon- & eigen vader. beiden zijn er niet meer. Allebei veel te jong gestorven, de 1e was amper een dag 62 en de 2e was 79 en 2,5 maand. Dankzij deze heren zijn manlief en ik in staat geweest bij elkaar te komen en dat is over 10 dagen al weer 40 jaar. In liefde gedenken én herdenken in dankbaarheid staat hier centraal.

Terwijl ik vanmorgen met mijn maandagmeneer een diep gesprek voerde over gemis van mensen die je liefhebt schoten er diverse gedachten door mijn hoofd. Ik heb enorme bewondering voor hoe hij in het leven staat en daar trek ik me vaak aan op, ook al beseft hij dat niet. Hij is 91, is sinds 2011 weduwnaar en sinds 2013 vader van 1 levende zoon ipv 2. Als hij met plezier elke nieuwe dag aanvaarden kan waarom zou ik er dan niet mijn uiterste best voor doen dat ook te proberen?!

Hoe de simpelste dingen je met grootste dankbaarheid kunnen vervullen zal me evengoed altijd blijven verbazen, op een aangename wijze ook nog. De intense bemoediging die ik daaruit kan putten is eveneens reden om dankbaar te zijn want het maakt dat ik toch maar niet opgeef al hoe aanlokkelijk dat soms ook is. Bovenal is het toch wel heel erg fijn dat er zoveel meer voorbeelden, dan deze alleen, aan te halen zijn die reden tot leven geven.

►meer~more

Blog Challenge ~ Deel Dankbaarheid 7

4

Marijes Blog-Challenge: Deel Dankbaarheid 7

Wellicht voor de hand liggend maar deze laatste en afsluitend deel van de 7-daagse challenge wijd ik aan dankbaarheid mbt Bloggen als hoofdthema.

1) Marije
Ik hou van uitdagingen in elke zin des woords, dat is geen nieuws voor de vaste lezers hier en deze uitdaging was daar geen uitzondering op. Ik wil evengoed oprecht en hartelijk ‘dank je wel’ zeggen tegen Marije want behalve dat zij deze leuke uitdaging bedacht heeft ze me ook behoorlijk aan het denken gezet en veel mooie dingen laten realiseren.  Een ♥ dat warm wordt door een actie van een onbekende, hoe bijzonder is dat? Gewoonweg ontroerend en ♥-verwarmend!

2) Bloggen
Het internet is inmiddels niet meer weg te denken en het aantal mensen dat niet weet hoe het was zonder internet groeit dagelijks, het aantal mensen dat dat nog wel weet neemt dagelijks af. Ik ontdekte het in 2003 en in no time werd het toen mijn grootste hobby. Doordat ik aan huis gekluisterd was was er van vorige hobby’s weinig tot niets meer over gebleven. Nog steeds vind ik het bloggen een prachtig en uitdagend fenomeen. Je weet nooit wat je terug vinden zult in de reacties als je weer iets geplaatst hebt, altijd weer een verrassing en bijna altijd een zeer aangename ook. Door mijn werkzaamheden ken ik ook de zwarte zijde van het bloggen maar dat behoort al weer een hele tijd tot de verleden tijd en ik hoop dat dat zo blijft. Ik zie niet gebeuren dat ik er ooit mee zal stoppen. De ‘vakantie-stops’ , of hoe men ze ook maar noemt, die sommige mensen tijdelijk (of definitief) inlassen snap ik niet maar gelukkig zit dat me niet dwars. Ik ken bloggers die kicken op grote aantallen reacties en volgers, alsof dat waardebepalend zou zijn…. ja misschien voor hen, maar voor mij telt dat niet, heeft het nooit gedaan. Ik vind elke reactie geweldig zolang het maar oprecht geschreven is en omdat die ander dat wilde en niet omdat die ander zich om wat voor reden dan ook maar ertoe verplicht voelde. Ik heb dus liever 1 zo’n reactie dan 100 van die andere.

3) Bloggers
In de loop van de afgelopen 13 jaren heb ik vele bloggers leren kennen, sommigen alleen maar online, anderen in het eggie. De weblogmeetingen die ik in het verleden regelmatig organiseerde hebben me heel fijne en dierbare herinneringen opgeleverd. Heel soms was dat ‘eggie’ geen succes maar in het overgrote deel wel. Een klein aantal van die ‘eggies’ zijn vrienden voor het leven geworden, sterker nog, ik heb dankzij het bloggen een ‘zus’ gevonden die mij adopteerde en een surrogaat-dochter waar ik heel blij mee ben en een soulmate gevonden maar ook enkelen die vrienden voor het leven zijn geworden. Mensen die mij om heel diverse redenen dierbaar zijn geworden en een vast deel van mijn leven zijn geworden. Net als bij het leven buiten bloggen om hoor sterven daar ook bij en heb ik van 4 bloggers definitief afscheid moeten nemen. Natuurlijk is dat verdrietig maar anderzijds ben ik wel dankbaar dat ik heb heb mogen leren kennen en meermalen ontmoeten, ik zal hen zeker niet vergeten!
Bovendien wordt keer op keer weer bewezen dat bloggers eigenlijk één grote familie zijn die er voor elkaar staan in tijden van nood. De steun, het elkaar door iets heen slepen is telkens weer heel bijzonder. Wat ik met name wil noemen is mijn dankbaarheid naar die bloggers die mij al meerdere jaren hebben gesteund op financieel gebied met een jaarlijks terugkerende adoptie-actie voor het dierenpark van Emmen.

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017