101-Niet leuk!

Mensen verzamelen zich, ieder komt zoals hij is, zich wil tonen.
Begroetingen volgen, ingetogen en uitbundig.
Door het raam heen zie ik hoe de parkeerplaats zich leegt én vult.
Een komen en gaan van mensen die afscheid namen en nog gaan nemen.
Muziek hoorbaar, de aula loopt vol, gefluister verstomt.

Sprekers doen hun woord.
Een snik hier, een zakdoek daar.
Liederen ter troost en bemoediging worden gezongen.

Dan in een stoet naar het open graf.
Een laatste woord, een laatste groet.

Naar koffie met cake, bijpraten en achterblijvers de hand schudden.

Wat je als mens ‘moet’ meemaken is niet altijd leuk!

101-Lief

 

Zojuist viel reclame met een plof op de mat. Het rood en roze spat er vanaf,
het verlicht nog net niet onze hal. Rood, de kleur van liefde.
Rood …. ook de kleur van alarm, dat schreeuwt om aandacht.
Die schreeuw wordt gedeeld door de liefde en het alarm.
Beiden hebben hoogstzelden aandacht genoeg, én dat kun je
wel degelijk als “zonde” bestempelen.

Deze dagen wordt rood volop onder aandacht gebracht, Valentijnsdag nadert.
Prachtig natuurlijk want GodZijDank is er ook veel liefde onder de mensen.
Als ik dan een Valentijnswens mag uitspreken,
hoe cliché ook, kies ik voor:

“Make LOVE. Not war!”

101-Niets veranderlijker dan de mens…

Ooit was er die tijd dat ik geen computer had, ik miste hem niet ook.
Ooit was er die tijd dat ik Twitter en Facebook je reinste flauwekul vond.

Toen kwam er die tijd dat ik dacht niet meer zonder te kunnen.
Toen kwam er die tijd dat ik Twitter & Facebook geen dag ongemoeid liet.

Op zekere dag ruimde ik mijn desktop op, ongelooflijk!
Vermaakte ik me prima met de laptop, nog ongelooflijker!

Zomaar op zekere dag ontdekte ik irritatie, groeiend en wel.
En toen kwam daar die dag dat ik Twitter & Facebook vaarwel zei.

3 weken geleden!
Ongelooflijk heerlijk!

101 Gewicht

Zij… ooit heftig overgewicht, ooit heftig ondergewicht, nu normaal postuur…
Hij… ooit heftig ondergewicht, ooit heftig overgewicht, nu bijna normaal postuur…
Zij ontdekte dat haar spijkerbroeken sleets werden, kocht nieuwe…
Verbijsterd ontdekte ze dat ze te klein waren….
Ander merk, toch dezelfde maat als haar slijtende exemplaren.
Terugsturen maar, verzuchtte ze…
Nou nee…. hij wilde ze wel even passen…
Grinnikend hield ze ze hem voor…
“Jij? 25-30 kg zwaarder? Die vlieger gaat niet op broeder, schrijf dat dus maar onder je buik”…
Even later moest zij, met de mond vol tanden, die woorden terugnemen, de broeken zaten hem als gegoten!
Zij sprakeloos!

101 : Over…

De vers gevallen sneeuw knispert zachtjes onder haar voeten.
De weg voor haar is onbekend, nog ongerept, puur en rein.
De weg achter haar toont slechts 1 voetenspoor, alle vorigen zijn tijdelijk verborgen.

Even verderop komt ze bij een beekje.
Een idyllisch plekje, het oogt altijd alsof er nog nooit iemand is geweest.
Ze haalt uit haar jaszak een foto.
Resoluut verscheurt ze het in ontelbare stukjes, gooit ze in het beekje dat ze al snel wegvoert.

Ze loopt verder, vooruit het onbekende in, een nieuw begin tegemoet, niet omdat ze wil maar omdat ze moet.

Het oude is over, uit, voorgoed voorbij!

101 – ‘Liefde onverwint alles!’

Ze trok de deur achter zich dicht en liep het tuinpad af.
De brok in haar keel leek met de seconde groter te worden, twijfel nam toe.
Was haar beslissing wel de juiste?
Haar verstand riep overtuigend: “JA!!!”
Haar hart fluisterde: ‘alsjeblieft niet???’
Aan het eind van de straat stopte ze en keek een allerlaatste keer om naar het huis waar ze mening traan gelaten had.
De tijd daarna was er verdriet dat mede gebouwd werd op stenen van twijfel door gemis.
Naarmate de tijd vorderde besefte ze hoe goed het voelde niet meer misbruikt, uitgebuit en voorgelogen te worden.
Liefde overwint uiteindelijk echt alles!

101-‘verdriet’

Een tranenstroom die niet te stoppen lijkt,
als verdriet weer een moment onhanteerbaar blijkt.

 

Een ijzeren hand die het hart omknelt
terwijl verzwegen liefde door de aderen snelt.

Waar verstand je gevoel niet bij kan benen,
luisterende oren de enige bijstand verlenen.

Val je weer eens keihard onderuit
als adrenaline door je lichaam spuit.

Moet je met de moed der wanhoop weer opstaan
geen andere keus dan toch maar weer doorgaan.

Elke traan vindt de uitweg, je huilt je leeg, uitgeput
schokken lichaam en geest, opgeven heeft zó geen nut!

Je krabbelt weer overeind én gaat door
voor jezelf, zinvol willen leven, daar doe je het vóór!