♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Mazzeldag

Perfect! Zo heel af en toe heb je van die dagen waarop alles loopt zoals je hoopt, dat je van de ene mazzel in de andere rolt, momenten van intense dankbaarheid in elkaar overlopen. Zo’n dag was vandaag!

Vanochtend in alle vroegte tufte ik naar Hotel Van der Valk om daar op de bumper gevolgd te worden door vriendje Ludo. Stapte mijn duiveltje uit en zijn *kwijl* grote peugeot in. Zonder de gebruikelijke ochtendspits, vakantieperiode enzo, kwamen we even na 9-en aan bij de dierentuin in Amersfoort. Weeronline had niet gelogen, het weer was prachtig. Eenmaal binnen begonnen we met een bakkie leut en daarna weer in de benen. Ik weet welke dieren hij graag ziet dus in mijn hoofd had ik al zo’n beetje de route uitgestippeld die ik wilde belopen. Ik wist ook dat we niet de hele dag de tijd hadden gezien zijn overvolle agenda. Eveneens had ik Petra beloofd haar de foto’s te sturen die ik van Yunha hoopte te kunnen maken. Bij het olifantenverblijf aangekomen stond alleen het mannetje buiten… geen dames noch jongedame te zien. Dus de stallen maar in. Yunha stond helemaal achteraan in 1 van de boxen dus haar fotograferen zou niet lukken. Jammer maar helaas.


Ik legde onderweg uit wat waar te zien was en zo liepen we in opperbeste stemming gezellig keuvelend het park door. Hij kende het park niet dus voor hem was alles nieuw en ik kon mijn kennis aanspreken om hem meer te vertellen over het park.
Bij de tijgers hadden we vette pech, ze lagen dusdanig dat hen fotograferen onmogelijk bleek, wederom jammer maar helaas. Op zeker moment bleek het nog vroeg genoeg te zijn dus keerden we op onze schreden terug voor een 2e kans.
Laat die 2e kans nou echt precies goed getimed zijn wan we konden beiden heel mooie foto’s maken van zowel de Siberische als de Witte tijger.
Daar waren we natuurlijk super blij mee!


Gaandeweg was het drukker geworden in het park. Vakantieperiode enerzijds maar anderszijds ook opa’s en oma’s met kleingrut en mama-vriendinnen met kroost omdat papa’s aan het werk waren, bedachten we zo al wandelend. De 2e ronde kwam op zeker moment uit bij het nieuwe verblijf van de hyena’s. Op zich niet de meest aantrekkelijke dieren om te zien maar toch hebben ze wel iets. Dat verblijf ligt tegenover het olifantenverblijf dus (uiteraard) stak ik even  het pad over en zag ik tot mijn grote vreugde dat alle olifantendames ook buiten waren.
Ik richtte mijn camera en alsof het op cue was begon Yunha te hollen, ontzettend aandoenlijk om te zien maar daar een kiekje van scoren lukte me dus niet. Ik haar achterna de bocht om, weliswaar aan de andere kant van het hek, en kon daar een paar prachtige plaatjes schieten. ’t Is zo’n mooi olifantenkind, echt even genieten! Saillant detail… naast mij stond een groepje mensen en zij hadden geen aandacht voor de reuzen in het groot en het klein, ze waren vol enthousiast met elkaar aan het praten over ‘natuur-vakanties’ … in de bossen van Frankrijk en de dalen in der Schweiz waar naakt-recreatie kennelijk tot de ‘mooiste’ vakantie ooit behoorde. En nee natuurlijk wilde ik niet afluisteren maar ja ik heb nou eenmaal een ontzettend scherp gehoor dus geen enkel detail in dat gesprek ontging mij. Toen ik de kriebels kreeg van een ‘teveel’ aan info waarop ik niet zat te wachten ben ik maar snel teruggehobbeld naar de andere kant van het verblijf waar Ludo nog aan het fotograferen was.

Ook dierenpark Amersfoort is volop in beweging, ik vind het geweldig te zien hoe ook deze dierentuin alles in hun macht in het werk zet om de dieren een zo natuurlijk mogelijke habitat te bieden. Het nieuwe leeuwenverblijf bijvoorbeeld, dat 8 juli jl geopend werd, is werkelijk een paradijs voor de grote katten. De 3 dames waren ook buiten maar om onbekende redenen gescheiden van de man, hun buitenverblijf was relatief klein maar zij konden wel het binnenverblijf in, dat was ook zichtbaar voor het publiek, bijzonder mooi aangelegd en heel ruim voor 4 leeuwen.

Tegen het middaguur liepen we het terras op en hebben we in de schaduw heerlijk geluncht, wat in Amersfoort heel goed kan omdat ze een lunchkaart hebben waarop ook producten genoemd worden voor mensen met lactose – en/of – gluten- en/of andere allergieën.
Een klein uurtje later liepen we het park weer uit, de drukte achter ons latend de parkeerplaats op. Op de weg was het al een stuk drukker inmiddels maar zonder verder nog noemenswaardige oponthoud kwamen we een tijdje later in Assen aan. We namen hartelijk afscheid en ik kon huiswaarts keren terwijl Ludo zich naar de zaak begaf omdat hem daar nog enkele taken wachtten.

Kortom een dag volop mazzel met 1 klein ‘minpuntje’, ik had weer bezoek van de ‘trillemientjes’ in mijn ledematen dus veel foto’s moest ik weggooien omdat ze bewogen waren, toch bleven er nog 75 over, KLIK ►  HIER . Ik kijk terug op een heerlijke dag waarvan ik ontzettend genoten heb!!!

UPDATE 22017
Door op onderstaande foto te klikken zie je een aantal van de schitterende foto’s die Ludo maakte!!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Klapband

Al een tijdje terug spraken mijn maandagmeneer ik over dierentuinen… dat onderwerp komt natuurlijk veel vaker aan de orde want hij kan altijd enorm genieten van mijn verhalen over een dierentuin die ik bezocht… waarop hij zei: “Artis…daar was ik 82 jaar geleden voor het eerst een ook voor het laatst, is zeker wel een beetje veranderd sindsdien?” waarop ik voorstelde om met Daphne in overleg te gaan wanneer zij weer een vrije dag had en we dan wel naar Amsterdam zouden kunnen mits het weer natuurlijk goed zou zijn die dag. Vond hij een prachtig plan, dus zo gezegd, zo gedaan, datum geprikt en in de agenda’s gezet, vandaag dus.

Nou is hij met zijn 1.94 geen kleintje in de zin van lengte maar vet op de botten heeft hij niet, soort van gratenpakhuis sak mar segguh. De laatste jaren is zijn loop-mogelijkheid steeds verder geslonken en al hoe ijdel hij ook kan zijn wat dat betreft, ik wist hem over te halen akkoord te gaan met het gebruiken van een rolstoel. Ik verzekerde hem natuurlijk wel gelijk dat ik een goede rolstoel zou regelen zodat hij niet de hele dag in zo’n blauw ijzeren kreng zou moeten zitten. Het is prachtig dat dierentuinen zo ver mee denken dat ze ze ter beschikking stellen maar als je geen ‘ weerbaar stootkussen-lijf’ hebt is dat geen doen. Ik een mooie grote rolstoel geregeld, de banden op laten pompen en in de auto ermee. Verbazingwekkend hoe veel er in mijn duveltje kan maar dat even terzijde, en vanochtend even voor half negen waren we dan gedrieën op weg naar het verre gewest. Het was prachtig weer en ondanks de drukte op weg kwamen we keurig op de geplande tijd aan. De auto geparkeerd, de rolstoel uit de auto en in elkaar gezet en op naar de ingang. Enkele meters voor de ingang schrokken we ons te blubber door een oerknal zonder weerga en rondvliegend rubber. Suffe ikke eerst niets in de gaten dus ik keek zoekend om me heen waar dat geluid toch vandaan gekomen was….totdat Daphne me wees op het feit dat het geluid bij mij vandaan was gekomen, 1 van de banden van de rolstoel was dus geploft. Grmbllll Hoe nu verder?? Ik om de rijen wachtende mensen heen naar een kassa die wel bemand was maar kennelijk niet voor het reguliere publiek bestemd was. Een charmante jonge gozer opende het raampje en met een tandpasta-glimlach werd ik allerhartelijkst begroet. Ik legde de situatie uit en vroeg of hij mij kon helpen met een oplossing. Hij vroeg of ik al entreekaartjes had, nou nee, Daphne stond netjes in de rij. Ik moest haar roepen en toen zij bij mij was gekomen vertelde die jongeman dat we geen 3 maar maar 2 kaartjes hoefden te kopen om binnen te komen. Een geluk bij een ongeluk dus, mooie troostpleister! Even later stond hij buiten, binnen de poort, bij mij met een andere rolstoel en konden we mijn maandagmeneer overhevelen, weliswaar zo’n blauw ijzeren kreng maar heej beter iets dan niets nietwaar? Het comfort verhoogden we door de kussens van de kapotte rolstoel te gebruiken en daarna konden we op naar de koffie om van de 1e schrik te bekomen. We konden er zelfs al om lachen, natuurlijk hoofdzakelijk mede dankzij de adequate handeling van die jongeman en zijn stralende vriendelijk- en hulpvaardigheid.

Het was behoorlijk druk in het park, weliswaar een maandag maar ja vakantieperiode in het westen hè. Het was zalig weer, of eerlijk gezegd voor mij te warm al, in no time had ik het zweet in mijn nek staan. Nou heb ik tegenwoordig overal wel haarelastiekjes liggen maar niet in mijn cameratas natuurlijk grmbl *grinnik*, dus moest ik vaker dan mij lief was mijn camera los laten om mijn haar van mijn natte nekhuid te verlossen en even door te schudden. Enige tijd later hadden we trek en ging Daphne in het restaurant in de rij staan. Personele planning is ook daar kennelijk een hot item op drukke dagen, mijn maandagmeneer en ik namen plaats op het terras in de schaduw en wachtten tot Daphne bij ons terug kwam, ruim een half uur later. De trek was honger geworden dus onze lunch was in no time verorberd.

Op naar het nieuwe olifantenverblijf, wow wat is dat mooi geworden zeg! De 3 olifanten die Artis rijk is hebben zeeën van ruimte en kunnen ook heerlijk badderen in een grote poel, wat een feest. De jonge Sanuk genoot daar zichtbaar van en dat zie ik natuurlijk weer heel graag. Binnendoor naar de vlindertuin want die wilde mijn maandagmeneer ook graag zien. Oefff, de warmte sloeg ons in het gezicht dus wederom in no time parelde het zweet van mijn hoofd af. De vloer is dan wel prima begaanbaar in die vlinderkas maar de stijging in die vloer maakt het duwen van een rolstoel die niet echt mee wil werken niet tot een feestje. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar was enorm opgelucht toen we even later weer buiten stonden. Via de leeuwen dan maar terug naar de uitgang. Meldde me weer bij de infobalie om de rolstoelen om te ruilen terwijl Daphne de auto ophaalde.
Mooi voor de middagspits aan reden we noordwaarts en om even over 4-en leverden we mijn maandagmeneer bij zijn huis af. Hij was inmiddels erg moe maar bedankte ons nog wel even weer voor de fijne dag. Het is zo leuk om hem mee uit te nemen, hij kan zo genietend naast me in de auto zitten en geeft zijn ogen goed de kost. Onderweg nog uitvoerig vertellend over hoe hij ‘toen’ naar Artis was geweest. Met een stoomtreintje, vanuit Assen naar Amsterdam, in die tijd dus speciale treinen die ingezet werden voor scholen om schoolreisjes te organiseren. Stel je ver… nog ver voor de 2e wereldoorlog… ik probeer me dat voor te stellen maar dat lukt natuurlijk van geen kant ik ben immers van ver na de oorlog. Ik weet wel iets van de geschiedenis en kan me wel tv-beelden voor de geest halen maar me echt een voorstelling maken van hoe hij als 8-jarige jochie door Artis liep, dat lukt me niet. Logischerwijze komt het gesprek dan ook op de voortgang van alles… mensen van zijn leeftijd hebben toch maar even heel veel dingen zien ontstaan en veranderen, veel meer dan de mensen van deze of mijn generatie.

Eenmaal thuis de foto’s uitgezocht en geselecteerd natuurlijk. Het zijn er niet zo heel veel deze keer en de meesten zijn ook niet van mij maar van Daphne maar dat geeft natuurlijk niks. De volgende keer zullen het er weer veel meer zijn, Daphne en ik willen binnenkort weer want we willen natuurlijk heel graag de welpjes van Rica & Mowgli zien, de beide panters die vanuit Emmen naar Amsterdam verhuisden toen het oude park in Emmen de deuren sloot, die welpjes zaten vandaag nog uit het zicht van publiek, dus we gaan gauw weer terug, alleen wanneer weet ik nog niet.

Foto-Map van vandaag dus…. 140 foto’s… vind je HIER

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Drempels

Waar een wil is is een weg…
Te moe om pap te zeggen eigenlijk, een paar weken al. Ik slaap me suf, uren en uren achtereen, alsof mijn lichaam bezig is met het onmogelijke, een inhaalslag. De knop van de wilskracht moet elke dag weer om, meermalen per dag zelfs. Het liefst ga ik languit liggen en blijf ik in die houden maar ik weet maar al te goed dat dat nou net niet het juiste is dus geef ik mezelf de spreekwoordelijke schop onder mijn jeweetwel en klim ik weer in de benen en ga ik iets doen, wat dan ook maar ik ‘moet’ of ‘wil’.

Gisteren bespraken Daphne en ik al dat we vandaag naar Emmen wilden, het was al weer veel te lang geleden dat we daar samen waren. Met haar werkrooster en die van onze heren, waar we allebei toch wel rekening mee willen houden, kwam het er maar niet van. De weersvoorspellingen waren prachtig en de heren beiden aan het werk, zij vrij, ik vrij na 12.00 uur dus zaten we even na 12-en in de auto op weg naar Wildlands. Al ken ik het park inmiddels op mijn duimpje, ik vergaap me elke keer weer, het is zó ontzettend genieten daar. Amper binnen voelde ik al de vermoeidheid uit mijn lijf wegzakken en kon ik de wilskracht-knop terug draaien.
Gezien de tijd die we nog hadden tot sluiting hadden we al van te voren afgesproken welke delen/dieren we pertinent wilden zien en fotograferen. Zouden we daar nog meer aan toe kunnen voegen zou dat prachtig zijn, zou dat niet gaan dan zou dat ook geen ramp zijn. Op maandag is het nooit echt druk en tref je evengoed leuke mensen met wie je in gesprek raakt, zo leuk! We troffen een Amsterdamse familie, meermalen, totaal vreemd maar toch gevoelsmatig alsof we elkaar al jaren kenden.

Even ‘snel’ de vlindertuin in? Kijken of er Atlasvlinders zijn? Ja tuurlijk. En ja hoor, we boften, ze waren er, 2 maar liefst. De hoeveelheid vlinders was enorm groot dus we bleven daar langer hangen. De IJsberendames waren op 1 na niet te zien, dus daar waren we snel klaar. De leeuwenwelpen was onze, wederom, pechplek. Is natuurlijk toeval (alhoewel, ik roep toch altijd dat toeval niet bestaat?) maar telkens als ik er met Daphne loop liggen ze buiten bereik van onze lenzen. Loop ik er met Anita dan zijn ze altijd volop aanwezig en fotogeniek. Toch lukte het ons vanmiddag een paar foto’s van de leeuwen te maken, beter iets dan niets nietwaar?

Vlak voor vertrek kocht ik, zoals altijd, 2 kaneelstokken voor mijn (v)echtgenoot en viel mijn oog op iets leuks. Dus liepen we even later met die kaneelstokken en 2 cadeautjes voor mijn buurjochies de poorten uit. Even na 6-en kwamen we thuis aan, maakte ik mijn buurjochies hartstikke blij, legde ik manliefs snoep klaar en zette ik thee waarna we beiden op de bank ploften om onze foto’s te bekijken, we hadden allebei een ‘goede handen’-dag gehad en waren zeer tevreden over de meeste van onze foto’s.

De collectie Wildlands-foto’s is dus weer een stukkie uitgebreider dan voor vanmiddag. Ik heb weer één map samengesteld met dus een deel van mijn foto’s en een deel van Daphne’s foto’s. Wil je ze bekijken? Dat mag & kan ► ► ► H I E R ◄ ◄ ◄

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Zó je dag (niet) hebben

33 jaar al… wat een tijd…en waar is die tijd gebleven? Toen, 1984, beiden amper getrouwd en nog niet droog achter de oren, ook al dachten wij toen van wel natuurlijk, werkzaam bij hetzelfde bedrijf. Ontmoetten elkaar op de werkvloer van ons beider nieuwe werklocatie nadat we beiden overgeplaatst werden vanuit diverse locaties van dat bedrijf in de stad, Groningen om precies te zijn, naar een lokaal kantoor in een dorp, Hoogezand om precies te zijn. Ik woonde zo’n 3 km ten westen van dat kantoor en zij amper 1 km ten oosten.
Wat is er veel veranderd sindsdien. Zij scheidde, huwde en scheidde, en huwde, vandaag nog met een vette grinnik: “3x scheepsrecht toch?” bevestigd. Wetende, én in haar stem ook duidelijk horende, dat ze nu super happy is. Inmiddels woont zij al weer bijna 30 jaar in het westen. Ik werk al 12 jaar niet meer bij dat bedrijf, zij nog steeds wel, zij het dan op een behoorlijke afstand van haar woonplek. De vele, nog steeds gaande, veranderingen hebben haar werkplezier niet vergroot, integendeel. Ze is aan het solliciteren en ik duim natuurlijk voor haar mee dat ze een andere functie mag gaan uitoefenen. Een functie die de toekomst schijnt te hebben en dus nog volledig in ontwikkeling is… ik hoop het zo voor haar!
Hoe dan ook…  we proberen minimaal 1x per jaar maar liever vaker natuurlijk, samen wat uurtjes te spenderen, die data worden dan ook vaak al ver van te voren geprikt. Helaas moest het een paar keer verschoven worden vanwege mijn gezondheidsperikelen maar vandaag kon het dan eindelijk toch doorgang vinden.


Haar vader, al jaren weduwnaar, woont nog steeds in onze ‘oude’ woonplaats,  met zijn nieuwe levensgezellin. Sjoukje was er gisteren naar toe getreind en ik zou haar daar vanochtend oppikken. Wat we vandaag gingen doen mocht ik bepalen, zij wilde het niet weten. Ze was expres naar het noorden gekomen opdat ik niet zovele kilometers zou hoeven rijden in mijn uppie.  Ik had een aantal plannetjes gemaakt en welke het precies zou worden en hoe het precies zou verlopen hing af van oa het weer en natuurlijk de tijd, die vliegt immers altijd sneller dan je denkt, vooral als je het naar je zin hebt? Aangezien er morgenochtend weer vroeg uit de veren gesprongen, nou ja met deze temperaturen zijn het hooguit lakens, moet worden vanwege de werkverplichtingen wilde ze niet al te laat thuis zijn, logisch toch!  Ik wilde daarentegen niet dat zij nog vanuit het noorden vele uren moest treinen inclusief overstappen. Was even een gepuzzel want ja ik reis niet met het ov dus weet er niets van. Uiteindelijk besloot ik haar in Zwolle af te zetten zodat zij ‘maar’ 2 uurtjes zou hoeven treinen, rechtstreeks naar CS Den Haag, wat vervolgens voor mij betekende dat ik dan nog 3 kwartier in mijn uppie moest tuffen. 2x 3 kwartier op 1 dag is genoeg voor mij, zeker met dit weer! Toen ik om half zeven binnenstapte was mijn pijp wel leeg, dus ik vloog met verzamelde moed/kracht snel onder de douche door en dook op de bank alwaar manlief al een bak thee had neergezet.


Al met al vlogen in totaal 340 kilometers toch wel onder mijn auto door vandaag, waarvan dus 127 in mijn uppie. Ik had zaterdag in Duitsland mijn tank al gevuld en aangezien mijn auto op Duitse benzine veel zuiniger rijdt, én het daar al snel tussen de 20 en 30 cent per liter goedkoper is, snappen jullie vast wel waar ik vandaag tankte *grijns*. Het was een zalige dag, totaal relaxed een dierentuin in waar ik graag vertoef en de weg op mijn duimpje ken inmiddels, Sjoukje genoot ook volop mee. Het enige dat we samen als een ‘probleem’ ervoeren was de hitte. De zon scheen ongenadig en hoge luchtvochtigheid deed daar een schepje, zeg maar gerust SCHEP, bovenop. GodZijDank heb ik arko *glimlach*, die moest dus ook beide ritten volop aan de bak. Een ander ‘probleem’ had zij niet maar ik wel, hoogstwaarschijnlijk ten gevolge van die hitte en humiditeit verkrampten mijn handen om de haverklap en kon ik dus veel foto’s weggooien bij ’t nakijken. Ook de belichting kreeg ik maar niet zoals ik het graag wilde maar goed, er bleef nog een aantal over dat ik wel tonenswaardig vind, als je die wilt bekijken klik dan ►►►HIER◄◄◄ Die 2 minpuntjes neem ik van ♥-e voor lief want zo’n dag als vandaag is er eentje met een gouden randje, past perfect in mijn koesterdoosje. Vriendschap; de echte, de pure, is immers onbetaalbaar. Ik koester het én haar natuurlijk ook *glimlach*. Rijk mens ben ik toch!!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Schizofreen

De Beeldentuin in Gees is een zeer favoriete plek bij Niels, Anita en mij. De zomerexpositie is 3 weken geleden weer geopend maar doordat Anita niet vrij was konden we er gedrieën nog niet eerder naar toe dan vandaag. Halverwege de dag stonden ze op de stoep en nadat ik ingestapt was tuften we via via naar Gees. Ons, zoals altijd weer vergapend aan, en verwonderend over, hoe mooi onze provincie is. Wat op Niels wel het grootste impact heeft, nog steeds, als geboren en getogen westerling. Traditioneel beginnen na binnenkomst altijd met cappuccino en Drentsche Krentenwegge met een dikke laag echte roomboter, vandaag dus ook. (Ja ik weet: FOUT in hoofdletters maar wel Goddelijk lekker dus meer dan een escapepilleke waard *grinnnik*). Wel hilarisch, staan we bij de balie blijkt dat ik ze niet bij me heb… Anita altijd wel, oeps, nee, vandaag dus niet, ehhh dan maar thee zonder die wegge? Nee ook niet, Niels bedacht zich plotsklaps iets, spurtte weg om even later terug te komen met een doosje pilletjes, “lag een reservedoosje in de auto”  zei hij met een vette grijns van oor tot oor en zodoende zaten we dus even later toch traditioneel zoals altijd enorm te smullen.
De beeldentuin omvat een behoorlijk groot gebied dat in diverse delen is opgesplitst. Elk deel heeft dan een groep kunstwerken van 1 bepaalde kunstenaar. Kunst is, zoals met alles eigenlijk, afhankelijk van je smaak maar hoe je kijkt, vanuit welke positie, wat je ziet (registreert) en welke associates het in je oproept bepaalt je oordeel over iets. Alhoewel ik zoals ieder jaar ook nu weer kan zeggen dat het een bezoek zeker waard is vind ik de collectie van dit jaar minder leuk dan van voorgaande jaren, dat waren Niels en Anita ook met mij eens. Het kunstwerk hierboven en hieronder heeft het meeste aandacht gekregen, bij dit kunstwerk stonden wij het langst stil. Associates vlogen over en weer. Vanuit mijn kant als ‘gezegende’  en vanuit Anita’s kant gezien het werk dat zij doet. In de fotomap zul je meer foto’s van dit kunstwerk vinden, het zit ‘m in de details. Geldt overigens voor elk kunstwerk dat er in dit specifieke deel van de tuin staat die door dezelfde kunstenaar zijn gemaakt.
Eenmaal weer buiten de poorten en in de auto toerden we verder en uiteindelijk kwamen we in Aalden aan. Zeker ook een heel favoriete plek van ons gezien het feit dat je daar zalige pannenkoeken kunt eten. Niels bestelde zijn ‘vaste’ keuze en Anita en ik kozen voor wafels met ijs, slagroom en vers fruit. “Kan nog wel, de uren van de werking van de pilletjes zijn nog niet om, dit kan er dus nog wel ff bij”  grinnikten we.
We stapten de auto weer in en reden via via terug naar mijn woonstee waar ik rond etenstijd werd afgezet en mijn (v)echtgenoot me met een grote beker dampende thee in mijn meest favoriete smaak, opwachtte en verwelkomde. Al met al kan ik dus zeker wel stellen dat ik een heel fijn weekend heb gehad, dat mijn camera hard heeft moeten werken en dat het resultaat daarvan er zijn mag. Foto-Album Gees dus, aangevuld met foto’s die Niels en Anita maakten met hun gsm’s.

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Benen in Burgers

“Zeg Ko? Morgen dierentuin doen?”  ~  ‘Tuulk, welke wil je?’  ~  “Maakt me niet uit, maar Arnhem misschien, was ik al lang niet meer….”   ~  ‘Ik vind het best, even kijken wat weeronline zegt…regel jij korting  kaartjes dan?’  ~  “Ja ga ik doen”. ~  En even later stond het in de agenda, vandaag dus naar Arnhem, op naar Burgers Zoo. Even voor 8-en zaten we in de auto en reden we in gemiezer van bovenaf zuidwaarts waar we een kleine 90 minuten later de auto parkeerden. Eenmaal binnen druppelde het nog een paar keer maar al snel kwam Luie Evert door de bocht, gingen onze jassen uit en niet meer aan en moesten we zelfs af en toe zweet van het voorhoofd afvegen en deo aan het werk zetten. Vanochtend waren we beiden erg moe, allebei een fysiek drukke week gehad dus we weifelden nog effe voor we vertrokken. “Beter in de buitenlucht en genieten dan allebei de hele dag binnenblijven en wellicht depressiever naarmate de dag vordert op de bank..” was ons motto en dat we toch wel fysieke energie misten hebben we gemerkt maar ons er toch niet door laten weerhouden, we hebben dan ook het hele park gezien, zowel alle buitendelen als alle binnendelen. Opgeven is immers geen optie *glimlach*. Aanhouder wint toch? De diverse terrasjes met een bak thee en wat lekkers hielpen ons er natuurlijk wel enorm bij *grinnik*.

Met regelmatige pauzes om onze benen te laten rusten, ja ja ja ik vergeet altijd weer dat Burgers op talrijke heuvels gebouwd is grrrrr, maar het weer was veel te mooi om op te geven dus beenden we door. Het weer kwam beduidend beter naar voren dan voorspeld en we genoten daar enorm van, mede doordat er ook veel rust in het park heerste omdat er heel weinig publiek was. Tegen half zes zaten we weer in de auto, allebei compleet afgepeigerd maar wel met veel mooie foto’s en nog volop nagloeiend van hoe fijn de dag was verlopen. Rond de klok van 7 kon manlief ons verwelkomen met dampende thee en nadat ik mij in makkelijkere kleding gehuld op de bank had geïnstalleerd kon ik aan de slag met het sorteren en uploaden van de foto’s. De map bevat 26 foto’s, de meesten van mij en een kleiner aantal van Daphne. Wil je ze bekijken? Klik dan maar ►►►HIER◄◄◄

Ergens na de zomer gaan we terug want dan is de bouw van een nieuw deel, De Mangrove, afgerond en daar zijn we natuurlijk heel erg benieuwd naar, naar wat we vandaag al zagen gaat dat er spectaculair uitzien! Geduld oefenen dus. Verder is het nu vrijdagavond dus weekend, 2 dagen voor de boeg met een (vooralsnog) lege agenda. Mijn geest is in goede stemming, mijn hoofd heerlijk opgeruimd letterlijk en figuurlijk, mijn lijf is op maar dat mag op dit moment ook wel toch? Komt vast ook wel weer goed. Fijne avond, welterusten en mocht ik je niet ‘spreken’ dan wens ik je een fantastisch weekend!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Kan nog net…

Daphne en ik zijn sinds een paar jaar wel fan te noemen van De Keukenhof. Het gegeven is dat zij maar zo’n 8 weken per jaar open zijn en met het onregelmatige werkschema van mijn schoonmeisje, en mijn eigen ‘zegeningen’ is het niet altijd even gemakkelijk een dag te prikken die alleszins geschikt is om samen op pad te gaan. Gisteren kwam De Keukenhof weer ter sprake en we wisten dat we nog maar korte tijd hadden, de laatste open dag is de 22e van deze maand. Met de Weblog-Meeting op de 20e waren die laatste paar dagen voor mij dus in geen enkel geval al een optie. haar werkrooster valt deze week op zich relatief goed uit maar voor mij was vandaag de beste optie vooral gezien de omvang van het park met betrekking tot mijn fysieke mogelijkheden met nog een paar werkdagen voor de boeg.

En dus vertrokken we vanochtend bijtijds. Dat betekent dat we zo rond 7.45 de deur uit gaan om de ochtendspits te vermijden. Lukt bijna altijd, behalve dan als je in files beland door ongelukken, zo ook vanochtend helaas. Met het feit dat een bekende van ons afgelopen weekend een zeer ernstig motorongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis ligt en voorlopig slapende gehouden wordt…keken we nu toch wel ff met andere ogen naar de file.

Net voor elven kwamen we in Lisse aan, de wind was fris dus de jassen konden wel aan maar eenmaal binnen viel het reuze mee en was het heerlijk in de zon. Wat een zalige dag, het was wel druk maar niet zo druk als dat we ‘gewend’ zijn. Je kijkt je ogen uit daar en geloof mij niet alleen van de bloemen. De mensen om ons heen waren voor een groot deel het bekijken minstens zo waard als al die bloemen en beelden. Diverse naties waren vertegenwoordigd, zo horen aan de talrijke talen om ons heen en dat in veel andere landen een andere ‘mode’ heerst bleek weer eens te meer. Oh mijn hemelse grutjes, wat men onder mode verstaat, wat men niet voor gruwelijks bij elkaar aan trekt… pfff.. dan doet de gemiddelde Nederlander dat toch wel stukken beter, als ik zo vrij mag zijn dat te zeggen.

Je kunt alleszins voor het Lieve Vaderland wegklikken daar. Ondanks dat je heel goed je best doet ‘aparte’ foto’s te maken, alleen de mooiere bewaart en de rest wegmietert hou je toch nog een hele lading foto’s over. En ja veelal tulpen maar gelukkig ook heel veel ander moois. Mijn foto-map is dus een grote deze keer, er zitten een paar foto’s van Daphne bij in en het aantal is…. zit je? ja?… 385… als ik Daphnes foto’s er ook allemaal aan toegevoegd zou hebben was het aantal meer dan dubbel zo hoog geweest, vond ik niet zo heel erg nodig deze keer omdat veel van haar foto’s op de mijne lijken. Hoe dan ook, je bent natuurlijk van ♥-e welkom ze te bekijken, hetzij een deel, hetzij allemaal, ik wens je er veel kijkplezier bij. Het is een kleurenpracht om u tegen te zeggen, dat kan ik je wel vertellen.

Kortom… om 8 uur stapten we het huis weer in waar manlief ons opwachtte met dampende thee en chickenwings, die er natuurlijk wel in wilden, eenmaal weer verzadigd zochten we de foto’s uit, ging ik die uploaden en dit blogbericht schrijven.
Mijn lampie is wel uit eigenlijk… ik ga plat, welterusten iedereen, tot morgen.

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

’t Zand oaf ~ ’t Kloi op

Na een nacht om niet over naar huis te schrijven belandde ik aan het eind van de ochtend totaal brak op de bank. Manlief keek me aan en zei: ‘schoit mie mor lek zeker?’ “krek” met een aanvulling die ik maar niet ga herhalen om jullie niet de goede (humhum) indruk die jullie van me hebben te verstoren.  Even later bliepte mijn foon… Anita: “We gaan wandelen op ’t Boomkroonpad, wil je mee?” ehhhh ‘nou nee, tuurlijk niet zeg want ….’ En zoals zo vaak werd dat niet geaccepteerd en kwamen ze even later toch om mij letterlijk en figuurlijk zwaar bepakt het huis uit te slepen.


Eenmaal in Rolde en uit de auto hoorden we een lawaai van jewelste, het zag er eveneens zwart van de mensen. ‘iets te doen hier zeker?’ … ja dus. “Carvingcup 2017”. What the hell is? Bleek even later dat we er middenin vielen, neus in boter not, een wedstrijd tussen mannen, sommigen stoerder dan de andere qua uiterlijk, die zich met zaagmachines over een boomstam bogen om daar de mooiste kunstwerken uit voort te toveren. Ik maakte zo haastig als ik kon enkele foto’s en liep snel verder, al dat lawaai was toch echt wel ff teveel voor mijn stormend kokend hoofd.

We kozen de kortste van de aanwezige routes omdat we maar een korte tijd beschikbaar hadden, Anita moest namelijk om 3 uur op haar werk zijn, dat zich op een steenworpafstand van Rolde bevindt. Heerlijk, zalig weer, frisse bries, mooie omgeving en veel meer. Ik probeerde het in me zuigen als was ik een spons maar helaas lukte dat niet helemaal door de zware zwarte deken die mij omhuld gevangen hield. Bewegen is goed voor lijf en geest dus dat goede van deze dag had ik in ieder geval te pakken toch? Enige tijd later waren we terug bij de auto, lieten enkele km’s verderop Anita uit en wensten haar een fijne werkdag waarna Niels en ik de reis voortzetten. Eerst terug naar huis, Niels wilde zijn fototas halen en nadat we samen een bakkie hadden gedaan stapten we weer de auto in. Het zanderige Drentse grond af en het Groninger klei op. Ons doel? Een vissieeeeee, ja duhuh, what else?. Via een mega mega omweg reden we door de kleinste gehuchtjes en bleek dat ik in mijn geboorteprovincie toch nog steeds aardig de weg weet.ook al is die kennis onderhand aardig gehavend, gezien de wijzigingen die we tegenkwamen. Gaandeweg begon de deken om mij heen te verslappen en kon het licht doordringen, klaarde het op… hè hè hè!!!

We kwamen onderweg een minuscuul kerkje tegen met een groot bord ervoor ‘open’ en dus was onze nieuwsgierigheid gelijk gewekt. De auto aan de kant en het kerkje in alwaar bleek dat een kunstenares daar een deel van haar werk exposeerde, mooie werken ook, en leuke gesprekken eveneens. zo maar een cadeautje op een zondagmiddag. We reden weer verder en veel tijd later kwamen we dan aan bij onze ‘favoriete visleverancier’.  We bestelden het menu en even later zaten we heerlijk te smikkelen en te smullen. De avond was al ruim gevallen toen we daar weer vertrokken en via een minder mega omweg kwamen we rond 9-en weer hier thuis aan. Nu zit ik fysiek dan wel enorm vermoeid en Meneer Pijn laat zich ook behoorlijk gelden maar heej wat kan ’t boeien, ’t koppie is weer een stuk helderder, de tranenbuizen ruimschoots doorspoeld, de tranenvoorraadzakken leeggeknepen en dat is me beduidend meer waard.

Echt, zonder te overdrijven kan ik wel stellen dat het leven me gestolen mag worden, het zal me een worst zijn werkelijk waar  maar momenten zoals vanmiddag zijn eveneens onbetaalbaar en daar kan ik God Zij Dank daardoor dan wel weer heel veel dankbaarheid voelen.

Foto’s ……► ► ► HIER ◄ ◄ ◄

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Hemelse Cadeautjes

17 maart, onderweg in de auto naar Hamburg, Tierpark Hagenbeck, kreeg ik een appje van VonnieB met daarin de uitnodiging haar te vergezellen naar Artis en of ik haar een paar data wilde laten weten. Nou zo’n uitnodiging sla ik natuurlijk van ze never nooit nie af hè? Data gingen in de app terug en de 25e april werd vastgelegd in ons beider agenda’s.
Dat is dus vandaag, het had nog even fout kunnen gaan als ik niet zo enthousiast was geweest over dit uitje want ruim voor de wekker aan vanochtend werd ik wakker. Bleek bij het uitzetten van die wekker-melding dat ik vergeten was de wekker aan te zetten.
Ruim op tijd zat ik dus in de grote rode duivel met de kleine rode duivel op de achterbank.
Eenmaal bij afslag a27-a1 stond ik stil, langdurig, ongeluk met vrachtwagen, ambulances en andere toeters en bellen vlogen langs de rij over de vluchtstrook, die leeg was.
Gelukkig is daar de app dus kon ik Vonnie laten weten hoe laat ik bij haar kon zijn.

Eenmaal aangekomen werd ik hartelijk ontvangen en na een heerlijk groot glas zalige cappuccino stapten we de auto in en togen naar Artis, waar we een half uurtje later de auto weer parkeerden en het park in konden lopen. Het was wel erg druk maar dat mocht onze pret natuurlijk niet drukken. Met regelmatige pauzes, jawel we zijn niet oud maar willen rustig in rust genieten *glimlach*, zagen we bijna alles dat het park te bieden heeft. We lunchten zeer smakelijk waarna we het wandelen en fotograferen voortzetten.
De dag vloog om en om 17.00 uur zette ik Vonnie weer thuis af waarna ik de auto omkeerde en richting het noorden tufte. Op zeker moment even de radio aan om te horen of er files waren. Nou wat een bofkont was ik, bleek er weer een ongeluk met een vrachtwagen plaatsgevonden te hebben en zou ik in een file belandden die mij naar men verwachtte, een vertraging van een uur zou opleveren. Dat bleek uiteindelijk ‘maar’ een half uur te zijn.

Om 20.45 parkeerde ik de auto achter het huis en even later liet ik me op de bank ploffen. Daphne kwam beneden om mijn verhaal te horen en mijn foto’s te bekijken, ze zette ook gelijk een bak thee voor me, lekker hoor. Ze vervangt manlief goed als hij er niet is.

Het was een dag met Hemelse Cadeautjes.
Het weer was uiterst wisselvallig maar we hebben amper de vallen regendruppels ontmoet want ze vielen iedere keer net als wij onderdak waren. Getrakteerd worden op een dierentuinuitje is al een prachtig cadeau, veel zon erbij geeft de cadeautjes nog meer glans. Zo’n dag in prima gezelschap, veilig heen en terug rijden. Het fileleed inbegrepen want dat heeft me totaal niet gestoord, heb gewoon lekker zitten genieten in alle rust, ettelijke meters kruipende, het zij zo, niet druk om maken, kan er immers toch geen invloed op uitoefenen. En dan terug heel dicht bij huis nog een regenboog ook…
Kortom, de dag was perfect.

Lieve VonnieB; ENORM BEDANKT!!!

En voor de nieuwsgierigen *glimlach*… de fotomap met 145 foto’s staat HIER!!!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Paaltjes-Pad

Alweer een tijdje had ik in het hoofd het Paaltjes-Pad in Spier opnieuw te lopen, het kwam er alleen maar steeds niet van… tot aan vandaag dus *glimlach*

Sinds ik woensdag slaapmedicatie heb gehaald ben ik volop bezig met een inhaalslag, alsof dat überhaupt mogelijk is maar oké dat even terzijde,  en slaap ik vele vele uren. Sinds woensdagmiddag heb ik meer uren geslapen dan in de maanden dat dit jaar al ‘oud’ is.  Nadat ik donderdagavond na werk en boodschappen in Duitsland halen rond 20.30 het huis weer instapte keek ik vooruit naar een lege agenda voor plusminus 3 dagen, vrij tot aan maandagmorgen een uurtje of 8.30.  Tijd zat dus om, toen nog met hoop, bij te slapen.
In de loop van de ochtend kreeg ik een appje met de vraag of ik nog leefde? Met een grinnik stuurde ik met smileys een antwoord terug en weer even later zat ik in de auto om Niels op te halen, het eerste plan was een bakkie te doen en dan samen naar een rommelmarkt te gaan. Het weer echter was te aanlokkelijk om ergens onderdak te gaan tijdverdrijven dus besloten we de andere kant op te tuffen, richting Spier voor het Paaltjes-Pad want Niels kon zich wel vinden in mijn wens op herhaling. Ik was er jaren terug met Niels en sindsdien was hij er ook nog niet weer geweest.


Een klein half uurtje later parkeerde ik de auto, we ‘gooiden’ onze cameratassen op onze ruggen en startten de wandeling. Het gebied was zo goed als leeg, we kwamen welgeteld 8 andere wandelaars, 2x een duo en 1x een kwartet tegen en 3 mountainbikers. Grote delen in de luwte en volop zon, man wat is dat toch lekker. En natuurlijk het genieten van alle nieuwe frisse lentegeuren die zich bovendien in talrijke kleurtinten ontplooien, zalig!
Halverwege de middag keerden we terug, ik deed daar nog een bakkie en keerde huiswaarts. De foto-map is een kleintje vandaag maar er zitten wel mooie foto’s tussen waarmee ik heel blij ben en waarvan ook jullie hopelijk genieten. Wandel dus maar even mee met ons over het Paaltjes-Pad-Spier.

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Hoppatee klusje klaren

Zoals al wel algemeen bekend ben ik enorm fan van Wildlands.  Het staat voor mij met stip op 1 van de locaties waar ik het liefste vertoef en vele uurtjes kan zoet brengen. Natuurlijk ben ik daar nooit zonder mijn kleine rode duivel, die er samen met mij door mijn grote rode duivel naar toe gebracht wordt. En eveneens natuurlijk kom ik dus nooit zonder ‘nieuwe’ foto’s thuis. Nou vertoef ik er nog al vaak sinds de opening op 25 maart 2016 dus het aantal foto’s van Wildlands is enorm en, ja duhuh, nog steeds en blijvend, groeiende.

Ergens van de week besloot ik die fotomappen te gaan samenvoegen en vervolgens in 3-en uit te splitsen. De links naar de individuele mappen blijven natuurlijk gewoon bestaan op het account waarin ze geüpload zijn. Ik heb een extra account aangemaakt en daarin komen dan in het vervolg alleen aanvullende Wildlands-foto’s.

Bovenin mijn menu zie je dus een nieuw deel… Wildlands, met daaraan gekoppeld de pagina’s die bij Wildlands horen.

De link naar het foto-album met foto’s vanaf 25 maart 2016 tot op heden van Nortica (zie kaart boven blauw) kun je ►►► HIER ◄◄◄ vinden.

De link naar het foto-album met foto’s vanaf 25 maart 2016 tot op heden van Serenga (zie kaart boven rood) kun je ►►► HIER ◄◄◄ vinden.

De link naar het foto-album met foto’s vanaf 25 maart 2016 tot op heden van Jungola (zie kaart boven groen) kun je ►►► HIER ◄◄◄ vinden.

In de titel spreek ik dan wel van klusje maar het bleek een hele klus te zijn, het uploaden ging telkens fout en om 1000-en foto’s stuk voor stuk aan een map toe te voegen is veel werk waar ik geen zin in had, maar goed, uiteindelijk is het toch gelukt.