Muzieklaatje Trips

Droog water

De herfst is begonnen, overal zie je de natuur verkleuren, wat een oogstrelend genot. Een plek waar je daarvan op en top kunt genieten is Aqua Zoo te Leeuwarden. Mijn maandagmeneer was er nog nooit geweest, ondanks dat zijn vrouw een rasechte Friezin was en had natuurlijk al meermalen mijn enthousiaste verhalen aangehoord.

Van de week, toen ik hem de foto’s van ons zogenaamd mislukte kraambezoek te Amersfoort afgelopen dinsdag liet zien, zei hij: “als het komend voorjaar weer mooi weer wordt kunnen wij ook wel weer eens met zijn drietjes toch?” waarop ik zei: ‘waarom wachten tot het komend voorjaar, dat duurt nog een half jaar, we kunnen ook eerdaags wel gaan want een dierentuin is in de herfst niet minder mooi’. Daar moest hij mij natuurlijk wel gelijk in geven en dus pakten we gelijk de agenda’s erbij en zetten onder voorbehoud deze zaterdag vast. Het zou extra mooi uitkomen voor Daphne want zij heeft aan het eind van de middag en begin van de avond zwemwedstrijden in Leeuwarden. Ik keek op weeronline en buienradar en het zag er goed uit.

Ik sprak met Daphne af dat zij op ‘ons’ parkeerplein klaar zou staan als ik met mijn maandagmeneer aan zou komen rijden, ik haar dus enkele minuten eerder zou appen dat wij bij zijn huis vertrokken. Zo gezegd zo gedaan en rond de klok van 9.30 uur kwamen we dan ook ter plaatse aan, te vroeg want ik bleek me vergist te hebben, in plaats van 9.00 uur open bleek dat pas 10.00 uur te zijn. Geen punt, het weer was goed dus gingen we voor de ingang zitten wachten.

Uiteraard begonnen we met koffie en lekkers alvorens we op pad gingen. Mijn maandagmeneer keek zijn ogen uit, hij had zich nooit gerealiseerd hoe groot het gebied werkelijk is dat door deze dierentuin in beslag genomen wordt. Het weer was prima dus al snel zweette ik 1000 tandjes en zette hem op zeker moment stil om mijn jas uit te doen en om mijn middel te binden. Op ons gemakje liepen/rolden we door het park en eenmaal bij de zeeleeuwen aangekomen bleken we precies op tijd te zijn voor een voederpresentatie. De vrouwelijke gids vertelde honderduit, hartstikke mooi natuurlijk. Ik zag met een steelse blik dat mijn maandagmeneer ondanks zijn toenemende vermoeidheid wel enorm genoot.


We vervolgden daarna onze weg en liepen het laatste deel van de route om bij ons startpunt, het restaurant, aan te komen. Inmiddels hadden we trek gekregen dus besloten we eerst maar eens te gaan lunchen. Het was best druk op dat moment dus het duurde even voor we onze tanden erin konden zetten. Tijdens het wachten merkte ik al dat de vermoeidheid te groot begon te worden en bedacht ik me dat het beter zou zijn huiswaarts te keren. We deden nog een snel binnenrondje langs de reuzenotters en de krokodillen en namen toen afscheid van Daphne, zij zou daar nog even blijven voordat ze richting het zwembad zou vertrekken.


Mijn maandagmeneer en ik zochten mijn auto weer op en tuften zuidoostwaarts. Amper 10 minuten onderweg begon het te regenen en dat doet het nu, 3 uur later, nog. De thuisreis was eentje met obstakels want zowel de provincie Friesland, als de provincie Groningen, als de provincie Drenthe, timmert aan de snelweg, letterlijk én tergend langzaam, vele files dus. Even voor 3-en in plaats van 2-en liet ik mijn maandagmeneer in zijn stoel zakken, dronken we samen nog een bakkie alvorens ik huiswaarts keerde en met de foto’s (deels mijn en deels Daphne’s, die mij bij vertrek haar 1e fotokaartjes had meegegeven. Mocht zij op haar 2e kaartje nog mooie foto’s maken zal ik die later wel toevoegen) en dit blogbericht aan de slag ging.

Ohja… grappig detail… enkele weken geleden had ik hem voorgesteld zelf een rolstoel aan te schaffen, eentje die bij zijn beperkingen en lengte etc zou passen, de huur-toestellen zijn niet slecht maar ook niet echt om over naar huis te schrijven. Daar wilde hij niks van weten: Oh nee hoor, geen denken aan, zó oud ben ik nog lang niet…(ehhh sinds een week 92?) Maar goed, zijn wil is wet dus ik had het er verder niet meer over gehad. Eenmaal thuis zopas zei hij op zeker moment: “Wil Ko volgende week wel ff een keertje met mij mee naar de winkel waar we de sta-op-stoel hebben gekocht want ik wil daar een rolstoel kopen die goed bij mij past….” Ik kon een grinnik niet onderdrukken toen ik antwoordde: ‘Tuulk, doen we!”.

►meer~more

Noppes Kraambezoek – toch Genieten!

Gisterenmorgen al heel vroeg kreeg ik een smsje van Dierenpark Amersfoort dat Olifantenkoe Kina was bevallen rond de klok van half vijf van een gezonde zoon, prachtig en ontroerend nieuws natuurlijk. Nadat Daphne na het opstaan beneden was gekomen bespraken we dit goede nieuws en wanneer we dan op kraambezoek zouden kunnen. Vandaag zou ik vrij zijn, buiten mijn maandagmeneer gerekend uiteraard, dus wat mij betreft kon het vandaag wel. Daphne moest werken maar ze verwachtte dat ze wel afgebeld zou kunnen gaan worden. Ze zou navraag doen bij haar leidinggevende en zou mij dan bij thuiskomst, laat in de avond, laten weten of ze vrij zou zijn vandaag of niet. Eenmaal weer thuis meldde ze dat ze wel vrij zou zijn dus vertrokken we vanochtend in alle vroegte richting Amersfoort, ons verheugend op de ontmoeting met de nieuwe boreling.

Dát liep helaas anders want wat bleek? Moeder Kina wist niet hoe ze met haar eerste spruit moest omgaan en had daarbij dus sturing nodig van de verzorgers en natuurlijk de hulp van haar kuddegenoten. Dat gaat natuurlijk niet met hordes publiek om je heen dus besloten de verzorgers de kudde binnen te houden en te vrijwaren van publieke drukte. Alleen Bul Maurice, de vader van de boreling, konden we buiten bewonderen, dat deden we dan ook volop.  Dikke rijen voor de kassa’s, het baby olifantje had dus veel interesse gewekt. Een gesprek met een medewerker leerde ons dat er bovendien zo’n 8-tal scholen waren die samen garant stonden voor zo’n 900 personen en er was een zeer grote groep die er een feestje ging vieren in het dierenpark, het was dus druk! Gelukkig is het park groot genoeg dus hebben we er op zich weinig last van gehad.

Het weer werkte voortreffelijk mee, niet te koud, niet te warm, gewoon een prachtige herfstdag, wat terug te zien is in de vele foto’s waarop Daphne en ik de reeds verkleurende bomen, struiken en andere gewassen in het park vastlegden. Dat alleen al was zo genieten, wat hadden we een plezier. Zo her en der hoorden we wel mensen mopperen want tja, ze waren speciaal gekomen voor het baby olifantje, hadden er lang voor gereisd etc… ik heb er maar niet op gereageerd maar dacht er uiteraard wel het mijne van. Mij lijkt het vanzelfsprekend dat het de welzijn van het diertje voorop staan en gelukkig denken de verzorgers er net zo over. Alsof er verder niets in het park te zien valt ofzo… rare mensen zijn er toch.

De dag vloog om… en voor we het wisten was het weer vertrek-tijd. Enerzijds omdat we de middagspits voor wilden zijn maar anderzijds natuurlijk ook omdat ik nog een verplichting heb op mijn 2e adres en omdat Dapne op zekere tijd in een zwembad verwacht wordt voor training. Al is ze dan tegenwoordig meer op recratieve basis dan competitiebasis met het zwemmen bezig toch er is ook in de recreatieve kant nog winst te behalen met de wedstrijden en daar moet natuurlijk voor getraind worden.

Zonder oponthoud kwamen we 1,5 uur later thuis, eenmaal daar kleedde Daphne zich snel om en vertrok weer waarna ik met de flap op schoot op de bank plofte en met de foto’s aan de slag ging terwijl manlief me voorzag van een grote bak dampende thee, jummieeeee. De fotomap is redelijk groot geworden, 300 foto’s maar liefst,  en dat terwijl ik er veel ook niet in heb gezet. De FOTOMAP bevat dus foto’s van mij én van Daphne samen.

Wat een heerlijke dag, raar maar waar, (en het komt ook altijd weer ter sprake *glimlach*), in een dierentuin hebben Daphne en ik het altijd enorm naar onze zin. We vinden het beiden heerlijk om met de camera’s bezig te zijn en ons te focussen op de dieren. We zijn het er beiden gloeiend over eens dat een dierentuin wel de plek is waar we onze koppies leeg kunnen maken, waar we enorm genieten en dat het geen moer uitmaakt wat voor weer het is. Is toch heel waardevol zo iets? Om niet te zeggen onbetaalbaar. Kortom, weer een dag met een gouden randje, om in te lijsten.

►meer~more

’t Wordt mooi weer, dusse…???

Zo ongeveer was de vraag die ik gisterenmiddag gesteld kreeg toen het illustere duo van enkele kilometers verderop hier op de bank was geploft. Ze weten natuurlijk als geen ander wat mijn favoriet uitje is en dat het mij evenmin boeit hoeveel kilometers ik dan daarvoor moet rijden. Ik was er natuurlijk wel voor te porren! “Welke dierentuin dan?” was mijn wedervraag, waarop het antwoord: “Eentje die wij nog niet kennen is wel leuk toch?” waarop ik repliceerde: “Dat wordt dan vroeg opstaan want Münster is 2 uur en een kwartier rijden als we geen ontophoud krijgen, én ik heb natuurlijk wel mijn verplichtingen op mijn 2e adres, die mogen niet in het geding komen…”

En zo werd een tijdsplanning gemaakt en was de afspraak vastgezet.
Vanochtend in alle vroegte stond ik dus bij hen op de stoep en na een bakkie leut vertrokken we zuidoostwaarts. En ja hoor, oponthoud, ook de Duitsers weten van wegopbrekingen en zij weten ook verrekte goed van geen omleidingen aanduiden…. grmbl… Een half uur later dan gepland waren we er uiteindelijk dan toch. Eenmaal binnen begonnen we naturlijk met koffie en wat lekkers waarna we aan de wandel gingen, de jas nog wel aan maar die ging enkele minuten later al weer uit en is ook niet meer aaan geweest. Gelukkig onthoud ik de layout van een dierentuin altijd goed ook al ben ik er nog maar 1x geweest en dus wist ik hoe er gelopen moest worden. De dag vloog om en al snel was het de hoogste tijd om de auto weer op te zoeken, nog even snel de binnenstad in om een ijsje te scoren en toen de autobahn maar weer op, we wisten immers van de wegopbrekingen en onaangeduide omleidingen?!

Precies zoals ingeschat leverde ik het duo om 18.45 thuis af en was ik zoals altijd, om 19.00 uur op mijn 2e adres. Aldaar het nodige gedaan en uiteraard verteld over de heerlijke dag onder het genot van een bakkie leut. Daarna meneer in bed-gaan-gereed-stand achtergelaten en huiswaarts gekeerd waar ik de boel uitpakte en in mijn eigen slaaptenue op de bank kroop en met de foto’s én dit blogbericht aan de slag ging.

Het is zo’n prachtige dierentuin…en zo ontzettend groot. De naam is heel goed gekozen want All-Wetter geeft aan dat je er altijd terecht kunt ongeacht het weertype. De dieren hebben allemaal schitterende en zeer ruime verblijven, er wordt heel veel aan verrijking gedaan, ze hebben bovendien de vrije keuze in het binnen blijven of naar buiten gaan. Nou is het voor ons vanaf Assen dus 2 uur en 15 minuten rijden. Het park is ze groot dat je, als je alles wilt zien en je daarbij niet wilt haasten het zeer verstandig is er vroeg in de ochtend te zijn want je hebt die tijd echt wel nodig. Nou hebben wij ons niet echt gehaast maar ik heb natuurlijk wel de klok in de gaten gehouden. Als ik geen verplichting zou hebben gehad waren we er later vandaan gegaan. We hebben nu bijv. het aquariumgebouw overgeslagen, simpelweg om tijd te winnen.

Hoe dan ook… het was weer een schitterende dag waarop het genieten volop centraal stond naast, natuurlijk, het fotograferen. Zowels Niels’ camera, als Anita der fooncamera als mijn camera hebben veelvuldig geklikt. Mijn FOTOMAP bevat 270 foto’s… Niels heeft me beloofd de zijne nog te sturen dus die zal ik in een 2e map ook toevoegen zodra ik ze binnen heb en hebben kunnen uploaden.

UPDATE: 20-09-17: 18.00 = Foto-Map van Niels

►meer~more

Taxi-Feestje

Dat ik graag autorijd is al wel bekend toch? Vandaag mocht ik daar weer van genieten want ik heb weer een mooi aantal km’s aan mijn km-stand van mijn auto toe mogen voegen. En ja mijn auto is niet alleen de vervulling van een lang gekoesterde droomwens maar zij rijdt ook nog eens als een droom *glimlach*.
Enige weken geleden vertelde Corry dat zij een week vakantie had geboekt in Vierhouten. Zij vroeg mij toen of ik het leuk zou vinden om haar taxi te zijn bij haar terugreis naar huis. Natuurlijk zei ik daarop “Ja graag, gezellig!”. ‘Kunnen we daarna wel iets leuks gaan doen samen want je mag me na het ontbijt al oppikken’ stelde ze daarna voor. Waarna ik grinnikend antwoordde: “Zullen we die dag beslissen of en wat we gaan doen? Je weet immers niet op voorhand hoe je je die morgen zult voelen, of je wel fit genoeg bent om iets te ondernemen of dat je misschien wel gelijk linea recta naar huis wilt?”. Dat kon ze natuurlijk niet ontkennen dus dat werd onze afspraak.

Ik sprak met mijn maandagmeneer af dat ik een half uurtje vroeger dan normaal bij hem zou zijn zodat ik op tijd zou kunnen vertrekken naar Vierhouten. Nadat ik hem dus vanochtend van alle gemakken voorzien had liet ik hem achter en tufte ik op mijn gemakkie in zuidelijke richting. De weergoden waren niet met ons vandaag dus een buitenactiviteit zat er zo wie zo niet in. Nadat ik Corry in de auto had laten plaats nemen en haar spullen had ingeladen vroeg ik haar wat ze wilde. Ze was erg moe maar had wel zin in iets leuks dus stelde ik voor naar Oosterik te rijden in Denekamp, zo’n 5 kwartier oostwaarts. Dat vond ze een prima plan, ze was er al jaren niet meer geweest. Eenmaal daar aangekomen begonnen we met lekkere koffie met wat lekkers erbij waarna we ons vergaapten aan de pracht en praal van mooie dingen en veel bloeiend groen. We kochten het eea en stapten weer de auto in en reden noordelijk. Op 3/4 van de reis gingen we de snelweg af en lieten ons in Hotel Van Der Valk in Spier even verwennen met een lekker glas nat en hartige hap. Weer enige tijd later leverde ik haar thuis af, hielp haar wat spullen op te ruimen waarna ik huiswaarts vertrok.

Een harstikke leuke dag die omvloog, we zagen veel leuks en ik had dan wel niet mijn camera mee maar natuurlijk wel mijn gsm en die maakt ook best leuke foto’s, kijk maar eens ► ► ► HIER ◄ ◄ ◄  Het was heerlijk taxi te mogen spelen, hartstikke gezellig!! Alleszins voor herhaling vatbaar dus *glimlach*.

►meer~more

Groot ontspannen Wildlands

Met beiden een hoofd vol ‘onweer op komst’ waren we beiden méér dan toe aan de zinnen verzetten, de focus verplaatsen, of hoe je het ook maar wilt noemen als je afleiding nodig hebt, heel hard nodig óók!!! Waar en hoe kan dat beter, als je beiden fotografie als hobby hebt en beiden gek bent van dierentuinen? Juist Ja, Wildlands Emmen dus! De place to be vandaag voor Niels en mij en dus reed ik vanmorgen al in alle vroegte vanaf mijn 2e adres naar hem toe, haalde hem op en 3 kwartier later stonden we voor de ingang, de poorten gingen open op het moment dat wij er gingen staan, perfect getimed toch?

We troffen het, er was wel veel publiek maar niet overdadig druk, de weergoden waren ons zeer gunstig gezind want op een enkele druppel na hebben we geen regen gehad al waren de prachtige luchten niet alleen erg dreigend maar ook zeer talrijk.  Eén mega plensbui viel er wel, maar daar hebben we gevoelsmatig niets van gemerkt omdat we op dat moment in de kas van Jungola in een bootje zaten, we hoorden het echter wel. “wij worden daar niet nat van…neuh, wel van iets anders, (zweet dus *glimlach*).

Eenmaal weer buiten scheen de zon weer volop en was het dus weer prachtig weer. Bij de olifantendelta troffen we het op dat moment wederom want Ravi en Radza.jr. waren aan het dollen in hun zwembad, puur genieten dus! Wat is er nou mooier op zo’n dag dan spelende dieren te zien die zich overduidelijk enorm vermaken! Ik had nog snel even een onderonsje met Mingalar Oo die al een behoorlijke buik heeft inmiddels, evenals Ma Yay Yee, ben benieuwd wie van de 2 het eerste zal bevallen, maar dat geheim wilde Mingalar Oo mij niet verklappen, en gelijk heeft ze natuurlijk *grinnik*.

Rond half vier dronken we nog een bakkie en liepen we terug naar de parkeergarage en weer 3 kwartier later leverde ik Niels thuis af waarna ik enkele kilometers verderop reed om daar thuis te kunnen komen. Opgefrist en omgekleed en hup op de bank foto’s bekijken. Ik had een heerlijke dag en de foto’s zijn weer het bewijs gelukkig want mijn handen hebben vandaag ook  niet dwars gelegen maar keurig hun best gedaan mee te werken.

Had ik vorige week woensdag een “Klein spannend Wildlands” gedaan… waarbij ik alleen Nortica en de Vlinderkas had aangedaan, kon ik vandaag geen enkel deel overslaan want er wat alle tijd. De ontspanning volgde mij op de voet want die diende zich aan nadat ik door de poort was. Bizar en heerlijk tegelijk dat het verschil van slechts een paar voetstappen spanning kan doen omslaan in ontspanning, dat maakt het genieten de moeite dubbel en dwars waard en wordt genieten GENIETEN!

Mijn fotomap van vandaag is beduidend groter dan die van vorige week maar mocht je zin hebben om ze bekijken klik dan gerust HIER

Nu ff relaxen…dan weer naar mijn maandagmeneer en daarna met mijn zoon naar de bios…zeer moeilijke dag die toch een ander lichtje kreeg dankzij uitjes die me geven wat ik zo nodig heb. Hoe mooi is dat!

UPDATE: 23.30 uur. Fotomap van Niels:  ► ► ► HIER ◄ ◄ ◄

►meer~more

Lukkie-Mie

Je hebt af en toe van die dagen dat je het gevoel krijgt dat alleen maar het goede op je pad komt, met een brok in de keel constateer je dan dat je niets te klagen hebt maar juist alle reden om dankbaar te zijn. Zo’n dag had ik vrijdag, zoals ik HIER beschreef. En nog geen dagen verder… overkomt je weer zo’n dag, hoe mooi is dat? Hoe kun je ‘rijk’ beschrijven als het een gevoel is? Laat staat beschrijven op dusdanige wijze dat degene die jouw schrijfsels leest het ook voelt zoals jij het voelt, althans zo gelijk als maar immers mogelijk is?

Vlak na het middaguur stapte ik bij Corry binnen en even na mij kwam haar dochter haar met een verrassings-bliksem-bezoekje vereren. Nadat zij weer vertrokken was gingen Corry en ik ook op weg. Om een klein uurtje later langs dezelfde plek te rijden waar ik dus vrijdag al gezeten met mijn smulpaap. Een paar kilometer verderop parkeerde ik de auto en liepen we even later de Beeldentuin van Gees binnen, waar Corry nog nooit was geweest, zij keek haar ogen uit!!! We begonnen met koffie en Drentsche Krentenwegge. Dat is traditie daar wat mij betreft dan *glimlach*.
We liepen de tuinen door en genoten van de kunstwerken, zowel in het positieve als het negatieve want bij kunst speelt smaak natuurlijk de grootste rol. Van sommige kunstwerken snapten we de titel wel, van anderen weer totaal niet. Zels niet na het lezen van de naam konden wij het er niet in zien, maar ja oké, wij zijn ook geen kunstenaars hè?!

Toen we het wel genoeg vonden… de tijd ook sneller verstreek dan we gedacht hadden… zochten we de auto weer op om die een paar kilometer terug weer te parkeren en weer een tafeltje te zoeken op hetzelfde terras als waar ik vrijdag zat. Het was er verschrikkelijk druk en geen tafel vrij dus mochten we aansluiten bij een ouder echtpaar die heerlijk van ijs zat te smullen, dat werd al snel heel gezellig.
Hoeveel trek hadden we eigenlijk? De menukaart toonde ons zoveel lekkers dat we geen keuze konden maken dus besloten we voor wafels met warme aardbeien en slagroom te gaan en voor het proefbord. Die laatste bevat dan van alle 13 ijssoorten die die salon verkoopt een klein bolletje. Al met al was het toch nog veel te veel dus tja, we verlieten de tafel zonder de bordjes leeggegeten te hebben, foei toch, zo waren we niet opgevoed *glimlach*.  Een klein uurtje later leverde ik Corry moe maar voldaan thuis af en reed ik door naar mijn eigen huis. Daar aangekomen kon ik de foto’s nog net even bekijken, selecteren en uploaden en dit blogbericht schrijven voordat ik weer naar mijn 2e adres moet… kortom, een heerlijke dag, dankbaarheid alom! Nu voor jullie de link naar mjn foto’s, en ik zag “tot ziens”, ik ga de auto weer in, een deurtje verder.  *zwaaiiii*

►meer~more

Smulpa(a)p

Donderdag was ik op mijn ander adres en hadden we het erover dat het buiten mooi weer was. “Jammer dat ik nu niet mobiel ben, anders had ik naar buiten gegaan om een stukje te wandelen…” Met een actieradius van zo’n 50 meter maximaal komt mijn maandagmeneer natuurlijk niet zo heel ver. Ik stelde voor om de volgende dag een toertochtje te gaan maken als het mooi weer zou zijn, daar had hij wel oren naar. En zo was ik rond het middaguur weer bij hem en na het opruimen van het middageten hielp ik hem mijn auto in. Op zeker moment stelde ik voor een bakkie te doen, vond hij een prima plan, het restaurant dat ik in gedachten had bleek gesloten te zijn, ik wist even verderop nog wel een mooie locatie dus tuften we daar heen. We stapten uit en het 1e dat hij, met een grijns van oor tot oor, zei was: Dit is wel erg landelijk hè? Ik kon niet anders dan dat beamen natuurlijk. In een dorp in Drenthe, omringd door oude (al dan niet opgeknapte) boerderijen met rietdaken en landerijen vol met zwart-bonte 4-voeters, kunnen je de bijbehorende geuren onmogelijk ontgaan toch? Weer even later werd het 2e deel van onze bestelling geserveerd:

Uiteraard stuurde ik zijn kinderen ook de foto’s, van hun smulpapende smulpap. Ze zullen vast hebben zitten watertanden, logisch ook want zij zagen alleen maar lekkers en roken daarbij niets *grinnik*.

We vervolgden onze weg zonder vooropgezet doel, gewoon op het gevoel, links- of rechtsaf of rechtdoor… De middag vorderde al aardig en aan zijn manier van praten kon ik merken dat hij moe werd dus zette ik koers huiswaarts waar we dan enige tijd later ook aankwamen. Halverwege het pad, dat hij moeizaam beloopt omdat het helt, stopte hij. In 1e instantie dacht ik dat hij even wilde zitten om te rusten maar nee dat bleek niet het geval. Hij zag iets bewegen en vroeg zich af wat het was, had zoiets nog nooit gezien zei hij. Ik hurkte neer, uiteraard met mijn foon / camera bij de hand en legde het vast. Gelukkig wist ik wel wat het was en kon ik hem dus ook gelijk vertellen hoe het er uiteindelijk uit zou gaan zien na de ontpopping.

De Groot Avondrood vlinder dus (foto van internet). We gingen er met een boog omheen natuurlijk en lieten het diertje zijn/haar weg vervolgen. Weer enige tijd later zat mijn maandagmeneer stralend en wel, maar ook moe en voldaan, in zijn stoel. Ik zette nog een beetje koffie en nadat we dat opgedronken hadden en ik afscheid van hem nam reed ik huiswaarts. Toen ik vanochtend weer bij hem aan het bed stond was het 2e dat hij zei, na “goedemorgen”, wat hadden we een mooie middag gisteren hè? Dat kon ik natuurlijk niet ontkennen en al had ik er zelf niets aan gevonden dan had ik dat uiteraard niet laten merken, ben al lang blij dat hij het zo naar zijn zin heeft gehad.

Hoe simpel is het iemand blij te maken? Nou zo dus!!

►meer~more

Spannend ‘klein’ Wildlands

Rare titel, of niet? *glimlach*. Vanmiddag reed ik rond de klok van 13.30 richting Emmen. Ik had om 16.05 een afspraak in de dierentuin omdat ik gesolliciteerd had. Nou kon ik natuurlijk heen en terug alleen voor dat sollicitatiegesprek maar dat zou toch zeker niet des Melody’s zijn of wel dan? Heel de morgen had het geregend dus ik wist niet of mijn plan wel doorgang kon vinden maar rond de middag klaarde het op en werd het prachtig weer, (te) warms zelfs, voor mijn genoegen dan welteverstaan. Even voor 2-en hobbelde ik het park in en gezien de korte tijdspanne die ik had besloot ik voor Nortica te gaan, het kleinste van de 3 delen. Op mijn gemakje liep ik er doorheen en liet mijn camera haar werk doen. Er ontstonden leuke gesprekken, wat een mooi extraatje, met oudere mensen in rolstoelen en hun begeleiders; er was namelijk een groep Zonnebloemers een dagje uit.

Eenmaal Nortica weer uit zag ik dat ik nog een uur de tijd had en dus koos ik vervolgens voor de vlindertuin, ook daar kon ik naar ♥-enlust fotograferen. Ondanks dat het nog vakantietijd is, ondanks dat het een woensdag is, ondanks de Zonnebloemers en nog een aantal andere groepen die ik ‘ontmoette’  was het er aardig rustig.
16.00 uur precies liep ik de voordeur van het Atals-theater binnnen alwaar ik gelijk opgevangen werd door een vrijwilliger van Wildlands die me mee nam naar boven en na mij van koffie voorzien te hebben uitgebreid en stralend vrolijk vertelde wat het inhield om vrijwilliger van Wildlands te zijn. Daarna werd ik opgehaald door een dame met een hogere fuctie die mij naar een andere ruimte leidde waar nog een heer zat te wachten en met die 2 personen werd tenslotte het sollicitatiegesprek voortgezet. Eén van de eisen is 20 diensten per jaar… een dienst duurt 4 uur als je ’s ochtends wil werken en 3 uur als je ’s middags wilt werken. Ik kon een grinnik niet onderdrukken toen ik zei dat ik dat vast wel zou kunnen halen met 1 dienst per week. Het was een heel leuk gesprek en na enige tijd kon ik huiswaarts keren. Nu is het afwachten of ik wel of niet geschikt bevonden zal worden, indien wel volgt er een aantal trainingsdagen waarna je ingeroosterd gaat worden… spannend dus wel de komende tijd.

Nou ben ik al sinds 2005 uit het echte werkzame leven dus al die tijd had ik ook niet gesollicteerd. Deze sollicitatie was wel een uitdaging want er moest een uitgebreid CV aangemaakt worden en een motivatiebrief zoals tegenwoordig gewoonte is. Al die jaren heb ik dat natuurlijk niet gemaakt… nou ja, om precies te zijn, die voor mezelf. Heb wel tig solllicitatie- & motivatiebrieven voor anderen geschreven, en ook cv’s aangemaakt maar ja voor een ander is dat makkelijker dan voor jezelf. Daar zat dus wel een uitdaging in. Om eerlijk te zijn vond ik dat een beduidend grotere uitdaging dan het sollicitatiegesprek an sich. Nou ja, hoe dan ook, ik moet nu afwachten (eh ja in sommige gevallen beschik ik dus niet over engelengeduld) maar als het antwoord positief uitvalt ga ik een prachtige uitdaging aan waarvan ik al jaren heb gedroomd maar om gezondheidsredenen nooit kon. Toch fijn dat dat nu wel kan want ik had bijna de hoop al opgegeven, bijna, mijn hoop was er nog wel maar die was flinterdun, wat ik HIER beschreef had ik pak ‘m beet 1,5 – 2 jaar geleden echt niet durven denken!!
Fotos…. ik noemde al dat mijn camera aan het werk ‘moest’ … het resultaat is HIER te bewonderen, al zijn het er dan beduidend minder dan anders.

►meer~more

Aapies kijkuh

Een paar keer per jaar ga ik met vriendje Thom een dagje dierentuin doen. Vandaag was weer zo’n dag en onze keus was deze keer gevallen op Apenheul in Apeldoorn. De weergoden waren ons zeer goed gezind, evenals onze medeweggebruikers want keurig op afgesproken tijd en zonder de noodzaak van een jas en/of plu konden we elkaar begroeten en onze dag samen beginnen.

Het was in alle opzichten een heerlijke dag, mede door iets waar ik nog apart over zal bloggen vandaag of morgen. Het enige dat ‘niet goed’ was, waren mijn handen vandaag. Ik kreeg de camera maar niet goed ingesteld en kwam dus thuis met vele foto’s die linea recta naar het ronde archief verplaatst konden worden. Er zit wel een aantal mooie tussen maar de meesten zijn niet om over naar huis te schrijven, nou ja soit, het zij zo toch. Ik laat me daardoor mijn dag niet bederven en kijk dus ook met warme gevoelens op deze dag terug.

Bij enkele locaties kwamen we net voor de start van de voedertijd aan, bij anderen er net na, voor beiden is wat te zeggen. Ervoor… dan hoor je allerlei wetenswaardigheden, erna is het rustiger en fotografeert het makkelijker. Met enige regelmaat pauzeerden we voor een bakkie leut of iets anders lekkers en zo vloog de dag om. Tegen half vier namen we afscheid en ging Thom zuid-west-waarts en ik noord-oost-waarts. Met ongeveer een half uur verschil kwamen we thuis, ik rond kwart voor vijf en Thom rond kwart over vijf, hij had files getroffen onderweg en ik niet gelukkig.

Ik ging douchen en omkleden, zweet wegwerken en dus lekker opfrissen, en dook op de bank met een grote bak thee. De foto’s van de camera af en op de pc gezet en online natuurlijk zodat jullie ze HIER kunnen bekijken als jullie dat willen en kan ik nog even een tijdje relaxen voordat ik weer enkele kilometers verderop naar mijn maandagmeneer ga. Daarna een rustige avond voor de buis en dan morgen, nieuwe dag nieuwe kansen en natuurlijk weer blogposten *grijnssss*

►meer~more

Ouwe Snoeperd

Kom ik eerder vandaag bij mijn Maandagmeneer tref ik hem in een minder dan anders vrolijke bui aan. Hij had slecht geslapen door de pijn in zijn rug en had last van ‘bezwaren’ omdat hij zichzelf erg lastig vindt nu hij iets minder dan normaal uit de voeten kan en dus iets meer dan normaal hulp nodig heeft.
Nadat ik de boel aan de kant maakte en wat klusjes had gedaan stelde ik hem voor de auto in te stappen en effe te gaan touren, ‘ander uitzicht, ander geur in de neus, ff iets anders, doet altijd goed…” Met het toepassen van een beetje overredingskracht ging hij akkoord en weer even later waren we op weg. Ongeacht weertype, onze provincie is altijd mooi dus zo’n ritje hoeft niet eens zo lang te zijn om iemand in een andere stemming te krijgen. Op zeker moment hoor ik hem naast mij zeggen: “Heej ik ruik visssssssss”…. ‘Jah duhuh, grinnikte ik, terwijl ik hem een viskraam aanwees aan de andere kant van de weg enkele meters voor ons. “Ik denk dat ik er wel eentje zou lusten” hoorde ik vervolgens weer. In no time had ik de auto geparkeerd en stond ik bij de kraam te wachten op mijn bestelling, die we naderhand heerlijk samen hebben opgepeuzeld.

Nou heeft Assen ook heel goede viskramen maar ik ken de omgeving goeg genoeg om te weten waar meer goede dingen te vinden zijn *glimlach*. Nadat we de restantjes en afval weggegooid hadden en onze handen schoongemaakt vroeg ik hem of hij vond dat er een toetje achteraan moest komen. Hij grinnikte wat en zei dat ik hem wel mocht verrassen als ik een goed idee had. Nou die had ik natuurlijk wel want op een 100-tal meters verwijderd van de viskraam wist ik een ijssalon. De lekkerste softijs van Nederland op eentje na grapte ik… (dé allerlekkerste is natuurlijk het ijsje van mijn schoonmeisje in Wildlands)…en dus startte ik de auto, reed de nodige meters en parkeerde weer om even later weer de auto in te stappen met volle handen (handig joh, die elektrische deuren in mijn auto)

Ik pakte mijn foon en hij vroeg me wie ik wilde gaan bellen, niemand zei ik. ‘Ik maak een foto van de ouwe snoeperd naast mij om die naar Canada te sturen zodat uw kinderen kunnen zien dat het goed met u gaat…’ Dat vond hij, grijnzend van oor tot oor, een goed idee. Weer een tijdje later belandden we in de file. File? In Drenthe?? Gewoon op een weg in een dorp??? Jawel. Wat bleek? Een tractor met een megagrote kar vol mest bleek een platte band te hebben gekregen en stond dwars over de weg stil. Het duurde even maar uiteindelijk konden we erom heen en waren we even later weer terug op het adres waarvan we vertrokken waren.

Ik bereidde zijn avondeten, plaatste hem in zijn nieuwe sta-op stoel nadat we nog een paar oefeningen deden, en liet hem in een veel betere stemming voor de buis achter. Na een kus en een ‘tot morgen’ stapte ik de auto weer om huiswaarts te keren, niet vergetende natuurlijk terug te zwaaien naar die zwaaiende arm die tussen de gordijnen door boven de planten in de vensterbank uitstak.

►meer~more