Muzieklaatje Trips

China Lights Antwerpen 17-18

Met een door de bewolking heen piepende zon togen Daphne en ik vanochtend rond 8.30 zuidwaarts met een reistijd van 3 uur en 1 kwartier voor de boeg, vooropgesteld dat we geen oponthoud zouden krijgen natuurlijk. IJdele hoop op onze van A-naar-Baggerwegenstelsel en al snel stonden we weer stil in een file die een half uur vertraging opleverde. Bij een niet nader te noemen stad in het Brabantse had ik genoeg km’s (en ergernis) gevreten en reed ik een parkeerplaats van een tankstation op. We hielden daar een pitsstop en na een bak koffie en thee met wat lekkers nam Daphne plaats achter het stuur om het laatste uurtje van de rit voor haar rekening te nemen. Ruim voor 12-even reden we Antwerpen in en toen begon de ellende pas echt want net als een jaar geleden was het een grote werkplek. Nou ligt de zoo redelijk dicht bij de op- & afrit van de autoweg maar we hadden 3 kwartier nodig om van de afrit bij de parkeergarage te komen.

 

Het was weliswaar bewolkt maar verder was het weer perfect voor een dagje dierentuin en al snel ging mijn jas los en zelfs deels uit. We hadden de grootste lol en zagen nauwelijks een kip, noch de echte noch de dierige versie. Om 16.45 sloot het park dus moesten we eruit, we wandelden het station in, waren wederom zeer onder de indruk van het gebouw en namen een warme hap bij een jeweetwel..

 

Om 18.00 uur liepen we de zoo weer in en inmiddels was het donker, dat waarvoor we er uiteindelijk waren. De nieuwe editie van China Lights 2017-2018 was net als de voorgaande, waarover ik onder meer HIER & HIER schreef, wederom zeer de moeite waard. De meeste van alle kunstwerken leken splinternieuw te zijn, we zagen zelfs nergens een lampje dat het niet deed. We wisten maar nauwelijks waar we het eerst of het laatst moeten kijken en onze camera’s draaiden overuren. Om 19.15 liepen we het park weer uit en enkele minuten later reed Daphne ons de parkeergarage uit, nadat we het drama in de stad weer doorstaan hadden kwamen we op de autoweg en om 22.20 stapten we ons huis weer binnen. Na het opruimen van de spullen, het omkleden in warme behaaglijke kleding dook ik op de bank met de sd-kaartjes en ging ik aan de slag met de 868 foto’s waarmee we samen thuisgekomen waren. Na een selectie bleven er 500 over en die heb ik zojuist online gezet. De mijne dus en een deel van de foto’s van Daphne.

Ondanks de ergenissen tijdens de reizen was het weer een feestje en ben ik nog een beetje duizelig van al het moois dat ik zag.. Nu met veel rustiger koppie dan voorheen door de CBD, wat scheelt het een hoop als je zoiets kunt ervaren zonder ‘fight en flight’-drang. Je ziet zoveel meer, je voelt zoveeel meer en je geniet dus ook zoveel meer. Ook genoot ik enorm van het mogen bewonderen van ‘werk in uitvoering’ want ook in dit park wordt hard gewerkt aan uitbreiding en verbetering. Men is bezig met een reusachtig deel waarin een aantal apensoorten zullen worden ondergebracht. Ziet er schittered uit. We gaan het in de toekomst dus wel weer een bewonderen.

Ik ga plat… ben moe ;-) Trustteeen allen…. Foto’s staan HIER online, het zijn er veel, veel kijkplezier wanneer je ze gaat bekijken.

►meer~more

Lucky Shot

Terwijl ik op de bank zit schijnt de zon volop en kriebelt uitdagend mijn neus…
Manlief staat op het punt het huis te verlaten en ik kijk vooruit naar de middag, ik heb de keus; alleen thuis op de bank blijven of mijn snufferd in die zon zetten… het laatste dus, dus ik graai mijn cameratas en 3 kwartier later piept het poortje het groene lichtje, mijn sein dat ik als abonnee herkend ben en naar binnen mag.
Lekker in mijn uppie bezoek ik de diverse dieren en vermaak ik me prima terwijl mijn camera doet waarvoor ie gemaakt is. In Serenga zie ik op een afstandje een groepje mensen staan… en ja hoor… ik zie ook waar zij naar kijken… ik sluip dichterbij en klik net in de laatste seconden voor hij hem weer smeert…


Na een warm bakkie leut met wat lekkers bij mijn meisje kachel ik op mijn gemakkie naar de uitgang… en een uurtje later is mijn pc al bezig de foto’s online te zetten zodat jullie mijn wandeling HIER kunnen nalopen zonder zelf een stap te verzetten…. Mijn 1e Wildlands 2018 zit er op, ben benieuwd hoeveel er nog zullen volgen, veel vast want daar verveel ik me nooit *glimlach*.

 

►meer~more

Trio goed fout

Wildnights van Wildlands is de periode rondom kerst en jaarwisseling waarop mijn favo dierentuin de poorten niet zoals gebruikelijk om 17.00 sluit maar pas om 22.00 uur. Het Kompasplein staat dan vol met kerstbomen en foodtrucks waar je de meest uiteenlopende gerechten kunt eten. Vorig jaar was de 1e editie, het park was eerder dat jaar geopend, en gezien het succes ervan wilde men het herhalen, waar ik natuurlijk heel erg blij mee was want ik koester fijne herinneringen aan die 1e editie die ik met Corry beleefde zoals ik toen ook HIER beschreef.
Foto’s …… ►►► HIER

In een ietwat gewijzigde versie dus dit jaar de 2e editie van 22-12 tot en met 8-1. Die 1e dag was ik er met Anita en zoals ik HIER beschreef was het een heel fijne avond mede omdat het weer prima meewerkte en het erg rustig was.

Foto’s ….. ►►► HIER

Gisterenavond zou ik dan met Corry, vooropgesteld dat zij zich daartoe in staat zou voelen fysiek gezien, indien dat niet het geval zou zijn zou Daphne mij vergezellen aangezien zij die dag vrij zou zijn. Helaas moest Corry toch toegeven aan haar fysieke onmogelijkheden en mij afzeggen. Erg sneu maar een zeer wijze beslissing. Dus toog ik met Daphne heen gisterenavond en liepen we een nat pak op met ijzige vingers en zo mogelijk nog ijzigere tenen. Gelukkig wisten we dat thuis droge kleding en warmte op ons wachtte *glimlach*.
Foto’s ….. ►►► HIER  

Nou is er de laatste paar weken van alles aan de hand en wordt het incasseringsvermogen van zowel Anita als mij behoorlijk op de proef gesteld. Afleiding is dus niet alleen noodzakelijk maar ook zeer welkom en waar vindt je dan die afleiding zoals nergens anders als je allebei fan van een dierentuin bent en daarvan ook nog eens een abonnement hebt? Juist ja. Wildlands Emmen dus en zo haalde ik eerder vanmiddag Anita op en gingen we er weer heen. 3e keer binnen 1 week, ach moet kunnen nietwaar? Op ons gemakkie liepen we in het afnemende middaglicht naar de witte meiden, nou ja bruin zeg maar, en genoten van hun dolle stoeipartij. Als je beiden in de stress zit mag je jezelf wel trakteren, soort van troost, en hoe doen vrouwen dat? Juist ja met chocolade *glimlach*. En dus genoten we van een grote beker hete chocolademelk met een verse extra dikke dot slagroom erop en een gevulde koek. Ja ja ja ik weet het… fouter dan dit kon natuurlijk niet voor mensen zoals Anita en ik, beiden met een lactose-allergie, en ik ook nog eens met een gluten-tarwe-allergie erbij. Gelukkig heb ik zowel in mijn dagelijks-gebruik- als mijn cameratas de smoesjes-pillen.
Foto’s ….. ►►► HIER

Na enige uren waren we koud zat en werd het tijd om huiswaarts te keren aangezien ik nog weer elders verwacht werd. Nadat ik Anita dus thuis afgeleverd had reed ik daarheen en daarna naar mijn eigen stulpje. Nu zit ik dan in mijn huispak op de bank, weer redelijk ontspannen en in een laconiekere state of mind, dingen zijn zoals ze zijn, komen zoals ze komen, ik kan me er druk om maken maar wat helpt dat? Zucht, waarom moet het allemaal zo moeilijk zijn, tja, geen idee, het is nou eenmaal zo. “Alles zal reg kom”  toch?! Nog maar 2 dagen te gaan en een paar uur en dan is het 2018.

 

►meer~more

1e Wildnights

Hoe blijdschap en ‘balen als een stekker’ elkaar in een onvoorstelbaar rap tempo kunnen aflossen weet ik onderhand wel maar toch gebeurt het zo af en toe nog wel eens dat het me verrast en dan wel in de meest onaangename zin des woords. Maar oké, ik wil een leuk blog schrijven geen zeurblog, zeker nu voor de kerstdagen niet. Tot aan halverwege de middag was deze dag een regelrechte K(walitatief) U(itermate) T(eleurstellend)-dag, ik heb zelfs knetterhard gevloekt, niet dat dat iets oploste maar oké.

Anita, alsof ze het aanvoelde, belde en binnen 5 seconden zei ze dat ze eraan kwam. Na samen wat boodschappen gedaan te hebben kwam Wildlands ter sprake, wanneer Wildnights zou beginnen, nou vandaag dus. Dan gaan we daar straks heen zei ze. Ik regelde ad hoc het eea voor mijn maandagmeneer en rond half vijf zaten we in haar auto en reed ik naar Emmen. Eenmaal binnen de poorten verdween mijn sjaggerijn als sneeuw voor de mist en had ik het acuut weer helemaal naar mijn zin. De 1e Wildnights 2017 was van start gegaan en qua publiek was het niet druk, meer personeel dan gasten telde ik al snel. Met bijna allemaal wisselden we wat woorden en hun enthousiasme werkte aanstekelijk. Heerlijk!!!

Rond 8 uur waren we rond en inmiddels ook koud genoeg om huiswaarts te willen, rond half negen was ik thuis en zette ik de foto’s online, ik heb ze niet allemaal gecontroleerd, daar had ik even geen zin in maar er zitten wel leuke tussen. De nummering van mijn camera overschreed ook het maximale dus de volgorde klopt ook niet omdat ik geen zin had (noch energie) om vele foto’s om te nummeren. Hoe dan ook, de 1e Wildnights 2017 was voor mij een feestje, die ik heb vastgelegd, wil je ze bekijken kijk dan HIER!

►meer~more

Overtreffen?

Oké, ik ben absoluut altijd te porren voor ‘ad hoc acties’ maar vandaag heb ik me toch een paar keer afgevraagd hoe je het benoemen moet als zelfs dat woord niet de lading dekt…

Sta ik vanochten af te wassen en ietwat afwezig door het keukenraam naar buiten te staren, zie ik het groepje Platanen staan dat ik zo vaak zie, best saai eigenlijk als dat altijd je uitzicht is… Ik voelde me absoluut nieth happy en wilde het liefste maar 1 ding, mijn bed in, en er niet meer uitkomen voor ergens halverwege januari ofzo.

Was ik enige tijd eerder in de ochtend bij mijn  maandagmeneer binnengestapt ontstond er een situatie waarbij ik uit mijn slof schoot. Enerzijds natuurlijk omdat ik me niet zo voelde als dat ik graag had gewild, anderzijds van schrik om wat hij nu weer voor stunt had uitgehaald. In een nukkige bui, overlopende ongeduld en haast had hij iets gedaan wat wonderwel goed was afgelopen maar dat absoluut een ‘not-done – actie  is. Ik heb hem dus wel effe de mantel uitgeveegd.  Toen ik dus zo stond af te wassen bedacht ik me dat hij er wel even uit moest, het was mooi weer en een frisse neus is nooit verkeerd. Het kostte me enige overredingskracht maar toen ik hem voorstelde om naar het tuincentrum te gaan om daar de kerstshow te bekijken was ie gelij kom en zaten we dus enige tijd later in de auto.

Hij vond het geweldig en genoot, op zeker moment ging mijn telefoon en was het Anita die vroeg waar ik was, ik legde het haar uit en beloofde haar me bij haar te melden zodra ik terug in Assen zou zijn.
Zo gezegd zo gedaan dus om 13.00 uur stapte ik bij haar binnen en terwijl we een bakkie leut dronken bespraken we hoe het met ons ging. Beiden ‘kop op ccitroun’ oftewel ‘standje debiel’ vandaag zo bleek. “Gaan we wat leuks doen?” vroeg ze, ‘zeg het maar, B is werken, D moet straks ook weg, J ligt in bed na de nachtdienst dus die komt er toch voorlopig niet uit…’ “Ik wil naar Denekamp”…. ehhh ‘daar waren we toch pas?’  “Jup maar dat en dat vond ik toen zo mooi en heb het niet mee genomen, ik wil het wel hebben dus …”  Ik appte snel Daphne met het verzoek de honden uit te laten en stuurde een apje naar J die hij zou zijn na het wakker worden. Na een stop in kamer 100 vertrokken we. Gelukkig weet mijn rechtervoet de plank in mijn auto goed te vinden en met de steunzool werkt ie ook prima, ik wilde wat tijdswinst  boeken, onzin natuurlijk want dat is gewoonweg onmogelijk maar toch, reed ik een kwartier eerder dan dat mijn tomtom bij vertrek had aangegeven, de parkeerplaats bij Oosterik op.

Eerst maar eens de maag vullen want dat kan daar heel lekker en heel goedkoop *glimlach*. Daarna de roltrappen op naar de kerstuitstallingen aldaar. En wat zagen we tot onze grote vreugde? “40% korting op alle kerstartikelen”.  Huh? Nu al? Kerst moet nog komen… Kortom, we besloten maar dat het zo had moeten zijn dat we ad hoc besloten erheen te tuffen vanmiddag en dat we daarvoor beloond werden.
Dat wat we inderdaad op mijn verjaardag, 2 weken geleden niet hadden gekocht vanwege de prijs ging nu uiteraard wél ons karretje in. Ik vond zelfs nog een paar mooie kaarsjeshouders in het paars, spotrprijsjes, dus die kon ik onmogelijk achterlaten in de winkel.

De tijd vloog voorbij en aan het eind van de middag belde ik mijn maandagmeneer dat ik vanavond later zou zijn omdat ik achter op mijn tijdschema liep, geen probleem natuurlijk. In het donker tuften we terug in een veel betere bui beiden dan tijdens de heenreis. Opzet geslaagd dus.  Nadat ik Anita had afgeleverd ging ik bij haar vandaan rechtsaf naar mijn maandagmeneer ipv linksaf naar huis. Ik had nl gisterenavond iets gezien en bedacht dat ik daar nog een foto van moest maken… dus langs de Vaart én langs de Kazerne… en de foto gemaakt die ik in gedachten had.


Oké, weliswaar geen spiegelreflexcamerakwaliteit maar toch doet mijn foon het nog acceptabel.
Weer enige tijd later kwam ik thuis aan en hielp manlief me uit mijn tas en jas en begon uit te pakken, wist gelijk wat er gebeuren moest dus even later was hij al bezig schroeven in de muur te draaien zodat mijn beide frames opgehangen konden worden. Ik pakte de boel verder uit en ruimde op, daarna met een grote bak thee op de bank, foto’s op pc zetten en de flapper op mijn schoot.

Mijn lichamelijk energie is nu echt helemaal op maar mentaal voel ik me weer oké en dat vind ik toch wel ff een heel stuk belangrijker. Evengoed blijft de vraag in mijn hoofd rondtollen…. is er een overtreffende trap van ad hoc?

►meer~more

Perplex

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik voor het laatst naar Scheveningen tufte om daar een musical te gaan bijwonen. De laatste, althans als ik het me goed herinner, was in het najaar van 2011, Wicked. De musicals die daarna kwamen boeiden me niet genoeg om er de reis, de kosten en wat al niet meer zij, voor over te hebben. Jeans was al jaren, en bleef dat ook, mijn nr.1 en met een beduidend kleinere beurs moet je nog beter opletten en dus striktere keuzes maken.
Waren er Jeansjes die ex-Jeansje werden en een rol in een andere productie kregen volgde ik mijn ♥ en deed ik wel (of niet) die moeite om hen te gaan volgen.
Zoals ik HIER al schreef doken de ‘Scheveningen-kriebels’ toch weer op en toen Daphne op Black Friday de kans kreeg met grote korting kaartjes voor Lion King te scoren was een datum snel geprikt, gisteren dus.


In miezerende regen vertrokken we ruim op tijd gisterenmiddag, ik had voor mijn maandagmeneer vervanging geregeld zodat hij niets tekort zou komen en ik met een geruster ♥ ff weg kon. Naarmate de reis vorderde verslechterde ook het weer, het daglicht nam ook nog eens af en de verkeersdrukte nam toe, dus al met al was het chaos in Scheveningen. Gelukkig is Daphne geen angstige en bovendien een goede chauffeuse, wel zo fijn als je zelf niet die langdurig nodige concentratie kunt opbrengen. Al ken ik de route naar het theater daar blindelings, toch reden we fout, is niet erg, we waren immers ruim op tijd.
Als ik in Scheveningen ben is er maar 1 locatie waar ik wil eten en zodoende zaten we rond de klok van 5 aan een tafel in dat betreffende restaurant op te drogen, op te warmen en te smullen uiteraard. Op tijd terug naar het theater omdat ik met één van de ex-jeansjes de afspraak had gemaakt elkaar voor de voorstelling in het circuscafé te ontmoeten en even bij te kletsen. Na een uitgebreide knuffel en kus partij volgden een paar zeer gezellige momenten waardoor onze voorpret alleen maar toenam.
…. wat mij toch altijd weer verbaast in het theater, zeker in die in Scheveningen, is hoe mensen naar een voorstelling komen; dagelijkse kloffie alsof men zo vanuit het huis of werk komt, kapotte kleding, sportschooloutfits, verzin het maar, je komt het er tegen. Misschien ben ik ouderwets maar het cachet van een theater en het bezoek aldaar mag toch wel wat meer aandacht; zowel in hoe je je kleedt als op welke tijd je aanwezig bent om je plaats in te nemen etc…
Goed…de voorstelling dus… “Vanavond ben ik oa Neushoorn, Hyena, Gras … ” dus ik was reuze nieuwsgierig… (De herinneringen aan de 1e versie van deze musical in 2007) zaten kennelijk heel diep weggezakt want ik herinnerde me zo goed als niets meer. Tot ik opschrok en me realiseerde dat de Neushoorn naast me stond op nog geen meter afstand. De avond vloog voorbij en ik had vanaf de allereerste noot kippenvel… bij elke gedachte aan gisterenavond heb ik dat nog steeds op dit moment. Ik wilde vannacht nog een verslag schrijven maar ik was zo onder de indruk dat ik niet de juiste woorden kon vinden en terwijl ik dit schrijf denderen er nog diverse regels door mijn hoofd die allemaal via mijn vingers naar buiten willen *glimlach*.  Zittende op rij 1, zag ik veel niet want het podium is fors hoger dan dat ik me van al die talrijke voorstellingen in het verleden herinner maar dat mocht de pret niet drukken, ik had feest, en niet zo’n kleintje ook. “Dit is als vanouds weer genieten” schreef ik aan het bewuste castlid dat we voor de voorstelling ontmoet hadden, en hoe intens dat voelde, ik dat gevoel gemist heb de laatste paar jaren, ontdekte ik op dat moment dus ook!
Blikken van herkenning gingen over en weer en van de 5 ex-jeansjes die in de cast zitten waren er 4 op de planken te zien en te horen. Man man man, vrouw, vrouw vrouw, wat genoot ik. Dijken van stemmen natuurlijk, maar ook prachtige choreografieën, sprakeloos makende outfits, technische hoogstandjes van een exceptioneel niveau. Bovenal genoot ik van de stralende oogies van de ex-jeansjes, wat hadden ze een plezier, geweldig gewoon.
Bij het verlaten van het theater, op weg naar de parkeergarage, zei ik tegen Daphne: “we slapen in de auto, en gaan morgenavond weer..” Zij was dat roerend met me eens; een onmogelijke actie natuurlijk omwille van diverse redenen maar dat ik dat gevoel had,  voor het eerst weer sins zo ontzettend lange tijd, zegt alles over hoe indrukwekkend alles was.


Ik wil nog zoveel meer schrijven maar ik weet niet waar te beginnen noch te eindigen dus wat hier staat moet maar genoeg zijn. Wat ik wel nog wil toevoegen is dat als je nog twijfelt over het gaan of niet gaan, laat dan die twijfel achterwege en ga want ondanks het hoge prijskaartje is deze musical alleszins de moeite waard.
Het regende niet meer en op de wegen was het iets minder druk, vooral toen we eenmaal Utrecht voorbij waren, we waren om even over enen thuis. Dat het nog wel even geduurd heeft voordat de slaap vat op mij kreeg hoef ik zeker niet uit te leggen, toch?

►meer~more

5 maar liefst.

Alweer ruim een jaar geleden startte in Scheveningen een ‘nieuwe’ musical, niet helemaal nieuw aangezien deze in 2004 ook al aldaar op de planken kwam. ‘Vroeger’ vertoefde ik regelmatig in het Scheveningse theater maar de laatste jaren gebeurde dat niet, met name omwille van mijn gezondheid. Toen bekend gemaakt werd dat deze musical in de herhaling zou gaan én ons ter ore kwam dat 1 van onze Jeans-favorieten er een grote rol in zou krijgen zei Daphne gelijk al: ‘wanneer gaan we?’… die vraag moest ik helaas toen beantwoorden met een ‘voorlopig niet’.

Inmiddels is er veel veranderd en durf ik het wel weer aan… toen we dus kortgeleden de kans kregen om met grote korting 2 kaartjes te scoren prikten we gelijk een datum en werden er kaartjes geregeld. voor vandaag dus… Ik ben net thuis, ga me zo opfrissen en omkleden en dan gaan we de auto in en ondernemen die reis.

Natuurlijk ben ik ff gaan spitten naar de castleden, zouden er toevallig nog meer ex-Jeansjes inzitten en zo ja wie dan? Dat bleek een aangename verrassing, dat waren er 5 maar liefst. De ex-Jeans-castlid die ik in de 1e regels al bedoel bevestigde mij dat aantal dus ging ik gisterenmiddag op pad om cadeautjes te regelen. “Old habbits die hard” *grinnik*. Dat is iets dat ik altijd al gedaan heb, verlaat iemand Jeans (iemand die ik heel goed vind) en komt die in een andere produktie weer tevoorschijn ga ik natuurlijk kijken en ga ik nooit met lege handen, dus ook vandaag niet

Kortom… Nigel, (Jeans 22 t/m 25) en Nadjim (Jeans 25) en Gaia (Jeans 24) en Maarten (Jeans 24) en David, (Jeans 18)… We zien jullie vanavond en gaan vast weer enorm van jullie genieten.
Wij wensen jullie uiteraard zelf ook een heel fijne voorstelling!!

►meer~more

Kleurrijk

Over gisterenavond ga ik niets schrijven…dat zegt genoeg, denk ik, zeker voor hen die me ‘goed’ kennen.

Vanochtend nogal katerig opgestaan en ik was niet de enige, Anita was ook echt even toe aan een verzetje, Niels had een vrije dag en die besloot op het laatste moment ons gezelschap te gaan houden vandaag, ook gezellig natuurlijk. In eerste instantie zouden we naar buiten maar de weersvoorspellingen maakten van dat idee een minder goede versie en dus besloten we ons uitje om te zetten naar iets ‘onderdak’ en waar je kan op redelijke afstand beter onderdak vertoeven dan HIER? Is immers maar een uurtje rijden vanaf waar wij wonen?! Ik ben er al meermalen geweest en Anita was er het afgelopen voorjaar voor het eerst met mij en Niels kende het helemaal niet, op mijn grinnikend ‘je zult je ogen uitkijken, trust me’ antwoordde hij: “I do, completely”. En zo reden wij via een omweg, we houden geen van drieën van snelweg-rijden, naar Luttelgeest waar we 6 kwartier later begonnen met heerlijke koffie en gebak.

Het ‘je ogen uitkijken’ bleek wederom niet overdreven gezien Niels’ reactie op alles dat hem in het oog sprong nadat we hem mee naar binnen hadden getroond, hij was in 1e instantie van plan geweest zijn camera thuis te laten maar had gelukkig mijn advies opgevolgd om dat vooral niet te doen. We vermaakten ons de komende uren prima en genoten van alle geuren en kleuren om ons heen. Het is daar schitterend, dat heb ik al vaker gezegd, je kan er moeiteloos vele uren toeven. Dát echter laat mijn lijf niet zo toe en aangezien ik straks weer op pad moet, en dus op de voeten moet, voor de herhaling van de cursus avondfotografie, wilde ik niet al te laat thuis zijn zodat er nog tijd genoeg zou overblijven om dat lijf van mij tot rust te laten komen en energie voor vanavond op te doen. Dat lukte gelukkig prima, ik stapte rond de klok van 3.30 het huis weer binnen en daar werd ik met hete koffie en dito thee hartelijk verwelkomd.

Ergens binnen vandaag en de komende 4 weken zal ik er weer rondhobbelen, met Dapne en mijn maandagmeneer want wij willen hem de kaarsjesroute laten ervaren, een activiteit die men daar altijd in de maand december organiseert, dit jaar komen er op diverse avonden ook koren optreden dus een prachtig uitje voor mijn maandagmeneer die gek is van (goede) koormuziek.

Mijn foto’s staan HIER . Die van Niels krijg ik nog, die van Anita ook nog, die ik voeg dan zsm nog toe.

►meer~more

Boffen in Burgers Zoo

 

Dat je iets kunt plannen maar dat dat dan niet per defintie ook door gaat bleek vandaag weer, althans gisterenavond dan. Daphne en ik hadden vorige week besloten vandaag de Duitse Zoo Osnabrück te gaan bezoeken. De weervoorspellingen gooiden roet in het eten, we hadden geen zin in een herhaling van het Belgische Planckendael, oftewel weer een doorweekt nat pak te halen. Bij slecht weer in combinatie met de wens een dierentuin te bezoeken komt bij ons Arnhem, Burgers Zoo als eerste op in het hoofd en dus wijzigden we gisterenavond laat de plannen voor wat betreft de locatie aangezien men daar maar liefst 4 delen heeft die overdekt zijn en waar je je prima langere tijd kunt vermaken.

Vanochtend dus na thuiskomst van mijn maandagmeneer stapten Daphne en ik de auto weer in en tuften we zuidwaarts, ondanks het slechte weer en bijbehorend aangepast verkeersgedrag kwamen we met niet noemenswaardige vertraging in Arnhem aan. Ik had een aantal kortingskaarten in de zak, die we niet allemaal zelf nodig hadden. Ik zag een jong gezin bij de kassa staan en vroeg hen of zij 1 van die kaarten wilden, dat namen ze natuurlijk dankbaar en blij verrast aan, mijn goede daad voor de dag was dus weer vervuld *glimlach*

Eerst maar op naar de koffie / thee zoals gebruikelijk. Vanaf de ingang naar dat restaurant waren we al behoorlijk nat geworden. Enigszins opgedroogd stapten we weer naar buiten en ging richting de Mangrove. Dit nieuwe deel van Burgers Zoo is geopend op 12 juli jl en wij hadden het nog niet gezien, waren dus reuzebenieuwd. Nou ik kan jullie vertellen dat het absoluut de moeite waard is, schitterend aangelegd, talrijke vlinders en prachtige planten natuurlijk, maar ook het nieuwe thuis van de zeekoeien.

Het geluid dat binnendrong maakte ons duidelijk dat het weinig zin had naar buiten te gaan, dus trokken we verder richting de Desert en daarna de Bush. Daar hebben we geluncht en toen we de zon ontwaarden togen we naar buiten om langs de Savanne de andere dieren te gaan opzoeken. Het slechte weer zorgde er wel voor dat een aantal dieren stonden te schuilen en dus geen zin hadden om dichterbij te komen om zich te laten kieken. De grote katten; de leeuwen, tijgers en cheetah’s schuilden natuurlijk al helemaal. Toch hadden we de mazzel dat we de tijgers konden fotograferen en ook de leeuwen want het hol waarin zij schuilden ligt vrij dicht bij het ‘ huisje’  dat voor het publiek is gebouwd om het verblijf en de dieren erin te kunnen bekijken.

Bij de cheetah’s bleken het geluk alleszins aan onze kant te zijn want we stonden er amper of alle 7 kwamen hun hol uit en genoten duidelijk van het feit dat het even droog was en dat de zon scheen. In de fotomap zullen jullie dus ook heel veel cheetah-foto’s aantreffen, dat konden we echt niet laten *glimlach*

Het laatste stuk doorlopen en hup de auto weer in, het was al 16.30 op dat moment. Vrijdagmiddag- weekendspits, ik verwachtte dus veel drukte én vertraging, aangezien ik ook ’s avonds om 19.00 bij mijn maandagmeneer verwacht wordt had ik al uitgerekend dat we een uur de ruimte hadden om die vertraging in te dekken. Die vertraging was er wel maar kostte amper 5 minuten in totaal want mijn toetertje kan zijn werk prima doen, zeker als er iemand op de pedalen trapt die van wanten weet. Nu mijn voet niet zo gezellig is ben ik weer extra blij met het feit dat mijn schoonmeisje haar rijbewijs heeft gehaal een paar jaar terug en natuurlijk met het feit dat zij een goede chauffeuse is.

Even na 6-en wachtte manlief ons op met dampende koffie en thee die ons heerlijk smaakte. Ik schoot uit mijn natte goed, onder een hete douche door, droge en schone kleding aan en stapte weer de auto in om naar mijn 2e adres te tuffen. Eenmaal weer thuis kon ik verder met het bekijken en selecteren van de foto’s om een map samen te stellen van foto’s van Daphne en mij, die ik online wilde zetten zodat ik jullie kan laten meegenieten van onze heerlijke dag.  De map bevat 350 foto’s en als je die dus wilt bekijken mag je HIER klikken, veel kijkplezier!!

►meer~more

Leren door te proberen

De zon scheen hier vanmiddag, de temperatuur was prima, alle vooruitzichten op een geslaagde cursusavond leken voorhanden. Rond 4-en stapten Daphne en ik met mijn (v)echtgenoot de auto in. Gezien de locatie van de fotoworkshop Avondfotografie en de onmogelijkheden aldaar om lang te parkeren zou hij ons brengen en later weer ophalen. We waren keurig op tijd en enkelen waren er al, we kregen koffie/thee met wat lekkers en de geanimeeerde gesprekken volgden gelijk. Het theoretische deel was zeer interessant, met name voor die mensen die fotograferen in RAW en liefhebber zijn van bewerkingsprogramma’s. Daphne en ik behoorden niet tot die groep maar we waren niet de enigen gelukkig.

Rond 6-en gingen we naar de buren, letterlijk, een restaurant waar een heerlijke maaltijd op ons stond te wachten. Daarna terug naar de fotowinkel om de apparatuur te halen. De cursisten die het wilden konden een camera van een zeker merk lenen, de anderen die dat niet wilden en hun eigen apparatuur bij zich hadden, waaronder wij dus, wachten geduldig tot iedereen van alle benodigheden voorzien was en daarna gingen we op pad.
Het regende… tja dat was wel erg jammer, gelukkig heb ik daar dan weer wat minder moeite mee, vind dat juist altijd een extra uitdaging.
Met de tips en trucs van de leiders ontdekte ik dat mijn camera nog luxer was dan ik altijd had gedacht, er zaten opties op die ik goed kon gebruiken. Opties die zeker bij avond-fotografie en werken met gebruik van een statief goed van toepassing zijn.
Toegegeven, ik fotograaf eigenlijk nooit vanaf een statief dus die opties had ik ook nooit gemist *grinnik*.
Eenmaal weer terug op locatie werden er nog wat foto’s bekeken en werden ze ook beoordeeld, waarbij dus aangegeven werd waar je op moet letten enzo, zeer interessant. Nog mooier was de opmerking dat de leiders besloten hadden het praktijkgedeelte te herhalen op een nader te bepalen datum omdat die vanavond letterlijk in het water was gevallen. Kortom, we mogen dus nog een keertje, Dank je wel weergoden !!
Na een afscheidswoord van de eigenaar van de fotowinkel mochten wij bij vertrek nog een soort van goodybag in ontvangst nemen, ook niet verkeerd toch. Al met al een heel fijne en gezellige avond, nu met natte haren op de bank, die drogen wel weer.
De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn echt niet om over naar huis te schrijven dus in plaats van naar Osnabrück morgen hebben Daphne en ik maar besloten voor Burgers in Arnhem te kiezen. Een prima locatie in elk weertype aangezien zij over 3 grote delen onderdak beschikken, dus mocht het gaan zeiken van de regen kunnen we alsnog droog ons prima vermaken.
De foto’s van vanavond, zijn er niet zo veel hoor, heb ik samengevoegd. Een deel van Daphne dus en een deel van mij, je kunt ze HIER bekijken.
Nu snel pootjes omhoog, oogjes dicht en slapen zodat ik morgen op tijd fit wakker kan worden, welterusten iedereen!

►meer~more
~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2018 ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~