Zwijmelen op Zaterdag – 288

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)  ~ 288 ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Pinksteren… het feest van de uitstorting van de Heilige Geest… oftewel de start van het Christelijk geloof… dat ik dus kies voor iets religieus is logisch. Er is genoeg om uit te kiezen maar… wat ik kies heeft ook een reden, een heel belangrijke reden.

Al 2 weken zweef ik tussen hoop en wanhoop en kan ik God Zij Dank kracht en moed uit mijn geloof halen. Enkele dierbaren liggen in het ziekenhuis, enkelen liggen ziek thuis en weer 2 anderen waren thuis te wachten op de dood. 1 van die 2 is woensdagavond overleden. Bij geen van de zieken is het iets eenvoudigs noch simpel geneesbaar. Er is dus veel onduidelijkheid en dus ook veel zorg. In mijn zorg om hen ervaar ik ook dankbaarheid voor het feit dat ze de best mogelijke zorg krijgen en dat het hen, naar omstandigheden uiteraard, zo goed als maar immers mogelijk is gaat.

Mijn keus viel dus op een nummer waarin die emoties van mij verborgen liggen. Het is een overbekend lied dat ontelbare interpretaties en versies kent. Ik deel echter een speciale versie met jullie…

Zwijmelen op Zaterdag – 287

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)  ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

2 dagen geleden vierden wij, religieuzen en niet-minder-religieuzen Hemelvaart. Een dag met een speciaal verhaal voor hen die de bijbelverhalen kennen.  Er is best veel speciale kerkmuziek gecomponeerd, geschreven voor en gewijd aan deze specifieke christelijke feestdag maar vreemd genoeg zijn er amper video’s van te vinden, laat staan mooie opnames in zowel beeld als geluid.  Eén van mijn lievelingsliederen op Hemelvaart is psalm 95, “Steek nu voor God de loftrompet”. Nou deed ik dat altijd al wel maar toch met een soort van snik in mijn hele emotionele belevingswereld want tja, zo fijn vond ik leven niet. Door de CBD is dat nu totaal anders, God Zij Dank zeg ik dus volmondig tegenwoordig.
Op weg naar Pinksteren (Jesus gaat naar de Hemel)… Hemelvaartsdag (Jesus staat weer op uit de dood) is altijd 39 dagen na de 1e Paasdag (Jesus’ kruisiging & sterven) en 10 dagen voor de 1e Pinksterdag, naar de uitstorting van de Heilige Geest waarna de drie-eenheid weer compleet is, zijn wij nu dus in die laatste 10 dagen aanbeland.
Omdat ik tot mijn spijt geen mooie, tonenswaardige in mijn beleving, uitvoering van 1 der Hemelvaartsliederen kon vinden koos ik voor een lied dat ik ook erg mooi vind en altijd graag zong, nog steeds graag zing. Overigens, misschien verbeeld ik het me maar de CBD lijkt mij ook mijn stem van weleer terug te geven, hoe mooi is dat?? Tegenwoordig zing ik dus weer meer glimlach

En ja die uitstorting van de Heilige Geest… stromen van zegen… mag dus ook niet ontbreken want ik voel die stromen letterlijk!!

Zwijmelen op Zaterdag – 286

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 285
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

We zitten in die dagen dat we (hoop ik althans) stil staan bij onze vrijheid en wat dat werkelijk betekent, zeker als je het bekijkt in het licht van een stuk geschiedenis waarvan ook wij een deel uitmaken met zijn allen.
Er zijn talloze films en documentaires gemaakt, en nog. Ook is er veel muziek te vinden dat al dan niet in die films/documentaires en wat niet al gebruikt is. Eén van de films die over die periode gemaakt is blijf ik enorm indrukwekkend vinden en meestal komt hij rond deze tijd in het jaar ook wel uit de kast. Uit die film komt dus een stuk muziek waarin veel emotie zit, die mij ook altijd weer raakt en tegelijkertijd mij dankbaar maakt voor het feit dat ik van “ver” na die tijd ben. Maar toch… hier mag het dan wel ‘vrede’ (voelt als vreemd woord omdat er toch veel mis is in onze wereld) zijn maar op veel plaatsen is dat een onbekend woord.
Niemand wil oorlog… iedereen wil vrede… maar waarom is het dan nog steeds niet aan de orde?  Een retorische vraag, ik weet het, maar soms kan die vraag me wel bezig houden… want oorlog is er, zowel in het ‘klein’ als in het groot.

 

 

De keuze is reuze op youtube als het om muziek gaat, dat is voor dit muziekstuk niet anders. Ik vond echter een versie die mij raakte…en dus koos ik daarvoor deze hier te plaatsen.
Ik vond nog een mooie tekst… die ik wel toepasselijk vind en daarom dus ook toevoeg… met daarnaast een vertaling, ik heb geprobeerd het zo letterlijk mogelijk te vertalen…

 

We speak of the dawn of a new day
as though it is a wholly welcome thing.
But there are times when dawn breaks
into darkness forcing us to face the things
we never knew we’d see.We recount old beats of other stories.
We retrace our steps,
take refuge in echoes of that which is familiar.
We follow custom and ritual because we have no map.
We reach out blindly.
We cannot see the path and, far from home,
we cling to the way these things are always done.
Be still my soul when change and tears are past
all safe and blessed
And we shall meet at last.If I should die and leave you here awhile,
be not like others sore undone,
who keep long vigils by the silent dust, and weep.
For my sake — turn again to life and smile.
Nerving thy heart and trembling hand to do
something to comfort weaker hearts than thine.
Complete these dear unfinished tasks of mine
and I, perchance may therein comfort you.

We spreken van de dageraad
alsof het een geheel welkom iets is
Maar er zijn tijden, waarin de dageraad in donkerte uitbarst,
die ons dwingen dingen onder ogen te zien
waarvan we niet wisten dat we die ooit zouden zien.

We herhalen oude ritmes en andere verhalen
We volgen onze voetstappen,
zoeken toevlucht in echoos van dat wat we kennen.
We volgen gewoontes en rituelen
omdat we geen kaart hebben
We reiken blindelings uit
We kunnen ons pad, ver weg van huis, niet zien
We houden stug vast aan de wijze
waarop dingen altijd worden gedaan
Wees nog steeds mijn ziel
wanneer verandering en tranen voorbij zijn.
Allemaal veilig en gezegend
en wij elkaar uiteindelijk zullen ontmoeten

Zou ik sterven en jou hier voor een bepaalde tijd achterlaten
Wees niet zo als anderen wiens pijn niet ongedaan gemaakt is,
die lang in de stille hof, huilend blijven waken.
Doe het voor mij —  keer terug naar het leven en glimlach
Doe met een onrustig hart en trillende hand
iets om zwakkere harten dan dat van jou, te troosten
Voltooi deze onafgemaakte, door mij geliefde taken
en wellicht kan ik daarin jou troosten.

Zwijmelen op Zaterdag – 285

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 285
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Ik heb gaandeweg de jaren bloggen al wel vaker beschreven dat manlief en ik regelmatig samen op de bank hangen en ons soort van verliezen in films over de belevenissen van James Bond. Net als de makers van die serie films, maken ook veel, zo niet alle, andere filmmakers gebruik van bestaande muziek. In een deel van al die gevallen zoekt men het in de klassieke hoek en daarop vormen de James Bond – films geen uitzondering.
Zo zaten we gisteren weer heerlijk ontspannen, in de mood van ‘alles mag en niets moet’, op de bank. Hebben we zin aan James dan trekt één van ons twee er eentje uit de kast, standaard zonder te kijken welke noch te zoeken naar een specifieke. We laten ons in die zin dus graag verrassen. Als eerste kwam gisteren “The Spy Who Loved Me” tevoorschijn, 1977 met Roger Moore. In die film zitten meerdere klassieke stukken… die heb ik dus maar even opgezocht nadat ik had bedacht dat het wel leuk zou zijn daar mijn Zwijmelen van vandaag aan te wijden. Ik had natuurlijk voor iets oranjes kunnen kiezen gezien de datum van gisteren maar ja daar heb ik niets mee, ook niets tegen overigens, maar die hoempapamuziek is dan weer niet mijn ding. Uit de klassieke hoek dus vandaag een aantal van de gebruikte muziekstukken in de eerder genoemde film, om precies te zijn 4 van de totaal 9.

Als 1e: Johann Sebastian Bach’s “Air on a G-String”:

Als 2e: Wolfgang Amadeus Mozart’s “Piano Concerto No. 21”:

Als 3e: Frédéric Chopin’s “Nocturne No. 8 in D-Flat, Op. 27 No. 2”:

Als 4e: Camille Saint=Saëns’ “Aquarium”:

Als ik dit allemaal beluister vind ik het op de één of andere manier goed bij elkaar passen maar vraag ik me tegelijkertijd wel af of dat ook werkellijk zo is of dat ik beïnvloed ben door de talrijke keren dat ik deze film zag. Is niet echt belangrijk natuurlijk maar ja welke vragen in je hoofd opduiken kun je niet sturen.
Ik vind het wel een bijzonder gegeven dat filmmakers voor ‘oude’, dan wel ‘bekende’ muziek kiezen naast het gebruik van speciaal voor die film gecomponeerde muziek. Toegegeven, ik kijk veel films maar zit wel vaak in hetzelfde genre dus kan niet echt objectief oordelen temeer ook daar ik natuurlijk bij lange na niet alle bestaande muziek (her-)ken… het antwoord op de ‘waarom-vraag’ in dezen moet ik jullie dus ook schuldig blijven.

Hoe dan ook… Zwijmelen op Zaterdag is de gelegenheid bij uitstek om muziek die je raakt met je blogvolgers/blogbezoekers te delen en dat doe ik hier dus weer volop vandaag.

Ik wens jullie allen een ♥-verwarmend weekend oe in de hoop dat het jullie zo goed als maar immers mogelijk is, gaat.

Zwijmelen op Zaterdag – 284

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag
(sinds 11-11-2017)
284: Gestart bij Marja op 17 november 2012

Donderdagavond zat ik in Theater Orpheus bij de musical Anatevka met in de hoofdrol Thomas Acda.
Deze musical staat al jaren in mijn top 3 en ik was dus ook heel benieuwd naar deze nieuwe versie, alhoewel de hoofdproducenten dezelfden waren, vermoedde ik toch een heel andere musical te zien te krijgen dan ik tot dusver had gezien.

In de allereerste versie, 1966, vervulde Lex Goudsmit (1913-1999) de hoofdrol. Hij herhaalde het in 1976. Die versies zag ik  uiteraard niet in een theater maar jaren terug wel op tv.

In de 3e en 4e versie, 1998 en 2008, nam Henk Poort (1956) die rol over. De 4e versie kende enkele andere tegen-/mede-spelers en de teksten waren hier en daar wat gewijzigd, de verschillen waren tekstueel gezien althans minimaal.

Vorig jaar oktober ging deze musical wederom in premiere, in de hoofdrol deze keer Thomas Acda. Ik wilde acuut kaarten boeken want ik wilde deze versie natuurlijk maar wat graag ervaren. Ook Niels en Anita waren gelijk weer enthousiast en dus zochten we een geschikte datum en boekten de kaarten. Eergisterenavond dus in Apeldoorn.

Tja…wat vond ik ervan? Ondanks de vele lovende recensies ben ik er niet kapot van. Ik ga dus geen 2e keer een kleine 70 euro neerleggen maar zou je me dat vragen voor de versie met Henk Poort zou ik geen seconde twijfelen, zelfs niet als ik het dubbele ervoor neer zou moeten leggen.
Oke.. ik ben fan van Henk Poort, was dat nooit van Thomas Acda en ben ik donderdagavond ook niet geworden.  Ik ken deze musical woord voor woord, van voor naar achteren en weer terug. De teksten die men in deze versie gebruikt zijn inhoudelijk wel gelijk omdat de verhaallijn gevolgd moet worden uiteraard maar het raakte me voor het merendeel niet. Her en der zelfs zinnen die niet lekker liepen, ik ben geen Neerlandicus noch een kenner maar ja ik laat me wel leiden door mijn hart en mijn gevoel ging een aantal keren in de schrik-wegduw-stand. Het is natuurlijk bovenal eenn kwestie van smaak en die wordt bij mij bepaalt door hoe mijn hart erop reageert.
Het kleine orkest, 6 man sterk, of beter gezegd 4 man en 2 vrouw sterk, kwam goed uit de verf overigens! Ook vond ik het erg jammer dat een andere grote musicalnaam in deze musical niet presteerde zoals ik van haar gewend ben, ze heeft een zeer omvangrijke cv en ik ken haar dan ook van veel van die titels in die cv. De enige in de cast die mij echt zeer aangenaam verrastte en tot op het bot wist te raken was de 3e dochter, Chava, gespeeld door Sarah Janneh, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik weer kippenvel. Zij maakte dezelfde indruk als  die Smadar Monsinos in die rol op mij achterliet in 1998.

Maar goed… zo terugkijkend op mijn herinnerinen van talrijke keren deze musical ervaren te hebben ben ik nu achteraf extra blij dat ik de muziek op cd heb van mijn favoversie.

Zwijmelen op Zaterdag – 283

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 283
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Afgelopen zondag hoorde ik een deel van een gedicht in een tv-programma, amper een uur nadat man- & zoonlief beiden met een prijs thuis waren gekomen van een boogschietwedstrijd. Terwijl die paar zinnen van dat gedicht nog rondzingen in mijn hoofd duikt er ook muziek op… maar ja, wanneer was dat ook al weer, sterker nog; wie waren het ook al weer? In sommige gevallen heb ik een geheugen als een olifant maar tegelijkertijd in andere gevallen als een zeef… Raar toch, dat een melodie, deel van teksten wel in je hoofd blijven zitten maar je niet altijd ook de namen er gelijk bij weet… Gelukkig heb ik een laptop mét internet, en indien nodig ook heel veel geduld als ik persé iets wil vinden… kortom, zwijmelen vandaag maar bij woorden zonder en woorden met muziek.

 

Het gedicht “The arrow and the song” van Henry Wadsworth Longfellow

I shot an arrow into the air,
it fell to earth, I knew not where;
for, so swiftly it flew, the sight
could not follow it in its flight.

I breathed a song into the air,
it fell to earth, I knew not where;
for who has sight so keen and strong,
that it can follow the flight of song?

Long, long afterward, in an oak
I found the arrow, still unbroke;
and the song, from beginning to end,
I found again in the heart of a friend.

Ik schoot een pijl in de lucht
het viel op de aarde, ik wist niet waar
want, zo snel het vloog, het zicht
kon het niet volgen in diens vlucht

Ik ademde een lied in de lucht
het viel op de aarde, ik wist niet waar
want wie heeft zicht zo scherp en sterk
dat het de vlucht van een lied kan volgen?

Lang, lang daarna, in een eik
vond ik de pijl, nog ongebroken
en het lied van begin tot eind
vond ik terug in het hart van een vriend.

 

De muziek:

De groep heet AZ-Yet en werd opgericht in 1989, oorspronkelijk als een duo overigens.  In het R&B-genre, met wisselende samenstelling tot op heden nog steeds actief.
Wat mij betreft vandaag dus echt zwijmelen, bij zowel een heel mooi en veelzeggend gedicht als ook bij het lied met eenzelfde impact.

Zwijmelen op Zaterdag – 282

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 282
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Eergisteren maakte ik, weliswaar aan de hand van enkele youtubefilmpjes, een reis door Schotland. Een deel van de route die Niels en Anita met haar dochter en haar mam, over enkele weken gaan rijden…Als mijn situatie anders was geweest waren ze niet met hun 4-en maar met ons 5-en gereisd, maar dat doet er nu even niet toe.
In één van die filmpjes hoorde ik muziek die acuut een laatje in mijn hoofd opende en andere muziek naar boven haalde, ik zat toen in de 2e klas van de MAVO als ik me dat tenminste goed herinner. Ik weet nog dat ik het toen heel mooie muziek vond, dat wellicht mede veroorzaakt werd door het feit dat de dansleraar het toentertijd elke les draaide en wij er de Engelse Wals op (leerden) dansten. Ik had toen al een vaste danspartner en die wals was één van onze favoriete ballroomdansen, naast de Slow-Fox. (die overigens allebei prima uitgevoerd konden worden op dit stuk muziek)
Mijn muziekkeuze van vandaag brengt me dus terug naar 1977… toen ik elke vrije minuut doorbracht in de dansschool. De overige tijd was ik of op school, of thuis in bed, of in de cafetaria waar ik werkt om het geld dat het dansen kostte bij elkaar te sprokkelen, a 2 gulden per uur toen …. dat waren nog eens tijden, of niet dan *glimlach*.

Zwijmelen op Zaterdag – 281

Kort verhaal dat ik schreef op verzoek … wordt in een kerkdienst één dezer dagen in een kerk in het westen voorgedragen…

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 281
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Leiden in Lijdenstijd

Ergens in de verte klonken rennende voetstapjes over het, spiegelend gewreven, hout van de lange vloeren in de gang. Kinderstemmetjes die zingend en schaterend hun plezier niet konden verbergen. Ook niet hoefden te verbergen want plezier hebben mocht.

Terwijl er een weemoedige glimlach over haar verweerde gezicht, waarop de cracqueleehuid steeds minder moeilijk door smeerseltjes te verbergen was, trok schudde ze haar hoofd. Ze streek ongeduldig een vrijgekomen haarlok uit haar gezicht en wilde uit haar stoel opstaan want plezier maken mocht dan wel maar luieren niet. “Zo ben ik niet opgevoed” fluisterde ze op mopperende toon tegen haar spiegelbeeld, evengoed zag ze ook de nog steeds aanwezige schitterende sterretjes in haar kraakhelder  zeeblauwe ogen.  “Met zelfmedelijden kom ik er ook niet”…. leiden ja, maar lijden? Nee!!  Iemand was haar voorgegaan en Die had pas écht geleden, daarbij vergeleken voelde haar lijden toch echt wel ver weg in het nietige.

Sloffend en met haar handen houvast grijpend aan elk meubelstuk dat voorbij kwam op haar weg naar haar doel, schuifelde ze voetje voor voetje verder tot ze bij het antieke dressoir aankwam. Ze streelde er liefkozend overheen. Terwijl ze het warm aandoende hout voelde hoorde ze de stem van haar overgrootvader en flitsten beelden voorbij van zóóó lang gelee toen ze hem in die oude gammele schuur aan het werk zag om dit prachtstuk te maken voor haar overoma. Midden op dat dressoir stond een, minstens zo oud als dat dressoir, beeld van Maria met kind. Om de voet van het beeld lag een krans van verse bloemen. Zoals ze altijd al had gedaan, vanaf het moment dat zij trouwde, dat dressoir kreeg, elke zaterdag. Verse bloemen van de markt die ze vrij kort afsneed en op minuscule vaasjes zette. Morgen zou ze nieuwe halen…gele deze keer. Of nee, stop, wacht, niet nu, niet geel, Nee! ze zou roze bloemetjes zoeken en ze nam zich voor te blijven zoeken tot ze ze zou vinden.

Ze drukte een liefdevolle kus op het Mariabeeld en aaide even zo liefdevol het kindje Jezus over Zijn hoofdje. Ze legde haar hand op Zijn handje en knipoogde met een glimlach…. U vindt het toch niet zo heel erg hè dat ik af en toe wat opstandig ben? Verbeeldde ze zich het nou of knikte Hij liefdevol, vergevingsgezind, begrijpend en goedkeurend, naar haar?

“Ouwe taart… jij ook altijd met je grappen en grollen” leken haar ogen haar in de spiegel terug te zeggen. Ze kon een schaterlach niet onderdrukken. Nog grinnikend om haar eigen gedrag schuifelde ze terug naar haar stoel. Net toen ze zat kwam er een zonnestraal door het raam naar binnen vallen en viel op haar gezicht, alsof het soort van liefkozing van boven was. Haar opstandigheid verdween even snel als dat het was opgekomen.

Ze belde haar steun en toeverlaat om de markt-bezoek-bloemen-zoek-afspraak te maken, ‘kan ik ook al niet meer alleen’… heel even leek de opstandigheid in haar omhoog te komen… ze keek naar buiten en voelde diep van binnenuit liefde, warmte en blijdschap opborrelen.

Ze wist… met een rotsvast en onwankelbaar vertrouwen… Hij was opgestaan, ook voor haar.  Zij mocht nu nog even opstandig zijn zo af en toe.. En straks? Straks als zij eenmaal oog in oog met Hem zou staan zou ze hem bedanken op haar knieën voor alles dat Hij haar geschonken had.

Leid mij maar… uit het lijden… aan Uw hand op weg naar de Opstanding, rijkelijk gezegend.

===================================================================================================================

En op Stille Zaterdag mag er wel degelijk muziek zijn…

Zwijmelen op Zaterdag – 280

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 280
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-201

14 februari – 29 maart… de lijdenstijd. 29 maart is Goede Vrijdag… de dag dat Jezus gekruisigd werd op Golgotha. Hij sprak, hangende aan dat kruis, 7 woorden. Althans, zo wordt dat genoemd, helemaal correct is het niet omdat het niet 7 woorden waren maar 7 zinnen. Die 7 zinnen worden in iedere kerk dan ook gelezen tijdens de diensten in de lijdenstijd, veelal tussen Palmpasen en Paaszondag.  De ‘verschillen’ in de geloofsbelijdenissen zorgen (logischerwijs) voor de keuze van welke woorden men exact gebruikt maar de context is uiteraard gelijk. Die 7 zinnen vind je in iedere bijbel terug in de specifieke bijbelboeken Mattheüs, Marcus, Lucas, Johannes en Psalmen:
1) “Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen” – Lucas .23:34
2) “Ik verzeker je: nog vandaag zul je met mij in het paradijs zijn” – Lucas .23:43
3) “Dat is uw zoon. en Dat is je moeder” –  Johannes .19:26-27
4) “Eli, Eli, lema sabachtani? of Eloï, Eloï, lema sabachtani?” – Mattheüs .27:46 & Marcus .15:34 & Psalmen .22:2
5) “Ik heb dorst”- Johannes .19:28
6) “Het is volbracht”-  Johannes .19:30
7) “Vader, in uw handen leg ik mijn geest.”- Lucas .23:46 & Psalmen .31:6

Veelzeggende woorden… die velen weer geïnspireerd hebben tot het scheppen van muziek…o.a.

Heinrich Schütz (1585-1672)

Joseph Haydn: (1732-1809)

César Franck (1822-1890)

Ook in ‘onze’ tijd zijn er componisten geïnspireerd, oa. Nystedt (1915-2014)

Misschien is het kronkel in mijn hoofd, die jullie wellicht vreemd is of niet, bij componisten denk je toch altijd aan mannen, toch? Dan wil ik jullie ook deze versie niet onthouden want die werd gecomponeerd door een vrouw! De Russische componiste Sofia Goebajdoelina (1931) met een indrukwekkende lijst van successen als ik dat ook nog even mag toevoegen.

Zwijmelen op Zaterdag – 279

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 279
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Je voelt je top, letterlijk en figuurlijk geen klachten. Dan is er die dag dat iemand vindt dat je een gele gloed uitstraalt… dat blijft aanhouden dus ga je naar de dokter… die vertrouwt het niet en de medische molen begint te draaien, op snelheidstreintempo. Uit onderzoeken blijkt dat je die overbekende en gevreesde K.ziekte hebt. Spannende tijden breken aan, diepe wonden worden weer opengereten want nog maar zo kort geleden verloor je al meerdere dierbaren aan die *lelijk woord*. Een, zeer ingrijpende en met verstrekkende gevolgen, operatie wordt gepland, alles lijkt goed te gaan want het oogt allemaal ingekapseld te zijn, er is reden tot hoop, goede reden. De operatie verloopt voorspoedig, het herstel gaat ook erg goed maar ohjee die spanning die je teistert want het weggenomen gezwel en andere zaken moeten worden onderzocht en dat vréét véél meer tijd dan je zou willen… 9 dagen na de operatie komt dan (afgelopen donderdag) die uitslag en je wereld stort in. Uitzaaiingen en het meest gevreesde nieuws dat je maar kunt krijgen… Je wilt nog dit, nog dat, nog zus, nog zo maar er is geen tijd meer… de tijd die er nog is is kort, niemand weet precies hoeveel, maar dat het veel te weinig zal zijn kan iedereen op zijn 10 vingers natellen…

Ik ben een toeschouwer, bijstaander in dit verhaal en het grijpt me aan. Voor haar, haar lief, hun kinderen en kleinkinderen en alle andere dierbaren daarom een troostrijk lied vandaag waarvan ik weet dat zij het nodig hebben.

 

“And even in our sleep,
pain which cannot be forgotten, falls drop by drop upon our heart,
until in our own despair, against our will,
comes wisdom through the grace of God.”

“Zelfs in onze slaap,
valt druppel na druppel van onuitwisbaar verdriet op ons hart,
tot in onze eigen wanhoop, tegen onze eigen wil,
ons wijsheid wordt geschonken door Gods genade.”

 

Nieuws als dit is orde van de dag bij velen… we vliegen van hot naar her en terug en vergeten vaak te “leven”. Het “genieten” is een kostbaar goed, dat beseffen we allemaal maar toch doen we het veelal nog steeds te weinig, laat staan, bewust.