Muzieklaatje ♪ L e v e n ♪

FEESTJE !!!

Terwijl mijn dagen momenteel gevuld zijn met zorgen en redderen, geniet ik van de rust die mijn hoofd kent. Van angst-paniek-aanvallen totaal geen spoor, mijn slaapuren zijn nog steeds erg goed al is het deze week dan ietsjes minder, logisch ook door DIT, maar daarover wil ik  het nu even niet hebben.
Dat mijn hoofd rust kent etc maakt dat ik meer en meer in staat ben van de kleinste dingen groots te genieten en dus bepaalde dingen als een feestje ervaren kan. Ik ben absoluut niet een feestjes-mens, integendeel, maar sommige momenten zijn echt wel een FEESTJE, jazeker in hoofdletters. Hoe heerlijk is dat?!
Nou is een terrasje pakken niet mijn ding maar zo’n paar keer jaar, als mijn hoofd het toelaat, zit ik graag bij Pranzo, hetzij buiten, hetzij binnen. Een paar keer per jaar met Ludo en een paar keer per jaar met Anita.  Vanmiddag zat ik er weer… niet met Ludo, niet met Anita maar met….


Het bloggers-love-koppel Hulk en Trees had tijdens hun grote vakantiereis naar het zuiden besloten mee te fietsen met de Drentse fiets-4-daagse die deze week verreden wordt. Nadat ik vanochtend bij mijn zorgenkindje was geweest en er niet gerust op was, ging ik aan het begin van de middag naar hem terug en bij hem vandaan reed ik dus naar Pranzo omdat ik gisteren verrast werd met een uitnodiging via de Whats-App. Mensenkinderen wat een heerlijkheid. Het is zo ontroerend te zien hoe 2 mensen elkaar gevonden hebben, de liefde en het geluk spat ervan af. Dat ik hen dat allebei meer dan van ♥-e gun spreekt natuurlijk voor zich. Met 3 kletskousen aan 1 tafel is het al snel supergezellig en vliegt de tijd om. Uiteindelijk namen we enkele uren later hartelijk afscheid waarna zij terug fietsten naar de startlocatie van de 4-daagse om daar de auto in te pakken en naar hun logeeradres te rijden en ik de parkeergarage in om de auto te pakken en huiswaarts te keren.

Nu maar de rust in… manlief gaat na het avondeten de 1e van 3 nachtdiensten in en als hij dan zondagmiddag uit zijn bed komt rollen heeft hij vakantie tot 2 september maar liefst, super. Hij heeft het eea aan plannetjes dus qua klussen kan hij zich uitleven en verder weet ik niet wat hij gaat doen maar dat is ook niet erg, hij werkt hard genoeg dus een aantal weken vrij en dan doen wat hij wil, en laten wat hij niet wil ook, is mij prima naar de zin. Vakantie is immers overal te vieren zolang je maar daar bent waar je het liefste vertoeft, voor hem is dat nou eenmaal thuis.

►meer~more

Meer zijn. Minder doen.

… hoorde/zag ik vannacht in een aflevering van een crimiserie de ene acteur tegen de andere zeggen in een poging die ander op te peppen omdat die met zorgen worstelde. Het klinkt in het Nederlands anders dan in het Engels maar toch bleven die woorden in mijn hoofd rondzingen: “More being, less doing”. Die 4 woorden ontlokten vele gedachten, vragen en stellingen in mijn hoofd. Ik verbaas me er altijd weer over dat slechts een enkel woord genoeg kan zijn om je te raken en dan hoef je niet eens gelijk te bepalen welke lading je eraan geeft, positief of negatief.

Al jaren ben ik bezig met mijn zijn terwijl ik me tegelijkertijd focus op het doen en telkens weer moet ik tot de, best wel teleurstellende eigenlijk, conclusie komen dat ik teveel tijd en energie steek in het doen en te weinig in het zijn. Het zou veel beter zijn als dat andersom was, dat besef ik maar ja, keer dat maar eens om, het aard van het beestje en wat al niet meer zij, verander je niet zo maar toch? Aan de andere kant, waar een wil is is een weg toch? Ik ‘moet’ dus maar wat bewuster kijken naar wat ik doe / laat en deze 4 woorden daarop toepassen. Gevoelsmatig is het een zinvolle vervolgstap op de mindfulness-trainingen van vorig jaar.

Was ik vanochtend bij iemand op bezoek die vorige week een heftige operatie onderging en hadden we het er zo over, hoe dingen je bezig kunnen houden ook al weet je dat je het moet accepteren omdat het is zoals het is. Zijn conditie bijv. die natuurlijk compleet pleite is na die ingreep. Hoe we beiden slecht tegen dit warme, benauwde weer kunnen. Zijn lieve hondendame moest natuurlijk ff uitgelaten worden, dat wilde hij zelf doen waarop ik hem voorstelde dat ik dat zou doen vanwege die benauwdheid buiten… naast zijn herstelfase heeft hij oa ook copd dus buitenlucht zou hem in dit geval geen goed doen, dat voorstel accepteerde hij natuurlijk maar wat graag en dus liep ik even later, bijna net zo heftig hijgend als de hond zelf, met haar buiten, van de ene schaduwplek naar de andere hobbelend.

Meer zijn, minder doen… het hoofd dat talloze rondjes spint, waar je soms knotsknettergestoord van wordt, proberen tot dat zijn te manen en het doen te vermijden.
Je weet het met je verstand, dat ook in je hoofd zit, maar de ruimte eromheen schreeuwt iets anders. Vermoeiend. Wat zou het toch verschrikkelijk handig, en zeer zeker gewenst in mijn geval, zijn een aan- & uitknopje op je schedel te hebben. Oké, dat is niet het geval (helaas) dus moet ik zelf maar de functie van die knopjes overnemen, althans proberen voor zo goed en kwaad als dat gaat.


Ik wil meer zijn… Ik wil minder doen… nu nog zien dat actie bij te zetten zodat het gevoelsmatige doen behoorlijk vermindert en het zijn behoorlijk vergroot… in het zijn wil ik graag meer energie, minder moe zijn, maar ja geen remslaap en een chronisch tekort aan B12 maken dat schier onmogelijk. Accepteren is ook hier een sleutelwoord omdat het is zoals het is, onherstelbaar, dus altijd deel van mij, zolang ik leef.
Ik kan het, waar een wil is is een weg toch!!

“Steunende pootjes”  heb ik ruimschoots vanuit de dierenwereld, ook al is mijn eigen veestapel dan helaas nog steeds incompleet. Mag ik echter wel bekennen dat ik zo graag zou willen dat mensen meer zoals dieren waren? Een dier is niets meer noch minder dan een bundel overdadige liefde en loyaliteit, dát krijg je in je schoot geworden, daar hoef je niets voor te doen. Is toch een Godsgeschenk?! Waarom toch kunnen de meesten mensen niet zo zijn?!
Hoe simpel kan dat zijn!!

►meer~more

Handen & Voeten

Hoe geef je handen en voeten aan het niet-aflatende gezelschap van de alter-ego’s, die door elkaar heen naar je schreeuwen en fluisteren om je te verleiden naar hen te luisteren en hun bevelen op te volgen? Welke, aan jouw trekkende, handen laat je hun gang gaan en van welke hou je je zo ver mogelijk verwijderd? Welke, jou onderuit schoppende, voeten ben je inmiddels vergeten en welke ‘voel’ je nog dagelijks?

De emotie en de ratio bewandelen maar zelden hetzelfde pad. Integendeel zelfs, ze staan vaker lijnrecht haaks op elkaar dan dat ze in welke mate dan ook overeenstemming bereikten, al was het maar nog zo kortstondig.  “Kennis is macht” luidt een welbekende spreuk, daar kan ik het absoluut niet volmondig mee eens zijn. Kennis beangstigt ook, verontrust ook, roept meer vraagtekens dan uitroeptekens op, veroorzaakt twijfel en ja ook het besef dat je wel iets weet maar meer niet dan wel weet.

Handen en voeten geven aan het (Kaart-)spel des levens, kijken naar de kaarten die je uitgedeeld krijgt, wetende dat je het ermee moet doen, of je dat nou wilt of niet. Je hebt immers nooit en te nimmer volledig alles zelf in de hand? Ziektes hebben is in de ogen veler mensen hetzelfde als ziektes zijn. Ik heb ze, ja dat klopt, maar ik ben ze niet, om de drommel niet!! In mijn persoonlijke utopie hebben die ziektes geen invloed op mijn dagelijks functioneren, fysiek noch mentaal maar zoals al gezegd, Utopie, want dat is natuurlijk allerminst waar.

Vorig jaar in Voluit Leven  kreeg ik veel handvatten aangereikt en veel daarvan pas ik nog steeds elke dag toe. Heb veel aan- én ook af-geleerd. Niet alles, nee helaas, maar enerzijds mag een mens wat te wensen overhouden en anderzijds mag je ook niet van jezelf eisen het onmogelijke te bereiken. Dat vergt uiteraard ook het besef van hetgeen werkelijk onmogelijk is en dat is een heel vaag begrip, want wat is er nou werkelijk echt onmogelijk en als je dat al kunt benoemen, hoe weet je dan dat dat ook daadwerkelijk echt onmogelijk is? Niet dus, in deze context is namelijk niets echt onmogelijk maar ja je bent nu eenmaal behept met je eigen-aardig en eige-naardigheden. Het primitieve aspect van jouw persoonlijke, eigen ik, is een vaststaand gegeven en juist dat aspect bepaalt grotendeels je on-mogelijkheden en grenzen.

Handen en voeten geven aan datgene dat je, vooral in je eigen ogen, beperkt en beïnvloedt is een moeilijke klus. Soms lukt het en geeft het moed om op die weg voort te gaan, soms echter ook niet en dan ben je, zo voelt het althans vaak, terug bij af. Inmiddels een jaar verder heb ik, terugkijkend dus, wel mooie stappen gezet maar ben ik er al? Neuh! Eggies nie! En is dat dan zo erg? Ja! Nee tuulk nie! Het is én blijft een strijd de balans te vinden tussen wat ratio mij zegt te doen en wat emotie mij zegt te doen, naar welke stem ik meer luister of juist minder. Talloze factoren spelen een rol mee. De aanwezigheid van Klaas Vaak bijvoorbeeld, of wellicht beter gezegd, diens afwezigheid.

Jezelf uitdagen telkens weer een stapje in een onbekende richting te zetten is aan de ene kant handen en voeten geven aan het toegeven aan wat de ratio je duidelijk probeert te maken en aan de andere kant niet toegeven aan de emotie die je verleiden wil tot ‘foute’ keuzes.  Al hoe vaak je je binnen de emotie ook ‘alleen en verloren’ voelt, onbegrepen en ongewenst en de enige… De ratio vertelt je dat dat niet het geval is. Dat er velen zijn die worstelen met hun rugzak is, hoe schraal ook, dan toch wel een soort van troost.

Al hoe ik graag ik ook van mijn rugzak verlost zou willen zijn… Ik weet wel dat als alle rugzakken op 1 grote hoop zouden liggen, ik toch de mijne er weer tussenuit zou halen ipv te kiezen voor een andere die aan de buitenkant veel mooier is maar waarvan ik de inhoud niet ken.  Ik speel naar beste  (on-)vermogen mijn kaarten uit van het spel dat mij uitgedeeld werd. Met vallen en opstaan, het (weer) stoten van mijn neus, het weer …puntje puntje puntje etc… Met mijn ‘koesterdoosje’ waarin zoveel moois zit en bijna dagelijks wel iets aan toegevoegd wordt dat het de strijd, hoe intens en soms uitzichtloos lijkend ook, toch de moeite waard maakt!.

►meer~more

Goede Voornemens?

… ik doe er nooit aan…
… vind het altijd maar onzin als ik heel eerlijk ben. Al die prachtige plannen die ontstaan zo in de laatste dagen van kerst verdwijnen al snel als sneeuw voor de zon als de rookwolken van het vuurwerk zijn verwaaid..

En toch…
Toch heb ik er nu eentje die mij wel gaat lukken, denk ik, hoop ik.

►meer~more

Dit is jouw leven ~ Voluit leven – week 25

Week 25… Een mooi getal om dit verhaal af te sluiten lijkt me, op mijn blog althans want in het eggie ga ik er natuurlijk gewoon mee verder.

25 weken lang, sinds in mei een ommekeer startte, schreef ik over de minnen en de plussen van elke dag in de afgelopen week. Ik denk dat als ik dit doorzet zoals ik de afgelopen 25 weken heb gedaan, er veel verschillen zullen zijn met de blogposten die er al staan. Daarom dus maar een soort van jubileum- & afsluitpost.

Er is heel veel veranderd, mijn leven is finaal op de kop gezet. Ik heb ontzettend veel geleerd, ja misschien zelfs wel ook afgeleerd. De tijd zal het leren. Vallen en weer opstaan is deel van ieders leven dus ook van het mijne. Mijn valpartijen zullen heus nog wel voorkomen maar ik ben ervan overtuigd dat ze niet meer zo veelvuldig zullen voorkomen en al helemaal niet meer zo diep zullen zijn omdat ik nu de handvatten heb waarmee ik daadwerkelijk vooruit kan.

Kortom… ik doe mijn best…. focus me op de winst… en met vallen en opstaan gaat dat lukken!

►meer~more

Dit is jouw leven – Voluit leven ~ week 24

Zondag
6 november
 Eigenlijk had ik vandaag wel met mijn camera op pad gewild, maar ja overal slecht weer voorspeld dus dan maar lekker thuis blijven. Bloggen, surfen, lezen, tv kijken, kleppen met huisgenoten, ik vermaak me prima. Voor alles is een tijd of niet dan?

Met een nieuwe week voor de deur waarin ik toch wel weer heel graag ‘volledig’ aan het ‘werk’ wil en prachtig uitjes voor de boeg heb zal het al met al de nodige fysieke energie vergen.
Eén van die uitjes is dan wel in Amsterdam maar gelukkig hoef ik me niet druk te maken om het autorijden van die lange afstand 2x, dat doet Daphne. Ik kijk er enorm naar uit, al was het alleen al om Brigitte eindelijk weer eens te zien/voelen stralen en schitteren op een toneel in een droomrol ook nog eens!
Ook heb ik een afspraak voor een middagje ‘aan haar keukentafel’ met mijn Kloine Grode Zus. Nu ik weer wat langer in de auto kan zitten is zij natuurlijk 1 van de eersten die ik wil gaan bezoeken.
Heerlijk vooruitzichten dus!!

Zaterdag
5 november
De hele dag binnen…. niks aan de hand, prima dag. Het ‘dieet’ werpt zijn vruchten af. Kan dat eigenlijk wel al zo snel of is het suggestie? Mijn buik is rustiger en de pijn minder, ik vraag me met een glimlach af of dat werkelijk zo is of omdat ik onder invloed sta van ‘de wens is de vader van de gedachte’… hoe dan ook, ben er blij mee. Het niet eten van verboden dingen gaat me heel gemakkelijk af, geen afkickverschijnselen what so ever, koffie mis ik wel maar dat ik daar nu zo veel moeite mee heb kan ik echt niet zeggen.
Vrijdag
4 november
 Een rustige ochtend.
Rond 12 uur een, zoals altijd heel gezellige lunch met vriendje Ludo in ons favoriete restaurant. Ik had eerder van de week al met hen gebeld en over mijn ‘dieet’ gesproken, dat werd perfect door hen opgelost.
Daarna door naar Smilde voor een supergezellige middag bij Corry die zich ook weer een stuk opgeknapt voelde na een zeer vervelende oorontsteking. Eenmaal bij haar aan de ‘keukentafel’ trakteerde ze me op een heerlijke verse haring (ja zonder uitjes *glimlach*) en een lapje zalm, jummmiiiieeeeee! Daarna doken we haar computerkamer in en heb ik voor haar een nieuw blog aangemaakt zodat ze ook daarmee weer verder kan want haar ‘oude’ blog is om de één of andere onduidelijke reden kapot. Het beheer is niet meer bereikbaar, haar dashboard is pleite. Daarna met haar enkele boodschappen gedaan en ’s avonds was ik dan weer thuis, gezellig met manlief op de bank voor de buis.
Donderdag
3 november
 Vandaag ook een ‘werkdag’. Wederom in de brace en piano aan, ging beter dan gisteren. De middag lekker op de bank doorgebracht in alle rust. Een hazenslaapje of twee tussendoor en verder ‘gewoon’ doen wat kan en me niet druk maken om wat niet kan, gaat me prima af moet ik (nog steeds met enige verbazing, dat dan weer wel) constateren.
Woensdag
2 november
 Vandaag weer aan het ‘werk’. Mijn rug verstevigd ingepakt door de brace en een beetje piano aan op fysiek gebied. Dat viel uiteindelijk toch een beetje tegen maar zonder daardoor in een negatieve emotie te belanden accepteerde ik het en paste me aan.
’s Middags bezoek tot 2x toe, eerst een vriendin die me kwam verrassen met een tas vol lekkernijen die ik wél mag eten en drinken en later in middag kwam Anita binnen vallen.
Dinsdag
1 november
 Vandaag een fysieke rustdag, mijn rug trekt het allemaal nog niet zo goed. Is geen probleem (meer), ik leg me erbij neer, letterlijk en figuurlijk.
Gisterenavond was heel intens, mooi, bijzonder en ontroerend. Ik bleek niet de enige te zijn die op het idee gekomen was een ‘afscheids-dank je wel-veel geluk en succes vanaf nu-cadeautje’ voor de anderen te maken en uit te delen.
Maandag
31 oktober
 Een dag vol mooie gesprekken, gebeurtenissen, gedachten en emoties. Op weg naar de avond waar we voor de één na laatste maal als groep van deze 2e cursus samenkomen. Over een week of 6 dan nog 1 keer ter evaluatie. 2 cursussen afgerond, waarover ik wel een boek zou kunnen schrijven, met name alleen al over de impact ervan. Zo bijzonder! Gevoelsmatig is het wel het mooiste cadeau dat ik mezelf ooit had kunnen geven.
Na vandaag moet, nee MAG, ik het ‘alleen’ verder doen…  Niet helemaal alleen natuurlijk want ik heb een hoop handvatten en mensen om me heen die ze me aan zullen reiken als ik ze even niet vinden kan…

Nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: Vorige berichten)

►meer~more

Dit is jouw leven ~ Voluit Leven – 23

 

Zondag
30 oktober
 De dag rustig beginnen met thee, nee niet lekker maar ja wat moet dat moet….zal er vast ooit wel aan wennen (hoop ik)
gedichten nalezen, corrigeren, aanvullen, printen, in hoesjes stoppen….. eind van de middag douchen en netjes aankleden en op naar de begraafplaats voor Alom Gedenken. Weer een hartverwarmende avond waarin de Liefde centraal staat te samen met rouw en verwerking.
Zaterdag
29 oktober
bankdag….. moe… pijn…. afleiding zoeken in het schrijven van gedichten voor morgen, Alom Gedenken editie nr. 8.
Vrijdag
28 oktober
 Ondanks dat ik het bezig zijn met mijn gezondheid zo ontzettend verafschuw onderhand, toch maar weer iets nieuws proberen. Moet toch wat als ik wil dat het beter gaat worden want niet geschoten is altijd mis… Bioresonantie dus deze keer, heel bijzonder, een lijst met ‘verboden’ middelen mee gekregen…. aan de slag ermee maar.
Donderdag
27 oktober
 tranendag…. pijndag….  terugval-mag-dag
Woensdag
26 oktober
 Een ‘werk-ochtend’… verliep op zich prima maar ’s middags was het foute boel, fysio hielp me weer rechtop.
Dinsdag
25 oktober
 Rustdag, veel liggen, tussendoor oefeningen door… alles met beleid dan breekt het lijntje niet *glimlach*
Maandag
24 oktober
 Mijn maandagmeneer blij gemaakt… die dat op zijn beurt mij ook deed met een prachtige bos bloemen.
Geen cursus vanavond door vliegtuigproblemen in Valencia van cursusleider, heb de vrijheid benut om plat te gaan.

Nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: Vorige berichten)

►meer~more

Dit is jouw leven ~ Voluit Leven ~ 22

Goh… week 23 is al begonnen… hoe cliché ook, tijd vliegt écht hè? Wat is er ontzettend veel gebeurd in de afgelopen 22 weken, bizar eigenlijk hoe in, toch best wel korte tijd, je hele wereld zich op de kon kan zetten en veranderingen ten goede niet zo onmogelijk blijken als dat ze jaar in jaar uit altijd leken!

Zondag
23 oktober
 Uitgehuild… ik begin weer de zon te zien. Anita is hier een deel van de dag, samen aan de slag voor haar studie en even naar buiten voor een korte wandeling door het tuincentrum. Best wel druk maar dat doet me niets. Mezelf maar ff trakteren op mijn lievelingsbloemen dus even later weer thuis staat er een grote mooie vaas op tafel met daarin een amaryllisbol met 2 stelen en dikke knoppen…. beloftevol, mooiii!
Zaterdag
22 oktober
 Hmpf… 2e dag in ‘terugval-modus’, duurt langer dan ik prettig vind maar aangezien ik besef dat verzet het alleen maar erger zal maken laat ik het maar gaan zoals ’t komt. Het is zoals het is… na regen komt zonneschijn
Vrijdag
21 oktober
 Gisteren viel best tegen achteraf gezien. Vermoeidheid slaat toe en mijn hoofd is voor het eerst in lange tijd erg onrustig, een dag met veel sombere gedachten en tranen. Ik realiseer me hoe het zit, laat het over me heen komen, verzet me niet, ’t hoort erbij.
Donderdag
20 oktober
 Een 1e ‘werk-ochtend’ weer, geen 100% nog maar plm. 30. Is te doen maar tegelijkertijd ook genoeg. Ben er dus nog niet.
Woensdag
19 oktober
  Ik wil graag zelf weer voelen waar mijn grenzen liggen ipv die weg te schuiven door ze te onderdrukken met pijnmedicatie. Energiegebrek doet het zweet met regelmaat van mijn hoofd afparelen. Ik krabbel op, letterlijk en figuurlijk.
Dinsdag
18 oktober
 Heel langzaam gaat het vooruit, het bewegen gaat steeds makkelijker, al ben ik nog wel snel heel erg moe.
Maandag
17 oktober
 Inmiddels anderhalve week amper uit de voeten kunnend kan ik wel blij constateren dat mijn humeur niet echt te lijden heeft onder mijn fysieke onmogelijkheden, al voel ik me wel degelijk schuldig naar mijn ‘mensjes’ ook al nemen zij mij niets kwalijk.

Nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: Vorige berichten)

►meer~more

Leven ~ 21

*Verbaasd*

Deze keer geen korte beschrijvingen over de afgelopen 7 dagen want ik kon weinig dus zat er geen noemenswaardig verschil tussen de ene of de andere dag.

Bij wijze van spreken gingen alle lampjes op rood donderdag de 6e en kon ik toen, God-Zij-Dank, nog niet bevroeden dat ik 11 dagen later me nog steeds behoorlijk miserabel zou voelen.  Alles dat gepland stond in de dagen werd afgezegd op één ding na. De cursusavond wilde ik niet missen en na het bijeen schrapen van wat moed vroeg ik 2 mensen om hulp en kon ik daardoor die avond toch bijwonen, ik schreef er HIER over.

Verder bestonden de dagen uit: zorgvuldig en 100% bewust bewegen om enerzijds pijn te kunnen hanteren en anderzijds mijn rug niet verkeerd te belasten. Veelvuldig en zo regelmatig mogelijk pijnmedicatie slikken, overleg met huisarts en de fysiotherapeuten met mijn lijf laten stoeien. Elke andere minuut werd ingevuld met liggen en dingen doen die ik vanuit die positie kon doen. Het bleef bij af en toe even bloggen, wordfeudspelen en tv kijken.

Woensdagavond kwamen Niels en Anita mij het huis uitslepen, letterlijk. Op naar de bios naar een film waar we alle drie al een tijdje naar uitkeken, met een extra stoot morfine achter de kiezen dacht ik, dom dom dom, het wel aan te kunnen en dat de afleiding me goed zou doen. Buiten mijn ‘rug’-waard gerekend en de straf die volgde was dus ook niet mals.

Inmiddels is het eind zondagmiddag terwijl ik dit half zittend half liggend zit te typen en gaat het wel veel beter maar ben ik nog steeds ver verwijderd van mijn normale bewegingsvrijheid. Kortom… de week die voor me ligt zal iets meer aan activiteiten bevatten dan de afgelopen week maar dan wel heel piano aan, rustig opbouwen, niets overbelasten, de balans vinden en bewaren. Mijn geduld aanspreken zal ik dus ook zeker moeten.

Maar…… zoals het inleidend woord van dit blog al aangaf…. ik ben verbaasd…
Ik ben (of moet ik zeggen: was) van aard een behoorlijke driftkop en geduld is iets waar ik absoluut niet in ruime mate over beschik. Met mijn 53 leef ik al 43 jaar met diverse beperkingen, klinkt naar maar is het niet, ik weet immers niet beter, wat ik niet ken kan ik ook niet missen is mijn motto altijd. Echter… als die beperkingen alles stilleggen gaat (of moet ik zeggen: ging) dat altijd als eerste ten koste van mijn humeur….
…..En dat is nu absoluut niet het geval.  Geheel probleemloos leg ik me neer bij mijn (on-)mogelijkheden en doe ik wat mij geadviseerd is. Ondanks de amper te dragen pijn af en toe, de ergernis om de medicatie die zich veel te lui in mijn lijf opstapelt, ondanks het feit dat ik van mijn gezin afhankelijker ben dan ooit tevoren… ben ik vrolijk, bij tijd en wijle zelfs uitgelaten als een jong kalf en geniet ik van wat er is, wat er om me heen gebeurt, maar het meeste natuurlijk, in verbazing, dat dan weer wel, van mijn mentale staat.

Hoe het ook is, het is goed!
Ik ben een dankbaar, gezegend én heel gelukkig mens!!!

►meer~more

Vele handen maken licht werk….

Het duurde even voor ik een titel voor dit blogbericht te pakken had dat de lading goed genoeg dekt.

►meer~more

Dit is jouw leven ~ Voluit Leven – 20

Nou,,,, als ik het mag zeggen is de afgelopen periode

►meer~more