Vertragen – Focus


Invalshoek van Reismeermin

Schrijf-Uitdaging nr. 74 –

sinds  19 april 2011

Thema: februari 2017

 

Lang geleden, oh nee toch niet, amper een jaar pas, al voelt het als een eeuwigheid ondertussen… was ik HET zat, helemaal, compleet, totaal, schijtziek, strontzat en welke term je ook maar meer kunt bedenken om aan te geven hoe intens dat gevoel alles, letterlijk en figuurlijk, overheerste. Al was ik dan naar anderen toe die dat oppikten nog wel in de ontkenningsfase, die enkeling die mij beter kent en mijn ogen durft/kan lezen wist beter.  2 van die enkelingen grepen in en onverwacht was daar ineens die stroomversnelling om de hoek en werd ik overdonderd door “Jan Rap en zien moat” (van alles en nog wat) van hoe mijn grondvesten begonnen te schudden en de overdonderende stromen een beweging in gang zetten die ik niet kon weerstaan, of ik nou wilde of niet, ik moest ‘gow with the flow’. Al hoe groot mijn weerstand (lees: angst) ook was, ik kon onmogelijk anders dan me eraan overgeven en het volgen.

Met het bedoel ik uiteraard DIT en DIT.

Lees verder

Invalshoek 73 ~ Cadeau-Surprise

Reismeermin meldde via de mail dat ze niet in haar blog kon komen en vroeg of het thema bekend gemaakt kon worden…. bij deze!


Invalshoek van Reismeermin

 

Schrijf-Uitdaging nr. 74 –

 

sinds  19 april 2011

 

Thema: december 2016 – Cadeau – Surprise

Sinerklaasdag 2016

Op de kop af vandaag 26 jaar geleden lag ik in het ziekenhuis nadat ik 29 november bevallen was van zoonlief na een heel nare zwangerschap die ons ook 1 kind kostte. Thuis hadden we een kind dat bijna 6 dat niets liever wilde dan dat Mam thuis zou komen om thuis sinterklaas te vieren.  De zwangerschap had me bijna het leven gekost, het heeft heel weinig gescheeld of manlief had met zoonlief naar huis gemogen zonder mij.

God Zij Dank werd dat doemscenario niet bewaarheid.

Ik was een schim van wie ik was voordat ik zwanger werd, amper 60 kg, een gratenpakhuis en het uiterlijk van een op sterven na dood mens. Mijn gynaecoloog was ervan overtuigd dat ik nog heel lang zijn gast zou blijven. Ik was dan wel niet meer zwanger maar daarmee was dan ook alles gezegd. De psychiater van het ziekenhuis had door dat ik mede zo ziek was door de heimwee en samen met de kinderarts wist ze mijn gynaecoloog zover te krijgen dat hij mij wilde ontslaan op 5 december zodat ik ’s avonds thuis Sinterklaas kon vieren omring door man en mijn kinderen al had de 2e er natuurlijk nog totaal geen notie van.

Dat ik die dag naar huis mocht hoorde ik op de dag zelf rond koffietijd in de ochtend toen de artsen hun ronde kwamen doen. Mijn ziekenzaal hing nog vol met slingers en de wereld aan bloemen, kaarten en cadeautjes omwille van mijn verjaardag die een paar dagen eerder had plaatsgevonden en de geboorte van mijn supergezonde zoon.  De hele zaal lag er vol mee. Kon ook makkelijk want er was ruimte genoeg. Ik lag in mijn eentje op een 6-persoonskamer vanwege mijn intense heimwee en mijn fysieke conditie.

Ik zie mijn gynaecoloog nog binnenkomen met een glimlach van oor tot oor maar wel een bezorgde blik in zijn ogen. Hij pakte een stoel en ging naast me zitten en legde een papier op mijn schoot met daarop een hele lap tekst. Een 2e vel papier stond vol met tal van voorwaarden waaraan ik moest voldoen om naar huis te mogen. Eén ervan was dat er thuis een bed zou klaar staan en ik niets, letterlijk!!!!, zou doen. Dat kon ik gelijk makkelijk wegstrepen want het was al geregeld dat bij mijn thuiskomst manlief zolang vrij zou nemen als dat nodig was. Ouders en schoonouders die om de hoek woonden dus ook dat was soort van geregeld.

Manlief werd gebeld, die belde vervolgens de oma’s en opa’s en ooms en tantes die allemaal als de wiedeweerga voor cadeautjes en vele lekkernijen zorgden Manlief stapte de auto in en kwam naar de stad gevlogen, kan niet anders gezien het verschil in tijd dat er zat tussen mijn telefoontje naar zijn werk en zijn aankomst bij mij en ik de afstand en reistijd uiteraard uit en te na kende.

Eenmaal thuis werd ik naar bed gedirigeerd en werd zoonlief in de wieg naast mij gezet. Het feest van het wachten kon beginnen want dochterlief was op school en die wist van niks. Ik zie nog haar blauwe doppies toen ze mij in de woonkamer ontwaarde.

Sinterklaas… surprises, nee daar deden we nooit aan, daarvoor niet, daarna niet, zijn we niet creatief genoeg voor of zo iets *glimlach* maar heej het grootste Sinterklaascadeau dat tegelijkertijd ook de grootste surprise ooit was werd dus uitgedeeld op 5 december 1990.

 

Invalshoek 72 ~ Serieus-Stil

Reismeermin meldde via de mail dat ze niet in haar blog kon komen en vroeg of het thema bekend gemaakt kon worden…. bij deze!


Invalshoek van Reismeermin

 

Schrijf-Uitdaging nr. 72 –

 

sinds  19 april 2011

 

Thema: november 2016 – Serieus – Stil

 

Ik ben nooit een vrolijk kind geweest… nou zijn er erg weinig foto’s uit mijn kindertijd maar die die ik dan heb, daarop zie je een triest kind, weliswaar met een glimlach want ja dat moest hè, werd standaard geroepen ‘lachen hoor, je komt op de foto’…. hmpf grmbl… maar de ogen vertellen een ander verhaal.
Ik had 1 vriendinnetje en 1 vriendje en bij hen thuis was het altijd feest als we daar speelden. Zij kwamen nooit bij mij thuis want zij hoorden bij de kerk in het dorp en deugden dus niet. Eigenwijs als ik was trok ik me niets van die opgedrongen, en niet door mij zelf gevormde, meningen en speelde evengoed met ze, ik herinner me nog vele mooie momenten met muziek, piano- of orgelspel waar we dan met zijn allen omheen stonden en allerlei liederen uit kerkboeken zongen, geweldig vond ik dat. Jaloers was ik ook want wat ik daar in die huizen voelde, voelde ik thuis niet, al kon ik toentertijd natuurlijk die dingen niet een naam geven.
Ik was een moeilijk kind, ongehoorzaam en brutaal en veel meer van die ongein… niet dat ik me dat zo herinner maar zo is het me altijd ingeprent.  Mijn lievelingsoom en -tante, die op de hoek woonden, dachten er heel anders over. Spontaan was ik zeer zeker niet naar de ‘vreemde’ buitenwereld toe, altijd alleen en buiten de ‘grote’ groep. In een hoekje op het schoolplein, of zo hoog mogelijk in de kersenboom die achter de school stond tot iemand mij eruit kwam rammelen.
Kortom…. ik was een buitenbeentje, en eigenlijk ben ik dat nog steeds. Geen kuddedier in welke zin dan ook. Ik ging altijd mijn eigen gang en doe dat nog steeds. Nadat ik manlief ontmoette, 14 was ik, veranderde er wel veel. Ik had een grote vriend met auto en werd dus nog ongehoorzamer *grijns*.
Dat leverde wel klappen op maar die nam ik gelaten. Ze konden van mij het heen en weer krijgen, toen al, nog steeds.
Serieus en stil was ik volop, behalve in gezelschap waar ik me gewenst, geborgen en veilig voelde, dan kletste ik iedereen de oren van het hoofd, kreeg dus met regelmaat te horen of ik die ratel wat langzamer kon laten draaien want ik was verbaal niet alleen sterk maar ook retesnel, mede omdat mijn brein zo snel werken kon, nog steeds kan. De hoofdmeester op de lagere school heeft zijn uiterste best gedaan mij op een hogere school te krijgen maar dat is niet gelukt, ik was immers een meisje, zou trouwen en kinderen krijgen dus opleiding was totale nonsens.
Het leven loopt zoals het loopt…. of ik kansen gemist heb of niet…. ja wellicht, misschien ook niet, ik ben wel iemand met een fatalistische instelling, dat wat moet gebeuren gebeurt toch. En dat er veel, heel veel, is gebeurd is een feit en ik moet het ermee doen of ik nou wil of niet. Het heeft me gemaakt tot wie ik was tot voor 10 maanden geleden.
In stilte heb ik geschreeuwd, de longen uit mijn lijf als het ware. Ria, mijn huisarts, & Irma, mijn fysiotherapeute ‘hoorden’ me en wezen mij de weg naar Jos. Serieus heb ik hen aangehoord, zo mogelijk nog serieuzer heb ik Jos’ adviezen opgevolgd en leef ik weer. Op het gevaar af dat het theatraal klinkt, ik leef nu écht, alsof het voor het eerst is, alsof ik wedergeboren ben. De oude Ko is weg en wat mij betreft, voorgoed ook! De nieuwe Ko bevalt me prima en zij heeft potentie om te groeien en dat doet ze dan ook zo serieus als het maar kan. Ze zit niet meer stil in een hoekje te beven als een rietje uit angst voor alles. Integendeel, ze juicht het leven verwelkomend toe en omarmt het, komt wat komt, ze kan het aan.

Stil? Ja ook dat is ze nog steeds zo af en toe…. je weet wel, die mooie stilte, die van dankbaarheid en geluksbesef. Dankbaar en gelukkig ben ik!!!
Serieus? Is ze ook nog steeds, zit in ’t aard van ’t beestje, maar haar humor is ook wakker gemaakt en ze kan grappig uit de hoek komen, ze kan mensen vermaken maar bovenal heel hartelijk om zichzelf lachen als ze weer eens een blunder uithaalt.

Invalshoek 71 ~ Zin-Spectraal

10-invalshoek

Reismeermins Invalshoek

Schrijf-Uitdaging nr. 71 – sinds 19 april 2011

Thema: september 2016

Zin – Spectraal

Reismeermin moest noodgedwongen om gezondheidsredenen een stapje terug doen en daardoor lag ook deze schrijf-uitdaging een tijdje stil.
Gelukkig komt daar per vandaag verandering in dus een oprecht “Welkom terug Minneke!”

omdenken

“Heeejjj daar is ze weer…welke woorden zal ze deze keer als thema aan elkaar gekoppeld hebben?” … waren mijn 1e gedachten toen mijn mailbox bliepte en ik haar naam zag staan… na een klik was ik ietwat wijzer… de radertjes in mijn hoofd begonnen gelijk te draaien, op volle toeren, zoals gebruikelijk wanneer het, al dan niet bewust, een ‘opdracht’ tot zich neemt…

Net als Minneke worstelen velen met gezondheid, zowel fysiek als mentaal, tegenslagen overkomen ook iedereen en die het hoofd bieden is een hele klus op zich. Hoe dat ingevuld wordt, de ja de nee, is voor ieder mens verschillend. Alleen al daaruit blijkt de uniekheid van de mens.
Het spectrum van gezondheid kent geen grenzen noch afmetingen. Wat voor de ene persoon prima werkt kan voor de eerstvolgende totaal nutteloos zijn, geen wonder dus dat veel specialisten soms met de handen in het haar zitten als ze weer eens constateren dat iets dat voor een grote menigte prima resultaten afgeeft voor de ander niets doet of erger nog kleine en grote rampen kan veroorzaken.

Tal van voorbeelden kan ik noemen. Als ik bijv. manlief een kwartje of halfje van één van mijn pijnstillers geef is zijn pijnklacht binnen de kortste tijd vervaagd of zelfs verdwenen. Geef ik hem een soortgelijke portie van mijn slaapmedicatie slaapt hij klokje rond terwijl ik met een veelvoud daarvan ’s nachts in veel gevallen nog klaar wakker op de bank kan gaan zitten.
Als je kijkt naar voedingsproducten is het verhaal niet anders. Met bijv. een darmziekte is het echt uitvogelen wat wel en wat niet verdraagbaar is. En dan nog zijn geen 2 darm-problemen-hebbende mensen gelijk.
Ben je dan ook nog eens gezegend met meerdere klachten en dat ook nog eens lichamelijk en geestelijk is het helemaal vervelend, er gaat zo ontzettend veel tijd en energie mee verloren om erachter te komen wat werkt, wat niets doet, wat de klachten verlicht of verhevigt. Om nog maar te zwijgen van de invloed die je leeftijd op dit geheel hebben. En bizar genoeg is het ook nog eens zo dat geslacht mede van invloed is.

Als je dan na jarenlang dokteren, de ene na de andere medicatie of wat ook maar hebt geprobeerd, dan e.i.n.d.e.l.i.j.k. een soort van balans weet te bereiken dan spring je een gat in de lucht. De zin in het leven die je verloren leek te zijn keert dan stukje bij beetje terug. Totaal zinloos zit je zinloos op de bank en besef je heel goed dat het niet langer gaat zoals het gaat, dat je iets moet doen. Tegelijkertijd beseffend dat je met de beste wil ter wereld niet weet wat je nog kunt proberen en dus alle mogelijke moeite moet doen om de zin, die je daarvoor nodig hebt, in te zien en wel zodanig dat het je motiveert om de zin voor een volgende stap op te brengen.

Vertraging-Impact

10-invalshoek

Reismeermins

schrijf-uitdaging:  Invalshoek

Thema: maart 2016

Vertraging – Impact

 

Ze zat weer in de auto op weg naar een onderzoek  waar ze vanaf het begin geen fan van was en ook nooit zou worden, ongeacht hoe aardig de mannen in hun witte jassen ook waren. Het onderzoek waarnaar toe ze nu op weg was hield haar al dagen voor de afspraak uit haar slaap, onrust teisterde haar lijf van top tot teen en wel in zo’n danige mate dat zelfs slaapmedicatie  geen zoden aan de dijk zette. Na die afspraak duurde het ook vaak nog enkele dagen vooraleer ze weer rustig werd. Aangekomen op  plek van bestemming parkeerde ze de auto. Het was een zonnige morgen maar binnenin haar woedden donkere stormen, ze was een huilbui nabij, met een ‘nu even niet, doe dat straks maar, dan kan het allemaal in één keer’, gooide ze de sleutels in haar tas en griste er een sigaret uit op. Met zo diep mogelijke teugen zoog ze alles dat in zo’n stokje zit naar binnen en hield het even vast. Na een paar halen werd ze ietsjes rustiger, de sigaret was op en ze rechtte haar rug, keek even volop in de zon en sprak zichzelf bemoedigend toe: “het moet gewoon, je komt er toch niet onderuit”.
Ze meldde zich aan de balie en nam plaats in de wachtkamer. Ze trok haar gsm uit de zak en opende de sudoko-app en begon te spelen, ze wist dat dit concentratie vergde en haar de afleiding zou geven die ze zo nodig had, onderwijl van top tot teen trillend als een espenblad. Deze wachtkamer was nieuw voor haar, ze was er nog maar 1x eerder geweest en toen onder begeleiding van iemand die haar over die drempel had moeten slepen. Haar gedachten vlogen alle kanten op, vooral de zelf-minachtende dat ze zich niet zo moest aanstellen, dat er niets aan de hand was  en ga zo maar door, niet dat dat hielp overigens, want angst regeerde elke vezel. Haar naam werd opgeroepen en na enkele seconden nodig te hebben om zichzelf een waardige houding aan te meten liep ze op de wachtende verpleegkundige  af die haar even later een kamer liet binnen gaan waar iemand anders in een witte jas, haar spontaan begroette.
Nadat ze de uitnodiging om te gaan zitten had aanvaard ging die andere persoon, die zich inmiddels van de witte jas ontdaan had,  naast haar zitten. “waarom doet u uw jas uit?” werd beantwoord met een ‘omdat ik u graag eerst wat beter wil leren kennen en hoop dat u zich ietwat zult kunnen ontspannen..’ Dat klonk wel logisch eigenlijk.
De arts stelde vele vragen die ze, soms schoorvoetend, beantwoordde. Ze vertelde dat ze zich schaamde voor deze vorm van angst, zeker op haar leeftijd, dat ze het niet kon uitleggen maar erger nog, ook niet kon controleren terwijl ze toch best wel een control-freak is.  Haar gesprekspartner reageerde daarop met het volste begrip en vertelde dat ze het medisch dossier doorgenomen had en dat ze er enkele punten uit wilde bespreken voor een nog betere beeldvorming. “Weet u?” vervolgde de arts, “de afgelopen jaren is de wereld van gebitsverzorging helemaal op de kop gezet en is overduidelijk geworden dat veel mensen ons niet bezoeken vanwege een onverklaarbare angst, aangevuld met de schaamte die u zojuist zelf al benoemde… Wij leren in onze opleiding nu hoe om te gaan met ‘angst-patiënten’ en worden daar dus ook extra in geschoold.  En nog mooier: u bent tóch maar hier weer naar binnen gestapt, daar mag u best heel trots op zijn!”
‘Nouhou om eerlijk te zijn’…antwoordde ze… ‘ondanks mijn achtergrond laat ik me liever 100.000x door een gynaecoloog binnenstebuiten keren dan 1x mijn mond open te doen om u of 1 van uw collega’s daar binnen te laten komen….’
Terwijl het gesprek vorderde werden er tal van afspraken gemaakt. De arts legde uit wat ze precies wilde gaan doen en ook hoe ze het zou gaan doen waarbij ze de nadruk legde op het gevoel van de persoon onder haar handen, die persoon zou ten allen tijde de regie behouden.  Weer enige tijd later liepen ze samen een andere ruimte in en legde de arts haar alles uit.
“Het is aan u” vervolgde de arts op zeker moment. ‘Huh? Aan mij? Hoezo?’
“U mag of nu alvast plaats nemen in de stoel en mij iets laten doen… u bepaalt zelf het moment dat ik stop…. of u mag kiezen dat tijdens onze volgende afspraak te doen…”.
Ze twijfelde…. tollende gedachten…. uitstel is geen afstel…. het moet toch….  kom op zeg, stel je niet, wat is hier nou zo erg aan…  je hebt dit al veel te lang uitgesteld… doe niet zo kinderachtig…..  oke, je hebt geen klachten, maar hééj je weet dat de conditie van je gebit veel beter kan….  en vele gedachten meer….
De arts zag haar twijfel en zei op bemoedigende toon: “neem gerust alle nodige tijd om te beslissen….”
Ze keek nogmaals naar die zo gevreesde stoel, omgeven door allerlei toestellen die de werkruimte wel enorm leken te beperken. Met het hart in de keel nam ze plaats… op het voorste deel. Na enkele seconden, die gevoelsmatig uren leken, stond ze weer op.  Hmmm. Nog een keer. Ze nam weer plaats in de stoel en schoof zichzelf tegen de rugleuning aan, onderwijl proberend te ontspannen…en dat lukte ook nog, weliswaar niet helemaal maar toch…een gevoel van trots op zichzelf begon zich te manifesteren, de ontspanning werd iets groter. Ze stond weer op en zei: Dat voelt niet slecht, laten we maar beginnen, maar ehh ik heb en hou de regie he?
Met een glimlach en een knik van het hoofd werd haar vraag bevestigd en nam ze weer plaats.
De 1e stap was de mond te openen zodat de arts een klein ondefinieerbaar velletje tussen haar boven- & ondergebit kon leggen, dit is om overzichtsfoto’s te maken, vertelde ze. Nadat die foto’s gemaakt waren vroeg ze arts of ze verder mocht gaan.  Ehh nou ehhh, stamelde ze, ik weet niet? “Het hoeft niet hoor”…antwoordde de arts…”het mag ook bij de volgende afspraak”
‘Wat ga je dan doen?’
“Dan ga ik eerst de bevindingen van de foto’s met je bespreken en je uitleggen wat nodig is dat er gaat gebeuren en daarna stellen we samen een plan van aanpak op…”
Daar kon ze zich wel in vinden. Ze had vandaag immers al genoeg drempels overschreden? Had de arts immers ook bevestigd? Ze hoefde niet het, nu nog, onmogelijke van zichzelf te verlangen, alles op zijn tijd, toch?

Terug in de auto stak ze met trillende vingers een sigaret op en trok met langzame doch gretige teugen alles naar binnen.  Een blik in de spiegel toonden haar haar grote, minder dan ze verwacht had, verschrikte ogen. Ze glimlachte naar zichzelf en zei: ‘goed gedaan meissie,  het begin is er, nu verder…’ Terwijl ze in de auto op weg naar huis was gingen haar gedachten terug naar die ene tandarts die ze op het nippertje net niet zijn hele praktijk had doorgeslagen en wiens naam een half jaar later in de krant genoemd werd in een artikel waarin men beschreef dat hem zijn licentie om praktijk te houden definitief was ontnomen na een stortvloed aan klachten.

 

Schaduw – Ondernemend

Reismeermins Invalshoek    Thema: januari 2016

Een nieuw jaar is begonnen, op dit moment ruim 6 dagen oud, nou ja, jong, dan.
Nog geen week dus… en toch best wel al heel heftig. 2 overlijdens in mijn nauwere kring, die mij behoorlijk hebben geraakt. Bij de betreffende blogs kreeg ik hartverwarmende reacties, nog hartelijk dank daarvoor, ze hebben me bemoedigd en gesterkt. Ik wist het al wel maar kreeg weer eens heel liefdevol bevestigd dat bloggers een heel lief en attent volk is. Prachtig! Dat zie ik nog steeds als een geschenk.

Met schaduwen van intens verdriet ging ik vorige week onderuit, voor het eerst weer sinds lange tijd. Het 1e overlijden zou mij terug brengen naar een plek waarvan ik me voorgenomen had het nooit meer te betreden. Ik wist nu dat ik niet weg kon blijven en dus ten gevolge daarvan met mensen geconfronteerd zou worden die ik het allerliefst onder mijn auto zou willen doortrekken. Ook al zijn de gevolgen daarvan heftig en gun ik hen die genoegdoening natuurlijk van ze never nooit niet.

Ondernemend als ik ben wist ik weer de rode draad op te pakken, ‘with a little help from my friends’ zoals het spreekwoord zo mooi zegt. Al kan ik hier absoluut niet spreken van ‘little’ natuurlijk. Tussen de tranen door stroomden gelukkig ook gevoelens van dankbaarheid en mede daardoor lukt het me vrij aardig de balans weer in het positieve te trekken.

Onder het mom van: “het leven is een feestje maar je moet zelf de slingers ophangen” probeer ik zo bewust mogelijk alles om me heen te ervaren en vooral van het positieve en mooie te genieten, extra zelfs waar mogelijk. Al hoe zat ik die clichés soms ook ben, ik weet dat er genoeg dingen zijn in mijn leven waarvoor ik dankbaar (moet) mág zijn en dat ben ik ook heus, zeker als ik dierbare mensen spreek die op dit moment, een zware last te dragen hebben.

Ik weet dat het onmogelijk is maar als ik zou kunnen…. dan nam ik bij een aantal mensen, ook onder jullie dus, die schaduwen weg en zou ik hen volproppen met ‘ondernemingszin’ want wat gun ik het jullie allemaal enorm dat je lekker in je velt zit en het leven met blijdschap kan leven en tegemoet treden! Dat dat gevoel in jullie aanwezig is, wat zou ik daarvoor niet geven !!

Volharding-Balans


 
~ ~ ~ Reismeermins Invalshoek
 
~ ~ ~ Thema: 15 oktober t/m 10 november
 
 
~ ~ ~ Volharding – Balans
 
 
 

 
 
 
Daar stond ze dan…. Een kruispunt waar ze nog niet eerder zo bewust had gestaan als nu. Heel de weg naar dat kruispunt toe had ze niet achterom gekeken, ze had zich alleen maar gefocust op de weg vóór haar. Letterlijk en figuurlijk had ze werkelijk achter elk struikje heel nauwkeurig gezocht naar een uitrit want de weg waarop ze zich bevond haatte ze zo intens dat ze dat niet eens in woorden kon gieten ook al was ze nog zo bespraakt dat ze “met mond vol tanden en kiezen staan” wel als uitspraak kende maar niet als eigenschap.

Met een diepe zucht waarin tal van emoties bevangen lagen stond ze nu op dat kruispunt. Wegwijzers ontbraken en na een eerste moment van het ongenoegen daarover voelen realiseerde ze zich dat juist dat misschien wel de bedoeling was. Wikkend en wegend stond ze dan de ene kant en dan weer de andere kant op te kijken. Beide wegen leken rein, zo puur alsof ze pas waren aangelegd. Leeg, volkomen leeg, niets maar dan ook werkelijk niets gaf hints over wat haar te wachten zou staan.

Langzaamaan bekroop haar een gevoel, ze sloot even de ogen en richtte zich daarop. Ja, dus toch, ze had zich niet vergist, ze hoorde wel degelijk stemmen. Ze keek om zich heen en zag niemand. De stemmen die spraken begonnen te zingen en muziek vulde haar hele wezen. In haar binnenste voelde ze hoe haar hart zich verlichtte en een steen in haar maag uiteen leek te vallen, zich oplossend in het niets. Het voelde alsof de zwarte deken die al heel lang om haar hart en ziel hadden gehangen sleets werd, door de gaten die erin ontstonden kwam in snel tempo steeds meer licht binnenvallen.

Ze hief haar hoofd op, keek nogmaals om zich heen en vroeg, met haar ogen naar boven gericht, welke kant ze op moest. Uit het niets was daar ineens die stem die zei: “Volg je hart meisje, negeer diens raad nooit, heb vertrouwen, het komt goed, echt waar, helemaal goed, heus! Zolang jij niet van opgeven weet, je hart in volharding volgt is er automatisch balans. Dat geschenk is jou van harte gegund, het komt je toe! Don’t give up on us!”

Uitdaging-Vrijheid

Reismeermins Invalshoek ~ Thema: 26 juli 2015 = Uitdaging-Vrijheid

Reismeermin is weer terug in blogland, joepieeee. Met een goede binnenkomer, een nieuw thema voor haar schrijf-uitdaging; Invalshoek, en wat voor eentje! Een thema dat (zou kunnen toch?) voor mij gemaakt is!

Ik ben ‘gezegend’ met een aantal makkes. Eentje daarvan is dat ik in een, weliswaar gecontroleerde, paniekaanval kan schieten als ik denk aan situaties waarin ik mij moet begeven. Daar waar mensenmenigtes zijn bijvoorbeeld. Festivals, winkelcentra, mega-concerten zijn dus situaties die ik mijd, maar ook feestjes, visites waar een huiskamer vol mee zit en ga zo nog maar even door. Die keren dat ik er bewust voor kies om me toch in zo’n menigte begeven doe ik dat omdat het met een passie te maken heeft, Jeans en fotografie. Zo’n uitje kost mij mentaal veel energie omdat ik me een soort van oogkleppen moet opzetten. Dat is bij Jeans en dierentuinen letterlijk gezien niet handig maar ik heb er een manier in gevonden. Een andere makke is dat ik helemaal van de leg kan raken door geluiden. En toch ga ik met regelmaat die uitdaging aan, zij het dan altijd in gezelschap die mij kent en weet dat ze op mij moeten letten maar ook hoe te handelen als het ‘fout’ dreigt te gaan.

Die uitdaging aan gaan was een tiental jaren geleden geen optie. Ik zat als een angstig vogeltje in de hoek van de bank en schrok me wezenloos van alle dingen inclusief geluiden die onverwacht gebeurden. Het idee dat ik ergens geen controle over had zorgde regelmatig voor paniek-& angstaanvallen. Tegelijkertijd was ik enorm boos op mezelf, vond dat ik ‘normaal’ moest doen, me niet zo aan moest stellen, er was immers niets om bang voor te zijn? Maar toch! Die angst heeft me dusdanig in de greep gehad dat ik op een gegeven moment het huis niet meer uit durfde, het is zelfs een tijd zo erg geweest dat ik onze slaapkamer niet eens uit durfde. Totaal van de wereld, mentaal dus. Op een gegeven moment had niemand meer vat op mij en sloeg de suïcidaliteit toe. Er moest iets gebeuren, iemand moest iets doen maar niemand wist wat en hoe, ook ik niet. Tot ik op zekere dag, na 3 zelfmoordpogingen gedaan te hebben, en weer laaiend kwaad op mezelf was omdat ik zelfs dát niet kon volbrengen, de telefoon pakte en de bedrijfsarts van mijn werkgever belde. Zij handelde en gaf mij de 1e duw om het leven weer op te pakken.

Langzamerhand kroop ik weer omhoog. Eén van de grootste duwen was wel dat Joop op zoek ging naar andere woonruimte, het huis te koop zette zonder een bord in de tuin, niemand mocht het weten, en zich een huis in een andere woonplaats aandiende, die gekocht werd. Vanaf dat moment groeide het besef dat ik weer vrij was en kon ik langzaamaan, stapje voor stapje, weer die vrijheid uitbouwen en ervan genieten. Inmiddels ben ik zover dat ik die vrijheid enorm waardeer, maar ook weer met plezier leef. Wel met dien verstande dat ik nog steeds de drempel overschrijd met een gevoel van ‘deze uitdaging durf ik wel aan’. Ik weiger me zelf weer op te sluiten in huis, in een denkbeeldige cocon van bescherming, en die weigering geeft de kracht die ik, nog steeds, nodig heb om het huis te verlaten en dingen te doen waar ik heel gelukkig van word. Ik heb er geen problemen meer mee dat ik bepaalde dingen niet kan, of beter gezegd, niet wil omdat ze me teveel energie kosten dat ik niet daaraan wil besteden. Ik ken nu heel goed mijn mentale en fysieke grenzen en die bewaak ik. Dankzij therapie heb ik geleerd dat ik dat mag doen, dat ik niet een egoïste ben door iets te verkiezen te doen of te laten, ook al kunnen (willen) andere mensen dat niet begrijpen. Dit is mijn leven en ik moet leven met de gevolgen van elke actie die ik onderneem. Mijn uitdaging. Mijn vrijheid.

Schoonheid-Breekbaar

Reismeermins Invalshoek ~

Schoonheid - breekbaar

De discussie wordt gevoerd, al zo lang, wanneer het ooit startte weet waarschijnlijk niemand met stellige zekerheid te zeggen. Er kan een tijd voorbijgaan dat je er niets over hoort noch leest maar dan ineens duikt het weer op. En de sociale media spelen daarin ook wel een grote rol. Je hebt voorstanders en je hebt tegenstanders, ieder met diens eigen beweegredenen voor de mening die men heeft.Ik heb het hier over dierentuinen. De één is faliekant tegen en de ander is extreem voor, en velen zitten er tussenin maar met minder stellige overtuiging, en dan is daar nog een groep die er geen mening over heeft, of omdat het ze niet interesseert of omdat ze vinden dat ze geen oordeel mogen hebben omdat ze niet van alle ins- & outs op de hoogte zijn.

Tot welke categorie ik behoor hoef ik niet te benoemen, dat zal onderhand wel algemeen bekend zijn hier ;-)
Waarom ik voor ben? Omdat de wereld met de dag harder wordt en nog steeds geen enkel land een keiharde stelling inneemt en ook daadwerkelijk alles macht die ze heeft, benut om stroperij tegen te gaan. Om nog maar te zwijgen van het, oogluikend of niet, toestaan van speciale reizen voor mensen met een ruime beurs die puur voor hun plezier een groot dier willen afknallen. Die interesseert het geen biet dat vele diersoorten nog steeds op uitsterven staan. En de mensen die die reizen organiseren (en dus ook toestaan) verdienen goud geld. Een mensenleven is al geen cent meer waard, een dierenleven nog veel minder.

Moet je daarom maar dieren opsluiten in dierentuinen, wordt mij wel eens gevraagd. Nee natuurlijk niet ! Maar dat antwoord voldoet niet. Ik zie GodZijDank, tot mijn grote vreugde overigens, dat steeds meer dierentuinen enorm bezig zijn het voor ieder dier zo passend mogelijk te maken en alles op diens eigenschappen en behoeften af te stemmen. Wat ik daarnaast ook heel belangrijk vind is de educatieve functie die een dierentuin heeft. Niet alleen in de zin van een iemand laten kennis maken met een dier(-soort) maar ook benadrukken hoe belangrijk zo’n dier is voor het voortbestaan van onze planeet. “The cirkle of life” heeft gaandeweg de jaren steeds meer gaten opgelopen en als er een onoverbrugbare breuk ontstaat in die cirkel tja dan is het hek van de dam want dan gaat de hele evolutie naar de knoppen en dus onze planeet ook.

Het is heus niet zo gemakkelijk om een dierentuin te starten, je hebt talrijke vergunningen nodig. Daarnaast moet je aangesloten bij een overkoepelende organisatie om kwaliteit van leven te garanderen. Denk hierbij maar eens aan de fokprogramma’s waar men heel zorgvuldig mannetjes en vrouwtjes bij elkaar zet indien voortplanting gewenst is maar uiteraard zonder enige spoor van inteelt. Zo zit bijv. de wereldwijde populatie van jachtluipaarden al weer in de lift, maar ook van diverse insectensoorten en andere diersoorten. Ik vind het prachtig dat dierentuinen onderling geen dieren verkopen noch voor het vaderland weg fokken omdat jonge dieren nu eenmaal publiekstrekkers zijn, maar aan elkaar uitlenen om toch die voortplanting te realiseren met als hoofddoel het in stand houden van de soort.

Hoe gek ik ook ben op dierentuinen… als onze planeet veilig genoeg zou zijn voor dieren en er geen uitroeiing dreigt, mogen ze van mij alle dierentuinen acuut sluiten. Hoe goed dieren ook verzorg worden, vrijheid in hun eigen habitat is natuurlijk nooit te evenaren in een dierentuin. Of je nou een dier mooi vind of helemaal niet… het leven in het algemeen kent een enorme schoonheid die veelal zeer ondergewaardeerd wordt en helaas nog steeds veel te veel afhankelijk is van het grote geld. Hoe triest is dat? Als ik iets aan de mensheid mocht veranderen dan zou ik haar liever maken, meer oog hebben voor de waarde van het leven van ieder wezen op onze planeet en bovenal zo duidelijk mogelijk maken hoe breekbaar de schoonheid van onze planeet is.