Muzieklaatje Achter-Foto

Achter-de-foto

0

Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 18 / 14 – 21 december 2017

Bijdrages van: JOU?

Nadat wij in oktober 2007 in deze stad waren komen te wonen ging ik me weer als vrijwilliger inzetten in het kerkenwerk, specifiek betekende dit dat ik onderdeel werd van een groep die oecumenische kerkdiensten organiseert in het locale ziekenhuis. Ik ontmoette daar een echtpaar en na enige tijd kwam ik bij hen thuis over de vloer, dat werd al snel een regelmatige gewoonte. Toen zij zieker werd en hun vaste hulp hen opzegde moesten ze op zoek naar een nieuwe hulp, waarop ik voorstelde dat ik de nodige zaken voor mijn rekening zou nemen voortaan want ik kwam er immers toch wel al op wekelijkse basis. Daar hoefden ze niet over na te denken en het werd beklonken.
De kerstperiode 2008 kwam en zij vroeg mij haar te helpen de kamer in kerstsfeer te brengen. Nou wist ik al wel dat zij elke vrije seconde aan handwerken besteedde en had ook al ettelijke creaties gezien inmiddels maar haar stapel kerstquilten verbijsterde me dusdanig dat ik er stil van viel. Ze zocht tussen de stapel en trok er eentje tussenuit, die ze mij overhandigde zeggende: “deze is voor jou..” Een lange tafelloper, die sindsdien elke kerst onze woonkamer siert.

Kerst 2009 kwam en we bevreesden allemaal dat ze dat niet zou halen. In het ziekenhuis, tijdens één van die kerkdiensten vlak voor kerst, riep ze me via de verpleging bij zich. Verdrietig, ernstig ziek, maar in totale vrede met haar situatie, smeekte ze me eerdaags de zorg voor Klaas, haar echtgenoot, van haar over te nemen want hoe moest hij zich redden als zij er niet meer was… een smeekbede die ik natuurlijk niet kon weigeren, als ik dat al gewild zou hebben… Niemand kon nog iets voor haar doen en ze wilde pertinent thuis sterven dus kwam ze thuis. Een wonder geschiedde en ze knapte weer op. Maart 2011 was ze jarig, een paar weken daarvoor vroeg ze mij haar te helpen bij het uitzoeken en kopen van een leuke outfit om op haar verjaardag op haar paasbest tevoorschijn te kunnen komen. Ze voegde er fluisterend, alleen voor mijn oren bestemd aan toe, het moet ook geschikt zijn om straks Hem te kunnen begroeten. 11 mei 2011 overleed ze.

Kerst 2011 kwam maar Klaas, mijn maandagmeneer dus, was niet thuis. Nadat hij in oktober op het kerkhof was gevallen en een heup had verbrijzeld lag hij in een verpleegtehuis.

Kerst 2012 kwam en ik vroeg hem of hij iets in huis wilde, neuh had hij geen zin in,  op mijn vraag “en wat zegt u ervan als ik wat werkstukken van uw vrouw neerleg?” Zijn ogen lichtten op, ja dat was een heel mooi idee, daaraan had hij zelf niet gedacht, dus haalde ik ze tevoorschijn, liet hem er een aantal kiezen en verspreidde die door de woonkamer.  Enkele dagen voor kerst kwam er een onheilstijding. Zijn oudste zoon was met de fiets onderuit gegaan en bewusteloos langs de straat gevonden. Onderzoek in het ziekenhuis (waar hij als verpleegkundige werkzaam was) bracht aan het licht dat zijn hoofd vol tumoren zat en er niets aan te doen was, die zoon overleed op 30 januari 2013.
Bij het opruimen van de kerstspullen, terwijl ik alles aan het opvouwen was, zei hij dat ze maar mee moest nemen naar huis want hij wilde nooit meer kerstversiering in zijn huis hebben.
Ik legde uit dat ik zijn gebaar zeer waardeerde maar niet zou aannemen omdat ik het enerzijds een te groot geschenk vond en anderzijds besefte dat dit voorstel voortkwam uit zijn verdriet. Dat legde ik hem ook uit en toen liet hij me de spullen weer opbergen waar ze altijd lagen maar wel nadat hij erop had gestaan dat ik dan 1 kleed zou uitzoeken en die mee zou nemen naar mijn huis. Dat plezier gunde ik hem natuurlijk wel en zodoende werd onderstaand (hangend) deel dus ook deel van onze ‘kerst-uitzet’.

Kerst 2017… inmiddels liggen er door zijn woonkamer weer her en der wat van zijn vrouws werken verspreid en hij vindt het prachtig, hij geniet ervan. “ze is er zo toch een beetje bij hè?” is iets dat ik elke dag uit zijn mond hoor komen. Ook bijna dagelijks praten we over hoe dankbaar we mogen zijn dat zijn vrouw niet het verlies van hun oudste zoon heeft moeten meemaken.

Ik geef het je te doen… 92 jaar inmiddels… zelfstandig wonend (wat, naar ik van ♥-e hoop, nooit zal hoeven veranderen) steeds minder kunnen en steeds meer afhankelijk worden van hulp. Verdriet om het gemis van vrouw en zoon, waarbij hij (gelukkig) ook beseft dat hij erg boft met de warme familiebanden met andere zoon, schoondochters en 6 kleinzoons met aanhang, waarvan 1 dan sinds afgelopen voorjaar in Canada woont.  Dat zijn humeur niet altijd aangenaam is, is dan toch volstrekt logisch?! Steeds meer moeten inleveren, beseffen dat dat onomkeerbaar is, dat doet zo veel met een mens, zeker met eentje die nooit en te nimmer hulp nodig had van wie dan ook omdat hij alles zelf kon tot op heel hoge leeftijd, tot aan die val in oktober 2011, 86 jaar.

En ik? Ik ben blij dat ik  hen mocht ontmoeten toen in februari 2008, dat er vanaf het 1e moment een klik was waar je u tegen zegt. Dankbaar ben ik dat ik mijn belofte aan haar gestand mag doen en dat ik elke dag volop de kansen krijg om zijn leven makkelijker te maken! Ik kan niet in de toekomst kijken, niemand kan dat, maar ik hoop dat ik dat nog heel lang die kansen krijg en mag benutten.  En nu met kerst, eer ik haar en hem, zowel in hun huis als in het onze.

►meer~more

Achter-de-foto

16

Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 17 / 7 – 14 december 2017

Bijdrages van: JOANNE

Deze foto werd op 2 dagen na, 34 jaar geleden gemaakt.
Toentertijd werd gezongen ‘over 25 jaar ….’ een lied dat iedereen wel kent denk ik… en ik herinner me dat ik dacht: “mens dat duurt ja nog een eeuwigheid…’ Ik kon me er ook helemaal niets bij voorstellen toen.
Inmiddels zijn wij die 25 dus al met 9 voorbij… ongelofelijk.

De verschillen tussen toen en nu zijn niet te beschrijven, tenzij ik doortik tot aan ergens over een paar dagen ofzo. Wat is er ontzettend veel gebeurd, wat hebben we mooie momenten gekend maar ook tijden van onbeschrijflijk veel pijn en verdriet. Dingen die we toen nooit konden bevroeden, dingen waarvan we toen het bestaan niet of nauwelijks kenden, het kwam op ons huwelijksbord. Menig storm heeft aan ons omhulsel geknaagd, menig boom is op ons neergedonderd, toch redden we het, onbegrijpelijk, verbijsterend zelfs achteraf bezien.

Ik zal vast niet de enige zijn die heel stellig zegt: “als ik het over mocht doen deed ik dat, dat en dat, zus en zo, bla bla bla, allemaal zo anders..” Niemand kan in de toekomst kijken, niemand kan terug in de tijd om iets te veranderen, alles gebeurt omdat het gebeuren moet… en meer van dat soort cliché’s. Er waren toentertijd velen die “stellig wisten” (mijn god wat heb ik dat vaak moeten aanhoren) dat wij in no time weer uit elkaar zouden gaan want wij pasten niet bij elkaar, die zachtaardige knul en die afschuwelijk haaibaai,  lichamelijk en geestelijk ziek bovendien, dus uit op een man die haar wel zou kunnen verzorgen de rest van haar leven, dat is waarom ze trouwt hoor, hij tuint erin… Kon onmogelijk goed gaan… Ja echt, dat werd gezegd, zowel in onze gezichten als achter onze ruggen om… Er waren er zelfs die alles in hun macht in het werk stelden om manlief ervan te overtuigen dat het de grootste fout van zijn leven zou zijn als hij niet op zijn schreden zou terugkeren nu (toen) het nog kon…

Ik geef al die lui lekker puh de lange neus… velen van hen zijn al lang uit elkaar in tegenstelling tot wat iedereen toen dacht… wij niet!!

Zaterdag…34 jaar… toekomst? Geen idee maar indien het ons gegeven zal worden plakken we er nog lekker vele jaren bij!

►meer~more

Achter-de-foto-16

18


Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017

30 november – 6 december 2017

Bijdrages van: JOANNE

Een druilirige donderdagavond in november 2016.
Met mijn schoonmeisje in de auto op weg naar een stad waar ik absoluut geen fan van ben maar ja soms ‘moet’ je wel.  En dan rij je ergens en kom je dit onderweg tegen…
Deze reis betrof een voorstelling van de musical Ciske de Rat, die die avond gespeeld zou gaan worden in De Nieuwe De La Mar, met daarin niet alleen de mooiste maar ook de liefste musicaldame die ik ken, die ik persoonlijk mag kennen ook nog, en dat al vele jaren. Brigitte Nijman.
Zoals altijd lag ook nu de stad weer op de schop en moesten we hartstikke goed opletten waar we reden om niet te verdwalen want waar ons kleine land groot in kan zijn….zogenaamde wegverbeteringen, altijd en overal …. waar ons kleine land zo slecht in is, nog steeds, altijd weer, het duidelijk aangeven hoe je dan moet rijden… bleek ook nu weer volop aan de orde.
In een donkere hoofdstad met overal verbodsborden, afgesloten weg en wat al niet meer bereikten we amper op tijd een straatje waar we de auto konden parkeren. Gehaast als we waren vergaten we de parkeermeter te vullen, dat schoot me pas te binnen toen we na de voorstelling het theater uitliepen en ik mijn sleutels uit mijn tas opdiepte. Elke seconde op weg naar de auto terug hield ik mijn hart vast, in grote vrees een lege plek aan te treffen omdat mijn auto wegens het niet betalen van parkeergeld weggesleept zou zijn. Dat was gelukkig niet zo!

Hier in het noorden zijn we niet gewend aan helder verlichte pleinen en straten laat op de avond, dat is daarginds wel anders, het was een druke van belang, alsof het lunchtijd was, vreselijk. Mensenmenigtes waren toen niet mijn ding en angstig klemde ik me aan mijn tas vast en liep op kousenvoeten door de stad naar de parkeerplaats want aan het begin van de avond was al gebleken dat die schoenen me te groot geworden waren en dus navlogen, en dan is lopen op hoge hakken echt een drama, zeker in een stad die hoofdzakelijk met kinderkopjes geplaveid is.

Met een zucht van opluchting plofte ik enkele minuten later gerustgesteld én veilig en wel in mijn auto neer en reden we zo snel we konden huiswaarts, op dat moment me realiserend dat ik veel overheb voor een klein aantal mensen maar dat ik van ze never nooit niet zal gaan verhuizen naar het westen en dat ik Godsgruwelijk dankbaar ben noordelinge te zijn en daar te mogen wonen.

►meer~more

Achter-de-foto-15

14


Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017

15 ~ 23 november 2017

Bijdrages van:


Sommigen van jullie kennen haar wel, anderen weer (nog) niet… Nathalie, zij blogde geruime tijd onder de naam Meer dan Mamma. Die blog is inmiddels uit de lucht maar zij is dat zeker niet. Haar zoon Robbie heeft groen licht gekregen, afgelopen 15 november, en hij mag gaan “Fietsen tegen Kanker” met ‘Flevoland Fietst Tegen Kanker’.
Hij omschrijft het op zijn speciaal hiervoor gestarte blog, maar ook kun je hem volgen (en liken!!) op de Facebookpagina die hiervoor in het leven geroepen is, als volgt:

Hallo, Ik ben Robbie en samen met mijn school doe ik mee aan Flevoland Fietst Tegen Kanker.  In juni 2018 ga ik de Alpe d’Huez beklimmen en tot die tijd houd ik samen met mijn moeder deze website (en een faceboekpagina) bij met de stand van zaken. Leuk dat jullie komen kijken, en willen jullie mij sponsoren, dan zou ik dat fantastisch vinden. Groetjes, Robbie

Met behulp van mams die druk aan het haken is geslagen probeert Robbie nu geld in te zamelen. Ik heb zelf inmiddels een bijdrage overgemaakt en mijn Inktvis ontvangen…

Mijn ‘verhaal achter de foto’ van vandaag wijd ik dus met alle liefde aan deze prachtige jongeman en zijn even prachtige moeder die hun ♥♥ op de juiste plek hebben. Heb jij ook nog ergens een paar verloren eurootjes liggen? Wil je ook zo’n schitterend inktvisje? Wil je deze blogster en haar zoon helpen? Klik dan in dit bericht op 1 van de links en volg je ♥.
Zij zullen je onnoemlijk dankbaar zijn en ik sluit me daar natuurlijk van ♥-e bij aan!!

►meer~more

Achter-de-foto-14

18


Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017

14 ~ 16 november 2017

Bijdrages van:


Manlief en jeugd delen een hobby; de boogschietsport.
Jaren geleden, zoonlief was een jaar of 14,  komt hij op zeker moment van school thuis en was hij razend enthousiast over iets dat hij op school gezien had. Mijn zoon was, a la mams, totaal wars van sport. We hadden van alles en nog wat geprobeerd want ik vond lichamelijke activiteiten voor kinderen toch wel heel belangrijk gezien de toen al aanwezige vrees op overgewicht gezien de familie van paps, maar hij hield het niet eens die spreekwoordelijke blauwe maandag uit, maar dit was het dan wel. Dus ging ik op zoek naar een vereniging in de omgeving, die er niet bleek te zijn.

In die tijd was ik net goed en wel begonnen met bloggen en had ik leuke contacten met een aantal mensen op een hulpforum, tijdens een gesprek over wederzijdse kinderen kwam dit dus ter sprake en laat die meneer nou raad weten want zijn vrouw was lid van een boogschietvereniging.  Het bleek niet mogelijk om onze zoon daar lid van te laten worden gezien onze werkagenda’s en de afstand en het feit dat we toen nog maar 1 auto hadden. Die echtgenote echter, was de trammelant in de betreffende vereniging meer dan zat en had al vergaande plannen om zelf een boogschietvereniging op te richten en laat haar locatie-wens nou precies ook onze buur-woonplaats zijn. Dit moest dus zo zijn *glimlach*. Zij vroeg mij of ik een locatie wist en ja die wist ik, samen reden we er naar toe, bekeken de hele bubs, spraken de beheerder en binnen een half uur was alles in kannen en kruiken. In no time kwam die vereniging van de grond en zoonlief genoot. Manlief, die hem altijd bracht en haalde, werd al snel besmet met dat virus en op zeker moment zei hij: “als ik daar toch de hele tijd bij ben, kan ik net zo goed zelf ook lid worden..” en zo geschiedde.

In oktober 2007 verhuisden we maar manlief en zoon wilden niet van vereniging wijzigen dus tuften ze elke dinsdag / woensdag / donderdag op en neer, afhankelijk van manliefs werkrooster, op en neer naar onze vorige woongemeente. De kosten rezen natuurlijk de pan uit maar wat ik ook zei, niets haalde hen over. Tijdens één van mijn vrijwilligersactiviteiten ontmoette ik de voorzitter van de boogschietvereniging hier in Assen en ik vertelde hem hoe het zat. Hij grijnsde van oor tot oor en zei: “Kun je je man hierheen lokken? Dan doe ik de rest wel….”  Ik had er een heel hard hoofd in maar uiteindelijk kwam manlief aangehobbeld. Amper oog voor mij natuurlijk want op de locatie waar ik was, bij die betreffende activiteit, was een deel van de ruimte volgestouwd met bogen om de Asser boogschietvereniging te promoten… ’s avonds bij thuiskomst kreeg ik te horen dat zowel manlief als zoonlief een proefavond zouden meedraaien en als het zou bevallen zouden ze switchen want eerlijk gezeg waren ze die vele km’s op en neer elke week toch wel behoorlijk zat aan het worden… goh?

Dát had grote gevolgen *grijnsssss* !!!
Zoonlief, gesloten, zwijgzaam, stille wateren diepe gronden-type ging elke week met plezier heen. Op zeker moment komt manlief thuis met een grijns van oor tot oor, op mijn vraag: “wat is er zo leuk?” antwoordde hij: “Ik denk dat we eerdaags een schoondochter-in-spé zullen hebben…” Nou ik kan op recht zeggen dat het goed is dat ik languit lag en niet rechtop stond want ik was dan waarschijnlijk van opperste verbazing omgekukeld. Manlief bleef gelijk te hebben echter hij had zich in het betreffende meisje vergist. Toen zij hier voor het eerst binnenstapte en ik haar heel hartelijk beegroette met: “dusss jij bent *naam*” … ‘Nee hoor, ik heet Daphne!’ … een blunder van de eerste orde waarover we hier nog af en toe vreselijk in de slappe lach kunnen schieten, dat gebeurt me dus echt niet nog een 2e keer *grijnssss*

Onze gang staat ‘vol’ met 3 grote koffiers. 3 verschillende in formaat en vorm want ze schieten alledrie met een andere boog dan de ander. Jaarlijks gaan ze diverse wedstrijden af en her en der in huis staan/hangen dan ook de bekers en penningen die ze ondertussen in de wacht hebben gesleept. Regelmatig zit er wel eentje aan de eettafel om weer vleugels aan de pijlen te plakken of wat ook maar. Mij is in de loop der jaren wel duidelijk geworden dat het een zeer ingewikkelde sport is met vele haken en ogen en dat het niet zo simpel is als dat je zou denken als je bijv. naar Robin Hood kijkt ofzo.

Nou ja, maakt ook niet uit, zolang ze er maar plezier in hebben én de bogen niet in samengestelde staat kant en klaar voor het grijpen in huis hebben staan vind ik het allemaal best. Het zijn én blijven wel wapens waarmee je iemand met het grootste gemak het loodje kan laten leggen en dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben.

►meer~more

Achter-de-foto-13

16


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

13 ~ 9 november 2017

Bijdrages van:


Deze foto maakte Daphne met haar telefoon toen ze op weg was met Bastiaan om Brego naar de trimster te brengen omdat ik dat die keer zelf niet kon doen door omstandigheden.

Onze laatste hondenaanwinst is er eentje met een forse rugzak, inmiddels loopt hij hier alweer 4,5 jaar rond maar nog steeds merken we dat hij nog last heeft van die rugzak, Aan de ene kant ben ik blij dat ik niet weet wat erin zit maar aan de andere kant zou ik wel willen weten.
Het laten trimmen was hoognodig, zodra hij maar een borstel zag schoot hij al in de stress. Inmiddels zijn hij en de trimster de beste maatjes en kan ze hem 3/4 van de hele beurt geven zonder dat ze hem een muilkorf om hoeft  te doen. Dat is al een hele winst bij de 1e keren vergeleken. Of het ooit helemaal zonder kan weten we niet, dat is afwachten, maar is ook niet belangrijk. Het feit dat hij hier blij gaat dartelen op het moment dat wij hem vertellen dat hij naar Willemijn mag zegt al genoeg. Dinsdag mag hij weer… ik heb het hem nog niet verteld want het begrip ‘nog zoveel nachtjes slapen’ snapt hij natuurlijk niet *glimlach*.

►meer~more

Achter-de-foto-12

18


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

12 ~ 2 november 2017

Bijdrages van:


Emmers poep heb ik aangesleept de afgelopen jaren!
Het ‘oude’ dierenpark in Emmen verkocht ze altijd en de olifantenballen werden dan verdeeld over onze bloemperken. Niet alleen in onze tuin maar ook voor diverse andere mensen die mooiere bloemperken wilden nam ik ze mee. Die olifantenpoep zorgde niet alleen voor weelderigere bloei maar ook geuren van de bloemen, en nee geen poepgeuren, integendeel!

In het nieuwe park is deze verkoop niet weer opgestart, dat vind ik erg jammer, heb het al in het begin als ‘verzoek’ ingediend maar helaas tot op heden nog niet ingewilligd.

Grappige bijkomstigheid van deze vorm van mest was dat er geen vreemde kat in de tuin kwam. Sterker nog, als wij het in onze bloemperken verdeeld hadden gingen onze eigen poezenbeesten met holle ruggen en dikke staarten over het tuinpad die eerste paar dagen *glimlach*.

Ik weet wel, zodra het weer kan… koop ik ze weer!

►meer~more

Achter-de-foto-11

14


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

11 ~ 26 oktober 2017

Bijdrages van:

Elk jaar zo in september begint het bij veel mensen te kriebelen. Kriebelen in de zin van kerstversieringen van zolder halen en alvast beginnen met het opzetten ervan. Wie daar het vroegst mee zijn, zijn volgens mij ongewijfeld de detaillisten. Alhoewel ik het eigenlijk verfoei al zo vroeg in het jaar met Kerst-gerelateerde zaken bezig te zijn snap ik het ook wel van die detaillisten. Zij willen niet alleen verkopen maar ook graag nieuwe trends laten zien en daarbij is het decoreren van een deel van de winkelruimte een ingrijpende en omvangrijke klus die veel tijd vergt en waarvan men dus ook wel een tijdje wil genieten ipv snel opbouwen en heel snel daarna weer afbreken.

Met name de grote tuincentra beginnen vroeg en maken er ieder jaar weer enorm veel werk van, daar heb ik zeker bewondering voor. En stiekumpjes weg ben ik ook wel eens een beetje jaloers op de creaties, het maken ervan is 1 maar het bedenken ervan is 2, en zo’n creatieve geest heb ik zelf niet meegekregen. Kerst is dan wel een feest voor iedereen (althans…) maar met name voor de religieuzen onder ons heeft dit feest een extra kantje en dat zie je overal in de versieringen terug. Iedere herfst en winter trek ik er dan ook op uit om een aantal tuincentra te bezoeken om hun kerstshow te bekijken en daar geniet ik altijd enorm van. Zo is het al een aantal jaren de traditie om op of vlak voor  of vlak na mijn verjaardag naar Oosterik in Denekamp te rijden. Ook dit jaar ga ik dat weer doen, precies op mijn verjaardag in dit geval .

Vorig jaar hing er in het tuincentrum hier om de hoek onderstaande krans. Het was niet te koop, wat ik aan de ene kant jammer vond maar aan de andere kant ook plezierig want ik stelde me een prijskaartje voor die van ze never nooit niet binnen mijn budget zou vallen *glimlach*.  Deze krans was plm een meter in doorsnee, ik had het natuurlijk nooit kunnen plaatsen want ik heb er echt geen plek voor. Bovendien past het qua kleuren natuurlijk ook niet echt bij de rest van ons interieur.  Ik heb toch behoorlijk lang intensief naar deze krans staan kijken om te onthouden in een poging er naderhand zelf een soortgelijke te maken, daarin ben ik dan weer helaas niet geslaagd. Mijn krans was leuk hoor, maar leek niet op deze.

Ik heb ten langen leste mijn krans maar weer uit elkaar gehaald en de christelijke beeldjes terug gezet waar ze altijd horen, in de stal die wij hebben. Ook een vrij grote overigens, waar ik toch ieder jaar weer met heel veel plezier naar kijk. Ik zit me nu al weer af te vragen waar ik het deze keer zal neerzetten. Plaats maken moet ik zo wie zo natuurlijk maar ik heb nou eenmaal een veestapel, zwiepende staarten en (te) nieuwsgierige kattenneuzen zijn geen dingen waarmee ik geen rekening kan houden, ach het is nog niet zover, ik kom er vast wel weer uit, dat lukt me dan weer wel elk jaar *glimlach*

►meer~more

Achter-de-foto-10

22


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

19 oktober 2017 – 10

Bijdrages van:

Een foto zoals die er wel meer zijn. Mijn grootste knuffelbeervriendje.
Ik ontmoette hem toen ik naar aanleiding van een soort van weddenschap met een andere vriend mee ging naar een voorstelling in het theater in onze toenmalige woonplaats van een groep waarvan ik nog nooit gehoord had.  Jeans-7-The One & Only in oktober 1997.
Wat er nou precies die avond gebeurde weet ik nog steeds niet, ik kan het echt niet verklaren, al hoe graag ik het ook zou willen.  We zagen elkaar en het was ‘boem’, aan beide kanten. En NEE! niet in de zin van ‘liefde van het leven op het eerste gezicht’ maar wel in de zin van ‘liefde voor het leven in vriendschap’ op het eerste gezicht.  Aangezien die avond ook mijn Jeans-verslaving acuut ontstond zag ik hem dus heel vaak dat, voor mij 1e, seizoen. De seizoenen die volgden waren niet anders, behalve dan dat wij elkaar ook privé gingen treffen. Met zijn vrouw en dochters kon ik het ook gelijk prima vinden. Wat hebben we een tranen gedeeld, ongelofeloos, tranen van de slappe lach maar ook andere tranen, dat mag binnen zo’n hechte band, want ook pijn/zorg/verdriet deel je dan met elkaar. De tranen van het lachen waren overigens ruimschoots in de meerderheid!!!
Deze foto is van ergens rond kerst 2014, ik weet de datum niet meer, ik weet alleen nog dat hij gemaakt is rond kerst in 2014. Dat dit de laatste foto van ons samen zou zijn wist ik toen nog niet. 31 juli 2015 ging zijn, reeds zo lang wakkerend, lichtje uit.
Er gaat nog steeds geen dag voorbij of ik denk aan hem, een geur, een geluid, iets dat ik zie, noem maar op, er gebeurt elke dag wel iets dat in mij een herinnering aan hem oproept. Hij was nog maar 67, net een paar weken eerder geworden.
Hij, die zich zó ontzettend verheugde op het jubileumseizoen dat dat jaar in september van start zou gaan, die al sinds Jeans-7, de vaste chauffeur en merchandisingmeneer was, geliefd in elk theater zowel bij de medewerkers als het vaste publiek. Hij aan wie in de jubileumshow 1 nummer werd opgedragen, elke voorstelling hield ik het bij dat nummer niet droog, keek ik ook het betreffende castlid dat dat nummer zong nooit aan op de 1e keer na en onze ogen elkaar vonden,, we elkaars verdriet (h)erkenden…

Het leven gaat door, er gebeurt nog steeds veel dat je niet verwacht en dat je, al dan niet aangenaam, verrast en overdondert. Zo is het nou eenmaal en we hebben het er maar mee te doen want het is of dat of niks… maar wat kun je iemand missen!!! Hoe groot zijn invloed was merk ik nu als ik weer een theater binnenloop om een voorstelling van Jeans te gaan beleven, het is anders, het zal nooit meer zo zijn als dat het was, én dat accepteren lukt me maar moeilijk moet ik eerlijk bekennen.

Lieve lieve Karel, nooit uit mijn gedachten, voor altijd in mijn ♥, ik mis je!!


Overigens… Samen met Karel sloot ik in seizoen 7 nog iemand in mijn hart, Edwin, die Karel volgde, ruim een jaar later, 21 september 2016 op 53-jarige leeftijd die de strijd tegen kanker sinds 1998, verloor.  Ik zie hen nu beiden voor me, groot plezier makend want als ze iets heel graag deden die 2 was het wel pret maken en hikkend in lachbuien dubbelklappen. *glimlach*.

►meer~more

Achter-de-foto-9

10


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

12 oktober 2017 – 9

Bijdrages van:

4 maart 2017… zo rond de klok van 8 ongeveer begint mijn gsm te trillen en hoor ik Smaug (draak uit The Hobbit) brullen, zijn stemgeluid brult dan: “whereeee areeee youuuuu”. Het sein dat ik een berichtje via Whats App binnenkrijg. Die zaterdag was rustig verlopen en ik keek ook uit op een rustige zondag want ik had geen plannen. Manlief had de door mij zo verafschuwde middagdienst dus ik had me voorgenomen om er een LotR-marathon van te maken. Oftewel, bij zijn vertrek rond 12.45 de 1e van 6 dvd’s in de recoder te stoppen, lekker languit op de bank te gaan en dan uren en uren genieten van de trilogie Lord of the Rings. Ik zou daar wel zoet mee zijn tot dat manlief thuis zou komen die avond ergens rond 22.45…

Niet dus… in het whatsappje stond de vraag of ik al plannen had voor de zondag? Nou nee dus. Wat bleek? Anita moest de zondag ook de hele dag werken en Niels had geen zin om thuis te blijven zitten in zijn eentje. Kwam dat ff goed uit, ik namelijk ook niet. Nou zijn we beiden wel gek op dierentuinen maar Niels minder dan ik en hij had die zondag geen dierentuin-zin dus bespraken we andere opties. “Iets geks doen dan?” was op zeker moment mijn vraag… ‘waar denk je aan dan?’ was de wedervraag. Ik antwoordde vervolgens dat ik al heel lang heel graag weer eens naar Schiermonnikoog wilde maar dat er nooit van kwam.

Dat klonk hem kennelijk als muziek in de oren want hij beaamde gelijk dat hij dat ook erg leuk zou vinden en dus spraken we af de volgende ochtend de 1e boot te pakken. Dat betekende dus enorm vroeg opstaan en dus haalde ik hem heel vroeg op en enkele uren laten liepen we dan ook de boot af na een onstuimige overtocht, man wat genieten was dat zeg! Ruig weer op zee, heerlijk. De dag verliep vervolgens prachtig, op het eiland troffen we prachtig weer. Gezien de tijd van het jaar erg rustig ook en we zagen dus veel schoonheid in de natuur en de dieren die daar dan vertoeven.

Met de laatste boot van de avond natuurlijk weer terug. Ik heb me die dag suf gesjouwd, maar zonder ook maar 1 centje pijn, heb niet eens pijnstillers nodig gehad. Een echt topdag dus, eentje om in te lijsten en zoals wij Groningers dat zeggen: “in een Goldn Raand” Nog met enig regelmaat komt die dag ter sprake, we hadden het beiden enorm naar onze zin en ook onze foto’s zijn daar de getuigen van.

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017