♪ H o r e n ♪·2017---·Zing-Zo

Ziekies

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 283 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?

Mijn vriendje voelt zich niet zo lekker,
last van zijn gehoorgang-bedekker.
Ontsteking in ’t oor
biotica voor
Hij baalt dus echt wel als een stekker.
Moesten dierenarts gaan bezoeken,
zij wist d’oorzaak snel op te doeken.
Kreeg een zalfje mee
plus nota x2
moest fors bedrag laten afboeken.
Nu 3x per dag oren poetsen,
nog last aan zijn geflapper toetsen.
Het helpt schijnbaar snel
rustiger, ja wel
Ik blijf nog wel met watjes roetsen.
Meneer is al ruim 14 jaar oud,
zijn ongemak laat mij echt niet koud.
Realistisch zijn,
heeft hij wel of niet pijn.
Vandaar dat ik hem de gaten houd.
♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

Doe-Es-Niet aub?

Zoals onderhand ongetwijfeld bekend ben ik groot fan van dierentuinen en bezoek ik die dan ook op zeer regelmatige basis. Eveneens is wel bekend van mij dat ik niet met oogkleppen op rondloop noch het er zwijgend toe doe als ik iets zie dat niet door de beugel kan. Nou levert me dat in de meeste gevallen verontwaardiging op, soms zelfs beledigingen die kant noch wal raken maar dat zij dan maar zo. Deze “mondje-gauw”  zoals wij Groningers het noemen… heeft het ♥ op de tong en spreekt vaak vóór dat ze erover nagedacht heeft. Wellicht is het in sommige gevallen wel beter om je mond te houden, oogkleppen dicht te doen etc maar zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar, zeker niet in situaties waarin acties een ander levend wezen kwaad ipv goed doen. Zodra mijn dierenliefde in het gedrang komt sta ik op de barricaden *grijns*.

Daarom…. ben ik een project gestart. Kijk maar eens ►►►H I E R ◄◄◄
Inmiddels heb ik ook contact met de Nederlandse Vereniging van Dierentuinen hierover.
Wat ik uiteindelijk hoop te realiseren is een soort van “Het Rode Boekje” met daarin de do’s en dont’s met betrekking tot hoe je je zou  moeten gedragen als je een dierentuin bezoekt.

Lees meer ~ Read more “Doe-Es-Niet aub?”

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Japans

Bodemloos

Marion‘s… Japans op Zaterdag
(voorheen: Haiku op zaterdag)

126

Hier gestart op 17 januari 2015

~* Wat = een Haibun ~* Wat = een Haiga ~* Wat = een Haiku ~* Wat = een Kyoka  ~* Wat = een Renga
~* Wat = een Sedoka ~* Wat = een Senryu ~* Wat = een Tanbun ~* Wat is een Tanka


Even staat tijd stil.
Bodemloze afkeer wil
in ’t gehoor gegil

 

D’ander is te min..
Kent de ommekeer begin,
voor wie maakt dit zin…

 

Oorsprong verleden.
Gebeden in het heden.
VREDES-SMEEKBEDEN.

♪ H o r e n ♪·2017---·Zwijmelen

In gedachten

Marja’s Zwijmelen op Zaterdag

245

Gestart op 17 november 2012

Eergisteren schrok de wereld weer op…. binnen 24 uur 2 aanslagen op Spaanse grond. Alhoewel ik er een heel relaas aan kan wijden kies ik er nu, heel bewust dus, voor… om even stil te gaan staan en alle betrokken in mijn gedachten op te roepen om hen van ♥=e dát toe te wensen wat ze nu het hardst nodig hebben. In diezelfde context kies ik dus ook voor onderstaande muziek:

♪ Z i e n ♪·2017---·Achter-Foto

Achter de foto

Minoesjka heeft in het verleden een tijdlang een soort van foto-uitdaging gehad dat zij ‘Achter de foto‘ noemde. Net als Minoesjka deed ik ook mee aan de foto-uitdaging Thursday Challenge. De eigenaar van die challenge heeft zijn werkwijze gewijzigd op zeker moment waardoor het veel minder leuk werd en ik er dus mee gestopt ben. Minoesjke stopte er dus ook mee om dezelfde reden, ik zag zo her en der al meer bloggers afhaken, wellicht ook om dezelfde redenen…
Hoe dan ook… Minoesjka plaatste enkele dagen geleden een foto zoals ze toen in haar uitdaging ook deed. Het leek me leuk om daarop in te haken want de donderdag is mijn vrije dag, in zin van blog-uitdagingen bedoel ik dan uiteraard.
Kortom, ik maakte een nieuwe categorie aan, maakte een logo en heb me voorgenomen voortaan elke donderdag een foto te plaatsen en het verhaal achter die foto er dan ook bij schrijven.


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

1

Bijdrages van: Minoesjka –  Joanne

Deze foto (en anderen) maakte ik op 27 mei 2015. De dag dat ik, vergezeld door een aantal bloggers, door Emmen liep. De dag dat de 5e editie van de Blog-Adoptie-Actie werd afgerond. Mijn contactpersoon van de de dierentuin had ons een kijkje achter de schermen beloofd en dus liepen we van het oude park naar de locatie van het nieuwe park. Het was toen echt nog niet herkenbaar als dierentuin, het was een mega-grote bouwplaats waarop van alles en nog wat tegelijkertijd gebeurde.

Terwijl we door de stad liepen hoorde ik ineens een helicopter aankomen, we bleven stil staan en zagen dat voor de bouwplaats van de nieuwe dierentuin volk samendromde. Mijn contactpersoon pakte zijn telefoon om iemand te bellen om te informaren maar op dat moment werd hij al gebeld. Bleek dat er een plafond was ingestort en dat daar een bouwvakker onder bekneld lag. Wat een schrik, wat een paniek.
Ondanks dat wij als groep een prachtige dag hadden bleef dat ongeval als een schaduw over ons hangen, we hadden het regelmatig over die meneer en hoopten enorm dat alles goed zou aflopen. Dat is gelukkig ook gebeurd, mijn contactpersoon heeft me enige tijd later gebeld om mij dat te vertellen.

Hier in Assen vliegt de traumaheli regelmatig over, wij wonen kennelijk onder de vliegroute naar het UMCG in Groningen alsmede het Wilhelmina in Assen. Inmiddels ben ik aan het geluid gewend maar elke keer dat ik hem hoor denk ik acuut terug aan die dag in Emmen. Het is natuurlijk fijn dat die traumaheli’s bestaan maar ik hoop dat ik er nooit eentje nodig zal hebben!

♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Ouwe Snoeperd

Kom ik eerder vandaag bij mijn Maandagmeneer tref ik hem in een minder dan anders vrolijke bui aan. Hij had slecht geslapen door de pijn in zijn rug en had last van ‘bezwaren’ omdat hij zichzelf erg lastig vindt nu hij iets minder dan normaal uit de voeten kan en dus iets meer dan normaal hulp nodig heeft.
Nadat ik de boel aan de kant maakte en wat klusjes had gedaan stelde ik hem voor de auto in te stappen en effe te gaan touren, ‘ander uitzicht, ander geur in de neus, ff iets anders, doet altijd goed…” Met het toepassen van een beetje overredingskracht ging hij akkoord en weer even later waren we op weg. Ongeacht weertype, onze provincie is altijd mooi dus zo’n ritje hoeft niet eens zo lang te zijn om iemand in een andere stemming te krijgen. Op zeker moment hoor ik hem naast mij zeggen: “Heej ik ruik visssssssss”…. ‘Jah duhuh, grinnikte ik, terwijl ik hem een viskraam aanwees aan de andere kant van de weg enkele meters voor ons. “Ik denk dat ik er wel eentje zou lusten” hoorde ik vervolgens weer. In no time had ik de auto geparkeerd en stond ik bij de kraam te wachten op mijn bestelling, die we naderhand heerlijk samen hebben opgepeuzeld.

Nou heeft Assen ook heel goede viskramen maar ik ken de omgeving goeg genoeg om te weten waar meer goede dingen te vinden zijn *glimlach*. Nadat we de restantjes en afval weggegooid hadden en onze handen schoongemaakt vroeg ik hem of hij vond dat er een toetje achteraan moest komen. Hij grinnikte wat en zei dat ik hem wel mocht verrassen als ik een goed idee had. Nou die had ik natuurlijk wel want op een 100-tal meters verwijderd van de viskraam wist ik een ijssalon. De lekkerste softijs van Nederland op eentje na grapte ik… (dé allerlekkerste is natuurlijk het ijsje van mijn schoonmeisje in Wildlands)…en dus startte ik de auto, reed de nodige meters en parkeerde weer om even later weer de auto in te stappen met volle handen (handig joh, die elektrische deuren in mijn auto)

Ik pakte mijn foon en hij vroeg me wie ik wilde gaan bellen, niemand zei ik. ‘Ik maak een foto van de ouwe snoeperd naast mij om die naar Canada te sturen zodat uw kinderen kunnen zien dat het goed met u gaat…’ Dat vond hij, grijnzend van oor tot oor, een goed idee. Weer een tijdje later belandden we in de file. File? In Drenthe?? Gewoon op een weg in een dorp??? Jawel. Wat bleek? Een tractor met een megagrote kar vol mest bleek een platte band te hebben gekregen en stond dwars over de weg stil. Het duurde even maar uiteindelijk konden we erom heen en waren we even later weer terug op het adres waarvan we vertrokken waren.

Ik bereidde zijn avondeten, plaatste hem in zijn nieuwe sta-op stoel nadat we nog een paar oefeningen deden, en liet hem in een veel betere stemming voor de buis achter. Na een kus en een ‘tot morgen’ stapte ik de auto weer om huiswaarts te keren, niet vergetende natuurlijk terug te zwaaien naar die zwaaiende arm die tussen de gordijnen door boven de planten in de vensterbank uitstak.