♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Ouwe Snoeperd

Kom ik eerder vandaag bij mijn Maandagmeneer tref ik hem in een minder dan anders vrolijke bui aan. Hij had slecht geslapen door de pijn in zijn rug en had last van ‘bezwaren’ omdat hij zichzelf erg lastig vindt nu hij iets minder dan normaal uit de voeten kan en dus iets meer dan normaal hulp nodig heeft.
Nadat ik de boel aan de kant maakte en wat klusjes had gedaan stelde ik hem voor de auto in te stappen en effe te gaan touren, ‘ander uitzicht, ander geur in de neus, ff iets anders, doet altijd goed…” Met het toepassen van een beetje overredingskracht ging hij akkoord en weer even later waren we op weg. Ongeacht weertype, onze provincie is altijd mooi dus zo’n ritje hoeft niet eens zo lang te zijn om iemand in een andere stemming te krijgen. Op zeker moment hoor ik hem naast mij zeggen: “Heej ik ruik visssssssss”…. ‘Jah duhuh, grinnikte ik, terwijl ik hem een viskraam aanwees aan de andere kant van de weg enkele meters voor ons. “Ik denk dat ik er wel eentje zou lusten” hoorde ik vervolgens weer. In no time had ik de auto geparkeerd en stond ik bij de kraam te wachten op mijn bestelling, die we naderhand heerlijk samen hebben opgepeuzeld.

Nou heeft Assen ook heel goede viskramen maar ik ken de omgeving goeg genoeg om te weten waar meer goede dingen te vinden zijn *glimlach*. Nadat we de restantjes en afval weggegooid hadden en onze handen schoongemaakt vroeg ik hem of hij vond dat er een toetje achteraan moest komen. Hij grinnikte wat en zei dat ik hem wel mocht verrassen als ik een goed idee had. Nou die had ik natuurlijk wel want op een 100-tal meters verwijderd van de viskraam wist ik een ijssalon. De lekkerste softijs van Nederland op eentje na grapte ik… (dé allerlekkerste is natuurlijk het ijsje van mijn schoonmeisje in Wildlands)…en dus startte ik de auto, reed de nodige meters en parkeerde weer om even later weer de auto in te stappen met volle handen (handig joh, die elektrische deuren in mijn auto)

Ik pakte mijn foon en hij vroeg me wie ik wilde gaan bellen, niemand zei ik. ‘Ik maak een foto van de ouwe snoeperd naast mij om die naar Canada te sturen zodat uw kinderen kunnen zien dat het goed met u gaat…’ Dat vond hij, grijnzend van oor tot oor, een goed idee. Weer een tijdje later belandden we in de file. File? In Drenthe?? Gewoon op een weg in een dorp??? Jawel. Wat bleek? Een tractor met een megagrote kar vol mest bleek een platte band te hebben gekregen en stond dwars over de weg stil. Het duurde even maar uiteindelijk konden we erom heen en waren we even later weer terug op het adres waarvan we vertrokken waren.

Ik bereidde zijn avondeten, plaatste hem in zijn nieuwe sta-op stoel nadat we nog een paar oefeningen deden, en liet hem in een veel betere stemming voor de buis achter. Na een kus en een ‘tot morgen’ stapte ik de auto weer om huiswaarts te keren, niet vergetende natuurlijk terug te zwaaien naar die zwaaiende arm die tussen de gordijnen door boven de planten in de vensterbank uitstak.

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Ditjes-Datjes

Het mág best hoor…

… U betaalt er voor, al jaren, toch?

Mijn maandagmeneer is inmiddels bijna 4 weken mijn elke-dag-dubbel-meneer en geheel onkarakteristiek ‘klaagt’ hij over pijn. Zaterdag was het extra erg. “Zullen we de dokter even bellen?” stelde ik voor… Alsof hij door een wesp gestoken was keek hij mij verschrikt aan: ‘in het weekenddd? Nee hoor, natuurlijk niet, zó erg is het niet hoor’ in een poging mij gerust te stellen, wat niet lukte natuurlijk, ik kijk verder dan mijn neus lang is. Maarrrr… hij is niet mijn vader en bovendien wil ik hem niet tot iets dwingen dat hij absoluut niet wil… dus zei ik hem dat ik dat oké vond onder de voorwaarde dat als het erger zou worden we wel zouden bellen, én dat als het maandag nog net zo erg was we alsnog zouden bellen. Hij had wel door dat hij daarmee akkoord moest gaan, mijn ogen kunnen best iets afdwingen *glimlach*.

Kom ik daar gisterenmorgen bleek dat het net zo erg was als de dagen ervoor en dus kwam ik terug op de afspraak en met een ‘bel jij maar, jij kunt dat beter dan ik’ ging hij akkoord. Zo gezegd zo gedaan, de huisarts was innmiddels wel terug van vakantie maar had het smoordruk en kon niet komen, tenzij het echt echt echt noodzakelijk was, nou nee dus, dus kon het vandaag. We spraken af dat de dokter mij zou bellen op het moment dat hij erheen zou rijden zodat ik kon zorgen er ook te zijn. Enerzijds om te zorgen dat hij het verhaal duidelijk zou krijgen anderszijds om te horen wat hij ervan zeggen zou en ik geen verhaal met ‘ruis op de lijn’ zou krijgen.
Och och och… het is ook niet niks natuurlijk!
Ben je op 5 weken na 92 jaar en ben je ineens afhankelijk van hulp. 2x per week een icare-verpleegkundige die hem komt douchen blijkt ineens niet voldoende en dan moet tot overmaat van ramp ook de huisarts nog langskomen. De schaamte op zijn gezicht sprak boekdelen, dat begrootte me zo!!
Zopas heb ik hem maar extra stevig op het hart gedrukt dat hij mij niet onnodig / teveel belast en daarbij ben ik best dwingend uit de hoek gekomen, ik rij liever ‘onnodig’ (wat het in werkelijkheid niet is natuurlijk) heen en weer dan dat hij capriolen uithaalt omdat hij geen hulp wil vragen met alle risico’s van dien.
Nou ben ik verbaal behoorlijk sterk, zit nooit om woorden verlegen maar ik ontdek nu dat ik toch af en toe wel naar woorden moet zoeken om hem tot iets over te halen zonder als dwingeland over te komen. Zijn, normaal heldere, geest is nu ietwat vertroebeld en ik moet in de herhaling vallen en mjn vragen door hem laten herhalen / bevestigen om te weten dat hij mij begrepen heeft.
De afgelopen weken is er van alles en nog wat geregeld om zijn leefplezier zo hoog mogelijk te houden want hij wil (uiteraard) graag zelfstandig blijven wonen, de fysioth. komt langs, de ergoth. en ik doe veel oefeningen met hem. Er is een voetfiets geregeld, een sta-opstoel, schoenen en pantoffels met veel profiel en ga zo nog maar even door.
De huisarts bellen dus… daar begon ik mee… och och de schaamte. Tja wat zeg je daarop dan? Ik heb maar gezegd met een kwinkslag en een grijns van oor tot oor “U betaalt al 90+ jaar voor die service, u mag er best wel zo af en toe gebruik van maken hoor, na bijna 86 jaar niks wordt dat ook wel eens tijd, toch?” Gelukkig is zijn humor onveranderd en hebben we toch nog elke dag de grootste lol.
Soms noemt hij mij bij een andere naam… soms spreekt hij mij met ‘u’ aan… als hij dan enkele seconden later beseft dat hij ‘fout’ zat liggen we dubbel van de lach…
Ouder worden… willen we allemaal (nou ja bijna dan) wel maar het liefst zonder dat we een tijdlang afhankelijk zijn van iemand, maar ja je hebt nu eenmaals niets te willen, je moet maar afwachten wat je krijgt toebedeeld. Zijn vrouw in 2011 overleden, in 2013 1 van zijn 2 zonen.. volgende maand 92 jaar…

Is toch wel ff heel andere koek dan het verhaal dat ik vanochtend hoorde. De zus en zwager van een kennis van mij waren op vakantie naar Bali. Op 1 van de dagen daar wachten ze ’s avonds op het strand tot het strand leeg is want zij wilde zo graag de zonsondergang fotograferen. Dat lukte uiteindelijk en helemaal stralend gelukkig met die ene foto ging ze uiteindelijk naar bed. Ze ging liggen, sloot de ogen en blies haar laatste adem uit, letterlijk, 55 jaar. Dat is toch pas echt afschuwelijk? Niet te bevatten toch? Ik was met stomheid geslagen toen ik dit vanmorgen aan hoorde en me probeerde voor te stellen hoe dat geweest moet zijn voor haar man die terug naar Nederland moest vliegen in zijn eentje terwijl de Nederlandse Ambassade moeite noch kosten spaarde om haar zo snel mogelijk naar Nederland over te brengen.

Als ik nog een bewijs nodig had voor hoe kostbaar ieder moment is, we er geen mogen verspillen omdat leeftijd geen garantie biedt…dan heb ik die nu wel gekregen. Ben er al de hele dag met mijn gedachten bij dat ik moet kappen met het me druk maken op futiliteiten en me nog meeer moet focussen op het genieten van alles dat er is om van te genieten, al hoe klein en ogenschijnlijk onbetekenend ook.

♪ Z i e n ♪·2017---·ABC-Wednesday

21 – F

ABC-Wednesday

Round 21 – F

My 155-th entry – bijdrage
My first entry: 28-08-2014 : 15-G

Hi Everybody, a very good- morning / -afternoon / -evening!

This week I want to introduce to you a Dutch singer. His name is Rene Froger. He was born on november 5, 1960. He almost has a formidable carreer of 30 years as a singer. In 2009 he and some other singers participated in the Eurovision Song Contest, sadly enough they did not win.

Through my work for a charity I once met him, a nice person without pretentions, very interested in the work I did and my motivation to do that work. In his show he introduced me and my present collegues why we were there and begged the audiance to spent generously, which they did!

He mostly sings in Dutch but since most of you do not understand my language I’ve chosen a title of his which he sings in English.

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

♪ Z i e n ♪·2017---·Tegenstelling

Bijna – Helemaal

Tegenstelling – Foto uitdaging

337 Gestart op 01-03-2011

Thema 15 – 22 augustus 2017

Bijna – Helemaal

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!



(“Voeren-verboden”-bordje overbodig hier al zou je toch …
Album Lego-Planckendael)

 

Thema Tegenstelling 338 / 22 – 29: Hoog – Laag

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Theelabel-Vraag

Minst favoriet

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 32
14 augustus 2017
Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Wat is je minst favoriete baan die je ooit hebt gehad?”

BIJDRAGE VAN: MINOESJKA

Dáár hoef ik niet over na te denken, het schiet acuut weer door mijn hoofd en de rillingen lopen weer over mijn rug. Ik riep altijd: “Ik voel me nergens te goed voor, boven verheven, ik wil alles wel doen om geld te verdienen want handje ophouden ga ik echt niet doen!” Mijn motivatie is niet veranderd maar ‘alles’ wel.

Nadat ik na 26 jaar en 6 maanden op de dag af, op straat stond omdat mijn toenmalige werkgever oa vond dat ik misbruik had gemaakt van de ziektewet (mijn ziekteverzuim bestond uit 1x een dubbele longontsteking en de wettelijk verplichtte vrije dagen bij zwangerschappen) moest ik weer een baan zien te vinden omdat we toen nog opgroeiende kinderen hadden en het niet met 1 inkomen zouden kunnen redden.
Daar sta je dan, 43 jaar… te oud, veel te duur (ook door mijn opleidingen en ervaringen),. Ik belandde in het callcenterwerk. de 1e periode ging dat wel totdat ik door een besmette airco ziek werd en in het ziekenhuis belandde. Daarna echter ging het minder en minder tot ik 100% in de weerstand stond in strijd met mijn geweten.

De financiële noodzaak van mijn inkomen enerzijds en het niet willen/kunnen stilzitten, voldoening vinden etc.. en anderzijds mijn (groeiend) opstandig geweten omdat ik potentiële klanten een product door de strot moest duwen, het liefst binnen 3,5 minuut om maar de targets te halen. Mijn geweten won en daar heb ik tot op de dag van vandaag nog geen spijt van gehad, zij het dan wellicht dat ik er nog eerder mee had moeten kappen. Financieel was het soms zwaar, erg zwaar als er tegenvallers bij kwamen, die weten ons altijd te vinden, maar toch… ik zal nooit (zeg nooit nooit zeg ik vaak, maar in dit geval is het anders) en te nimmer dat weer weer willen doen. Er zijn uitzonderingen maar wat ik heb moeten doen voor het smerigste  slijk der aarde, nee nooit meer. Werken in een callcenter is op zich best leuk, er zitten veel leuke kanten aan maar nooit en te nimmer meer bij een bedrijf dat totaal respectloos met een klant omgaat, bestaand of potentieel.
Terwijl ik dit schrijf voel me weer opstandig worden *glimlach*

Al is het ‘werk’ dat ik nu doe fysiek vele malen zwaarder, de voldoening die ik eruit haal is onbetaalbaar!!

♪ H o r e n ♪·2017---·Zing-Zo

Echt wel!

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 282 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


 
Zo trots als een pauw op mijn toet-toet
waarmee ik qua ruimte niet inboet.
Mijn ♥-je is blij,
vooral als ik rij,
wat ik nu toch dagelijks véél moet.
Mijn groene vriend sputtert niet tegen,
houdt mij warm en droog in de regen.
Rij van A naar B
hij volgt mij gedwee,
oh oh wat een heerlijke zegen!
Zo luxe, ’t is bijna bezopen *grijns*
dat ik dit kreeg zonder te ‘kopen’.
Een druk met de knop
in de sleuteldop
en een deur sluit zich of gaat open.
Je snapt wel, ben aan het genieten,
dankzij mannelijke bandieten!
Nieuwsgierigheid plaagt,
hun plan is geslaagd.
‘k Heb droomauto met rekwisieten.
9 van-of 397«...567891011121314...»