♪ S p r e k e n ♪·♪ Z i e n ♪·Dankbaarheid·Trips

Lukkie-Mie

Je hebt af en toe van die dagen dat je het gevoel krijgt dat alleen maar het goede op je pad komt, met een brok in de keel constateer je dan dat je niets te klagen hebt maar juist alle reden om dankbaar te zijn. Zo’n dag had ik vrijdag, zoals ik HIER beschreef. En nog geen dagen verder… overkomt je weer zo’n dag, hoe mooi is dat? Hoe kun je ‘rijk’ beschrijven als het een gevoel is? Laat staat beschrijven op dusdanige wijze dat degene die jouw schrijfsels leest het ook voelt zoals jij het voelt, althans zo gelijk als maar immers mogelijk is?

Vlak na het middaguur stapte ik bij Corry binnen en even na mij kwam haar dochter haar met een verrassings-bliksem-bezoekje vereren. Nadat zij weer vertrokken was gingen Corry en ik ook op weg. Om een klein uurtje later langs dezelfde plek te rijden waar ik dus vrijdag al gezeten met mijn smulpaap. Een paar kilometer verderop parkeerde ik de auto en liepen we even later de Beeldentuin van Gees binnen, waar Corry nog nooit was geweest, zij keek haar ogen uit!!! We begonnen met koffie en Drentsche Krentenwegge. Dat is traditie daar wat mij betreft dan *glimlach*.
We liepen de tuinen door en genoten van de kunstwerken, zowel in het positieve als het negatieve want bij kunst speelt smaak natuurlijk de grootste rol. Van sommige kunstwerken snapten we de titel wel, van anderen weer totaal niet. Zels niet na het lezen van de naam konden wij het er niet in zien, maar ja oké, wij zijn ook geen kunstenaars hè?!

Toen we het wel genoeg vonden… de tijd ook sneller verstreek dan we gedacht hadden… zochten we de auto weer op om die een paar kilometer terug weer te parkeren en weer een tafeltje te zoeken op hetzelfde terras als waar ik vrijdag zat. Het was er verschrikkelijk druk en geen tafel vrij dus mochten we aansluiten bij een ouder echtpaar die heerlijk van ijs zat te smullen, dat werd al snel heel gezellig.
Hoeveel trek hadden we eigenlijk? De menukaart toonde ons zoveel lekkers dat we geen keuze konden maken dus besloten we voor wafels met warme aardbeien en slagroom te gaan en voor het proefbord. Die laatste bevat dan van alle 13 ijssoorten die die salon verkoopt een klein bolletje. Al met al was het toch nog veel te veel dus tja, we verlieten de tafel zonder de bordjes leeggegeten te hebben, foei toch, zo waren we niet opgevoed *glimlach*.  Een klein uurtje later leverde ik Corry moe maar voldaan thuis af en reed ik door naar mijn eigen huis. Daar aangekomen kon ik de foto’s nog net even bekijken, selecteren en uploaden en dit blogbericht schrijven voordat ik weer naar mijn 2e adres moet… kortom, een heerlijke dag, dankbaarheid alom! Nu voor jullie de link naar mjn foto’s, en ik zag “tot ziens”, ik ga de auto weer in, een deurtje verder.  *zwaaiiii*

♪ H o r e n ♪·Zing-Zo

Versiering

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 285 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?

Wil jij je lichaam gaan versieren
met iets kleins en moois, misschien dieren?
Kijk dan maar eens HIER
Veel pracht voor de sier
kies dan dat dat jou zal plezieren. .
Je moet er wel even voor zitten
terwijl naaldjes in je huid spitten.
Het doet ook wel zeer
maar ja dat doet meer
je kunt er helaas niet bij pitten.
Deez kunstenaar werkt goed met zijn naald
waarbij hij zijn inktpotjes leeg haalt.
‘k Wil nog een tattoo!
‘k Kan niet naar daar toe
tenzij iemand mij de reis betaalt ☺
Ahmet Cambaz is de man zijn naam
verwierf met tekenen reeds veel faam
Werkt met ziijn talent
in Turks Tattoo-tent
verfraait constant mans of vrouws lichaam.
♪ Z i e n ♪·Trips

Smulpa(a)p

Donderdag was ik op mijn ander adres en hadden we het erover dat het buiten mooi weer was. “Jammer dat ik nu niet mobiel ben, anders had ik naar buiten gegaan om een stukje te wandelen…” Met een actieradius van zo’n 50 meter maximaal komt mijn maandagmeneer natuurlijk niet zo heel ver. Ik stelde voor om de volgende dag een toertochtje te gaan maken als het mooi weer zou zijn, daar had hij wel oren naar. En zo was ik rond het middaguur weer bij hem en na het opruimen van het middageten hielp ik hem mijn auto in. Op zeker moment stelde ik voor een bakkie te doen, vond hij een prima plan, het restaurant dat ik in gedachten had bleek gesloten te zijn, ik wist even verderop nog wel een mooie locatie dus tuften we daar heen. We stapten uit en het 1e dat hij, met een grijns van oor tot oor, zei was: Dit is wel erg landelijk hè? Ik kon niet anders dan dat beamen natuurlijk. In een dorp in Drenthe, omringd door oude (al dan niet opgeknapte) boerderijen met rietdaken en landerijen vol met zwart-bonte 4-voeters, kunnen je de bijbehorende geuren onmogelijk ontgaan toch? Weer even later werd het 2e deel van onze bestelling geserveerd:

Uiteraard stuurde ik zijn kinderen ook de foto’s, van hun smulpapende smulpap. Ze zullen vast hebben zitten watertanden, logisch ook want zij zagen alleen maar lekkers en roken daarbij niets *grinnik*.

We vervolgden onze weg zonder vooropgezet doel, gewoon op het gevoel, links- of rechtsaf of rechtdoor… De middag vorderde al aardig en aan zijn manier van praten kon ik merken dat hij moe werd dus zette ik koers huiswaarts waar we dan enige tijd later ook aankwamen. Halverwege het pad, dat hij moeizaam beloopt omdat het helt, stopte hij. In 1e instantie dacht ik dat hij even wilde zitten om te rusten maar nee dat bleek niet het geval. Hij zag iets bewegen en vroeg zich af wat het was, had zoiets nog nooit gezien zei hij. Ik hurkte neer, uiteraard met mijn foon / camera bij de hand en legde het vast. Gelukkig wist ik wel wat het was en kon ik hem dus ook gelijk vertellen hoe het er uiteindelijk uit zou gaan zien na de ontpopping.

De Groot Avondrood vlinder dus (foto van internet). We gingen er met een boog omheen natuurlijk en lieten het diertje zijn/haar weg vervolgen. Weer enige tijd later zat mijn maandagmeneer stralend en wel, maar ook moe en voldaan, in zijn stoel. Ik zette nog een beetje koffie en nadat we dat opgedronken hadden en ik afscheid van hem nam reed ik huiswaarts. Toen ik vanochtend weer bij hem aan het bed stond was het 2e dat hij zei, na “goedemorgen”, wat hadden we een mooie middag gisteren hè? Dat kon ik natuurlijk niet ontkennen en al had ik er zelf niets aan gevonden dan had ik dat uiteraard niet laten merken, ben al lang blij dat hij het zo naar zijn zin heeft gehad.

Hoe simpel is het iemand blij te maken? Nou zo dus!!

♪ S p r e k e n ♪·Japans

Nela’s thuis

Marion‘s… Japans op Zaterdag
(voorheen: Haiku op zaterdag)

127

Hier gestart op 17 januari 2015

~* Wat = een Haibun ~* Wat = een Haiga ~* Wat = een Haiku
~* Wat = een Kyoka  ~* Wat = een Renga ~* Wat = een Sedoka
~* Wat = een Senryu ~* Wat = een Tanbun ~* Wat is een Tanka

Veel controverse,
dierentuin onder de loep.
Het is ook nooit goed.
Natuurgetrouwe
habitat is hier haar thuis.
Prachtige aanwinst.
In haar element
dolt Nela in het water
Dubbel genieten.
♪ H o r e n ♪·Zwijmelen

Diederick

Marja‘s

Zwijmelen op Zaterdag

247

Gestart op 17 november 2012

Vandaag duikt Diederick de grachten van Amsterdam in om 2000 meter te gaan zwemmen voor City Swim voor de Stg. ALS, zoals ik HIER ook al beschreef en waarvoor ik uiteraard geld heb overgemaakt om hem te sponsoren.
Helaas (voor mij dan) verliet hij Jeans op zeker moment om zijn muzikale vleugels elders verder te spreiden, onder andere in de musical over Dorus en in Purper, de laatste gaat in reprise (joepieeeeeeeee) en ik tel alweer de dagen af naar 7 oktober wanneer ik in het gezelschap van 3 anderen naar Amersfoort zal gaan om in Theater De Flint dan weer volop met kippenvel van Diederick te gaan genieten nadat we eerst heerlijk hebben gesmuld in een heel fijn restaurant dat bij het theater om de hoek te vinden is. Nog 35 nachtjes dus… ik kijk er enorm naar uit!! Maar eerst moet hij nog zwemmen en daarbij wens ik hem toi toi toi en ik wens jullie veel luisterplezier en natuurlijk een ♥-verwarmend weekend!!

♪ Z i e n ♪·Achter-Foto

Achter de foto – 3


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

3

Bijdrages van:  Jou?

De nieuwe dierentuin van Emmen, Wildlands, opende op 25 maart 2016. En met Corry ging ik er die dag ook heen. Een paar maanden later kregen we beiden de uitnodiging om deel te gaan nemen aan het Kerstdiner waarna we dan het park in mochten die (uiteraard) geheel in kerstsferen was gebracht. Een heel fijne avond en toch heel anders dan anders want een dierenpark in het donker is een geheel andere beleving. Enkele weken voor {asen 2017 kregen we wederom zo’n uitnodiging maar dan voor het Paas-Ontbijt. We wisten beiden hoe fijn het met de Kerst was dus spraken we gelijk af ook deze uitnodiging te aanvaarden.

En zo zaten we op Paas-ochtend fris en fruitig wederom aan een mooi gedekte tafel in het restaurant van het Atlas-Theater in Emmen. Ook splinternieuw én onderdeel van Wildlands. Net als Kerst-avond 2016 was ook Paas-morgen 2017 voor ons een heerlijk uitje samen. En nu ik dit weer zo schrijf, de herinneringen terug haal, realiseer ik me weer eens hoe bijzonder mooi blogland is. Dat je daar de meest bijzondere, lieve mensen ontmoet die in je leven komen en daar ook blijven. Ondanks ons leeftijdsverschil van ruim 20 jaar klikt het ♥-stikke goed, gelijk vanaf het 1e moment, hoe bijzonder, zo mooi, zo speciaal voor mij. Alle reden dus om ontzettend dankbaar voor te zijn!! Foto’s van die ochtend kun je HIER bekijken.

♪ Z i e n ♪·Trips

Spannend ‘klein’ Wildlands

Rare titel, of niet? *glimlach*. Vanmiddag reed ik rond de klok van 13.30 richting Emmen. Ik had om 16.05 een afspraak in de dierentuin omdat ik gesolliciteerd had. Nou kon ik natuurlijk heen en terug alleen voor dat sollicitatiegesprek maar dat zou toch zeker niet des Melody’s zijn of wel dan? Heel de morgen had het geregend dus ik wist niet of mijn plan wel doorgang kon vinden maar rond de middag klaarde het op en werd het prachtig weer, (te) warms zelfs, voor mijn genoegen dan welteverstaan. Even voor 2-en hobbelde ik het park in en gezien de korte tijdspanne die ik had besloot ik voor Nortica te gaan, het kleinste van de 3 delen. Op mijn gemakje liep ik er doorheen en liet mijn camera haar werk doen. Er ontstonden leuke gesprekken, wat een mooi extraatje, met oudere mensen in rolstoelen en hun begeleiders; er was namelijk een groep Zonnebloemers een dagje uit.

Eenmaal Nortica weer uit zag ik dat ik nog een uur de tijd had en dus koos ik vervolgens voor de vlindertuin, ook daar kon ik naar ♥-enlust fotograferen. Ondanks dat het nog vakantietijd is, ondanks dat het een woensdag is, ondanks de Zonnebloemers en nog een aantal andere groepen die ik ‘ontmoette’  was het er aardig rustig.
16.00 uur precies liep ik de voordeur van het Atals-theater binnnen alwaar ik gelijk opgevangen werd door een vrijwilliger van Wildlands die me mee nam naar boven en na mij van koffie voorzien te hebben uitgebreid en stralend vrolijk vertelde wat het inhield om vrijwilliger van Wildlands te zijn. Daarna werd ik opgehaald door een dame met een hogere fuctie die mij naar een andere ruimte leidde waar nog een heer zat te wachten en met die 2 personen werd tenslotte het sollicitatiegesprek voortgezet. Eén van de eisen is 20 diensten per jaar… een dienst duurt 4 uur als je ’s ochtends wil werken en 3 uur als je ’s middags wilt werken. Ik kon een grinnik niet onderdrukken toen ik zei dat ik dat vast wel zou kunnen halen met 1 dienst per week. Het was een heel leuk gesprek en na enige tijd kon ik huiswaarts keren. Nu is het afwachten of ik wel of niet geschikt bevonden zal worden, indien wel volgt er een aantal trainingsdagen waarna je ingeroosterd gaat worden… spannend dus wel de komende tijd.

Nou ben ik al sinds 2005 uit het echte werkzame leven dus al die tijd had ik ook niet gesollicteerd. Deze sollicitatie was wel een uitdaging want er moest een uitgebreid CV aangemaakt worden en een motivatiebrief zoals tegenwoordig gewoonte is. Al die jaren heb ik dat natuurlijk niet gemaakt… nou ja, om precies te zijn, die voor mezelf. Heb wel tig solllicitatie- & motivatiebrieven voor anderen geschreven, en ook cv’s aangemaakt maar ja voor een ander is dat makkelijker dan voor jezelf. Daar zat dus wel een uitdaging in. Om eerlijk te zijn vond ik dat een beduidend grotere uitdaging dan het sollicitatiegesprek an sich. Nou ja, hoe dan ook, ik moet nu afwachten (eh ja in sommige gevallen beschik ik dus niet over engelengeduld) maar als het antwoord positief uitvalt ga ik een prachtige uitdaging aan waarvan ik al jaren heb gedroomd maar om gezondheidsredenen nooit kon. Toch fijn dat dat nu wel kan want ik had bijna de hoop al opgegeven, bijna, mijn hoop was er nog wel maar die was flinterdun, wat ik HIER beschreef had ik pak ‘m beet 1,5 – 2 jaar geleden echt niet durven denken!!
Fotos…. ik noemde al dat mijn camera aan het werk ‘moest’ … het resultaat is HIER te bewonderen, al zijn het er dan beduidend minder dan anders.

5 van-of 39712345678910...»