Blijer wordend onderweg

Dat de afgelopen weken niet echt de moeite van het slingers ophangen en ballonnen opblazen waard was is onderhand wel bekend, heb er al wel genoeg over geschreven. Nu dus maar een blogje over de vooruitgang en dat ik (wij) blijer worden met de dag.

daphne

Laat ik beginnen met het beste nieuws van de dag. Daphne heeft de afgelopen 2 weken heel goed haar best gedaan met een ‘spoedcursus-rijbewijs’ halen. Dat is prima verlopen en vanochtend kwam ze na haar rij-examen helemaal happy thuis. Het roze brieffie nog niet fysiek in bezit maar verder wel in het bezit van een rijbewijs waarmee een grote wens van haar is vervuld.

Manliefs knie geneest voorspoedig. Steeds meer kromming is mogelijk en hij is ondertussen, langzaam maar toch, al weer bezig conditie op te bouwen. De fysiotherapeut is hier een aantal keren geweest maar vanaf deze week kan manlief voortaan naar de praktijk, in onze wijk, dus lekker dichtbij. Al is hij er natuurlijk nog lang niet maar het feit dat hij steeds ietsjes meer kan is natuurlijk een prachtig iets.

Sinds mijn rug in het slot schoot, bijna 2 weken geleden, heb ik menigmaal de huisarts op de bank gehad, alsmede de fysiotherapeuten. De eerste dagen deed de morfine niets, nou ja, 1 ding… ik werd er écht strontberoerd van. Maar goed, aanhouder wint en als je de keus hebt tussen of door de grond gaan van pijn of duizelig en heftig transpireren op de bank van misselijkheid tja dan heb je wel ff medelijden met je zelf omdat er niet te kiezen valt. Het enige moment koos ik dus voor de pijn en het andere voor de misselijkheid. Inmiddels ben ik alweer bezig de hoeveelheid af te bouwen en dat gaat gelukkig goed. De pijn is fors minder, ik kan weer iets makkelijker bewegen maar de grootste winst is wel dat ik weer pijnloos kan ademhalen.
Vandaag voor het eerst weer in de auto gezeten, zelf rijdend, en dat ging goed. Heb van de weeromstuit mezelf maar op een mooie bloemetje getrakteerd. Ook een beetje huishoudelijk werk gaat me weer redelijk af, gelukkig heb ik nog steeds de hulp van de jeugd en Anita niet te vergeten!! Hopelijk kan ik deze week weer her en der wat werk oppakken. Meer nog hoop ik dat het geplande uitje van as maandag ‘gewoon’ door kan gaan met mijn beide ‘zussies’ en schoon-in-spe naar de dierentuin in Rhenen. Ik denk dat ik er goed aan doe mijn rolstoel in de kofferbak te gooien voor alle zekerheid, met 3 toppers bij mij zal het duwen wel geen problemen opleveren. Zojuist is de fysiotherapeute weer geweest en gelukkig was zij het met me eens dat het de goede kant op gaat.

En dan mijn blog. Op het oog ziet het er weer uit als vanouds maar de achterkant is spiksplinternieuw. Sinds ik zaterdag weer in de lucht kwam ben ik begonnen met het herstellen van 1474 berichten. Ik ben inmiddels op pagina 36 van de 164. Nog lang niet klaar maar wel al een behoorlijk eind op weg. Zaterdagnacht vond ik een plugin waarmee ik in bulk mijn categorieën van een uitgelichte afbeelding kon voorzien. Dat ging razendsnel en met prima resultaat. Dat scheelt heel veel werk want 1474 berichten bewerken is al een klus, zeker als ik dan ook nog bij elk bericht de uitgelichte afbeelding moet toevoegen. Ik wist al wel dat Google alles onthoudt en dat het best wel slim is om af en toe eens te kijken wat jouw sporen zijn maar nu word ik me daar weer eens te meer van bewust. Bij het verhuizen zijn namelijk al mijn afbeeldingen verloren gegaan. Ik heb een vrij goed geheugen op dat vlak maar ik weet natuurlijk niet van 1474 berichten exact meer welke foto ik daar gebruikte. De juiste zoekterm, de naam van de afbeelding die ik dus in het bericht zelf zie staan, aanvullen met melodymusic heeft me tot dusver geholpen alle benodigde afbeeldingen terug te vinden als een 1e zoektocht op de naam van de afbeelding alleen geen resultaat opleverde. Deze klus heeft geen haast, heb alle tijd, maar stiekem bedenk ik af en toe wel dat ik blij zou zijn als het allemaal weer klaar was. Zoals gezegd, op pagina 36, heb ik er dus 9 x 35 = 315 al gedaan, nog ‘maar’ 1159 te gaan, althans op het moment dat ik dit schrijf want op het moment dat jullie dit lezen ben ik natuurlijk al weer een stukkie verder.

Ik begon dit bericht dus niet alleen met goed nieuws maar beeïndig het er ook mee!

4x Akkoorden op - Chords on “Blijer wordend onderweg

  1. Goede berichten. Op koers blijven met z’n allen, kalmpjes aan zou ik zeggen, maar het lijkt alsof dat in je woordenboek op de laatste bladzij staat. Morfine en autorijden … is dat wel verstandig?

    • Zo is het ;-) Nou bijna nog net ;-)

      Alhoewel het wellicht arrogant klinkt kan ik die vraag volmondig met ‘JA’ beantwoorden. Mijn lijf is daar zó aan gewend…. .slik het al jaren met regelmaat… zij het dan in lagere dosissen… omdat ik op andere pijnstilling of niet reageer of er allergisch voor ben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge