Inmiddels is Largo 2 weken weg en ondanks vele zoekacties is tot mijn groot verdriet nog geen enkel spoor van hem te vinden. Enkele dagen terug kreeg ik van Anita een appje met een foto van een, bij haar in de wijk zwervend, poezenbeest dat heel erg op Largo leek. Bastiaan, Joop en ik stoven de auto in en erheen. “Wat ruist er in het struikgewas” denderde door mijn hoofd terwijl wij de tekst van dat lied kracht bijzetten en ons door hoog onkruid, brandnetels met name, heen worstelden. Ondanks dat die poes op de naam reageerde bleek al snel dat het niet Largo was. Intens teleurgesteld keerden we huiswaarts. 3 dagen later zag ik op fb een melding van een gevonden dode kat, hetzelfde ras als Largo, in Smilde. “is te ver weg” zei hier iemand, waarop ik zei: slechts 14 km, dat kan een kat makkelijk overbruggen in 10 dagen. Contact met Amivedi opgenomen en hen gevraagd de chipnummers te vergelijken. Enkele nagelbijtendspannende uren volgden, 12 om precies te zijn, wakkere nacht dus, tot het verlossende bericht kwam dat het niet Largo was. “Geen bericht, goed bericht” dan maar?

Bilbo (misschien moeten we toch zijn naam maar wijzigen in Baliekluiver? Grijnsssss) daarentegen is helemaal gewend en wij moeten wennen aan een dondersteen in huis zoals we nog nooit eerder hebben gehad. De meest gekke capriolen uithalend geeft hij echt een geheel nieuwe betekenis aan het woord kattenkwaad. Hij was vanaf dag 1 al niet zo heel schuw, in tegenstelling tot zijn broer maar de schuwheid die hij had verdween heel snel, veel sneller dan dat wij van nieuwkomers gewend zijn.

Noah was gelijk dikke maatjes, kon ook onmogelijk anders want Noah is het zachtaardigste wezen dat er op deze planeet rondloopt. Onvoorstelbaar hoe hij veranderd is ten opzichte van de verhalen die ik hoorde in het asiel waar ik hem vandaag haalde op 4 december 2008. Stafoud inmiddels met zijn 14 jaar en 5 maanden, wat een Koningspoedel toch zelden haalt. Brego is er al wel uit, in tegenstelling tot Precious. Brego vind Bilbo wel heel erg aardig en onderneemt regelmatig pogingen om Bilbo tot spelen uit te lokken (hoezo oud? volgende maand wordt hij 9 maar kan zich gedragen als een peuter). Precious is wisselend, het ene moment is ze niet bij Bilbo weg te slaan en het volgende moment mept ze hem de kamer nog door. Wat Bilbo werkt bewerkstelligt heeft is dat zij dingen doet die ze nog nooit heeft gedaan, vanaf haar geboorte al niet, gebruik maken van een krabpaal bijvoorbeeld. We hebben er 2, een kleine en een grote, ze ligt wisselend op beide. En Madam eet alles, van haar kieskeurigheid qua eten is niets meer te merken). Wat dat groene monster toch niet allemaal kan doen *glimlach*.

Manliefs aquarium is een grote favoriet van Bilbo. Ik heb er geen filmpje van maar op de foto zie je hem erbij staan. Hij praat tegen de vissen en als ze niet snel genoeg naar zijn zin naar hem toe komen, aan de andere kant van het glas, maakt hij kleine sprongetjes en tikt telkens het glas aan. Eenmaal wat vissensnoetjes tegenover de zijne aan de andere kant van het glas, hebben ze grote pret met elkaar. Het is net alsof de vissen hem uitlachen, zo van: ‘pak me dan als je kan, lukt niet hè, lekker puhhhhhh’

’s Ochtends bij het beneden komen is het altijd weer een verrassing wat we nu weer aantreffen, niet voor niets noemen we hem al Baliekluiver, want echt hij vreet de meest gekke dingen uit… en op ook. Het was een super slank katje toen hij hier binnen kwam, dat was 1 van de herkenningspunten tussen hem en Largo want ze lijken enorm op elkaar behalve dan dat Largo dikker was, dat is inmiddels verleden tijd. Hij zet overal zijn tanden in, lust ook werkelijk alles dat je hem voorhoudt. Sterker nog, als hem niet tegenhoudt eet hij alles onder je neus vandaan, maakt niet uit wat, zoet, zout, zuur, verzin het maar, hij eet / drinkt het. Als ik ’s nachts beneden ben neem ik vaak een kopje zwarte koffie, dat lust meneer dus ook. Hij vind het fijn dat ik ’s nachts beneden ben, komt dan op mij liggen en spint als een machientje in overuren, ‘zouden de buren het horen’ vraag me ik wel eens af *glimlach*.

Inmiddels loopt Bilbo hier dus 3 weken rond, vandaag precies. Normaliter had ik hem al lang de vrijheid gegeven om naar buiten te gaan maar nu niet. Ik durf dat nog niet, stel je voor dat hij niet terug komt? Het verdwijnen van Largo speelt me duidelijk parten dus. Het is nog nooit voorgekomen dat bij ons een poezenbeest verdween nadat hij de buiten-vrijheid mocht proeven. Bovendien start hier dit weekend de TT-ellende, heb er al buik-& hoofdpijn van, letterlijk, ik verafschuw dat zo. Het duurt tot maandag de 26e. Een week lang veel overlast van veel te veel mensen, veel veel veel veel te veel geluid. Zo jammer dat een groot deel van het TT-publiek dit feest tot een ramp voor anderen maakt. Ik woon met veel plezier in de Drentse hoofdstad, 51 weken per jaar. Die andere week is drama, recordaantal wegmisbruikers, veel zwerfvuil, veel lawaai, veel zich misdragende mensen omdat zij niet in staat zijn een feestje te vieren zonder dat ze hun lijven moeten volgieten met het vloeibare monster. Laat ik maar ophouden voordat dit bericht 1000-en woorden lang wordt…
Een week dus waarin ik Bilbo zeker weten nog niet de kans zal bieden de buitenwereld te verkennen.

Bizar is wel…dat je zo snel aan een dier kunt hechten… we missen Largo alle 4, al heb ik er zelf het meest last van, en zijn naam valt dagelijks in de vraag naar mij toe van de overige 3: “En, heb je al iets gehoord?” Waarop ik helaas telkens weer nog steeds ‘nee helaas’ moet antwoorden. Een week binnen, 2 weken weg nu, hij is langer weg dan dat hij hier was, en toch… missen we hem en hopen we heel snel iets van hem te horen en dan bij voorkeur uiteraard dat hij levend en wel gevonden is en ik hem ergens vandaan mag komen halen. De hoop maar niet opgeven, toch?!