Alles komt goed

30

Plato’s WE300-Lekken.

Langzaamaan drongen geluiden tot haar door die ze niet kon plaatsen omdat ze niet wist waar ze was noch of ze wel wakker aan het worden was of nog in dromenland vertoefde. Ze herinnerde zich niets, niet eens dromen! Zich geen dromen herinneren was het eerste dat haar echt opviel. Dit was niet haar stijl, het altijd al zo geweest dat ze zich tijdens het ontwaken zich het laatst gedroomde tot in de kleinste details herinnerde. In 1e instantie onherkenbaar maar steeds luider wordende geluiden drongen zich aan haar op. Hiermee kwam ook het besef van de plaats waar ze zich bevond en de herinnering aan wat er gebeurd was en waarom ze zich dus zo raar voelde. Ze sukkelde weer in slaap.

De volgende ochtend zat ze rechtop in bed met het ontbijt op haar schoot, buiten scheen een mager zonnetje dat de komst van de lente aankondigde. Terwijl ze daarover zat te mijmeren ging de deur open en kwam een groep witte jassen binnen. Na een ‘goedemorgen’ werd er in een voor haar onverstaanbare taal gecommuniceerd. Ze spraak haar gedachte luid op: Echt prettig te communiceren in een onverstaanbare taal over iemand die op nog geen meter afstand ligt.

De groep viel in opperste verbazing stil. Ah ja neemt u ons niet kwalijk dat gaat onbewust. Dan wordt het de hoogste tijd dat u zich allen bewust wordt van hoe onfatsoenlijk dat is, bitste ze terug, scherper dan ze had gewild maar soit!

Haar woorden volledig en arrogant negerend trok de mannelijke inhoud van één van de witte jassen haar deken weg nadat hij haar ontbijtplateau op het kastje had gezet. Laten we eens even naar de wond kijken… om vervolgens tegen de vrouwelijk witte jas te zeggen: zorgt u er even voor dat mevrouw een verschoning krijgt?

30x Akkoorden op ~ Chords on Alles komt goed

  • marjak  schreef ~ wrote:

    Zulke dingen gebeuren inderdaad nog steeds, de “Götter in weiß” bestaan jammer genoeg nog. Over mensen heen praten, zonder vragen dingen doen, niet duidelijk zijn enz. enz
    Een paar jaar geleden was ik gelukkig bij mijn moeder in het ziekenhuis, toen de assistent cardioloog haar heupwond even wilde zien (ze had een nabloeding).
    Zij had er niks mee te maken en ik heb haar dus “vriendelijk” NEE gezegd.
    En naderhand bij de verpleegkundige geklaagd.
    Wens je een goede week!

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja inderdaad, nou ben ik zelf assertief genoeg en heb ervaringen meer dan zat
      als het gaat om ziekenhuizen etc maar veel mensen zijn dat niet.

      Ik ben nu dagelijks bezig met iemand die in een verpleegtehuis ligt
      en daar gaan ze gelukkig heel goed met hun patiënten om maar toch
      blijf ik alert en trek ik mijn mond open zodra iets dat nodig maakt.

      Dank je wel, ik wens jou niets minder!

  • Plato  schreef ~ wrote:

    Zo gaat het inderdaad. Arrogantie gecombineerd met beroepsblindheid.
    Hallo ik ben patiënt en niet achterlijk zou je ze willen toeroepen. Maar je beseft
    je afhankelijkheid en zwijgt. Communicatie zou een basisonderdeel van de artsen-
    opleiding moeten zijn. Invoelingsvermogen ook. De artsen uit dit verhaal hadden dat
    zeker niet. Indrukwekkende WE.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja meestal al….. al zwijg ik dus niet ook al ben en voel ik me afhankelijk.
      haha ja dat heb ik ook al meermalen geroepen ;-)

      Zonder te willen generaliseren….. ik vind veel mannelijke witte jassen
      in de zorg zeer incapabel als het gaat om de specifieke vrouwenzaken.

      Dank je wel.

  • ria  schreef ~ wrote:

    Melody ik dacht al waar blijft die lek , het zat ‘m in de laatste zin.
    Inderdaad moet je assertief zijn ,niet alleen in ziekenzorg maar overal
    anders wordt je op de slof genomen.

    Liefs, Ria

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      ;-) Hij kwam dus wel.
      Ja zeker weten….triest eigenlijk he?

      Liefs terug.

  • rietepietz  schreef ~ wrote:

    Ik hoorde van Marion inderdaad ook verhalen die van geen kánt menselijk zijn!
    En die is dan nog niet op haar mondje gevallen, afschuwelijk!

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Jah, ik besef terdege dat ik niet de enige ben met zulke ervaringen.
      En misschien is het toeval maar ik merkte het juist extra op
      bij kwesties die alleen vrouwen hebben ;-(

  • Mirjam Kakelbont  schreef ~ wrote:

    Sinds de laatste vijf jaar zijn er meer vrouwen dan mannen bij de studie geneeskunde.
    Als zich dat voorzet in ziekenhuizen, kan dat weleens een hele verbetering brengen! Mooi dat je de betekenis van het woord “lekken” pas in de laatste zin gebruikte. Dat maakte me extra nieuwsgierig naar de afloop. Ergerniswekkende WE, maar dat staat geheel los van jouw schrijfstijl :-)
    Liefs Kakel

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ohja? Dat is goed nieuws dan!
      Wij zijn nog jong genoeg om dat mee te maken ;-)

      Pfew, gelukkig maar dan, schrok al ff *grinnik*

      -x-♥

  • Nathalie  schreef ~ wrote:

    Er wordt nog wel eens vergeten dat wij ook mensen zijn.. nee… dat ZIJ ook mensen zijn. Mijn oudste zoon was 14 toen hij geopereerd was aan zijn blinde darm en de arts had gezegd dat hij langs zou komen. Nou boos dat mijn zoon was toen hij niet op kwam dagen!!!

    Alleen hij deed dat niet omdat hij mondig is, maar omdat hij autistisch is. En dan is afspraak is afspraak.
    Triest verhaal, maar levendig omschreven.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja klopt, het werkt inderdaad 2 kanten op…..

      dank je wel….. uit eigen ervaringen schrijven maakt het soms wel makkelijker…

  • Dwarsbongel  schreef ~ wrote:

    Tja, het gaat niet altijd en overal goed. Zoals jij beschreven hebt moet het niet!
    Maar wij hadden het er pas nog over dat wij, met onze niet geringe medische contacten, eigenlijk steeds goede ervaringen hebben. Het hoeft ook niet persé altijd mis te gaan.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      GodZijDank heb ik ook andere ervaringen opgedaan.

      In dit specifieke geval was het iets waarvoor ik meermalen zo’n gebouw van binnen moest bekijken en mijn ‘eigen’ specialist was op congres in San Francisco… hier heb ik het dus over zijn vervanger ;-(

      Ik kan gelukkig van ‘beide’ kanten van de medaille vertellen, alleen is het vaak wel zo dat een negatieve ervaring veel meer impact heeft dan een goede.

  • Frederique  schreef ~ wrote:

    Heel herkenbaar! Ik heb slechte ervaringen met ziekenhuizen. Mooie WE. Het had mijn verhaal kunnen zijn.
    Na een blindedarm operatie kreeg ik koorts. Mijn wond knapte en gelukkig kwam het vuil naar buiten. Mijn wond ‘lekte’. Het resulteerde in een spoedopname en de wond werd opengemaakt. Ik heb twee maanden met een nat verband om de wond gelopen. Alleen maar om hem open te houden.
    Ik heb er een naar litteken aan overgehouden. Maar het had ook anders af kunnen lopen.
    De arts was erg bot. Zoiets vergeet je nooit meer.

    Liefs Frederique

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      He bah, wat spijt mij dat voor je!

      Van de leuke ervaringen vind ik het niet erg als iemand zegt ‘herkenbaar’ maar van de nare vind ik dat natuurlijk nooit leuk!

      =x=♥

  • Mrs. T.  schreef ~ wrote:

    Ach gossie, wat verdrietig deze WE. :-(

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja ik geef toe dat ondanks mijn assertiviteit op dat moment… ik me toch wel heel erg opgelaten voelde.

      Gelukkig heb ik ook ervaringen in de positieve zin opgedaan hoor en daarbij is het onderhand 12 jaar geleden.

  • Greet  schreef ~ wrote:

    Mooie WE en het lekken komt uiteindelijk toch! :-)
    Ik heb helaas genoeg ervaring opgedaan om te weten dat het verschrikkelijk verkeerd kan gaan in de medische zorg maar dat het ook verschrikkelijk goed kan gaan.
    En ook, vrouwelijke artsen zijn over het algemeen meer patiëntgericht dan hun mannelijke collega’s. Die laatsten hebben meestal toch iets grotere ego’s.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja wel.

      Ik kan je de hand geven ;-) Niet anders dan het volkomen met je eens zijn.

  • Plien  schreef ~ wrote:

    Mooi geschreven en knap om over zo onderwerp in 300 woorden te kunnen schrijven.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dank je wel Plien. Ach als het meer woorden hadden moeten zijn, was dat ook geen probleem geweest ;-)

  • natasja ('t pumpke)  schreef ~ wrote:

    Mooi, hoe je de ‘lek’ tot de laatste zin bewaart.
    Ik schrok écht van de reactie van de arts. En dan is het ook nog eens uit eigen ervaring geschreven. Wat triest dit….

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dank je wel Natasja. Tja, ach weet je, men zegt wel eens ‘de snijders in ziekenhuizen zijn contactgestoord’ … en ik heb meermalen de ervaring opgedaan inmiddels dat die zin wel veel waarheid bevat, maaarrrr gelukkig niet 100% waar is ;-)

  • Me, Myself and We  schreef ~ wrote:

    Leuke WE! Die dokters durven inderdaad Chinees praten. Ik zou het niet durven om te zeggen dat ik er geen snars van snap !

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dank je wel.
      Ooit durfde ik dat ook niet, maar gaandeweg leerde ik wel omdat ik niet zo behandeld wilde worden.

  • Rebelse Huisvrouw  schreef ~ wrote:

    Tijdens het lezen en zeker tijdens het lezen van het end merkte ik dat ik bijna aggresief werd en dacht: het zal je maar gebeuren. Maar het gebeurt écht, dat is het allerergste. Goede WE, je ziét het voor je.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dat kan ik me wel enigszins voorstellen…. ik voelde dat ook tijdens deze en soortgelijke situaties.
      Gelukkig ervoer ik ook tegenovergestelde zaken en dat maakte weer dat ik mijn grenzen durfde aan te geven op momenten dat anderen ze overschreden. ‘Agressie’ in mij op zulke momenten maakt dat ik dan, nog beter als anders, goed uit mijn woorden kan komen en het grappige was dat ze dat kennelijk (nog steeds) niet gewend zijn ;-)

Ik 'beluister' graag jouw 'muziek' ~ I'dd love to 'listen' to your 'music'

CommentLuv badge

Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017