*2015·♪ L e v e n ♪·Voluit-Leven

( af – ) leren

Jawel, ik weet heus dat de meeste waarom-vragen retorisch zijn omdat antwoorden niet bestaan, niet te verkrijgen zijn, dingen simpelweg zo gebeuren zonder dat je er enige invloed op kunt uitoefenen al wil je nog zo graag!

Woorden als ‘vertrouwen’, ‘fatsoen’, ‘respect’, liggen velen voor in de mond maar ze toepassen is verhaal nr. 2.
Ondanks dat ik al talloze malen mijn neus gestoten heb, ik lijk meer op die spreekwoordelijke ezel dan ik wil toegeven, blijf ik zó eigenwijs te geloven in dat ‘in ieder mens steekt iets goeds’. Hoe pijnlijk ook elke keer die lijfelijke ontmoeting met die spreekwoordelijke steen, kennelijk is het niet pijnlijk genoeg om het af te leren.

Er was een tijd dat ik alles en iedereen buitensloot, niet willens en wetens overigens, maar puur geregeerd door angst die op haar beurt weer gestuurd werd door de pijn van de ervaringen die ik had opgedaan. Diverse fobieën vochten 24 uur per dag met elkaar om wie de meeste macht zou krijgen. Ik kwam het huis niet meer uit. Ageplakte ramen, altijd verlichting aan in huis, gericht op de straat zodat van buitenaf niet naar binnen gekeken kon worden. Na een periode boven in de slaapkamer durfde ik op een gegeven moment weer de drempel over, de trap af naar beneden en plaats te nemen op de bank, compleet verstard en mezelf zo klein mogelijk opgevouwen in een hoek van de bank. Uiteindelijk gaf ik manlief de volledige regie en hij zorgde ervoor dat we konden verhuizen, letterlijk opnieuw beginnen. Nog geen handjevol mensen van onze intimi was van die verhuizing op de hoogte. Langzaamaan pakte ik het leven weer op en nam meer en meer de regie over mijn eigen leven terug in mijn handen. Vastbesloten op dat moment nooit meer iemand dichtbij te laten komen. Tot iets in mij zei dat dat de foute weg was omdat ik daarmee de mensen die het goed bedoelden kansen ontnam en tekort deed, en dus logischerwijze ook mezelf. Terug was daar die ‘overtuiging’ dat in ieder mens iets goed steekt.

Enige tijd later stootte ik weer mijn neus, oef dat deed zeer, heel zeer. Bijna was ik weer terug bij af. Die gedachte daaraan alleen al boezemde me zoveel angst in dat ik mezelf dwong lid te worden van diverse vrijwilligersgroepen. Ik moest en zou me onder de mensen blijven bewegen. Ik kwam er achter dat die dwang niet werkt dus werd ik selectiever. Nog steeds komen weinig mensen hier thuis over de vloer, alleen maar hen die ik binnen wil hebben en dat kan pas als ik ze voor meer dan 50% durf te vertrouwen.  Onverwacht stonden er toen ineens mensen op de stoep die ik fatsoenshalve wel moest binnenlaten. In no time ging mijn acceptatievermogen door het plafond en heb ik ze verzocht te vertrekken en niet terug te komen. Tja…..

Het rare, en ook voor mij onacceptabele, is dat mijn hart kennelijk in staat is van iemand te houden zonder dat ik die persoon aardig vind, zeker als die persoon mij keer op keer een streek geleverd heeft. Afscheid nemen van mensen is simpeler gezegd dan gedaan, juist als je van die mensen houdt! En toch! Toch kun je soms niet anders tenzij je jezelf ten gronde wilt laten richten. Daar komt dan mijn trots boven drijven want dat gun ik niemand, nooit meer, die tijd is geweest en komt niet terug. Bizar hoe wisselend mijn eigenwaarde kan zijn, het ene moment dusdanig groot dat ik bepaalde acties van mensen absoluut niet accepteer en dan ‘tot nimmer weerziens’ kan zeggen en het andere moment dusdanig laag dat ik mensen over me heen laat lopen, alsof ik een marionet ben, alleen maar omdat ik van die mensen hou?!

Heb al jaren de wens wat gelijkmatiger in mijn emotionele belevingswereld te kunnen staan maar als manisch depressieve is dat natuurlijk een utopie. GodZijDank zijn er diverse methodieken om te leren omgaan met zo’n ‘zegening’. Ik heb vele geprobeerd, sommigen werkten, anderen niet. Heb van alle ervaringen geleerd, zelfs van de niet-werkende. Wat mij telkens weer duidelijk wordt is het feit dat ik mag (moet?) vertrouwen op mijn alarmbellen, dat zij niet voor niets afgaan, het rinkelen heeft echt gegronde redenen.

En toch hè? Ik hou er van nieuwe mensen te ontmoeten en tegelijkertijd haat ik het. Ik verafschuw mensenmassa’s en toch begeef ik me er ook graag onder in bepaalde omstandigheden, denk hierbij aan een voorstelling van Jeans of een bezoek aan een rommelmarkt, dierentuin, museum én kerk. Ik geef in die situaties niet toe aan de drang thuis te blijven in mijn veilige omgeving. Terwijl ik in andere situaties dat juist wel doe.  Voor aanvang van zo’n evenement moet ik mezelf altijd streng toespreken, afspraken met mezelf maken, mezelf die spreekwoordelijke schop onder mijn jeweetwel geven, want de angst is er altijd en dat vreet energie. Dat laatste is toch al iets waarover ik nooit in ruime mate beschik, fysiek noch mentaal.

Ik kan niet met alle stelligheid beweren dat het me nog steeds verbaast maar onder het mom van ‘mens verbaas je niet, verwonder je slechts’ durf ik wel te stellen dat, voor mij althans, geldt dat het leven één groot leerproces is. Als ook dat ‘lessen’ zich keer op keer op keer herhalen tot je het van a tot z én terug, en diagonaal heen en weer, kent. Het aan- & afleren van zaken zal nooit stoppen. Of dat een goed iets is weet ik niet. Al groeit mijn ‘vertrouwen’ op mijn alarmbelletjes nog dagelijks. De muren die ik altijd al om me heen had en nog heb, door sommige mensen deels heb laten afbreken, toch regelmatig controleren op de standvastigheid van het cement waarmee de stenen aan elkaar gemetseld zijn en waar nodig nieuwe cement toe voegen. Resoluut blijven bij de keuzes vóór kwaliteit én tégen kwantiteit! Rest mij alleen nog het aanleren méér te vertrouwen op de samenwerking tussen mijn alarmbelletjes en het cement in die muren, én het afleren te snel mijn vertrouwen te schenken. De steen van de ezel zou inmiddels versleten tot een kiezelsteentje moeten zijn maar nog steeds is een obstakel van behoorlijke omvang waarmee ik niet meer in aanraking wil komen maar of dat gaat lukken?

Eén van mijn eigenschappen is naïviteit, men zegt dat je zwakste punten ook gelijk je sterkste punten zijn, in veel eigenschappen is dat ook zo maar of het in dit geval ook zo is? Ik ben in ieder geval niet blij met die eigenschap omdat het me tot dusver nog nooit veel goeds heeft opgeleverd, integendeel eigenlijk. Eigenschappen, ieder mens heeft ze, maakt ieder mens tot een uniek wezen. Blijft de vraag of je eigenschappen naar believen kunt aan- en/of afleren of op zijn minst aan- dan wel uit- kan zetten.

12x Akkoorden op ~ Chords on “( af – ) leren

    1. Dat is een ander uiterste waartoe ik me geenszins wil wenden…. als k dat al zou kunnen, ik ben zo puur mezelf als iemand maar zijn kan….. ik kan niet anders (wil ook niet anders) …al levert dat vaak weinig langdurende vriendschappen etc op … dat zij dan zo.

      Liefs terug

  1. Ik lul tegen iedereen maar praat tegen niemand.
    Ik verbaas me om Klaproos: zij vertrouwt iedereen totdat het tegendeel bewezen is. Ik niemand tot het tegendeel bewezen is. Toch word ik al makkelijker dankzij therapie… En met jou ben ik toch maar mooi dik bevriend geraakt <3
    Wat je ziet, krijg je bij mij. Ik draag geen masker. Daar maak ik geen vrienden mee, maar die zoek ik ook niet.
    Smakkerd!

    1. Precies…. kletsen kan ik ook ….maar ‘vertellen’ ? Nee, zelden.
      Ja ik benijd haar ook om die kracht in haar.
      Ik kan dat niet meer opbrengen al wil ik nog zo graag.

      Therapie is niet per definitie altijd iets slechts al moet je de echt goede wel met een fel lantaarntje inclusief vergrootglas zoeken….

      Ja klopt… wysiwyg ….. en met die term lijken we toch wel erg op waar blog voor staat *grinnik* Neuh maar anderzijds, de mensen die NIET weglopen zijn de moeite van het ‘nader bekijken’ dan wel weer waard ;-)

      -x-♥

  2. Je bent van ver gekomen. Het is moeilijk om mensen te vertrouwen als dat zelfde al zo vaak beschaamd is. Maar daar sluit je ook mensen uit je leven die het wel goed bedoelen.
    Maar de angst om weer teleurgesteld te worden houd je tegen.

    Ik herken dat gevoel. Ik heb ook een muur om mij heen gebouwd . Ik schenk mijn vertrouwen aan weinig mensen, gewoon omdat ik niet meer gekwetst wil worden. Vriendschap sluiten vind ik nog steeds moeilijk, maar stapje voor stapje gaat het steeds beter.

    Liefs Frederique

    1. Dat is waar…. er was een tijd dat suïcidaal was en dat is GodZijDank niet meer zo! Ik durf weer de straat op….dat is pure winst.

      Ja en nee…. ik geef die mensen wel wat ruimte maar niet gelijk ‘alle’ ruimte…
      Dat klopt … en dat maakt weer dat ik me compleet op mijn gevoel richt.

      Weet ik ;-) Met kleine stapjes kom je ook vooruit en daar gaat het om!

      -x-♥

  3. Vertrouw op jezelf. Afleren kan niet… je kunt bijvoorbeeld niet afleren te rijden of te fietsen. Het is iets wat je aangeleerd is en niet meer kwijt raakt. Je zult iets anders moeten aanleren om het wat je af wil leren te kunnen stoppen.

    Je bent heel ver gekomen en je weet inmiddels wie je vrienden zijn, wie je vertrouwen kan… en dan beter een heel goede vriend(in) dan vele.

    Ik wens je een heel fijn weekeinde Melody.

    1. Dát doe ik ook, en gaandeweg steeds meer, merk ik regelmatig. Mijn alarmbellen hebben me nog nooit misleid dus dat zegt wel genoeg.

      Klopt… iets afleren is zeer moeilijk zo niet onmogelijk. Bij mij is het zo dat de ander krijgt wat hij ziet… er is geen ‘verborgen agenda’ … als ik iets niet kan is het toneelspelen en dat wil ik ook niet kunnen als je snapt wat ik bedoel (vast wel)

      Ook dat onderschrijf ik volledig en ik prijs me dan ook schathemeltjerijk dat ik zulke ‘echte vrienden heb!

      Dank je wel hoor, lief van je, ik wens het jou uiteraard ook van harte toe!!

  4. Ja fobieën overkomen je vaak als een soort “bescherming”, om te voorkomen dat je écht over grenzen gaat.
    Hoe eerder je dat sein oppakt hou groter de kans dat je ze kunt overwinnen.
    Maar soms blijft het een wankel evenwicht als de omstandigheden niet meewerken.

    1. Klopt…. inmiddels ken ik mijn grenzen en bewaak ik ze ook.. al probeer ik ze nog steeds wel te verleggen omdat ik me niet wil laten beperken… of mijn beperkingen wil laten groeien, beter gezegd.

      Ook dat klopt… ik zeg niet zomaar een afspraak af .. maar als ik mijn ‘grenzen’ heel sterk voel vlak voor ik iets ‘moet’ doen dat die grenzen ruim zal overschrijden dan zeg ik het wel af… Iets kan nog zo leuk zijn (of op voorhand lijken) maar ik heb het er niet (meer) voor over om dan meerdere dagen daarna de wrange vruchten ervan te moeten plukken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge