WE-300

Plato‘s 47e WE-thema voor 24 mei – 16 juni 2013=”Indrukken”.

Die ochtend bij het opstaan was alles nog oké. De les waarmee haar schooldag moest beginnen vond ze de meest onzinnige van allemaal. Nog bespottelijker was het dat ze ‘s ochtends vrij was en de lesuren ‘s middags plaatsvonden. Voor het eerst in haar leven sprak ze hoorbaar haar ‘spijbel-zin’ uit waarna vader zijn afkeuring niet onder stoelen of banken stak en een straf beloofde die haar deed schateren van het lachen, wat vader op zijn beurt absoluut niet kon waarderen. Ze pakte haar tas en jas, zuchtte onhoorbaar, en ging op weg naar de bushalte.

Staande onderaan het trapgewelf keek ze omhoog. Welke idioot had verzonnen dat het klaslokaal voor het eerste lesuur zich op de zolderverdieping moest bevinden? Een half uur later hing ze als een slappe vaatdoek tussen 2 klasgenootjes in die haar de trap afhielpen en naar de directeurskamer brachten. Die belde moeder, die op haar beurt vader belde. Enige tijd later werd ze achterin een klein autootje gewurmd.

Later die middag lag ze, van onderzoeken uitgeput, in een bed na een strenge vermaning zich vooral niet te bewegen! Als men zou zien dat ze zou proberen zich bijvoorbeeld om te draaien dan zou men haar aan haar handen en voeten vastbinden. Ze keek naar boven en zag over haar bed heen een kromme beugel met daaromheen gewikkeld een snoertje met aan diens uiteinde een rond dopje met in het midden een rood knopje. De enige beweging die ze mocht maken was met haar rechterarm gestrekt dat rode knopje aanraken… maaaaaaaar pas op dat moment dat ze écht iets nodig had! Ze was zo streng toegesproken dat ze zich niet verroeren durfde, tot ze dat niet meer vol kon houden, ze pakte ze dat dopje vast en kneep met haar duim dat rode knopje in.

48x Akkoorden op “WE-300

    • Ja nou zeker weten…

      Neuh niet, de verpleegkundige die als eerste (en het vaakst) kwam was
      verre van vriendelijk…. ik herinner me dat zij 9 van de 10 keer pijnstillers weigerde
      en letterlijk zei ‘stel je niet zo aan. niet aan denken dan voel je het ook niet’…

  1. echt gebeurt, dus niet verzonnen,en al lang gelden dus pfft ik haal opgelucht adem ik kan me voorsellen dat deze gebeurtenis gelijk bij je opkwam bij het woord indrukken.Heb je daar lang gelegen op die manier?

    • Klopt, 979, 2 maanden voor mijn 17e verjaardag….
      Ettelijke maanden en daarna nog ettelijke maanden in een
      Revalidatiecentrum.

      Sindsdien wisselend lopend met krukken of zonder of in een rolstoel
      Tot een experiment in het umcg in 2009 waarna ik geen hulpstukken
      Meer nodig heb gehad om mobiel te kunnen zijn. En waarbij ook
      Het medicatiegrbuik tot 0 is gereduceerd, op enkele uitzonderingsmomenten
      Na dan.

  2. Dat moeten een walgelijke ervaring zijn geweest. Hopelijk hebben ze de dader meteen het raam uitgegooid.
    Of is het weer met de mantel der liefde bedekt?

    Mooi van die verborgen indrukken. Nou ja, mooi…. maar je begrijpt me wel he?

    Vraagje: welke straf stelde je vader in het vooruitzicht waar je zo om moest lachen?

    • De dader? Was mijn toenmalige gymjuf. Aan mijn ouders werd beloofd dat ze ontslagen zou worden
      wat echter nooit is gebeurd. In de 3e week kwam ze aan mijn bed met een bosje
      gele fresia’s…die ik nadien jarenlang verafschuwd heb.

      Ja ik snap je wel hoor, ben niet blonT meer he ? ;-)

      dat hij mij de beide benen zou breken als ik het durfde wagen….

      • Djiez wat een ervaring. Ben er nog stiller van. Wat een afgrijselijk ervaring. En dan tussen ywee klasgenootjes in naar beneden worden gebracht. Het waren andere tijden, maar toch…

        • Jah…. nadat ik op de vloer in elkaar gezakt was begon ze te schreeuwen
          dat ik niet moest denken door me zo aan te stellen alsnog mijn zin te krijgen
          de klasgenootjes sprongen toen voor me in de bres…
          Volgens de artsen heb ik toen een mega-geluksengel op de schouder gehad
          en men vond het een wonder dat het zo afliep ipv dat ik met een dwarsleasie
          oid had komen te liggen…

  3. Misschien dat ik er goed afgekomen ben omdat ik helemaal niet kon meekomen met gym: met touwklimmen b.v. kwam ik niet verder dan op de knoop staan en dat nog met moeite. Met hardlopen ging iedereen me voorbij.
    Later bleek dat ik lichamelijk nogal zwak was door bloedarmoede, en op mijn twaalfde hebben ze een gezwel uit mijn darmen gehaald, dat de oorzaak bleek. Het zou anders waarschijnlijk kwaadaardig geworden zijn, en dan had ik hier nu niet zitten typen…
    Ben ook nog -tig jaar voor controle naar het AZG (nu UMCG) geweest.

    • Sporten was ook nooit aan mij besteed hoor, heb al vanaf mijn 10e pds dus ja
      een darmenprobleem herken ik dan wel als zeer vervelend.
      Gelukkig voor jou dat het goed afgelopen is!
      Wellicht zijn we elkaar dan wel eens in het AZG voorbij gelopen ;-)

      Hopelijk blijft het bij jou ook, ik wens het je in ieder geval van harte toe.

      • Tja, ik heb even rondgesnuffeld: mijn “gloriedagen” in het AZG waren op de afdeling Heelkunde, 7 jaar voordat jij geboren was. Later had ik een inschrijvings / controlekaart van Oncologie, want die afdeling werd pas later opgericht…

    • Ja behoorlijk.

      De woensdag kende een vrije ochtend en een middag vol lesuren waarvan de eerste
      gym was…wat er daarna kwam weet ik niet meer.

  4. Amai, je rug gebroken omdat je niet over de bok wou springen, dat was ook iets waar velen kinderen (vooral meisjes) bang van hadden. Zo weet ik nog goed dat een vriend in de turnles zijn nek brak op de trampoline.

    • tja ik had niet alleen een grote hekel aan gym maar was ook nog eens oprecht angstig voor
      activiteiten met die grote toestellen… levensgevaarlijk vond ik het.

  5. Ik weet dat ik nu tegen zere benen aan ga schoppen, en….. ik doe het toch!

    GODVERDOMME!!!!!!!!

    Heb ik indruk genoeg gemaakt?
    Mooi zo, want zo ga je niet met angstige leerlingen om!

    • Jah, leuk was het niet… al ben ik wel inmiddels de impact ervan gewend, die nog steeds 24/7 voelbaar is.
      Maar….ik loop nog, kan nog bewegen….zit niet verlamd in een rolstoel noch aan een bed geluisterd
      is toch wel een hele gelukkige omstandigheid.

    • Eh jah…

      Dank je wel hoor!

      Ja inderdaad…. ze had diezelfde dag nog ontslagen moeten worden maar ja dat is niet gebeurd
      wie weet hoeveel slachtoffers ze nog meer op haar naam heeft gezet

  6. Wat een verhaal, tenenkrommend gelezen. Inderdaad, die tijden waren anders, maar toch, deze “juf” had per direct ontslagen moeten worden!

    Je hebt er in ieder geval een hele mooie WE van gemaakt, compliment!

    • De tijden waren anders toen, jah… ik ben ook heel lang erg boos geweest, geef ik toe.
      Dat zakte weg tot het moment dat ik hoorde dat ze nooit ontslagen was geworden, toen weer
      een tijd boos geweest totdat ik me realiseerde dat ik daar alleen maar mezelf mee
      pestte.

      Dank je wel.

  7. Gruwelijk dit, en schandalig dat zo iemand niet direct ontslagen werd. Dat hele gym-gedoe en die bok vond ik ook een absolute kwelling en ik heb later ook altijd tegen mijn dochter gezegd dat ze dat NIET hoeft te doen. ‘Als de juf boos wordt stuur je haar maar naar mij’ vertelde ik haar. Je hebt gelijk door niet boos te blijven omdat je dan alleen maar jezelf in de weg zit maar het zou misschien wel fijn zijn als ze ooit te weten komt wat je van haar denkt :-D

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>