Melody Music

Jan-Jaap had het heel zijn leven al geweten, terugdenkend kon hij zich niet het moment herinneren waarop die wetenschap zich voor het eerst in hem geopenbaard had, die wens was er altijd al geweest zolang als hij zich heugen kon. Iedere keer als iemand hem vroeg wat hij wilde gaan worden, later als hij groot zou zijn, was steevast zijn antwoord “Papa”. Dit antwoord werd uiteraard door niemand verwacht en verbijsterde iedereen. Sommigen zwegen na het antwoord, niet wetende hoe ze op dat antwoord moesten reageren. Anderen zwegen even om van hun verbazing te bekomen en vroegen dan: ‘oh? en waarom dan?’ Dan was, wederom steevast, het antwoord: “omdat dat moet”. Verdere uitleg vragen was zinloos want Jan-Jaap vond dat dat antwoord meer dan voldoende was en verder toelichting overbodig. Hij doorliep de ene na de andere school schijnbaar moeiteloos. In zijn studententijd zat hij in tegenstelling tot zijn medestudenten elke vrije seconde met zijn neus in de boeken en slaagde cum laude Op zekere dag nam Jan-Jaap afscheid van zijn dierbaren en vertrok naar Kameroen met slechts een rugzak met daarin een boek, een schrift en een beetje geld.
Vele, vele jaren later kijkt een jonge vrouw met haar man en kinderen naar de tv. Ademloos beluisteren ze wat de verslaggever vertelt over hoe duizenden mensen op een plein zijn samengekomen. Er heerst stilte, je kan er een speld horen vallen. De verslaggever ratelt maar door terwijl de camera met regelmaat tussen de verslaggever en een schoorsteen hoog in de lucht heen en weer zwenkt. Op een gegeven moment komt er uit die schoorsteen witte rook en het volk op het plein begint te juichen. Dan is het weer stil, de spanning neemt op het plein weer toe, evenals in de huiskamer van die jonge vrouw en haar gezin. Dan gaan op het bordes de deuren open en komt een man tevoorschijn in een prachtig gewaad. De camera vangt zijn ogen en het gezin ziet hoe die eigenaar van die ogen zijn speech begint af te steken. De jonge vrouw glimlacht liefdevol en zegt dan tegen haar gezin: ‘Kijk nou toch eens, onze oom Jan-Jaap, die ooit voor vrijwilligerswerk alles achter zich liet en naar het verre Kameroen vertrok, zie hem daar toch eens staan, zo mooi.”. Ontroerd pinkte ze een traan weg, haar man keek haar aan en zei: dit heeft hij verdiend met al dat werk daarginder, en zullen we wedden dat hij zijn emeritaat tot op het laatst mogelijke moment zal uitstellen? Ze knikte en zei: ‘daar hoeven we niet over te wedden, ik weet het wel zeker!’.

Gepubliceerd in: Invalshoek, Wat ik schrief |