Invalshoek

REISMEERMINs nieuwste thema voor haar Invalshoek, 13-2 t/m 27-2, = Emeritaat / Vrijwilligerswerk

Jan-Jaap had het heel zijn leven al geweten, terugdenkend kon hij zich niet het moment herinneren waarop die wetenschap zich voor het eerst in hem geopenbaard had, die wens was er altijd al geweest zolang als hij zich heugen kon. Iedere keer als iemand hem vroeg wat hij wilde gaan worden, later als hij groot zou zijn, was steevast zijn antwoord “Papa”. Dit antwoord werd uiteraard door niemand verwacht en verbijsterde iedereen. Sommigen zwegen na het antwoord, niet wetende hoe ze op dat antwoord moesten reageren. Anderen zwegen even om van hun verbazing te bekomen en vroegen dan: ‘oh? en waarom dan?’ Dan was, wederom steevast, het antwoord: “omdat dat moet”. Verdere uitleg vragen was zinloos want Jan-Jaap vond dat dat antwoord meer dan voldoende was en verder toelichting overbodig. Hij doorliep de ene na de andere school schijnbaar moeiteloos. In zijn studententijd zat hij in tegenstelling tot zijn medestudenten elke vrije seconde met zijn neus in de boeken en slaagde cum laude Op zekere dag nam Jan-Jaap afscheid van zijn dierbaren en vertrok naar Kameroen met slechts een rugzak met daarin een boek, een schrift en een beetje geld.
Vele, vele jaren later kijkt een jonge vrouw met haar man en kinderen naar de tv. Ademloos beluisteren ze wat de verslaggever vertelt over hoe duizenden mensen op een plein zijn samengekomen. Er heerst stilte, je kan er een speld horen vallen. De verslaggever ratelt maar door terwijl de camera met regelmaat tussen de verslaggever en een schoorsteen hoog in de lucht heen en weer zwenkt. Op een gegeven moment komt er uit die schoorsteen witte rook en het volk op het plein begint te juichen. Dan is het weer stil, de spanning neemt op het plein weer toe, evenals in de huiskamer van die jonge vrouw en haar gezin. Dan gaan op het bordes de deuren open en komt een man tevoorschijn in een prachtig gewaad. De camera vangt zijn ogen en het gezin ziet hoe die eigenaar van die ogen zijn speech begint af te steken. De jonge vrouw glimlacht liefdevol en zegt dan tegen haar gezin: ‘Kijk nou toch eens, onze oom Jan-Jaap, die ooit voor vrijwilligerswerk alles achter zich liet en naar het verre Kameroen vertrok, zie hem daar toch eens staan, zo mooi.”. Ontroerd pinkte ze een traan weg, haar man keek haar aan en zei: dit heeft hij verdiend met al dat werk daarginder, en zullen we wedden dat hij zijn emeritaat tot op het laatst mogelijke moment zal uitstellen? Ze knikte en zei: ‘daar hoeven we niet over te wedden, ik weet het wel zeker!’.

Uitslapen?!

Het is woensdag, je ‘vaste’ vrije dag in een werkweek. Wat doe je dan? Uitslapen! Ja natuurlijk…. niet! Om 8 uur liep mijn wekker af want ik moest om 8.30 uur in de auto zitten. Ik had namelijk een afspraakje met een heel bijzonder iemand om samen te gaan zwemmen. Niet gelijk van schrik van je stoel afvallen…. Jawel… ik de niet-waterrat zou gaan zwemmen, jullie lezen het goed! (Ik zal jullie ff een paar seconden geven om bij te komen van de schrik…. *kijkt op klok en telt mee met elke tik, één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien*, moet genoeg zijn, verder met mijn verhaal… Ik voegde mij aldus in het achterste stukje van de ochtendspits en vergezeld van veel personenwagens voegde ik mij tussen vele vrachtwagens en tufte zo, zo snel als ik kon en mocht, van Assen naar de Groningse Oostkant. De heer des huizes had nachtdienst gehad dus ik sloot mijn autodeuren zo zacht als ik kon en sloop het huis in. In de nabijheid van de, ook inmiddels in weblogland bekende, keukentafel trof ik de vrouw des huizes aan, in mijn ooghoek zag ik een volle tas staat en een jas liggen. “Zullen we maar gelijk doorgaan?, hij ligt toch in bed en dan zijn wij keurig op tijd.” Zo gezegd zo gedaan, weer de auto in en op weg naar een plekje nog dichterbij de grens. Nou houden we beiden niet van ‘snelweg-rijden’ dus we kozen een alternatieve route… die was heel erg alternatief maar uiteindelijk kwamen we toch op PLAATS van bestemming aan. Daar aangekomen was het best al druk, ‘er zijn meer mensen die op hetzelfde idee zijn gekomen’ hoorde ik naast me, ik kon niet anders natuurlijk dan dat te beamen. Snel nog een peukje buiten en toen hup naar binnen, aansluiten in de rij voor de kassa. Eerst maar koffie…daar waren we wel aan toe…. na de koffie met wat lekkers het rookhok in om onze nicotinebehoefte te stillen. Weer even later lagen onze spullen in de kluisjes en liepen wij, uiterst sexy en verleidelijk gekleed natuurlijk, (en nee mijn tas zat, zoals ik schreef in het kluisje, dus mijn camera ook, jammer he?) richting het zwembad, hingen de handdoeken en badjassen weg en ontdeden ons van de voetbedekking waarna we nog, jawel, nog véél sexier dan enkele seconden daarvoor, ons langzaam in het hete water lieten zakken. Na enkele seconden wennen gingen we door de plastic flappen heen en bevonden ons in de buitenlucht. Het borrelde en het stoomde daar dusdanig dat ik, zelfs met mijn bril op, niet al te veel kon zien. Niet dat er veel bezienswaardigs was behalve veel ‘ouder’ vlees dan het onze *grijns*. Na zo ruim een uur rond gedobberd te hebben hadden we beiden trek in een peuk en koffie. Na een nat overleg besloten we het voor gezien te houden en huiswaarts te keren. Nou ja, eerst afdrogen en aankleden uiteraard (ja ik zie jullie al denken… nee we liepen dus niet in onze badpak/bikine over de parkeerplaats naar de auto). En zo zaten we dus weer een tijdje later aan die beroemde keukentafel, warme chocomelk (en ja ze gooide het velletje weg voor ik haar kon tegenhouden, nou ja zeggg snikkkk) en heerlijk vers (zo droog was het heus niet hoor) brood belegd met vele lekkere zaken waaronder verse zalm, jammie… Zoonlief had zich bij ons gevoegd en die snaaide een lekker hapje mee. Even gezellig gekletst en toen vond ik dat het voor mij tijd werd om mijn achterban weer te gaan opzoeken. Een klein uur later was dat het geval en na een bak koffie met mijn (v)echtgenoot werd het tijd om jullie even jaloers te maken. Denk dat ik daarin wel geslaagd ben of niet? Mijn vrije woensdag is dus heel goed gestart… nu nog een paar uurtjes middag en dan een avondje alleen aangezien de club weer boogschieten moet en dan morgen h.e.l.e.m.a.a.l. niets in de agenda, dat is natuurlijk ook best lekker op zijn tijd!