Zondagsrijders



Vanochtend al voor acht uur vertrokken Joop, Bastiaan en Daphne richting Sint Anna Parochie voor een dag wedstrijden van hun sport, het boogschieten. Een half uurtje later verliet ik het huis en ging op weg naar de andere kant van de stad om Niels op te halen. Anita was al voor zeven uur vertrokken om te gaan werken en aangezien ik geen zin had in een hele dag alleen thuis en Niels ook niet, hadden wij afgesproken weer samen op pad te gaan. Een dagje zondagrijders spelen om het zo maar te noemen. We vertrokken expres vroeg in de hoop het mooie ochtendlicht te kunnen vangen. We hadden geen concrete plannen gemaakt waar we precies heen zouden gaan en in de auto overlegden we even. Een aantal locaties vielen gelijk al af vanwege de afstand, ik wilde niet de honden te vele uren achtereen alleen laten. We kozen er voor om ‘thuis’ in eigen provincie te blijven, we weten als geen ander hoe verrassend de binnendoorweggetjes kunnen zijn en ondanks dat we al vele delen goed kennen weten we ook dat we nog lang niet alles kennen ook al is ons land dan ‘klein’. Onze route leidde ons het Dents-Friesche Wold-gebied in.

Op een gegeven moment kregen we zin aan koffie…. en alsof het zo moest zijn zagen we even verderop een hotelletje staan en besloten we ons daar even te verwennen. De cappuccino en Drentse Keien smaakten overheerlijk. Na nog een leuk gesprek met de hoteleigenaresse over onze, en blijkbaar ook de hare, passie voor fotografie namen we afscheid en zetten onze weg voort. De zon kwam erbij en in de auto stond de kachel nog net niet uit, zo warm was het, onze jassen lagen op de achterbank want die hadden we echt niet nodig…..dachten we. Hoe zeer we ons vergisten bleek even later toen we weer eens uitstapten en in een open landschap stonden waar de wind stevig en tegelijkertijd bijster koud om onze oren waaide. Gelukkig had ik mijn dikke sjaal mee en bezit mijn jas een muts én had ik de foto-muziek-wantjes aan die ik een tijdje terug van HANNAH kreeg; zie HIER…. dus iets beschut en toch warm konden we even wat foto’s maken. Niet al te lang want daar was het te koud voor.

Zo reden we telkens verder en stapten we regelmatig uit en schoten mooie plaatjes. Uiteindelijk kwamen we in Wolvega aan waar we een bord “Hotel Van der Valk” zagen staan. Geen discussie, daarvoor kennen we elkaar te goed (grijns)… en Niels reed de parkeerplaats op. We genoten in een gezellig eetzaal van heerlijke koffie en een lichte lunch die er zeer smakelijk inviel. Daarna, wederom via binnendoorweggetjes, de thuisreis aanvaard. Inmiddels was de lucht weer bedekt en somber, de zon compleet verdwenen en begon het te hagelen en te regenen. Alsof iets daarboven vond dat het wel mooi was geweest en het tijd werd om thuis te komen. Enige tijd later kwamen we bij het huis van Niels en Anita aan, Niels stapte uit en overhandigde mij mijn autosleutels waarna ik achter het stuur stapte en de laatste kilometers naar huis reed alwaar ik onstuimig door de beide heren (honden) en beide dames (poezen) begroet werd. Eerst de dames maar van eten voorzien en toen met de heren aan de wandel, me wederom realiserend hoe koud het was. Na binnenkomst de heren te eten gegeven en toen lekker koffie voor mezelf gemaakt en de pc aan gezet zodat ik dit logbericht kon schrijven maar ook mijn foto’s kon bekijken en een aantal ervan op mijn PICASA kon zetten zodat jullie ze kunnen bekijken en dat kan door HIER te klikken.

Het was een zondag zoals er meer mogen zijn….. volkomen tot ontspanning komen, vooral het ‘niets moeten’ is zo prettig als je hoofd vol zit met allerlei onverkwikkelijke dingen die je het ‘zien van lichtpuntjes’ volledig proberen te beletten. Nu is het half vier… ik ben nog even alleen, ik verwacht de club zo rond zes uur thuis en dan is het met de rust weer gedaan. De enige geluiden die nu hier te horen zijn, zijn knorgeluidjes van slapende poezen, het geratel van mijn vingers op het toetsenbord, het op de achtergrond zachtjes zoemen van de pc en het tikken van de klok. Zo lekker die rust die hier nu heerst en ook van binnen voelt het rustig dus, (ik zeg tegen mezelf: ‘zie je wel dat er wel lichtpuntjes zijn? Je moet ze alleen willen zien!’) een tevreden mens eindigt dit logbericht met een hartelijke groet aan jullie allen!

Zing-ZO

Zing-Zo: Limerick op Zondag. Schrijf jij er ook eentje, mag ik dan je link?
Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA & MINOESJKA

Zie die drie daar nu liggen samen
op 1 van mijn oude opnamen
in 2006
ander woonadres
momenten die vaak voorbij kwamen.

2010, en 2x 13
moesten wij ‘t afscheid gaan aanzien
en hen laten gaan
tezaam met een traan
zo snel was het echt niet te voorzien.

Zo zijn er 2 overgebleven
die hier al vele jaren leven
genieten dus man
zolang het nog kan
voordat wij hen ‘rust’ moeten geven.