Opgeruimd staat netjes

Was ik enkele weken geleden rigoureus aan het opruimen geslagen en tot aan 1 januari 2013 alle loggeschiedenis verwijderd, ben ik gisteren begonnen mijn photobucket-accounts na te lopen. Helaas kun je daar niet snel in werken omdat je een handeling per 1 foto moet doen, dus kostte het even wat tijd voordat ik daar ook klaar was. Ik heb alle foto’s die ik in de loop der jaren daar had geplaatst, ik wil(de) niet in mijn weblog hosten omdat dat teveel laadtijd vergt, gesorteerd. Alleen die afbeeldingen die in het thema muziek staan heb ik bewaard. Evengoed zijn er 1000-en verwijderd en zijn er nu nog ‘maar’ 4555 over. De links naar die photobuckets heb ik in de linkerkolom geplaatst onder de Picasa-footjes, zodat jullie ze kunnen bekijken indien jullie dat willen.
De afgelopen dagen ben ik bovendien met veel webloggers bezig geweest in de zin van het helpen bij het exporteren en importeren van hun ‘oude’ blogs naar een nieuwe stek. Ik zit nog te wachten op enkele exportfiles waarvan ik hoop dat ze binnenkomen al durf ik niets (meer) te verwachten van die club. Kortom…..verveling is al zelden al de orde bij mij, maar de laatste weken is er zeker geen sprake van geweest.

Invalshoek

REISMEERMINs Invalshoek-thema,
28-2 t/m 13-3 = Streepje / Minnetjes

Ze hobbelde maar door en door en door, haar agenda was altijd tot de nok toe gevuld en als iemand haar vroeg ‘hoe doe je dat toch allemaal’? Was haar antwoord meestal: ‘dan zul je me vast niet geloven als ik je vertel dat ik me regelmatig dodelijk verveel?’ De verbazing die ze dan altijd in de ogen van die ander zag deed haar vaak een beetje grinniken maar in haar achterhoofd doken dan de woorden op die niet uitgesproken werden: ‘weet jij wel wat vervelen is, hoe naar dat is?’.

Op zekere morgen stond ze vroeg naast haar bed, ze had die ochtend een aantal taken te vervullen en zoals haar eigen was, zou ze dat met 200% inzet doen. Eén van de taken was het taxi zijn voor een paar mensen die van huis naar kerk gebracht moesten worden. Al snel had ze de auto vol en was het een gezellig gekakel. Ze stuurde haar auto geroutineerd de juiste richtingen in en luisterde ondertussen al zwijgend naar haar meerijders die in een geanimeerd gesprek waren beland. Anderhalf uur later hervatte ze deze taak en de laatste persoon die ze bij hem thuis zou afzetten pakte op een gegeven moment haar hand, keek haar indringend aan en zei: ‘Ik benijd jou om je schijnbaar tomeloze energie maar wanneer zet jij nou eens een streep onder jouw vluchtgedrag?’. Zij keek hem hooglijk verbaasd aan en antwoordde: ‘doe ik dat dan?’ waarop hij weer antwoordde: ‘ja, je doet niets anders zelfs. Het wordt tijd dat jij dat beseft en eindelijk eens zelf gaat leven in plaats van jouw leven door anderen te laten leven’, om te vervolgens met: ‘meer ga ik er niet over zeggen, ga jij er maar eens over nadenken!’. Met een hartelijke groet nam hij afscheid en liep zijn tuinpad op, haar in verbazing achterlatend.

Eenmaal thuis bleven zijn opmerkingen door haar hoofd spoken, uren werden dagen, dagen werden weken, weken werden maanden. Elke dag was ze in heftige discussies met zichzelf verwikkeld, er ontstond een soort van tweespalt in haar. Aan de ene kant groeide het besef dat die spreker helemaal gelijk had, aan de andere kant werd ze geteisterd door de vragen waarom ze het niet zelf, en veel eerder, beseft had maar ook wat de eventuele gevolgen van een beslissing zouden zijn en of ze die wel volledig kon overzien, of ze die gevolgen eigenlijk wel wilde ervaren?! Er speelden zoveel zaken mee, en de beslissing zou ook andere mensen raken. Het groeiproces in haar hoofd stopte niet, ze ging met een aantal mensen het gesprek aan over dat onderwerp en kreeg tal van adviezen. Wederom bleek dat de ander niet volledig begreep waarmee zij worstelde. Totdat haar echtgenoot op een gegeven moment zei: ‘jij zegt altijd, als iets niet duidelijk is schrijf het dan op, dan zie je het beter.’ Zo gezegd zo gedaan, ze pakte een vel papier en zette een titel bovenaan met daaronder een vette dubbele streep en op het midden van het vel papier trok ze een verticale lijn. Aan de ene kant stonden de plusjes en aan de andere kant de minnetjes. Ondanks dat ze het wel verwacht had bleek het rijtje minnetjes vele malen langer te worden dan het rijtje plusjes. Toen ze klaar was trok ze een vette horizontale lijn en daaronder schreef ze haar besluit. Ze gaf het vel papier aan haar man terug en nadat hij het bekeken had zei hij: ‘aha duidelijk, ik ga aan de slag’, en zij zonk met een zucht van opluchting en met het gevoel van alsof er een loden last van haar schouders was afgegleden op de bank neer met een kop koffie. Er werden geen woorden meer aan vuil gemaakt, de minnetjes hadden overduidelijk voor een vette eindstreep gezorgd. Het nieuwe begin mocht komen, ze was er helemaal klaar voor!

Aanvullen

Foto-Raadsel-Uitdaging: “Aanvullen” – Woensdag 20 februari 2013
Oplossing Aanvullen nr. 44 “Met hoge heren is het slecht kersen eten”
Wil je ook meedoen?
Kijk dan wat het 2e deel van het spreekwoord moet zijn en probeer dat in beeld weer te geven met een foto op je eigen log. Oftewel vul het spreekwoord aan en maakt het compleet.
Deze week, nr.45, het spreekwoord: “De aap komt ……… ”

Mister Linky's Magical Widgets — Thumb-Linky widget will appear right here!
This preview will disappear when the widget is displayed on your site.
For best results, use HTML mode to edit this section of the post.

Dit was de laatste. Iedereen bedankt voor de deelnames!

Weer Sneeuw

Ondanks dat ik het winterweer meer dan zat ben ziet de wereld er toch wel bijzonder uit met een wit dekentje… Gisterenavond begon het weer te sneeuwen, vanacht verdween het door de regen om vanochtend weer terug te keren. Zojuist tijdens het uitlaten van de honden sneeuwde het nog steeds. Sneeuwfoto’s (ook die van mijn gsm) hebben toch wel iets maar wat mij betreft mag het nu verdwijnen en de Lente volop losbarsten!

Zing-Zo

Zing-Zo: Limerick op Zondag. Schrijf jij er ook eentje, mag ik dan je link?
Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA

Bono liep trots te paraderen
was het publiek aan ‘t bestuderen
men komt niet voor jou
trotseren de kou
Voor Azizi moet je ‘t waarderen.

Ilona liep rond vrolijk en vrij
zij straalde van trots en was zo blij
men kwam voor haar kind
dat ieder lief vindt.
kraambezoek hoort er gewoon ook bij.

Azizi liet het maar gebeuren
er was zo veel nieuws te bespeuren
van elk mens dat keek
en niet opzij week
rook zij de bijzondere geuren.

TG

Een zacht gezoem maakte hem wakker. Wat was het ook al weer voor dag? Ohja woensdag. Wat stond er in de planning voor vandaag? Hij wist het zo snel even niet. Hij graaide zijn gsm van het nachtkastje af en opende snel de agenda. Op de datum van vandaag stond een T. Die T betekende dat hij vandaag de weg op moest, waarheen die weg hem zou leiden wist hij op dat moment nog niet, dat zou zijn chef hem wel vertellen, wist hij uit ervaring. Een blik op de klok vertelde hem dat hij nog tijd genoeg had, hij zou maar eens beginnen met een heerlijk warme douche en daarna een stevig ontbijt. Buiten was de lente nog niet begonnen en de wind zorgde voor een behoorlijke lage gevoelstemperatuur. Hij zou veel buiten zijn vandaag, die wind dus ook veelvuldig voelen en hij wist dat als zijn lichaamsmotor niet van voldoende brandstof was voorzien hij het kouder dan gewenst zou krijgen. Enige tijd later was hij op weg naar een ietwat oudere dame wiens auto een mankementje vertoonde dat hij niet ter plekke kon repareren. Hij bood haar een lift aan en weer even later reden ze gemoedelijk naar de werkplaats alwaar hij zijn laadbak leegde nadat hij die dame naar een collega had gebracht die haar verder zou helpen zodat ook zij haar plannen verder kon uitvoeren.

De agenda toonde een leeg plekje. Mooi, tijd dus voor een bakkie en een happie. Hij toog de kantine in en al snel waren hij en enkele van zijn collegae in een aangenaam gesprek verwikkeld. Men was het er over eens dat het buiten koud was en dat, ondanks hun liefde voor hun werk, ze toch ook wel een baan ambieerden die binnenshuis kon plaatsvinden om altijd in aangename temperaturen te vertoeven. Hij glimlachte zwijgend en dacht aan de G in zijn agenda. 6 dagen in week werkte hij zich uit de naad, nooit met tegenzin in welke vorm dan ook. Hij had 2 banen die beiden veel tijd vergden en hij genoot van beiden, ongeacht of misschien wel juist dankzij de diversiteit in die 2 banen. Naast die diversiteit was daar het feit dat die 2 banen voor een prachtig inkomen zorgden, waardoor hij zich veel luxe kon veroorloven.

In gedachten ging hij terug naar enkele dagen geleden toen hij na het ontwaken in zijn agenda niet die T had zien staan maar een G. Die ochtend had hij geen haast gehad. De afspraak die G die dag had zou veel van hem vergen maar zoals altijd zou hij ook vandaag zijn beste beentje voorzetten. De G in zijn agenda vergde altijd veel voorbereidingen, veel meer dan de T deed. Hij moest in de G-vorm zo optimaal mogelijk voor de dag komen. Hij prees zichzelf gelukkig met het feit dat hij weinig slaap behoefde en daardoor naast zijn 6-daagse werkweek veel tijd had om aan uiterlijke verzorging te besteden. Wat hij ook maar nodig had was altijd beschikbaar, niet afhankelijk van kantoortijden van 9 tot 5. Hij hield van zijn twee banen, maakte van alles mee en ontmoette de meest uiteenlopende soorten mensen. Meestal was het zeer aangenaam en kwam hij meer dan voldaan en moe thuis. Zowel in functie van T als in functie van G. De laatste keer dat hij de functie van G uitoefende was het hem zwaar gevallen, erg zwaar zelfs, hij rilde even bij de herinnering. Snel schudde hij die rilling van zich af, het had hem immers weer een mooi bedrag opgeleverd. Geld verzoent de arbeid, zei hij tot zichzelf. Altijd beter dan handje ophouden, dat is zeker mijn eer te na. In de huidige 24-uurs consumptiemaatschappij mag dan wel ogenschijnlijk alles te koop zijn maar mijn trots is pas écht onbetaalbaar.