Opgeruimd staat netjes

Was ik enkele weken geleden rigoureus aan het opruimen geslagen en tot aan 1 januari 2013 alle loggeschiedenis verwijderd, ben ik gisteren begonnen mijn photobucket-accounts na te lopen. Helaas kun je daar niet snel in werken omdat je een handeling per 1 foto moet doen, dus kostte het even wat tijd voordat ik daar ook klaar was. Ik heb alle foto’s die ik in de loop der jaren daar had geplaatst, ik wil(de) niet in mijn weblog hosten omdat dat teveel laadtijd vergt, gesorteerd. Alleen die afbeeldingen die in het thema muziek staan heb ik bewaard. Evengoed zijn er 1000-en verwijderd en zijn er nu nog ‘maar’ 4555 over. De links naar die photobuckets heb ik in de linkerkolom geplaatst onder de Picasa-footjes, zodat jullie ze kunnen bekijken indien jullie dat willen.
De afgelopen dagen ben ik bovendien met veel webloggers bezig geweest in de zin van het helpen bij het exporteren en importeren van hun ‘oude’ blogs naar een nieuwe stek. Ik zit nog te wachten op enkele exportfiles waarvan ik hoop dat ze binnenkomen al durf ik niets (meer) te verwachten van die club. Kortom…..verveling is al zelden al de orde bij mij, maar de laatste weken is er zeker geen sprake van geweest.

Invalshoek

REISMEERMINs Invalshoek-thema,
28-2 t/m 13-3 = Streepje / Minnetjes

Ze hobbelde maar door en door en door, haar agenda was altijd tot de nok toe gevuld en als iemand haar vroeg ‘hoe doe je dat toch allemaal’? Was haar antwoord meestal: ‘dan zul je me vast niet geloven als ik je vertel dat ik me regelmatig dodelijk verveel?’ De verbazing die ze dan altijd in de ogen van die ander zag deed haar vaak een beetje grinniken maar in haar achterhoofd doken dan de woorden op die niet uitgesproken werden: ‘weet jij wel wat vervelen is, hoe naar dat is?’.

Op zekere morgen stond ze vroeg naast haar bed, ze had die ochtend een aantal taken te vervullen en zoals haar eigen was, zou ze dat met 200% inzet doen. Eén van de taken was het taxi zijn voor een paar mensen die van huis naar kerk gebracht moesten worden. Al snel had ze de auto vol en was het een gezellig gekakel. Ze stuurde haar auto geroutineerd de juiste richtingen in en luisterde ondertussen al zwijgend naar haar meerijders die in een geanimeerd gesprek waren beland. Anderhalf uur later hervatte ze deze taak en de laatste persoon die ze bij hem thuis zou afzetten pakte op een gegeven moment haar hand, keek haar indringend aan en zei: ‘Ik benijd jou om je schijnbaar tomeloze energie maar wanneer zet jij nou eens een streep onder jouw vluchtgedrag?’. Zij keek hem hooglijk verbaasd aan en antwoordde: ‘doe ik dat dan?’ waarop hij weer antwoordde: ‘ja, je doet niets anders zelfs. Het wordt tijd dat jij dat beseft en eindelijk eens zelf gaat leven in plaats van jouw leven door anderen te laten leven’, om te vervolgens met: ‘meer ga ik er niet over zeggen, ga jij er maar eens over nadenken!’. Met een hartelijke groet nam hij afscheid en liep zijn tuinpad op, haar in verbazing achterlatend.

Eenmaal thuis bleven zijn opmerkingen door haar hoofd spoken, uren werden dagen, dagen werden weken, weken werden maanden. Elke dag was ze in heftige discussies met zichzelf verwikkeld, er ontstond een soort van tweespalt in haar. Aan de ene kant groeide het besef dat die spreker helemaal gelijk had, aan de andere kant werd ze geteisterd door de vragen waarom ze het niet zelf, en veel eerder, beseft had maar ook wat de eventuele gevolgen van een beslissing zouden zijn en of ze die wel volledig kon overzien, of ze die gevolgen eigenlijk wel wilde ervaren?! Er speelden zoveel zaken mee, en de beslissing zou ook andere mensen raken. Het groeiproces in haar hoofd stopte niet, ze ging met een aantal mensen het gesprek aan over dat onderwerp en kreeg tal van adviezen. Wederom bleek dat de ander niet volledig begreep waarmee zij worstelde. Totdat haar echtgenoot op een gegeven moment zei: ‘jij zegt altijd, als iets niet duidelijk is schrijf het dan op, dan zie je het beter.’ Zo gezegd zo gedaan, ze pakte een vel papier en zette een titel bovenaan met daaronder een vette dubbele streep en op het midden van het vel papier trok ze een verticale lijn. Aan de ene kant stonden de plusjes en aan de andere kant de minnetjes. Ondanks dat ze het wel verwacht had bleek het rijtje minnetjes vele malen langer te worden dan het rijtje plusjes. Toen ze klaar was trok ze een vette horizontale lijn en daaronder schreef ze haar besluit. Ze gaf het vel papier aan haar man terug en nadat hij het bekeken had zei hij: ‘aha duidelijk, ik ga aan de slag’, en zij zonk met een zucht van opluchting en met het gevoel van alsof er een loden last van haar schouders was afgegleden op de bank neer met een kop koffie. Er werden geen woorden meer aan vuil gemaakt, de minnetjes hadden overduidelijk voor een vette eindstreep gezorgd. Het nieuwe begin mocht komen, ze was er helemaal klaar voor!

Aanvullen

Foto-Raadsel-Uitdaging: “Aanvullen” – Woensdag 20 februari 2013
Oplossing Aanvullen nr. 44 “Met hoge heren is het slecht kersen eten”
Wil je ook meedoen?
Kijk dan wat het 2e deel van het spreekwoord moet zijn en probeer dat in beeld weer te geven met een foto op je eigen log. Oftewel vul het spreekwoord aan en maakt het compleet.
Deze week, nr.45, het spreekwoord: “De aap komt ……… ”

Mister Linky's Magical Widgets — Thumb-Linky widget will appear right here!
This preview will disappear when the widget is displayed on your site.
For best results, use HTML mode to edit this section of the post.

Dit was de laatste. Iedereen bedankt voor de deelnames!