Alerte ogen
zien de wereld om hen heen
verraderlijk mooi

Samen, soms alleen
zo veilig en geborgen
niet vanzelfsprekend

Dagelijks bestaan
strijden voor overleven
steeds overwinnen
is niet ieder gegeven
Moeder Natuur bepaalt het.

Iemand zei mij ooit dat het verslavend werkt, zodra je je eerste hebt wil je er meer. Joop en ik vonden dan toentertijd onzin maar het lijkt wel waar te zijn want sinds onze eerste tatoeage komt het met regelmaat ter sprake dat we er nog wel eentje willen…. het daadwerkelijk ook laten doen is er nog steeds niet van gekomen overigens maar dat even terzijde. Iedereen kent wel voorbeelden van mensen die helemaal vol zitten met de gekste tekeningen en teksten, dat willen wij niet. Bovendien denken we ook aan ‘later’ en zien we ons toch echt niet zitten in een bejaardentehuis met een oud en gerimpeld lijf dat daardoor 1 tekening vertoont die niet meer herkenbaar is

Joop en ik zijn beiden niet van de ‘namen’ laten tatoeëren dus hebben gekozen voor initialen. Elkaars naam vinden we ook beiden niet nodig, je weet immers maar nooit? Wij zullen niet de eersten noch de laatsten zijn die de naam van de partner zou laten tatoeëren om daar in een later stadium in het onverhoopte geval van een scheiding dan mee te moeten blijven rondlopen of iets dergelijks. Wat er ook gebeurt… je kinderen blijven je kinderen en altijd aan je verbonden dus hun initialen dragen we beiden en was een, zo vonden wij, logische keus. Kortom….we praten nog steeds dus over een tatoeage erbij maar het laten plaatsen is verhaal twee waarover we nog niet uit zijn…

Die van Joop staat dus op de binnenkant van zijn rechterarm en is plm. 8 cm lang en 5 cm hoog. Die van mij staat op de buitenkant van mijn rechterenkel net boven het enkelgewricht en in plm. 7 cm hoog en 5 cm breed, niet zo heel groot dus maar precies naar ons zin. Of die 2e er nog komt of niet is een kwestie van afwachten, mocht dat wel het geval zijn zal ik dat natuurlijk melden met bijbehorende foto’s.

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA

We zijn hier nog steeds op visite
de woonkamer voelt als elite
met wit, lila, paars
zo mooi en niets raars
en rust tot in het expliciete

Accenten in twee mooie kleuren
ook kaarsjes die heel lekker geuren
en dat zonder vuur
voor de lange duur
zo zorgt alles dat wij opfleuren

Je snapt wel, wij zijn heel tevreden
met ‘t nieuwe da’s binnen getreden
genieten volop
‘t plezier kent geen stop
die winst; de verbouw-beweegreden.

Noah: Brego: En logee Kobus:

Ssssttttt…. nog even een nu nog onbekende hoeveelheid tijd stilte en rust hier beneden. Joop is over 3 uur thuis en wanneer Bastiaan naar beneden komt weet ik natuurlijk niet. Dus nog maar ff genieten van de rust met een bakkie leut en wat lekkers erbij… ohja, Ipad op schoot dus wie Feuden wil? Kom maar op; Melody62 is de naam

1999 kwam de musical Elisabeth naar Nederland. In die tijd stond het huwelijk tussen mij en Joop op barsten, het hoe en waarom laat ik hier achterwege want dat is niet relevant. Die tijd ligt inmiddels al heel ver achter ons en hebben we gelukkig overwonnen. Opgeven zit niet in mijn, en gelukkig ook niet in zijn, aard! Niet dat ik scheidingen oid wil veroordelen, mag ook niet want men kent nooit 100% het achterliggende verhaal, maar toch ben ik heel blij dat wij er samen voor geknokt hebben en eruit gekomen zijn. Iedere relatie gaat met vallen en opstaan gepaard en volgens mij is iedere relatie het waard om voor te vechten, ongeacht de afloop. Ons gevecht heeft tot pure winst geleid en in december mogen we onze 30e trouwdag vieren.

Het lied dat ik vandaag plaats heb ik in die tijd als ‘mijn verhaal’ ervaren; heeft daarom een speciaal plekje in mijn hart.

(excuses dat de foto wat onscherp is)

Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Thema Vrijdag 21-06-2013= Luchtig-Ernstig

Met de voorspelling op Weeronline dat vandaag een 9 zou krijgen in Amersfoort bleven we bij ons plan om daar gedrieën heen te gaan en Joop met de honden thuis te laten zodat hij in alle rust kon slapen na zijn nachtdienst. In Assen was het behoorlijk fris en bewolkt, dat bleef onderweg ook zo. Aangekomen in Amersfoort was de zon ook nog niet aanwezig dus we begonnen maar met hete thee en koffie want we rilden! Even later, nog ietwat rillend, liepen we het park in. Het was, ondanks het vroege tijdstip, al behoorlijk druk en ook bij de kassa’s stonden nog lange(r wordende) rijen.. Eigenlijk kom ik liever niet in het weekend in een dierenpark omdat het me vaak te druk is en vandaag bleek dat ook weer eens. We lieten ons niet door de talrijke kinderen, buggy’s etc ontmoedigen en gingen op pad.

Onze camera’s klikten alsof hun leven er vanaf hing. Grappig is dan ook dat het enthousiasme van Daphne en mij bij Bastiaan heel aanstekelijk blijkt te werken en ook hij volop aan de slag gaat met zijn camera en we ondertussen met zijn drieën praten over leuke shots, leuke composities, scherpstellen en noem maar op. Het park is nog steeds erg mooi en er valt heel veel te zien. Op een gegeven moment steeg de temperatuur en kwam zelfs de zon door de wolken piepen waardoor het erg aangenaam werd. We hadden de grootste lol en lagen regelmatig in een deuk. Halverwege de route besloten we dat het tijd werd voor wat maagvulling. Bij het betreffende restaurant bevindt zich een eiland in het water naast een grote fontein en op dat eiland vind je de Japanse Makaken, apensoort. Naast dat eiland is dan een tuin aangelegd in Japanse stijl. Terwijl we er langs liepen zagen we iets vreemds. Een van de apen leek iets achter zich aan te slepen. Er stonden al meerdere mensen naar te kijken en over te praten. Wat bleek nou? Die aap was dus zojuist bevallen en droeg een baby-aapje aan haar borstkas. Dat baby-aapje zat dus nog met zijn navelstreng aan de nageboorte vast. Vreemd maar kennelijk volgens Moeder Natuur want navraag bij een verzorger leerde ons dat men dat ‘gewoon’ liet voor wat het was….

Enige tijd later waren we bijna aan het eind en voordat we de auto weer in stapten wilden we nog iets in onze magen, we kozen voor een zakje friet, die helaas niet zo lekker bleek als dat het er uit zag, jammer maar helaas. We zochten de auto op die we 6 uren eerder geparkeerd hadden en ging op weg naar huis alwaar we om half zes met hete thee en koffie verwelkomd werden door Joop nadat we even eerder bijna ondersteboven waren gelopen door 2 enthousiaste honden. Leuk thuiskomen is dat!

Kortom, we kijken terug op een heerlijke dag waarin we veel plezier hebben gehad. ‘Wanneer gaan we weer en welke dierentuin doen we dan aan?’ Was de vraag die ik voorgelegd kreeg aan de koffietafel waarmee we de dag in Amersfoort begonnen. De locatie was gelijk al duidelijk alleen de datum nog niet aangezien ik geen agenda bij me had. Eenmaal thuis was die snel genoeg gepakt en in overleg met Joop werd een nieuwe datum geprikt, maandag 19 augustus als alles goed gaat. ‘Jullie gaan maar lekker, ik pas wel op ‘t vee’ was zijn reactie. Hij zou wel meegaan als wij dat zouden vragen maar we doen hem er geen plezier mee dus vragen we het hem niet maar vragen we hem juist om thuis te zijn zodat de honden dan niet alleen zijn. Hij had al wel door dat hij er niet helemaal aan zou kunnen ontkomen want 1x per jaar gaan we als gezin op pad en dat wordt dit jaar Safaripark Beekse Bergen op 2 juli dankzij vrijkaartjes van Corry. Wel nog even onder voorbehoud want er moet natuurlijk nog oppas geregeld worden voor de honden. Komt vast wel goed.

Rest mij nog jullie een fijne zondagavond te wensen en natuurlijk de link te plaatsen voor hen die de foto’s graag willen bekijken, wat dus HIER kan. Veel kijkplezier!

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA & RIETEPIETZ-1 & RIETEPIETZ-2 & RIA

Vandaag er weer even van tussen
op dieren gaan we focussen
gedrieën op pad
dat is me toch wat
in Amersfoort zijn geen walrussen

Met Zoon en Schoon fotootjes kieken
die telkens naar meer zullen rieken
de dag vliegt voorbij
geen haast, we zijn vrij
we zullen vaak bij elkaar spieken

We laten Joop lekker uitslapen
want anders loopt hij maar te gapen
hij wil ook nooit mee
liever thuis dus tevree
met honden die ‘t bed deels wegkapen.

Zelden benoem ik op mijn log iets dat te maken heeft met God en geloof. Toch wil ik dat vandaag wel doen. Zij die hier al langer lezen herinneren zich vast wel dat ik wel eens schrijf: ‘ik tel mijn zegeningen’. Met name in de moeilijke en donkere tijden is dat voor mij een manier om te voorkomen dat ik onderuit ga. Al weer een tijdje bevind ik mij in donkere tijden en vecht ik me met de (on)mogelijkheden die ik heb er doorheen.

Ook zijn er bloggers onder ons die in moeilijke tijden verkeren. Gisteren nog kreeg ik van een blogster te horen dat de donkere tijden waarin zij al langer verkeerden nog veel donkerder waren geworden na heel slecht nieuws in het ziekenhuis. Aangezien zij dit nog niet op haar log heeft benoemd ga ik haar naam niet noemen maar ik weet dat zij hier mee leest. Haar en die andere loggers, waarvan ik weet dat zij in moeilijke tijden verkeren, wil ik met mijn bijdrage van vandaag een hart onder de riem steken. Uiteraard doe ik dit ook graag voor loggers van wie ik het niet weet.

Wellicht is dit lied voor velen niet dat wat ze willen horen bij Zwijmelen op Zaterdag omdat ze zich niet verbonden voelen met God en kerk noch geloof….toch zou ik willen vragen dit lied te beluisteren en dat niet zo zeer omwille van de melodie als wel om de tekst. Met en zonder geloof in je leven is de tekst veel-, zo niet alles-, zeggend voor hen die in nare omstandigheden verkeren!

(mijn bijdrage is dus NIET bedoeld om een discussie over het wel of niet geloven uit te lokken)

Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Thema Vrijdag 14-06-2013= Vies-Lekker

Na weer een moeizame dag gaat de avond geluidloos over in de nacht.
Woelend en draaiend, piekerend in bed waar je op de komst van de slaap wacht,
leeg in die verwachtingsvolle leegte zie je slechts de tijd op de klok verstrijken.
Ritme in vaste volgorde, over enige uren zal weer een nieuwe dag aangebroken blijken.

Een ijzeren hand die het hart ineen knijpt terwijl het naar ruimte smacht,
verdriet dat overheerst, voorbij lijkt de tijd dat je veelvuldig onbevangen lacht.
De wanhoop en moedeloosheid vreten energie weg op een wijze die je haast doet bezwijken,
moed houden, het verleden loslaten, hoe moeilijk is het werkelijk, dat vooruitkijken!

Elke morgen weer raap je de scherven bijeen , gelijk na het opstaan.
De enige zinvolle keuze, als je zo objectief mogelijk de situatie overziet,
is de wil vasthouden om niet op te geven maar hoe dan ook verder door te gaan.

Met rechte rug, de borst vooruit, je gezicht in de plooi, zodat niemand ziet
hoe je van binnen verscheurd, je dagelijkse gang maar amper kan doorstaan,
constant vecht, er is zoveel meer dan alleen maar hartverscheurend verdriet!

]]> http://melodymusic.nl/?feed=rss2&p=23918 18 http://melodymusic.nl/?p=23912 http://melodymusic.nl/?p=23912#comments Sun, 02 Jun 2013 09:32:25 +0000 ♫ Mel☺dy ♫ http://melodymusic.nl/?p=23912 MARION‘s thema voor woensdag 29 mei.

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA

Toch alweer 4 dagen geleden
zijn wij 4 naar Emmen gereden
Den Helder bood twee
Almere deed mee
ook voor Assen dé beweegreden.

Met velen werd geld ingezameld
in Assen ook best vaak gestameld
veel euro’s tesaam
wél crisis, geen blaam
mensen voor dierenhulp verzameld.

Zo mochten wij het geld gaan geven
voor dieren iets extra’s in ‘t leven
adoptie wild beest
voor ons en hen feest
mens en dier zijn eeuwig verweven.

Van iemand houden met elke snaar in je hart en ziel is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Hoe prachtig en onbeschrijflijk groots de liefde ook is, het kan tegelijkertijd ook als een botte bijl je hart in stukken hakken.

Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Thema Vrijdag 07-06-2013= Lang-Kort

Vanochtend om even voor tien stapte ik in de auto en na hem van enige brandstof te hebben voorzien reed ik naar Emmen. Bij het station aangekomen was ik vroeg genoeg om even te moeten wachten tot enkele minuten later Truus’ trein binnen kwam rollen. Vlak daarna ging mijn telefoon en bleken Rene en Saskia aan de overkant te staan. Weer even later hadden we de auto’s gratis geparkeerd en waren we wandelend op weg naar het park om Dhr. Reurink te treffen… Die nam ons mee naar binnen en na een kleine rondleiding door het nieuwste deel gingen we in het restaurant aan de koffie en gebak alwaar we even later geanimeerd zaten te praten en er regelmatig een schaterlach over de tafel rolde. Nadat Dhr. Reurink ons de contracten had overhandigd, en wij hem het geld, ging hij weer aan het werk en wij togen het park in. Het zonnetje was dan wel afwezig maar de temperatuur was prima en het is heel de dag droog gebleven tot het moment waarop wij naar de auto’s terug liepen, niets over te klagen dus. Met een tas vol contracten, en een cadeautje voor iedereen, keerden we terug naar Assen alwaar Joop ons verraste met gebak en even later met lekkere soep en gebakken broodjes. We hadden een prachtige dag die zeer ontspannen en rustig verliep mede omdat het in het park ook niet zo heel erg druk was. Eenmaal thuis eerst dus met zijn allen aan het gebak en later soep met brood, daarna zijn Rene en Saskia weer in de auto gestapt om door te rijden naar Den Helder en heb ik Truus naar de trein gebracht zodat zij terug naar Almere kon reizen. We waren het er ruimschoots over eens dat het een zeer geslaagde dag was geweest, eentje met een randje waaraan we lang terug kunnen denken met een glimlach op onze gezichten. Nadat ik weer thuis was ging de jeugd weg en vertrok Joop voor het boogschieten. Ik ben eerst een tijd gaan liggen want was eerlijk gezegd totaal verrot ondertussen. Zojuist de enveloppen geschreven en naar de bus gebracht, die hopelijk donderdag bij jullie, gulle gevers, op de mat zullen vallen. Ben heel benieuwd wat jullie van het cadeautje zullen vinden, wat het is ga ik natuurlijk niet zeggen

Ohja, jullie willen natuurlijk meer foto’s zien…. dat kan en mag HIER

Maandagavond, 20.30 uur, weliswaar geen zorgvuldig gekookte maaltijd maar een vette hap om onze hongerige magen te vullen na een dag van hard en lang werken. We zijn nu aan het einde van de 4e dag en de woonkamer is half klaar. Vandaag zijn de grootste resultaten geboekt dus dat is een ‘inwijdingsdrankje en -zitje op onze nieuwe bank’ waard… Morgen maar weer verder…. Nu eerst even douchen en dan met een bakkie leut op de bank voor de buis… hebben we wel verdiend, vinden we zelf.

Enkele weken geleden gingen we op pad langs meubelzaken voor een nieuwe bank. De onze, die we kochten toen we naar Assen verhuisden, voldeed op zich nog prima maar met sporen van bijna 6 jaar poezen en honden wilden we niet alleen de woonkamer van een nieuw verfje voorzien maar ook van een aantal nieuwe meubels. Een salontafel hebben we nog niet aangeschaft maar hoe ik het wil staat al wel vast, moet het alleen nog even zien te bemachtigen, wat mij hopelijk voor woensdag nog zal lukken.

Foto’s van hoe de woonkamer er nu uitziet ga ik niet plaatsen maar ik wil jullie wel even laten zien dat Joop goed bezig is en dat het resultaat er al mag zijn. Alles wordt langzamerhand weer mooi wit met her en der lila & paarse details. Joops lievelingskleuren overigens al vind ik ze zelf ook erg mooi. De nieuwe bank is wit met paars dus past er prima bij. We zijn inmiddels gebeld door de meubelwinkel en de bank komt dus morgenmiddag. De woonkamer is nog niet helemaal klaar maar zodra dat wel het geval is zal ik wel foto’s plaatsen. Op dit moment moeten er nog 2 muren geschilderd worden en moeten de nieuwe gordijnroedes opgehangen om daarna de nieuwe gordijnen er aan te kunnen hangen. Het plafond is gewit, 2 muren zijn gewit, 4 deuren inclusief kozijnen zijn lila geworden, 2 ‘plankjes’ in nisjes boven het raam en de deur zijn ook lila, evenals de plinten rondom. Met een beetje geluk is alles weer keurig op orde als woensdag de bloggers op bezoek komen die mij vergezellen naar Dierenpark Emmen voor de 3e adoptie-contract afhandeling.

Joop is dan eerdaags jarig en volgend weekend gaan we dat vieren. Daarna moet hij dan nog 2 schiften werken, oftewel 2 x 6 dagen met 4 vrije dagen ertussenin waarna zijn vakantie begint die 3 weken en 3 dagen zal duren. Ja raar, ik weet het, heeft te maken met hoe het rooster in zijn ploegendienst loopt. Tijd zat voor hem, volgens hem zelf dan, om te ontspannen en toch ook de andere klussen op ons lijstje af te werken. De wc is nu in marinestijl maar wordt in muziekstijl. Het halletje bij de wc en de trap met opgang moeten aangepakt worden, daarna is de overloop aan de beurt om dan als afsluiter onze slaapkamer af te maken. Daar is hij al geruime tijd geleden mee begonnen maar de afwerking bleef er steeds bij. Mijn vraag of ik misschien John Williams ff moest mailen voor “help mijn man is klusser” deed hem beloven dat dat niet nodig zou zijn en dat alles klaar zou zijn voordat hij na zijn vakantie weer aan het werk zou gaan. Mijn tegenreactie was: ‘eerst zien, dan geloven…jouw eerste werkdag komt vanzelf en dan weet ik of ik wel of niet een mailtje moet gaan versturen ‘

NU dan ff de foto’s… wel komisch eigenlijk

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA & RIETEPIETZ

Hoe stil en kalm staat daar die molen
van wiekendraai lijkt hij bestolen
het zit hem niet mee
dus wacht hij gedwee
tot molenaar stopt met ronddolen.

De molen wil wel weer gaan draaien
en daarvoor producten ook graaien
rond draait dan zijn wiel
zo blijft hij mobiel
zodat er fijn graan valt te snaaien.

De bakker kan dan weer gaan bakken
warm brood dat niet in zal gaan zakken
met jam of met kaas
een plak ossenhaas
lekker in handen vastpakken.

In november werd ik 50 en heb ik mijn verjaardag niet of nauwelijks gevierd vanwege diverse nare omstandigheden. Dit wilde ik inhalen en dus nodigde ik enige tijd geleden mijn dierbaarste vriendinnen uit voor een verrassingsdag. Helaas ontbraken er 3 vanwege vakantie in het buitenland en huwelijksvoorbereidingen. Met die 3 ga ik het dus nog eens overdoen, niet slecht want zo blijft er nog iets leuks in het vooruitzicht. Met de andere 3 was vandaag geboekt en volgepland, al wisten zij natuurlijk niet wat ik allemaal van plan was.

Vanochtend dus op tijd kwamen Petra, Joke en Anita gelijk na elkaar binnen vallen. Na eerst koffie met gebak stapten we de auto in en togen we naar Leeuwarden, naar Aqua-Zoo. Daar gingen we na aankomst eerst weer aan de koffie en toen het park in. Gelukkig waren de weergoden ons goed gezind en bleef het de hele tijd droog. Op ons gemakkie liepen we het park door en toen we aan het eind waren hebben we heerlijk geluncht waarna we het ‘binnen’-gedeelte hebben bewonderd. Tegen drieën stapten we weer de auto in en togen we huiswaarts.

Joop is gisteren begonnen met onze ‘omtover-plannen’ voor de woonkamer en bij thuiskomst zagen we al een heel verschil met hoe het was toen we vertrokken. De woonkamer is momenteel 1 grote puinhoop maar als het allemaal klaar is wordt het ongetwijfeld prachtig en helemaal naar onze zin. Daar komen later nog wel foto’s van.

De overige foto’s kunnen jullie HIER bekijken.

Die ochtend bij het opstaan was alles nog oké. De les waarmee haar schooldag moest beginnen vond ze de meest onzinnige van allemaal. Nog bespottelijker was het dat ze ‘s ochtends vrij was en de lesuren ‘s middags plaatsvonden. Voor het eerst in haar leven sprak ze hoorbaar haar ‘spijbel-zin’ uit waarna vader zijn afkeuring niet onder stoelen of banken stak en een straf beloofde die haar deed schateren van het lachen, wat vader op zijn beurt absoluut niet kon waarderen. Ze pakte haar tas en jas, zuchtte onhoorbaar, en ging op weg naar de bushalte.

Staande onderaan het trapgewelf keek ze omhoog. Welke idioot had verzonnen dat het klaslokaal voor het eerste lesuur zich op de zolderverdieping moest bevinden? Een half uur later hing ze als een slappe vaatdoek tussen 2 klasgenootjes in die haar de trap afhielpen en naar de directeurskamer brachten. Die belde moeder, die op haar beurt vader belde. Enige tijd later werd ze achterin een klein autootje gewurmd.

Later die middag lag ze, van onderzoeken uitgeput, in een bed na een strenge vermaning zich vooral niet te bewegen! Als men zou zien dat ze zou proberen zich bijvoorbeeld om te draaien dan zou men haar aan haar handen en voeten vastbinden. Ze keek naar boven en zag over haar bed heen een kromme beugel met daaromheen gewikkeld een snoertje met aan diens uiteinde een rond dopje met in het midden een rood knopje. De enige beweging die ze mocht maken was met haar rechterarm gestrekt dat rode knopje aanraken… maaaaaaaar pas op dat moment dat ze écht iets nodig had! Ze was zo streng toegesproken dat ze zich niet verroeren durfde, tot ze dat niet meer vol kon houden, ze pakte ze dat dopje vast en kneep met haar duim dat rode knopje in.

Afscheid nemen moeten we allemaal meermalen gedurende ons leven, soms doen we het omdat we er bewust voor kiezen maar vaker worden we ermee geconfronteerd en moeten we het accepteren of we nou willen of niet… een lied dat ik erg mooi vind en over afscheid gaat is dus vandaag mijn keuze. Een lied van ver voor mijn tijd, het geboortejaar van Joop dat dan weer wel, een zanger waarvan vele vrouwen droomden en over/bij zwijmelden, zelfs nu nog, 15 jaar na zijn overlijden…

Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Thema Vrijdag 31-05-2013= Begin-Eind

Zoals welbekend ondertussen ga ik as. woensdag met TRUUS en RENE & SASKIA naar het DIERENPARK EMMEN om daar het fantastische resultaat van de 3e adoptie-actie aan mijn contactpersoon te overhandigen en de adoptie-contracten voor 9 dieren maar liefst in ontvangst te nemen. In het laatste logbericht over deze adoptie-actie benoemde ik het feit dat er een half contract was en dat er €.25,00 te kort was om een 9e contract te volmaken. Binnen afzienbare tijd had ik meerdere mails van reeds eerder zo gulle gevers in deze actie dat ze wilden helpen het openstaande bedrag aan te vullen.

Bij een ontmoeting met CORRY & JOHAN in het restaurantgedeelte van het Asser filiaal van De Tuinland, alwaar we gevieren een voorsprong namen om Corry’s verjaardag as. maandag te vieren met koffie en gebak, kreeg ik een deel van het openstaande geld in handen gedrukt. Vervolgens waren TRUUS & KAKEL en CASSIE zo lief om het, toen nog, resterende deel voor hun rekening te nemen. Kortom…. dit bericht wordt getypt door iemand met een warm en ontroerd hart, weliswaar uit een koud, guur, hagelig, regenachtig Assen. (Jawel, hagel in mei nota bene!) Een ‘simpel’ geschreven Dank Je Wel kan mijn dankbaarheid wederom niet verwoorden evenals bij de voorgaande 2 adoptie-acties.

En toen….vanmiddag…als soort van extra uitnodiging om toch vooral naar het DIERENPARK EMMEN te komen meldde men via Twitter en Facebook dat moeder leeuwin Tia vandaag voor het eerst met haar welpjes, geboren op 11 april, buiten waren geweest. Die melding ging gepaard met de foto waarmee ik dit logbericht begin! Woensdag krijgen wij alle kans om het park in te gaan en dieren van onze voorkeur te bezoeken, nu nog meer dan anders hoop ik op mooi weer zodat we dan ook zelf volop kans krijgen Tia en haar kinderen op de gevoelige plaat vast te leggen! Een reden te meer om me op as. woensdag te verheugen en de dagen af te tellen. Woensdag rond half twaalf sta ik dan met de auto in Emmen bij het station om TRUUS op te pikken en zodra RENE & SASKIA zich bij ons gevoegd hebben rijden we verder om even later het park in te kunnen wandelen…

IEDEREEN SUPER-SUPER-SUPER-BEDANKT!

Al vroeg in haar leven kwam er allerlei narigheid op haar pad en concludeerde ze met regelmaat dat het er alle schijn van had dat zij niet voor het geluk geboren leek te zijn. Zou de dag dat ze geboren was ermee te maken hebben misschien? Geboren in de nacht van zondag op maandag was ze zeker geen zondagskind maar een maandagskind, wellicht zelfs wel een ‘blauwe-maandagskind’?!

Terugkijkend realiseerde ze zich dat ze een andere mening over zichzelf had dan vele andere mensen die haar in meer of mindere mate goed kenden. ‘Iedereen’ schreef haar altijd een ijzeren doorzettingsvermogen toe, men prees haar veelvuldig om haar innerlijke kracht en de onverbrekelijke wil zich niet door wie of wat dan ook onderuit te laten halen. Men bewonderde haar als ze weer was opgestaan nadat ze weer eens snoeihard op haar ‘b*k’ was gegaan.

Zijzelf dacht daar heel anders over. Ze vond zichzelf maar een slappeling, eentje die zich alles liet aanpraten, die zich telkens weer liet bepalen door haar wens ‘geaccepteerd’ te worden om wie ze was en hoe ze was. Ontelbare malen ontdekte ze in zulke terugblikken dat ze zichzelf nooit op de eerste plaats zette maar telkens iets of iemand de voorrang verleende. Het spreekwoord ‘wie goed doet, goed ontmoet’ was, hoe cliché ook, er toch zeker niet voor niets? Een rotsvast vertrouwen in het goede van ieder mens weigerde ze jarenlang steevast los te laten. Ze leerde op pijnlijke wijze dat de meesten mensen zich alleen maar goed voor deden terwijl ze van binnen totaal verrot waren. Zij voelde zich een tijdlang slachtoffer en ongemerkt trok ze die mantel dan ook steeds vaker aan tot daar die ene dag kwam en een wijs iemand haar vertelde dat niet een ander haar in de hoek zette waar altijd de klappen vielen maar dat ze zich daar zelf telkens plaatste en als het ware de mensen zelfs uitnodigde om haar te slaan, ze deelde nog net niet zelf de stokken daartoe uit.

Ze besefte dat dat de waarheid en niets anders dan de hele waarheid was en besloot een andere koers te gaan varen. Enkele jaren later stond ze anders in het leven, ze nam de dingen zoals ze kwamen. Leerde te schakelen tussen emoties en had zichzelf steeds beter onder controle. Ze had van zichzelf geaccepteerd dat ze enkele dingen niet (meer) kon maar dat er tegelijkertijd vele andere dingen waren waar ze ontzettend van genoot. Eén van haar lijfspreuken werd ‘tel uw zegeningen’, naar een lied dat ze kende en dat bijna dagelijks wel eens door haar hoofd en hart speelde. Ze besloot vervolgens dan ook nooit meer iets te doen waarvan ze van te voren al wist dat het haar geen goed zou doen, ongeacht wat een ander er dan ook wel of niet van zou vinden. Het leven was van haar en zij wilde het leven leven zoals zij dacht dat het goed was. Ze hield rekening met haar dierbaren en zou naar de andere kant van de wereld voor hen gaan om een wens te vervullen maar niet wanneer dit voor haar een hel zou opleveren. De grenzen waren ineens erg duidelijk en die zou ze bewaken en bewaren.

Ze flanste de dagen aaneen, probeerde het beste te zien in alles en iedereen en was ook niet van plan die houding te veranderen. Met de moed der wanhoop, op het desperate af soms, vervlocht ze moeilijke momenten die soms ondraaglijk aanvoelden, met mooie en intens gekoesterde herinneringen en dwong ze zichzelf op andere gedachten door ad hoc haar schoenen aan te trekken en haar camera ter hand te nemen om buiten iets moois vast te leggen. Haar fysieke én mentale beperkingen, die haar 24/7 in haar bewegingsvrijheden beletten werden omgezet in dingen die ze wel kon, ze liet de woede naar zichzelf toe los en weigerde zich voortaan nog op die onmogelijkheden te richten maar juist op de mogelijkheden en om die dan ook zoveel mogelijk te benutten en ervan te genieten! Ze merkte tot haar grote voldoening dat het haar steeds beter afging de G van het Grote Genieten tot in haar botten door te laten dringen en de minder-leuke dingen een plekje te geven zonder ze te veroordelen, zogenaamd accepteren als onveranderbare gebeurtenissen. Ze bleef echter ook een mens met hart en ziel, waarvan ze zelf wist dat die op de goede plek zaten en waarbij ze ook heel stellig zichzelf telkens maande: ‘niets of niemand kan mij gelukkig maken behalve ikzelf en dat geldt ook voor het tegendeel!’.

Met behulp van Rineke, Saskia, Truus, Bastiaan, Wilma, Reismeermin, Corry, Cassie, Kakel en Joop & ik staat het bedrag nu op €.425,00. Dit bedrag komt overeen met 8 1/2 contracten. 29 mei as. volgende week woensdag dus, ga ik met Truus, Rene & Saskia naar het dierenpark om daar het geld te overhandigen en de contracten in ontvangst te nemen. Truus en Rene & Saskia kunnen hun contracten dan mee naar huis nemen, de overigen zal ik de contracten toesturen en met een beetje goede medewerking van Tante Post heeft iedereen zijn contract dus voor het eerste weekend van juni in huis.

De adoptie-contracten worden opgesteld namens de groepsnaam ‘Weblog-Ark’, zoals ook de vorige contracten zijn opgesteld. Met het verschil dat het deze keer de volgende dieren zal bevatten: Tijger, Olifant, Jachtluipaard, IJsbeer, Roofvogels, Eland, Gibbon, Nijlpaard en Leeuw.

Voor degene die goed oplet zal het opvallen dat ik 9 diersoorten benoem en dat er ‘maar’ geld is voor 8 1/2. Mocht er nog iemand onder jullie zijn die dat laatste bedrag ad €25,00 (geheel of deels) wil aanvullen dan is dat uiteraard van harte welkom! Mail mij dan alsjeblieft nog wel even op melodymusic62@gmail.com je adresgegevens zodat ik je het contract kan toesturen, tenzij je mee wilt gaan om de contracten te halen, laat me dan dan alsjeblieft ook zsm weten. Mocht dit niet gebeuren dan vul ik het zelf aan.

Mede namens mijn contactpersoon en het dierenpark in het algemeen bedank ik jullie zeer hartelijk voor de gulle gaven!

Age:
50 nog maar dus nog lang niet middelbaar, zal ik ook wel nooit worden ook

Best friend:
Schathemeltjerijk ben ik wat dat betreft want heb er meerdere. 2 daarvan beschouw ik zelfs als ‘kleinere’ en ‘grotere’ zus.

Chore you hate:
Afwassen met stip op nummer 1

Dreamhouse:
Boerderij met veel grond erom heen zodat ik dieren kan gaan opvangen en mijn mannen met schoondochter kunnen boogschieten wanneer ze willen.

Essential start of your day:
Bril opzetten.

Favorite colour:
Wit – Paars – Rood – IJsblauw

Gold or Silver
Goud al draag ik tegelijkertijd ook zilver.

Height:
178.

Instruments I play:
(played dus…verleden tijd:) Accordeon, Bugel en Euphonium.

Job Title
Manusje van alles.

Kids:
Een dochter van 28 en een zoon van 22.

Life is incomplete without:
Gezin, dieren, vrienden, muziek (JEANS) , fotografie, blog.

Music that you always listen to:
Alles behalve ‘techno en aanverwante niet nader te benoemen zooi’.

Nickname:
Koos, Tutie, Poepie, Parel, Mel, Ko

Overnight hospital stays:
Oeps, hebbie ff..??? Teveel / meer dan mij lief is!

Phobias or fears:
Situaties waarin ik niet zelf kan bepalen wat ik kan doen/laten.

Quote of a movie:
Uit Lord of the Rings van JRR Tolkien, gesproken door Gandalf the Grey: All you have to do is to decide what to do with the time that is given to you.

Reason to smile:
Weer in staat zijn het leven aan te durven.

Siblings:
Een broertje.

Time you wake up:
5 dagen in de week rond 7.00, weekends wisselend

Very important date this year:
21 maart werd ik wat ik nog niet was en nooit meer niet zal zijn.

Worst habit:
Alles en iedereen (nog steeds te veelvuldig) vóór laten gaan.

X-rays you’ve done:
….Zie O

Yummie food you make:
Geen, Joop kookt altijd, die kan het beter en vindt het nog leuk ook.

Zoo animal:
Tja liever geen enkele maar aangezien dierentuinen helaas noodzakelijk bleken en nog steeds blijken en ik moet kiezen: Witte Tijger.

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA

Het zonnetje heeft weer geschenen
nadat regendruppels verdwenen
hond en ik zo blij
de camera erbij
en Brego liet zich even lenen.

Dit plaatje kon ik dus wel schieten
maar Noah ging elders genieten
ook Precious wou niet,
en verdween subiet
waarbij die twee mij achterlieten.

Vandaar dus vandaag alleen Brego
in deze wekelijkse Zing-Zo
dit fotomodel
wil écht altijd wel
pracht hond, pracht foto, wat een cadeau!

Eén van mijn, al jarenlange, grote wensen is een foto-safari te mogen maken in Afrika. Bij voorkeur dan in het Amakhala Game Reserve. Dit reservaat ligt ten oosten van het Addo National Park en grenzend aan Shamwari en bevindt zich in de Zuid-Afrikaanse province Oost-Kaap. Die voorkeur is beïnvloed door de tv waarop reeds vele uitzendingen zijn geweest over hoe men daar probeert elk dier dat in de wild thuis hoort te behoeden voor uitsterven. In dit reservaat komen ook jaarlijks groepen studenten samen vanuit de beste universiteiten op de wereld die voor dierenarts studeren, met name de studies die zich dan toespitsen op wilde dieren – dierenartsen.

Een lied dat tekstueel niet die droom verwoord maar mij er wel telkens aan doet herinneren is een nummer van Helmut Lotti. Een lied waarvan de melodie mij altijd weer raakt en van binnenuit verwarmt.

Levend in een hoofdstad die beroemd is vanwege een jaarlijks terugkerend sportevenement..
Living in a metropolis wich is famous for its annual sportevent…

Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Thema Vrijdag 24-05-2013= Wild-Mak

In aanvulling op mijn log met de touragenda van JEANS dan hier meer nieuws over de samenstelling van de cast maar bovenal fantastisch nieuws dat helaas leidt tot het vertrek van een schitterende en lieve zangeres uit de cast die er sinds show 12 ij was. Hieronder knip-& plakwerk van het nieuws dat men via Facebook verspreidde:

Het is dan eindelijk zover…. De nieuwe Musical Director van JEANS, Bennie Top, heeft samen met Regisseur Perry Dossett en vocal coach /muzikaal assistent Eileen Schilder een prachtig nieuw programma neergezet. Wings of Dreams is een show geworden met prachtige ballads, ontroerende duetten en energieke (pop)songs. Van even geleden en van nu. JEANS blijft trouw aan haar principes en geeft dit jaar 2 jonge talenten, die nog níet afgestudeerd zijn, de kans om in een duo-bezetting voor het grote publiek op te treden in de Nederlandse theaters.
Met de vierkoppige theaterband en acht (of eigenlijk negen!) solisten brengt JEANS ook dit jaar weer voor een prachtig breed publiek een muzikale droom van een voorstelling! Wilt u weten wanneer we dit jaar bij u in de buurt staan? Kijk op onze site!

Regie & Choreografie : Perry Dossett
Musical Director & Bandleider : Bennie Top
Musical Assistant / Vocal Coach / Resident Director: Eileen Schilder
Decor- en lichtontwerp : Janno Houtman
Kostuums : Daphne Schilder
Producent: JEANS Company BV
Cast : Tibisay Mercera, Tjindjara Metschendorp, Manon Prins, Marije van Sonsbeek, Benny Hölzken, Diederick Ensink, Nigel Brown en in duo-bezetting: Leon de Graaf en Charro-Nathan Tanamal

Dat vertelt ons dat we afscheid gaan nemen van Eileen en Renee, Sarah en Ben maar ook dat we nieuwe castleden mogen gaan verwelkomen, Manon, Marije, Leon en Charro-Nathan. We gaan het weer beleven en bij de eerste voorstelling in Barneveld zit ik gelukkig op rij 1 dus ik kan het van zeer nabij gaan bekijken.

Nu nog even het prachtige nieuws van Eileen en haar Bennie:
Van harte gefeliciteerd en alle geluk en gezondheid gewenst!

WIJ ZIJN ZWANGER!

Liefs
Eileen

Ogenschijnlijk onveranderd is daar de zon die elke dag weer opkomt
na de nacht die onze wereld telkens verhult onder een zwarte deken.
Altijd elke dag 24 uren van begin tot eind opgesomd,
Zichtbare start en finish worden dan getoond als wederkerend teken.

Na het ontwaken, aan het begin van weer een nieuwe dag, even verstomd
zie je in de spiegel dezelfde ogen die jou gisteren aankeken,
ervaart gelijkenis van hoe elke morgen het leven jou verwelkomt.
Aan ‘t eind van de dag beseffend dat hij toch weinig anders is gebleken.

Ben je nog de persoon die je gisteren was of toch net niet helemaal?
Wat je vandaag onverwacht bent geworden was je toch echt nog niet eerder,
die wetenschap dringt plotseling diep tot je door in onuitgesproken taal.

Wat je was, wie je was, gisteren nog, je weet het nu genuanceerder.
Vandaag ben je zomaar iets nieuws, compleet anders van top tot teen, zó totaal.
Je bestaan wijzigt schijnbaar niet, het gevoel is alleen gecompliceerder.

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA & RIA

Van Saskia kreeg ik dit plaatje
die bank past heel goed in mijn straatje
bij de achterdeur
te kust en te keur
daar op zitten voor een kletspraatje

Nu zoek ik dus ook zo een bankie
het liefst met plankie op plankie
wie heeft er één staan
wil hem laten gaan
dan zeg ik ontroerd een bedankie

De bank mag gewoon nog heel kaal zijn
zelf schilderen is klus niet echt klein
wil iemand vast doen
voor een dikke zoen
laat me maar snel weten, vind ik fijn!