Publicaties in Meziek-Kassie 'WE-300'

WE-300

Gepubliceerd op april 22nd, 2013

Plato‘s 46e WE-thema voor april/mei 2013=”Oplossing”.

Het liep tegen het eind van de avond toen de deur openging en haar echtgenoot binnenkwam. De hond en beide poezen stoven van de bank af om hem enthousiast te begroeten. Hij had al gezien dat ze aan de telefoon zat en begroette haar met een opgestoken hand zonder iets te zeggen. Liep vervolgens de gang in om zijn jas op te hangen, daarna de keuken in om zijn werktas op te bergen en voor haar en zichzelf iets te drinken in te schenken. Hij legde zijn sigaren en telefoon op de salontafel en nam plaats op de bank alwaar de hond en de poezen zich gelijk bij hem voegden en stijf tegen hem en op hem kropen. De tv stond wel aan maar het geluid was op 0 gezet en al zappend liet hij het geluid voor wat het was.

Na enige tijd hoorde hij haar zeggen: ‘Kies voor jezelf, doe wat goed voelt vóór jou, je kan het in de ogen van een ander toch nooit goed doen!’ waarna ze met een ‘knuffel schat’ het gesprek afsloot en de telefoon terzijde legde.

Ze bogen naar elkaar voorover en na een kus zonken ze beiden met een zucht in hun banken terug. ‘Hoe was je werkdag?’ informeerde zij. “Bah, ja getver, een rommelpot, ben niet van de heftruck af geweest, heb zelfs geen pauze gehad, dit is mijn eerste glas drinken sinds ik vanmiddag vertrok! Je had zeker die en die aan de telefoon? Het houdt daar ook maar niet op he? Wanneer krijgen die schatten nou éindelijk eens rust???” Ze knikte nadenkend: ‘Wist ik hét maar! De situatie wordt hoe langer hoe meer onhoudbaar! Zo jammer dat ik niets anders voor hen kan doen dan mijn oren te luisteren leggen, ik wou dat ik kon toveren!!!’.

Gepubliceerd in: Wat ik schrief, WE-300 door ♫ Mel☺dy ♫ - 44x Akkoorden →

WE-300

Gepubliceerd op april 3rd, 2013

Plato‘s 45e WE-thema voor april 2013=”Vieren”.

Het was weer zover! Een nieuwe uitdaging moest ingevuld worden. Had ze er zin in? Nee totaal niet! Alsof dat iets uitmaakte want ze had helemaal nergens zin in, nou ja 1 ding wel maar dan onder bepaalde voorwaarden. Het enige dat ze wilde was slapen en voorlopig niet meer wakker worden, slapen met dien verstande dat het dan droomloos slapen zou zijn ipv met nachtmerries gevuld waaruit ze telkens huilend en volledig in paniek wakker werd. Wat was het leven toch één groot feest maar niet heus! Integendeel zelfs!!!

Ze begaf zich met lood in de schoenen naar de locatie waar telkens de nieuwste uitdaging uitgedeeld werd en had, in tegenstelling tot de vorige keren, geen enkel voorgevoel noch een flauw benul van wat de uitdaging deze keer zou zijn. Haar voorgevoel vertelde haar wel dat ze het deze keer geen leuke opdracht zou vinden maar hoe en wat, dat wist ze niet. Aangekomen op de betreffende plek zorgde de opdrachtspecificatie ervoor dat ze schrok en een gevoel van opkomende bitterheid niet kon onderdrukken. Deze taak die voor haar lag, wat moest ze er in de vredesnaam mee? Oké, toegegeven, ze had de mogelijkheid te passen, anderen zouden zich wellicht daarover verbazen maar niemand zou het haar kwalijk nemen, het was immers op totaal vrijwillige basis en er zat geen enkele verplichting aan vast? Behalve dan de verplichting die ze zichzelf oplegde vanuit haar eigen gevoel, opgeven is geen optie, vluchten is zinloos, negeren eveneens. Het zou geenszins tot iets positiefs leiden in ieder geval.

Na wikken en wegen zette ze zich neer en ging met onfrisse tegenzin aan de slag. Toen ze klaar was voelde ze zich enigszins opgelucht, ze had het toch maar weer klaargespeeld!
Niemand zou ooit kunnen zeggen, laat staan haar verwijten, dat ze vluchtgedrag vertoonde!

Gepubliceerd in: Wat ik schrief, WE-300 door ♫ Mel☺dy ♫ - 28x Akkoorden →

WE-300

Gepubliceerd op maart 11th, 2013

Plato‘s 44e WE-thema voor 11 t/m 31-3=”Stamelen”.

Al jaren was ze tot over haar oren verliefd geweest op die ene man, de man van haar dromen, haar prins op het witte paard. Ontelbare malen had ze gedroomd hoe hij haar dodelijk saai leventje was binnen komen denderen. Hoe hij haar met één zwaai had opgetild om daarna weg te galopperen. Vandaag zou haar wens uitkomen, é.i.n.d.e.l.i.j.k. zou ze dan dé man ontmoeten over wie ze al zo veel had gefantaseerd. Ze zou é.i.n.d.e.l.i.j.k. dat lieve gezicht van hem aanraken, áánraken in het echt, voor dé álleréérste keer! Dát zou onvoorstelbaar ánders voelen dan de papieren versie van zijn gezicht die al sinds jaar en dag bij het slapen gaan op haar hart werd gelegd na hem welterusten gezoend te hebben en ‘s ochtends met een ‘goedemorgen-zoen’ na het ontwaken samen met hem elke nieuwe dag begonnen te zijn.

De signeersessie werd in een kleine en intieme boekhandel gehouden en de deuren zouden om 17.00 uur opengaan. Ze had de dag vrij genomen en heel de dag lopen vliegen en draven, duizenden kledingstukken aan- & weer uitgetrokken. Ook het aanbrengen van haar make-up en het perfectioneren van elk haartje had haar uren gekost! Meerdere alarmsignalen van klokken had ze op voorhand ingesteld want té láát komen, dat zou haar toch zeker niet gebeuren, niét vándáág!!!

Hij pakte een boek van een stapel die al aardig in hoogte geslonken was, sloeg het open en vroeg zonder op te kijken: ‘aan wie mag ik het opdragen?’ Thuis had ze allerlei teksten opgeschreven en voor de spiegel geoefend, het zou geen probleem opleveren, zij had nog nooit om woorden verlegen gezeten dus dat zou ook nu niet zo zijn. En nu, juist nu, op hét moment van alle momenten ooit…. kwam er niets over haar lippen behalve een onhoorbaar ehhh.

Gepubliceerd in: Wat ik schrief, WE-300 door ♫ Mel☺dy ♫ - 54x Akkoorden →

WE-300

Gepubliceerd op februari 16th, 2013

Plato‘s WE-thema voor 16 februari tot en met 8 maart 2013 is “Jagen”.

‘Mensen met ervaring gezocht’ had er in de advertentie gestaan. Ervaring? Nou die had ze meer dan zat! Ze wilde het niet kennen, die ervaring kon ze missen als kiespijn, maar ze het die ervaring opgedaan, niet eenmaal, niet tweemaal, niet driemaal, maar ontelbare malen. Elke keer was het rampzalig geweest en had het haar hele leven overhoop gegooid. Telkens weer terug naar het begin om opnieuw te beginnen met opbouwen van een nieuw leven. Het had haar naar de rand van een afgrond geleid, er waren momenten geweest waarop ze ernstig met zichzelf in gesprek was om het leven zelf maar te stoppen in plaats van te wachten op het einde dat door iets anders bepaald werd. Tot dat zomaar opeens daar die gedachte was. ‘Ja hallo, zo ver zal ik het toch niet laten komen, ik wil geen slachtoffer zijn, zeker niet meer dan ik al ben, dat gun ik hen toch zeker niet? Ik ben toch zeker veel meer waard dan die mensen die het woord mens niet eens waardig zijn? Minder dan beesten zijn het zelfs, er is niet eens een woord voor te verzinnen dat de lading in juiste vorm dekt. Wat haar betreft mochten die lui in het openbaar gestenigd worden en een uiterst langzame en zeer pijnlijke dood sterven. Dát zou helaas niet gebeuren maar ze kon wel een ander steentje bijdragen. Ondanks veel levenswijsheid kon ze de gevolgen niet helemaal overzien maar dat gaf ook niet, die boeiden haar niet, het ging erom die mensen te vinden en ze dan aan de schandpaal te nagelen door hun gegevens openbaar te maken. Aan het eind van die dag, aan het eind van een gesprek werd haar op een gegeven moment de hand geschud, “Welkom, samen zullen we zinvol, maar vooral hard nodig, werk doen!”

Gepubliceerd in: Wat ik schrief, WE-300 door ♫ Mel☺dy ♫ - 44x Akkoorden →

WE-300

Gepubliceerd op januari 25th, 2013

Plato‘s WE-thema voor 25 januari tot en met 15 februari 2013 is “Poetsen”.

Daar was het weer, harriejakkiebah, is toch om helemaal gek van te worden als je dat niet al zou zijn? Ze keek op de klok en zag dat het nog geen winkelsluitingstijd was, snel de schoenen aan, jas aan, autosleutels gepakt en hup snel naar de drogisterij om de hoek. Bij de kassa werd ze met zachte stem begroet, ze was vaste klant voor één bepaald artikel. ‘Zijn ze al weer op meid?’ zuchtend knikte ze ja. ‘Gelukkig heb ik een voorraadje apart liggen zodat ik jou nooit een ‘nee, zijn op’ hoef te verkopen, sprak de verkoopster op zachte toon verder terwijl ze vriendelijk en begripvol glimlachte. ‘Doe maar 5 doosjes, dan kan ik even vooruit’ zei ze vragend en na het afrekenen keerde ze huiswaarts. Nadat ze zich weer van haar schoenen en jas had ontdaan kroop ze op de bank onder een deken graaide de ipad en richtte zich op het spelen van sudoku. Heerlijk tijdverdrijf, vooral als het stil was. De aankopen legde ze in haar troostdoosje dat altijd binnen bereik stond. 1 paar ervan pakte ze uit de verpakking en stopte ze daar waarvoor ze bedoeld waren. De stilte nam toe…. ze had zich al lang geleden neergelegd bij haar ‘zegening’ van het geluidsgestoord zijn maar prees elke keer weer het bestaan van de hulpmiddelen. In haar ooghoek kroop moederpoes naast haar op de rugleuning en begonnen zich vol overgave te wassen. ‘Als de kat zich wast komt er vast een gast’ ….. als dat spreekwoord waar zou zijn had ze 24 uur per dag bezoek. ‘Oh alsjeblieft niet!’. Poes keek even op, zich totaal onbewust van het feit dat haar activiteit een enorm irritant geluid veroorzaakte. Ze aaide de poes en wendde zich weer in alle rust en stilte tot haar spel.

Gepubliceerd in: Wat ik schrief, WE-300 door ♫ Mel☺dy ♫ - 64x Akkoorden →

WE-300

Gepubliceerd op januari 4th, 2013

Plato‘s WE-thema voor 3 tot en met 18 januari 2013 is “Verbeteren”.

‘Ambitie’, moest er zijn! Ze vond het altijd maar een raar woord, wat was er mis met het niet hebben van ambitie? Ze vond het heerlijk op haar werk, was nooit ziek, nooit te laat, vertrok nooit te vroeg, integendeel zelfs. Jarenlang liep ze bijna elke avond als laatste het kantoor uit met in haar hand haar attachékoffer waarin werk zat waarover ze zich thuis zou gaan buigen. Ze hield van voorsprong en voor zover mogelijk zorgde ze er altijd voor dat ze een voorsprong had in haar werkzaamheden. Opklimmen in de ladder was niet iets dat in haar gedachten speelde, ze hield van haar baan en zag de wijzigingen die diverse reorganisaties met zich mee brachten als uitdagingen waar ze zich dan weer met hart en ziel op stortte. Toen kwam daar dat jaarlijks functioneringsgesprek. Haar leidinggevende roemde haar doorzettingsvermogen alsmede het feit dat ze nooit afwezig was, deze opmerking werd aangevuld met een uitspraak dat de zorgzaamheid kenmerkte. Of ze goed op zichzelf paste? Haar, volgens hem, te grote ambitie kon wel eens een valkuil worden. Verbijsterd had ze hem aangekeken. Het is geen schande hoor, zei hij, om bij ziekte thuis te blijven of om het werk eens een dag niet klaar te krijgen. Wat is jouw drijfveer, vroeg hij. Na lang nadenken antwoordde ze: in het sollicitatiegesprek zei Dhr.B. dat het werken hier altijd uitdagend zou zijn als ik maar oog zou houden voor verbetering. Enkele jaren later brak het lijntje, elke poging het ‘beter’ te doen faalde, dat uiteindelijke leidde tot ontslag omdat zij niet meer binnen de nieuwe structuur van het werk paste. Hoe goed ze ook in haar werk was, haar met name het in toenemende mate op kantoor verschijnen met fysieke hulpmiddelen, verbeterden niet het visitekaartje dat zij geacht werd te zijn.

Gepubliceerd in: Wat ik schrief, WE-300 door ♫ Mel☺dy ♫ - 44x Akkoorden →