Schrijfveren

SCHRIJFVEREN thema 13 augustus : Tel je verliezen

wv

Tel je verliezen
of ga je winsten kiezen
vraag geen adviezen

Volg wijs je verstand
zet ook ‘t hart niet aan de kant
aan elkaar verwant

Kies beiden, niet een
pak het op, elke bouwsteen,
samen, nooit alleen
met verlies en winst, ga heen
leven, je hebt ‘t in bruikleen.

One-0-One / Schrijfveren – ‘Schaatsen’

Het thema van SCHRIJFVEREN van 1 augustus

Het duo vertrok op hun skeelers met beiden een hond aan de riem.
Zichzelf herinnerend hoe ze vroeger elke vrije seconde skeelerde, dat toen nog rolschaatsen heette.

Wat zou ze het graag weer eens doen, de honden mee en uitwaaien maar.
Alweer zo lang geleden!
Na enig beraad schafte ze skeelers aan.

Eenmaal thuis bond ze ze onder. Afgezien van de pijn die het haar in haar lijf opleverde bleek ook het evenwicht blijvende problemen op te leveren. Met een verzuchtend ‘jong geleerd is oud gedaan, maar niet altijd’ zette ze twee weken en bont en blauw, balend de skeelers weer op Marktplaats.

Schrijfveren

Het thema van SCHRIJFVEREN van 2 februari is ‘Vacuüm van hoop en vrees’.

Stilte, woorden geluidloos gesproken,
zinnen van hoop met vrees, ononderbroken.
Ijzig koud de hand die ‘t hart omklemt,
niet wetend hoe lang het alles remt.

Hopend op het goede,
gemengd angstig te moede.
Waar vrees sterker is,
en zo voelbaar pijn van gemis.

In het vacuüm van hoop en vrees
voel je je een wees,
niet wetend waarheen
sta je er niet samen maar alleen.

Wat niet zou mogen zijn
is slechts voelen van pijn.
Hart en ziel weer één, verbonden
buiten vacuüm elkaar in liefde gevonden.

Schrijfveren

Het thema van SCHRIJFVEREN van 1 januari is ‘Tegenslagen’.

Vlak nadat ik het webloggen ontdekte maakte ik naast mijn bestaande ‘dagelijkse’ weblog nog een weblog aan met een specifiek onderwerp. Toentertijd dacht ik nog dat het erover schrijven mij zou helpen met mijn verwerking en dat ik, door het te openbaren, wellicht ook anderen kon helpen die met hetzelfde leed worstelden en dit wel of niet aan hun omgeving, hetzij op of buiten het internet, bekend hadden gemaakt. Het tegendeel bleek waar, des te meer ik over dat onderwerp schreef des te meer last kreeg ik er mentaal, en ook fysiek, van. In die tijd sloot ik me aan bij een groep vrijwilligers die op het internet speurden naar daders, velen werden gepakt. De methodes die wij als groep gebruikten waren op zijn zachtst gezegd niet altijd even netjes maar het ging om het resultaat niet waar? Al snel werden wij als groep maar ook de individuele bloggers die zich in die groep bevonden getraceerd door een persoon die op het internet onder vele schuilnamen bekend is. Op vele websites werd hij gaandeweg geband maar dat zorgde er helaas niet voor dat hij stopte met zijn wanpraktijken. Hij speurde naar mensen die zich op het internet bevonden en hun tegenslagen beschreven. Op (telkens nieuwe) sites en logs publiceerde hij zijn wanklanken. Dit leverde hem veel aandacht op. ‘De één zijn dood is de ander zijn brood’ geldt voor hem haast letterlijk. Des te meer hij mensen af kan kraken en hun tegenslagen belachelijk kan maken des te meer aandacht hij krijgt, des te blijer hij is.
Op een gegeven moment had hij mij in zijn tang en ik tuinde er met open ogen in, ik verdedigde mijn blog en mijzelf met hand en tand en ik was te blind om te zien dat ik hem daarmee volledig in de kaart speelde. Een andere blogster wees mij toen op de gevolgen van (mijn) actie en (zijn) reactie. Mijn toen al groeiend voornemen dat blog uit de lucht te halen werd daarmee 100% verstevigd en ik haalde die log uit de lucht. Enige tijd nog bewaard maar uiteindelijk helemaal verwijderd. Het teruglezen belette mij in mijn verwerkingsproces. Ik stopte ook met het werken in die vrijwilligersgroep want het werken daar had hetzelfde, en totaal niet gewenste, effect.
In de 6 jaren dat ik als vrijwilliger voor Weblog.nl werkzaam was en het ene jaar daarna als betaalde werknemer kwam ik hem met regelmaat tegen als een weblogger zich bij ons meldde met een klacht over hem. Weblog bande hem en hij vertrok naar een andere provider. Inmiddels zit hij op een eigen domein dat gebouwd is, net als ik met de mijne, op WordPress. Hij blijkt nog steeds volop bezig te zijn met zijn wanpraktijken en valt nu een logster enorm lastig door haar verhalen te kopiëren en op zijn blog te plaatsen en elke alinea, regel woord voor woord, onderuit te halen. Dat raakt deze blogster natuurlijk en zij is zich nu aan het beraden of ze wel of niet haar logberichten voortaan achter een wachtwoord zal plaatsen.
‘Doet WordPress hier dan niets tegen’ hoor ik jullie vragen? Nou nee dus. WordPress zal alléén maar actie ondernemen als de getergde logster aangifte doet en dan een rechtszaak begint (én logischerwijs eerst moet winnen óók) en dan vervolgens een gerechtelijk bevel aan WordPress overhandigt dat WordPress dwingt om actie te ondernemen tegen die aangeklaagde.
Ondanks dat ik ‘al’ 50 ben, zelf een leven vol tegenslagen ken, kan ik nog steeds he.l.e.m.a.a.l. niet begrijpen wat iemand beweegt om mede-internet-gebruikers zo te behandelen. Volgens mij doe je dit niet, noch bij mensen die je zeer dierbaar zijn noch bij mensen die je totaal niet kent.
Het probleem ‘pesten’ komt steeds meer onder de aandacht via de media, het internetpesten hoort daar ook bij, al krijgt dat m.i. nog lang niet aandacht genoeg. Ik vind dit een in- & intriest gegeven en hoop dan ook dat de blogster in kwestie die nu het slachtoffer van deze ‘meneer’ is hem de lange neus zal geven en gewoon verder blijft bloggen zoals ze altijd al deed! Ik vind ook dat providers hierin een veel grotere en vooral actievere rol in moeten gaan spelen. In de voorwaarden staat altijd wel dat men zich aan de netiquette moet houden maar controle daarop is er niet en van het aannemen, en in behandeling nemen, van klachten doet men in de meeste gevallen helaas niet. Nu is dit helaas niet 100% aan die providers te wijten, ook onze Nederlandse Wetgeving laat in tegenslagen als deze grote steken vallen. Het is een extreem schrijnend probleem waarbij ik vast niet de enige ben die verbijsterd en machteloos moet toekijken dat het nog steeds gebeurt.