Tulpen, tulpen en nog eens….

TULPEN!

Rond 8 uur stapten Daphne en ik vanochtend de auto in om even later mijn ‘maandagmeneer’ ook in te laten stappen waarna we de reis voortzetten richting Lisse want we hadden Keukenhof op de agenda voor vandaag. Het was zó lang geleden dat ik er geweest was dat ik me er geen voorstelling meer van kon maken, behalve dan dat wat ik ken van de geijkte foto’s die je op Google wel ziet. Onder begeleiding van donkere wolken en redelijk veel regenbuien reden we zo’n 2,5 uur om vervolgens voor de ingang te staan. We hadden dankzij de ANWB goedkopere kaartjes gescoord en verheugden ons op een mooie dag. Geheel terecht want dat werd het ook. We keken onze ogen uit, wat een kleurenpracht, zo indrukwekkend!

Er waren ook dieren te bewonderen….. toen ik deze foto maakte dacht ik nog… meer dan dit zal het wel niet zijn vandaag. Wat een vergissing bleek dat later in de dag. We moesten ons in de gekste houdingen vormen om de mooie bloemen te fotograferen zonder mensen erop. Het was zo verschrikkelijk megadruk dat dat haast een onmogelijke opgave bleek. Ook in de kinderboerderij was het erg druk met kleine mensjes en dieren in alle soorten en maten. En achter de kinderboerderij kregen we een verrassing. Een roofvogelshow. We genoten volop!

Aan het eind van de middag zochten we de auto weer op en togen we huiswaarts, wederom vergezeld van zeer dreigende luchten, met prachtige lichteffecten trouwens, die ik niet kon fotograferen omdat ik achter het stuur zat… veel regenbuien en jawel ook heel veel files waardoor we pas om kwart voor acht het huis weer binnenstapten.



Mijn foto’s staan zoals gewoonlijk op MIJN PICASA. Daphne is haar foto’s aan het uploaden, zij heeft er zoals gebruikelijk vele meer dan ik, zodra ik haar Picasa-Link ook heb zal ik het aan dit bericht toevoegen.
Update 22-04-2014 De FOTO’s van DAPHNE

Als? Dan!

alsdan

Als je denkt: “ik ben verslagen”, dan is de nederlaag een feit.
Als je denkt: “ik zal niet versagen”, dan win je op den duur de strijd.

Als je denkt: “Ik kan het niet halen” dan is tegenslag op til.
Het doorstaan of overslaan der lessen hangt af van wil.

Moedelozen gaan ten onder aan twijfel en vrees.
Vechters winnen, als door een wonder, telkens weer de zwaarste race

Denk: “Ik kan het” en dan gaat het! Iedereen vindt bij wilskracht baat.
En in leven wint de daad het van nutteloos gepraat.

Als je jammert: ‘Ik ben zwakker dan mijn grootste concurrent”.
Dan blijf je levenslang de stakker die je bent.

Niet de Goliath’s en de rijken, tellen in een kamp voor zes.
Maar de fermen die niet wijken, oogsten vroeg of laat succes.

Hij wel!

603579_718299578190985_456407197_n

 

Als jij iemand kent die depressief is vraag dan alsjeblieft nooit: “waarom?”

‘Een depressie’ is nooit het rechttoe rechtaan antwoord op een slechte situatie.

Een depressie is er, net als dat het weer er is.

Probeer het zwarte, het moedeloze, het hopeloze en het eenzame,
waar die ander doorheen gaat, te begrijpen

Wees er voor hen als zij  uit een andere dan veronderstelde, hoek komen!

Het is zwaar, een vriend te zijn voor een depressief iemand
maar het is één van de aardigste,  nobelste en beste dingen die je ooit zult doen.

Met een Engel in de Engel

geesje040314a
Soms….kan het lijken, én voelen, alsof de hele wereld eropuit is je een loer te draaien. Eerst even boos worden, dan een gevoel van heftige teleurstelling ervaren, dan in de weerstand omdat je weigert het over je kant te laten gaan, dan berusten omdat je weet dat je erover druk maken totaal zinloos en verspilde energie is nadat je besluit de nodige instanties in te schakelen om één en ander uit te zoeken om tot slot te besluiten dat je naar het politiebureau moet om aangifte te doen…….

Dan…tja dan echt….kan het zo waanzinnig goed doen je oor te luister te leggen, figuurlijk even stoom afblazen, bij iemand waarvan je zonder ook maar enige spoor van twijfel weet dat zij nooit degene zal zijn die jou willens en weten zal belazeren, iemand bij wie je mag zijn wie je bent en hoe je bent, altijd ongeacht wat ook!

En zo zat ik vanmiddag aan een, mij inmiddels zeer dierbare, ook al is het dan mijn smaak niet *grinnik*, keukentafel om mijn hart even te luchten. Zij deed dat ook, in alle vertrouwen én in alle rust, hoe fijn is dat? Niet te beschrijven! Voordat ik huiswaarts keerde sloten we de dag af met een lekker bakkie leut, wederom aan die keukentafel, nadat we heerlijk onze buiken hadden gevuld in De Engel, waar we eerder waren binnengelopen nadat we in een park hadden gewandeld en wat nodige boodschappen hadden gedaan.

geesje040314b

Kortom een middag met een platina randje!

Afscheid nemen
bestaat niet…

………………..een tekst waarin ik heilig geloof en waarop ik rotsvast vertrouw maar evengoed stemt het verdrietig om in het aardse leven afscheid te moeten nemen van iemand die je dierbaar is als je weet dat het hoogstwaarschijnlijk de laatste keer is dat je haar in levende lijve in je armen kan nemen, hoe troostrijk en bemoedigend zo’n knuffel dan ook kan zijn. Miraculeuze genezingen zijn er te weinig maar ze zijn er,
ik hoop op eentje extra!!


Vandaag ben ik naar Den Helder geweest om op bezoek te gaan bij SASKIA en haar gezin. Sommigen van jullie kennen haar van weblogmeetings in het verleden. Zij en haar man waren aanwezig in Lelystad alwaar zij vergezeld werden van hun 3 honden, de basset Bonnie en 2 Deense dogs, Bo en Senna. Ook was zij bij de weblogmeeting in Dierenpark Emmen waar zij zonder man en honden aanwezig was. Kennen jullie haar niet van die meetings dan wellicht van weblog.nl. In het verleden spraken we ergens af en deden dan samen iets leuks, nu zij niet meer reizen kan is dat geen optie meer en zodoende reed ik vandaag naar haar toe.


Gelukkig had ze een ‘goede’ dag en na koffie en wat kletsen stapten we in de auto en reed haar man een rondje door de stad. We toerden door de haven en langs de kust alwaar we even uitstapten om ‘uit te waaien’. De stevig wind zorgde voor mooie golven en schuimkoppen die op de stenen stuksloegen. Ook konden we genieten van een paar bruinvissen wiens vinnen af en toe boven water kwamen alsmede van een 4-tal zeehonden. Een fikse groep zeemeeuwen seinde ons als het ware in waar we kopjes en vinnen boven het water konden verwachten. Een schitterend gezicht hoe die bruinvissen en zeehonden, geleid door de vogels, zich tegoed konden doen aan de scholen vissen die daar aanwezig waren.

Op uitdrukkelijk verzoek van Saskia bedank ik hier iedereen die haar in de afgelopen weken een kaartje of iets dergelijks heeft gestuurd, dat waardeert ze enorm. Aan haar verzoek, jullie daarvoor hartelijk te bedanken, voldoe ik uiteraard graag!

Wil je de foto’s zien die ik vandaag maakte, klik dan HIER


Uitwaaien

230214delfzijl


In onze verkeringstijd waren we elke vrij zondag op pad. Toerden we de noordelijke provincies door met vrienden in meerdere auto’s terwijl we via een 27-mc bakkie op zoek waren naar contact met mede-hobbieisten. Soms waren we met (schoon)pa en (schoon)ma op weg en reden we een route, soms ook met opa. Toen er eenmaal kinderen waren deden we dat veel minder, zeker toen ook het 27 mc gebeuren tot het verleden begon te behoren.

Nou krijg ik Joop maar zelden bereid het huis uit te gaan voor een uitje maar vandaag had hij er zin in, dat liet ik me natuurlijk geen 2 keer zeggen. Bastiaan wilde zijn enige vrije dag in de week, hij werkt al weer weken 6 dagen in de week, voor zichzelf houden om aan zijn knutselproject verder te werken, prima, dus togen Joop en ik met DAPHNE op weg richting het noorden om eens even lekker uit te waaien. Hier in Assen waaide het al stevig dus dat beloofde wat.

Via een alternatieve route belandden we uiteindelijk in Delfzijl en daar op de dijk waren we even blij dat onze haren in ieder geval aan één kant vastzaten, anders waren we kaal thuis gekomen. Daarna zetten we de reis voort naar Termijnterzijl want ja, net als vroeger wilden we ons het lekkerste visje niet ontzeggen. We wonen niet dichtbij een kust dus verse vis is anders dan verse vis die je aan de kust koopt. In Termuntenzijl zijn we de haven doorgelopen en hebben we het gemaal van binnen mogen bekijken. De verantwoordelijke meneer was zelfs zo vriendelijk om de machinerie aan te zetten, iets dat Joop natuurlijk prachtig vond. Het geluid dat daardoor geproduceerd werd was mij te veel dus ik vluchtte zo snel als ik kon naar buiten en ging in de zon op een bankje zitten, weliswaar met muts op en kraag hoog want zo warm was het nou ook weer niet.

Weer even later zaten we op het terras, uit de wind, te smullen van heerlijke vis. Zelfs Joop at zijn portie helemaal op, en dat zegt wel iets over iemand die altijd roept geen vis en aanverwante producten te lusten. Daarna stapten we weer de auto in en kozen wederom een (zeer ruime) alternatieve route huiswaarts. We reden ook door het aardbevingsgebied, we zagen veel ‘te koop’-borden staan maar toch ook weer minder dan we eigenlijk verwacht hadden. Het is al jaren een grote droom van ons een grote boerderij te bewonen, die zagen we volop, en bij elke boerderij die we mooi vonden droomden we hardop. Met werk in Assen / Hoogezand voor ons en onze jeugd is verhuizen naar het noorden van de provincie Groningen natuurlijk nooit een optie maar dagdromen mag wel, toch?!

Rond het avonduur stapten we weer binnen waarna ik gelijk plat op de bank kroop want tja… het beklimmen van een dijk in Delfzijl via keien van golfbrekers was niet helemaal gegaan zoals ik gepland had. Hoe dan ook hebben we toch een heerlijke middag gehad waarvan we achteraf zeiden: ‘waarom doen we dit eigenlijk niet vaker?’ Waarop het antwoord achterbleef en Joop wat schaapachtig grijnsde omdat hij wel wist waar het antwoord te vinden was. Of zal dat na vanmiddag veranderen? Laten we dat nog maar even afwachten ;-)


Onvergetelijk

Reclames zijn bijna altijd bloedverziekend irritant, op enkele uitzonderingen na.

Eentje in het rijtje van ‘Hele Grote Uitzonderingen…’ is voor mij wel deze:

Volg het…
Lucht het….
Luister ernaar….
Strijk er af en toe met je hand over….
Verlies het niet te snel, maar laat het altijd ergens vol van zijn….
Laat het pompem….
Open het voor anderen….
Neem je geliefden erin op…
En ook al heeft iemand het ooit gebroken,
wees niet bang het weer helemaal te geven,
en of het groot of klein is,
van goud of van steen,
zorg er goed voor…
Het is het meest belangrijke dat je ooit zult hebben.

Het is met recht een vak apart, tekstschrijver voor reclames!

Dromen zijn (NIET?!?) bedrog

Als titel van dit logbericht komt veel in aanmerking want jeetjemekreetje het was me het dagje wel zeg!

died110114

De nacht van vrijdag op zaterdag was niet om over naar huis te schrijven. Ik kon de slaap niet vatten want tja Klaas Vaak heeft nog steeds mijn adres niet doorgekregen…..kortom, met een doorbrekende migraine startte ik mijn dag. Niet bepaald handig als je een lange autorit in je eentje voor de boeg hebt en ook nog eens het theater in wil om naar JEANS te gaan kijken en luisteren en meer…. Waar pillen dan al niet goed voor zijn he? Maar goed, de nacht was dus kort en krachtig. Ik droomde dat er bij het theater iets fout zou zijn en zou blijken dat Rineke en ik de voorstelling niet zouden gaan zien….

Even na de middag stapte ik de auto in en ging op weg. In mega slecht weer toerde ik van noord naar west, slecht weer buiten de auto maar ook er in, in de vorm van storm in mijn hoofd. Zonder verder al te veel oponthoud kwam ik in Amstelveen aan waar Rineke enkele minuten eerder al gearriveerd was. In eerste instantie kon ik haar niet vinden, zoals al gezegd, mijn hoofd was niet bepaald helder, ik was een beetje het padje kwijt. We gingen snel op zoek naar een toilet en daarna naar de koffie met wat lekkers om even bij te komen. Daarna gingen we weer op pad want we moesten kadootjes inslaan. Mede namens Eric zouden we een kado gaan kopen voor de baby van gitarist Kees die deze maand geboren gaat worden. Ook wilden we een kado voor Tamara kopen om haar te bedanken voor het feit dat ze voor ons een kijkje achter de schermen had geregeld in november maar ook als felicitatie met haar nieuwe woonstek. Gelukkig werden Rineke en ik het snel eens en zaten we al vrij snel in een restaurantje alwaar we zouden koffiedrinken met Tamara en later ook eten. Bleek ook nog dat we korting kregen als theatergasten, nooit verkeerd. So far so good….

“luistert en huivert verder”….
Wij het theater in want Rineke moest de kaarten nog ophalen aan de balie. Het geval wilde namelijk dat ik op haar uitnodiging mee ging omdat zij twee kaartjes gewonnen had. Bij de balie bleek er echter maar 1 kaart klaar te liggen. Tja… nu zijn Rineke en ik de diksten niet maar met zijn tweetjes 1 stoel delen is natuurlijk geen optie. Godzijdank kon Rineke via haar telefoon haar mail tevoorschijn halen waarin toch heel duidelijk en expliciet stond dat ze 2 kaarten had gewonnen. Ben Schilder en Tamara stonden bij de kassa naast de onze en zij schoten ons te hulp waardoor we later toch nog 2 kaartjes te pakken hadden. Ik stond enigszins afzijdig, me enerzijds mijn droom herinnerend en anderzijds bevrezend op het balkon te moeten kruipen, iets waar ik toch echt een onbeschrijflijke hekel (lees: angst) voor heb. Gelukkig was dat niet het geval en kregen we stoelen 1 en 3 op rij 13. (jawel…ongeluksgetal grrrrrrrr). Eric zat op rij 2, wat in de praktijk gelijk was aan rij 1 want de echte rij 1 had maar een paar stoelen waar rij 2 vele malen langer was en dus ook deels als rij 1 was. Hij keek achterom vlak voor de zaaldeuren dichtgingen, zag mij kijken en stak zijn hand de lucht met 2 uitgestoken vingers. Dat sein herkende ik uiteraard gelijk en zo wachtten Rineke en ik op het moment dat de lichten zich doofden in de zaal, waarna wij als 2 door wespen gestoken bruinvissen omhoog schoten en ons naar die rij spoeden. Tijdens de eerste akkoorden namen we die plaatsen in, helemaal dolblij natuurlijk. En tja Amstelveen…wat een geweldig publiek, het dak ging er nog net niet af (gelukkig voor het theater natuurlijk hihihi) en we genoten in opperste sfeer van wederom een prachtige show.

na de show konden we uitgebreid met diverse castleden op de foto en even kletsen natuurlijk want de meesten hadden deze keer uitgebreid de tijd om in de foyer nog iets te komen drinken. Een extra kers op de taart van vandaag was wel dat we Marloes tegen het lijf liepen, een castlid die na show 20 afscheid nam nadat ze 4 seizoen had meegedraaid. Ook zij vond de show geweldig, kan ook niet anders natuurlijk ;-))))

En tja toen werd het toch echt tijd om afscheid te nemen. Voor Rineke helemaal want het was haar laatste van dit seizoen, tot haar en onze spijt uiteraard. Gelukkig nog niet voor mij…ik mag nog (maar) 2x. Eric is nog niet zeker over zijn aanwezigheid bij de allerlaatste in Stadskanaal de 26e dus dat is nog eventjes afwachten. Ben Schilder beloofde ons overigens wel dat er nog iets op stapel stond maar dat we dat tzt wel zouden horen. Dus dat is nog even spannend…. En tja andere spanning is er ook want over een maandje ongeveer horen de castleden of ze kunnen blijven of niet en dat is niet alleen voor hen maar ook voor ons altijd weer nagelbijtend spannend….

Kwart over een stapte ik het huis in waar mijn lief met een bakkie dampende koffie klaar stond en ik door 3 onstuimig blije honden begroet werd, we hebben een logee dit weekend, Mac (Airdale terrier) is er ook, gezellig. En ja nu de nacht in…. of ik slapen zal? Mmwah geen idee maar dat boeit ook niet, heb een heerlijke, wat zeg ik, fantastische avond gehad met name dankzij Rineke dus dit logbericht wordt getikt door een blij en dankbaar iemand!!!

Knus

IMG-20131225-WA0000
Kerstdagen… zoveel mensen zoveel wensen, en dus ook zoveel mogelijkheden om ze in te vullen. De één gebruikt juist die dagen om h.e.l.e.m.a.a.l. uit te pakken en van alles in huis te halen, dagen waarop ook het geld heel gemakkelijk uit je beurs stroomt en waar detaillisten met name ook zeer naar uitkijken, zij het dan om andere redenen….

Voor ons dagen waarom we in alle rust het simpel en toch knus en gezellig houden.. Meestal komt er wel een kerstdiner met wat extra lekkere zaken op tafel maar dit jaar zal dat anders zijn. Zoonlief moet namelijk beide dagen werken, mag zich in een groot hotelketen van zijn beste kant laten zien waar hij beide dagen halverwege de middag moet beginnen en tot halverwege de nacht zijn handen moet laten wapperen.

Daarom kozen wij dit jaar niet voor een kerstdiner maar voor een kerstbrunch, weer eens wat anders en evengoed erg gezellig en knus. Vandaag spenderen we tijd op de bank voor de buis grotendeels, vele kerstfilms naar keuze, reeds door schoondochter-in-spé gedownload. Morgen zijn we dan eerst weer met zijn viertjes totdat bastiaan uit bed komt en weer naar werk vertrekt en Daphne naar haar moeder gaat.

Hebben jullie dat nu ook dat altijd weer blijkt dat je teveel hebt gekocht en er een deel terug gaat de koelkast en/of vriezer in of zelfs de prullenbak? Vandaag bleek dat hier ook weer het geval, we kunnen dus nog wel even een paar dagen vooruit ;-)

De cadeautjes zijn blijven liggen, ingepakt en wel op een hoop onder de tv. We hebben besloten om die te laten liggen tot oudjaarsavond en ze dan tijdens het gourmetten te verdelen en openen… we moeten dus onze nieuwsgierigheid nog eventjes bedwingen ;-)