25-5=Winschoten

Joepieeeeeeeeeee Zaterdaggggggggggggg

Het is nacht van vrijdag op zaterdag terwijl ik schrijf. Eigenlijk zou ik moeten slapen maar dat gaat nu nog niet lukken, ben een beetje (boel) hieper in dubbele zin.

Vanavond rond 18.45 stap ik in de auto en haal ik Anita op en daarna gaan we samen op weg naar Winschoten. Naar, voor mij de 5e en Anita de 3e, voorstelling van JEANS-25.

Met vanavond als mysteriegast Laura Vlasblom, die Daphne en ik al mochten bewonderen tijdens de Jubileum-voorstelling op 28 september jl. in het Beatrix-theater te Utrecht.
Deze dame kan er zeker wat van en heeft dan inmiddels ook een indrukwekkende staat van dienst nadat zij in 1991 in JEANS begon en shows 2-2. 3-1, 3-2 en 4, deel uitmaakte van de cast.

Hieper… jawel… dubbel, ook jawel. Met mensen in mijn nauwste kring die verdrietig zijn, die wanhopen en worstelen, mensen die de strijd tegen een verschrikkelijke ziekte aan het verliezen zijn… is mijn hart enorm geraakt. En ja, natuurlijk besef ik dat ik wel weg kan kruipen in één of ander donker gaatje om al dat leed te ontvluchten maar dat dat het probleem niet oplost, integendeel zelfs. Dus ook hieper in de goede zin des woords omdat mij weer een fantastische avond staat te wachten en er ook zo ontzettend veel leuke dingen zijn die het leven zo méér dan de moeite waard maken, ontelbaar veel. Zoals een JEANS-voorstelling dus, vanavond in een spiksplinternieuw theater ook nog. In de ‘oude’ versie kon ik blindelings mijn weg vinden, deze nieuwe versie ken ik nog niet, extra spannend, want een theater is niet zo maar een gebouw, het moet sfeer uitademen, moet een bepaalde ambiance hebben, is mede bepalend voor hoe fijn zo’n avond kan verlopen, of niet.

Met een gemixte emotie van intense dankbaarheid en intense hoop loop ik momenteel rond. Dankbaar voor de aanwezigheid van al het goede in het leven én heel sterke hoop op meer goeds en dan natuurlijk met name voor hen die dát nou juist zo nodig hebben op dit moment.

Alhoewel het cliché is… en ik eigenlijk niets met cliché’s heb… besef ik eens te meer hoe gerechtvaardigd mijn dankbaarheid is, dat mijn hoop er mag zijn en dat ik moet blijven vasthouden aan het vertrouwen. Dat elke dag nieuwe kansen in zich heeft die ik niet mag laten liggen om het beste er van te maken. Dat ik geen tijd (meer) mag verspillen aan onbenulligheden maar juist moet benutten om te leven en genieten van alles, hoe klein en ogenschijnlijk onbeduidend die dingen soms in 1e instantie ook mogen schijnen.

Om maar met een cliché, dat ik enige tijd terug las en waarbij ik me realiseerde dat ik die houding toch al een lange tijd zo consequent mogelijk probeer na te streven, af te sluiten:
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ “The moment you start acting like life is a blessing, it starts feeling like one…”

12x Akkoorden op - Chords on “25-5=Winschoten

    • Volgens mij schrijf jij het goed ;-)

      Ja klopt…. een aantal van de ‘oud-castleden’ draait over het hele seizoen een aantal voorstellingen mee…
      Wil je weten wie dat is in Assen?
      Ik weet het al namelijk maar ik weet niet of jij het nu wilt weten of je liever laat verrassen…

      Genieten doen we vast wel!!

      Ps… nog steeds in afwachting???

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge