25-47-17

Vanochtend vroeg op, mijn maandagmeneer gehaald en mee genomen naar het ziekenhuis voor de kerkdienst. Een mooie en ontroerende morgen, waarbij ik het niet droog hield. Na de dienst hem weer veilig en wel bij zijn eigen paleis afgeleverd en door gereden naar Niels en Anita. Daar aangekomen stond de koffie al klaar en weer enige tijd later zaten we aan tafel lekker te eten.  Ik, die altijd heel netjes op haar kleding is, zeker op een ‘uitjes-dag’ had vandaag mijn dag niet, in no time zat mijn mooiste blouse onder de koffievlekken. De stof is van dien aard dat een nat doekje wonderen kan doen en meermalen moest ik dus met een nat doekjes aan de slag. Helaas bleef het daar niet bij. Tijdens de lunch ging er weer van alles over mijn voorhout en dus moest Anita haar kast induiken om er iets uit te halen dat bij mijn pantalon en schoenen/tas zou passen …dat lukte gelukkig, mede dankzij mijn ‘slankere’ lijn van tegenwoordig. Weer even later stapten Niels en ik de auto in, lieten Anita bij haar studieboeken achter, en vertrokken naar Almere. Zonder noemenswaardige oponthoud kwamen we ruim na 3-en in Almere aan en na een kopje koffie in de foyer, Petra begroet te hebben, namen we onze plaatsen in de zaal in.

almere-100116-b (1) (1)

De show begon en ik miste acuut iemand op toneel, ik keek richting de coulissen en zag het missende castlid staan, in de outfit van het blok dat volgt op het introblok. Hmmm mijn favo niet op toneel? Wat is er aan de hand? Hij deed wel zijn zangpartijen maar niet op de planken, tja, emotioneel als ik al was vandaag stonden mijn ogen gelijk weer vol. Ook het opvolgende blok begon zonder hem, ieks nee toch zeker, in dat blok zit een nummer, zijn nummer, dat ik wilde horen, zien en voelen. Nerveus wachtte ik af wat komen ging.

Tegen mijn gewoonte in, en omdat er bij de reservering iets niet goed was gegaan, zaten we niet op rij 1 en niet aan de rechterkant maar op rij 2 en links wat in Almere overigens niet zo heel erg is omdat de rijen daar in hoogte verschillen. Met dus niet echt storende koppies voor mij… en lege stoelen op de rijen achter me hoefde ik me nergens zorgen over te maken en kon ik gaan zitten (niet stil…) zoals ik wilde.

Gespannen dus oplettend waar toch mijn favoriet bleef schoot hij ineens vanaf de linkerkant mijn ooghoek in, GodZijDank, hij was er, opluchting. Hij deed zijn nummer zelf. Weer verdween hij van toneel maar ik hoorde hem wel, op dat moment heel blij met mijn scherp gehoor natuurlijk, terwijl ik dat best heel vaak verfoei.

In de pauze terug naar Petra en dochter Natasja met zoon Quinten. Petra vertelde me dat mijn favoriet waarschijnlijk een gebroken teen heeft en dus veel pijn aan zijn voet, zo ongeveer was ook de conclusie die ik al getrokken had gezien zijn veranderde setting en dansmoves. Ach gosj, arme ziel!! De pauze dus ook benut om hem snel ff een oppepberichtje te sturen. Verder nog even bijgekletst met Natasja, uiteraard haar vader als onderwerp hebbende, daarover raak je niet uitgepraat, wat mis ik die man en ik ben overduidelijk niet de enige.

Toen met Niels weer de zaal in, op naar de 2e helft. Blij dat ik deze keer ondanks mijn emoties me toch kon laten afleiden en met regelmaat met een glimlach van oor tot oor in mijn stoel heen en weer zat te dansen. Ook hier weer wat extra spanning natuurlijk want tja, de eigen nummers hoor ik toch het liefst van het betreffende castlid zelf, ook al doen de vervangers echt niet voor elkaar onder. Gelukkig hoefde dat op het vlak van de zang niet en was hij minder van het toneel af dan in de 1e helft. Regelmatig heb ik hem een bemoedigende knipoog en glimlach toegeworpen. Ik geef ’t je te doen, een show draaien zoals alleen Jeans kan en met zo’n blessure! Bewijst maar weer eens te meer hoe zulke toppers het zijn en mijn favo natuurlijk helemaal, ben trots op hem!

De show vloog weer om, zoals altijd, en na de 2e helft nog wat knuffels uitgewisseld en toen terug naar de auto. De terugreis moest via een andere weg omdat ik Niels in de stad, (Groningen dus! Kan dan wel al ruim 7 jaar inwoonster van Assen zijn, maar ik als ‘stad’ zeg, bedoel ik altijd Groningen), moest afleveren bij Anita op een adres waar haar schoondochter de jarige jet was. Beide keren reed Niels overigens zelf en in stad nam ik het stuur dus van hem over, om weer half uur later thuis aan te komen, waar ik, ook zoals altijd, opgewacht werd met een dampende beker koffie.

En zo is het weekend om, niks ergs aan, morgen weer lekker mijn ziel en zaligheid in het vrijwilligerswerk gooien, dat leidt wel af en dat heb ik nu wel nodig met alles dat er gaande is hier. Gelukkig kon ik ondanks alle emoties wel genieten van de kerkdienst vanmorgen en van Jeans vanmiddag, in die zin wil ik zulke zondagen wel vaker, maar dan bij voorkeur zonder die momenten waarop mensen me met een bezorgde blik aanspreken en me vragen of het wel goed met me gaat omdat ik er zo grauw uitzie en behoorlijk afgevallen ben. Mijn gezicht is nu eenmaal een open boek en schijnheilig ben ik niet dus tja met een vette glimlach dan zeggen dat er niets aan de hand is en ik me toppie voel is een onmogelijkheid.

Nu maar hopen dat Klaas Vaak me te vinden weet zo meteen en het snel maandag is, nieuwe dag, nieuwe kansen, toch?!!

6x Akkoorden op - Chords on “25-47-17

    • Dat hoop ik met je mee…. ben er nu wel helemaal klaar mee, zit er helemaal doorheen op t moment door bijkomende ellende van 5 forse financiële tegenslagen in de afgelopen 2 dagen
      Melody componeerde ~ composed Alfabet-3-OMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge