Maandelijkse Archieven september 2017

Droog water

De herfst is begonnen, overal zie je de natuur verkleuren, wat een oogstrelend genot. Een plek waar je daarvan op en top kunt genieten is Aqua Zoo te Leeuwarden. Mijn maandagmeneer was er nog nooit geweest, ondanks dat zijn vrouw een rasechte Friezin was en had natuurlijk al meermalen mijn enthousiaste verhalen aangehoord.

Van de week, toen ik hem de foto’s van ons zogenaamd mislukte kraambezoek te Amersfoort afgelopen dinsdag liet zien, zei hij: “als het komend voorjaar weer mooi weer wordt kunnen wij ook wel weer eens met zijn drietjes toch?” waarop ik zei: ‘waarom wachten tot het komend voorjaar, dat duurt nog een half jaar, we kunnen ook eerdaags wel gaan want een dierentuin is in de herfst niet minder mooi’. Daar moest hij mij natuurlijk wel gelijk in geven en dus pakten we gelijk de agenda’s erbij en zetten onder voorbehoud deze zaterdag vast. Het zou extra mooi uitkomen voor Daphne want zij heeft aan het eind van de middag en begin van de avond zwemwedstrijden in Leeuwarden. Ik keek op weeronline en buienradar en het zag er goed uit.

Ik sprak met Daphne af dat zij op ‘ons’ parkeerplein klaar zou staan als ik met mijn maandagmeneer aan zou komen rijden, ik haar dus enkele minuten eerder zou appen dat wij bij zijn huis vertrokken. Zo gezegd zo gedaan en rond de klok van 9.30 uur kwamen we dan ook ter plaatse aan, te vroeg want ik bleek me vergist te hebben, in plaats van 9.00 uur open bleek dat pas 10.00 uur te zijn. Geen punt, het weer was goed dus gingen we voor de ingang zitten wachten.

Uiteraard begonnen we met koffie en lekkers alvorens we op pad gingen. Mijn maandagmeneer keek zijn ogen uit, hij had zich nooit gerealiseerd hoe groot het gebied werkelijk is dat door deze dierentuin in beslag genomen wordt. Het weer was prima dus al snel zweette ik 1000 tandjes en zette hem op zeker moment stil om mijn jas uit te doen en om mijn middel te binden. Op ons gemakje liepen/rolden we door het park en eenmaal bij de zeeleeuwen aangekomen bleken we precies op tijd te zijn voor een voederpresentatie. De vrouwelijke gids vertelde honderduit, hartstikke mooi natuurlijk. Ik zag met een steelse blik dat mijn maandagmeneer ondanks zijn toenemende vermoeidheid wel enorm genoot.


We vervolgden daarna onze weg en liepen het laatste deel van de route om bij ons startpunt, het restaurant, aan te komen. Inmiddels hadden we trek gekregen dus besloten we eerst maar eens te gaan lunchen. Het was best druk op dat moment dus het duurde even voor we onze tanden erin konden zetten. Tijdens het wachten merkte ik al dat de vermoeidheid te groot begon te worden en bedacht ik me dat het beter zou zijn huiswaarts te keren. We deden nog een snel binnenrondje langs de reuzenotters en de krokodillen en namen toen afscheid van Daphne, zij zou daar nog even blijven voordat ze richting het zwembad zou vertrekken.


Mijn maandagmeneer en ik zochten mijn auto weer op en tuften zuidoostwaarts. Amper 10 minuten onderweg begon het te regenen en dat doet het nu, 3 uur later, nog. De thuisreis was eentje met obstakels want zowel de provincie Friesland, als de provincie Groningen, als de provincie Drenthe, timmert aan de snelweg, letterlijk én tergend langzaam, vele files dus. Even voor 3-en in plaats van 2-en liet ik mijn maandagmeneer in zijn stoel zakken, dronken we samen nog een bakkie alvorens ik huiswaarts keerde en met de foto’s (deels mijn en deels Daphne’s, die mij bij vertrek haar 1e fotokaartjes had meegegeven. Mocht zij op haar 2e kaartje nog mooie foto’s maken zal ik die later wel toevoegen) en dit blogbericht aan de slag ging.

Ohja… grappig detail… enkele weken geleden had ik hem voorgesteld zelf een rolstoel aan te schaffen, eentje die bij zijn beperkingen en lengte etc zou passen, de huur-toestellen zijn niet slecht maar ook niet echt om over naar huis te schrijven. Daar wilde hij niks van weten: Oh nee hoor, geen denken aan, zó oud ben ik nog lang niet…(ehhh sinds een week 92?) Maar goed, zijn wil is wet dus ik had het er verder niet meer over gehad. Eenmaal thuis zopas zei hij op zeker moment: “Wil Ko volgende week wel ff een keertje met mij mee naar de winkel waar we de sta-op-stoel hebben gekocht want ik wil daar een rolstoel kopen die goed bij mij past….” Ik kon een grinnik niet onderdrukken toen ik antwoordde: ‘Tuulk, doen we!”.

►meer~more

Japans-Op-Zaterdag-128

Marion‘s… Japans op Zaterdag
(voorheen: Haiku op zaterdag)

128

Hier gestart op 17 januari 2015

~* Wat = een Haibun ~* Wat = een Haiga ~* Wat = een Haiku
~* Wat = een Kyoka  ~* Wat = een Renga ~* Wat = een Sedoka
~* Wat = een Senryu ~* Wat = een Tanbun ~* Wat is een Tanka

 

Elkander peilen.
Verschil in Levensstijlen
toch samen reilen.
Afstand bewaren.
Informatie vergaren
tijdens ’t aanstaren.
Met elkaar leven
d’ander de ruimte geven.
Leven verweven.
►meer~more

Zwijmelen op Zaterdag – 251

Marja‘s

Zwijmelen op Zaterdag

250

Gestart op 17 november 2012

Afgelopen Maandag overleed de Soulzanger Charles Bradley op 68-jarige leeftijd. Veel van zijn songteksten werden geïnspireerd door levensvraagsstukken, zoals ook de bijdrage die ik vandaag plaats, alhoewel ik niet weet uit welk jaar dit nummer stamt is het evengoed zeer actueel.

Hij is ook bekend geworden onder de naam Black Velvet, waarin hij als James-Brown-imitator voor het voetlicht trad, als jongetje van 13 jaar was hij met zijn moeder naar een optreden van James Brown geweest en had zich gelijk toen al geworpen op het imiteren van deze artiest.
Later was hij mede verantwoordelijk voor de bouw van Daptone studio en werd hij leadzanger bij Menahan Street Band.

RIP Charles Bradley!

Songtekst:

►meer~more

Achter-de-foto-7


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

28 september 2017 – 7

Bijdrages van:


Wat in Nederland in geen enkele dierentuin mag, mag in enkele Duitse dierentuinen wel… Olifanten voeren!! Niet dat ik dit wist maar toen ik erachter kwam was ik zeer aangenaam verrast! Deze foto van deze week maakte ik eerder dit jaar in All Wetter Zoo Münster tijdens ons (van Daphne en mij) bezoek aldaar op 24 maart 2017.  Dit was niet de eerste keer dat ons dit gebeurde maar de 2e keer. De 1e keer vond een week daarvoor plaats op 17 maart in Tierpark Hagenbeck te Hamburg, waar ik HIER over schreef.

Deze foto herinnert mij aan het rijtje olifantenkoeien die rond voedertijd bij hun omheining stonden om het publiek te ‘begroeten’. Zo ontzettend dichtbij dat je ze kon aanraken, dat kon en dat mocht en dat gebeurde dus ook. Grappig was dat elke olifant de slurf op één van de kabels legde en op zoek ging naar mensen-handen waarin iets lekkers zat. Werd er maar 1 deel van de slurf gevuld liet betreffende olifant de slurf simpelweg liggen, wachtend op de vulling voor het 2e deel.

Ik weet niet wat ik verwachtte te voelen, iets zachts of juist niet, maar de aanraking met een olifantenslurf heeft veel indruk op mij gemaakt en in Münster was ik dus ook aangenaam verrast dat dat een week na Hamburg weer toegestaan was. De slurf is heel harig, veel stoppels etc maar ook erg zwaar merkte ik wel. Je merkt dat de slurf helemaal gevuld is met spiertjes en dat die knoeterhard zijn, het contrast in hoe zachtaardig zo’n reus dan iets lekkers van je aanpakt, hoe flexibel dat vingertje in die slurf is verbaasde me echt. Kortom, het waren ervaringen die ik nooit meer zal vergeten.
Daarbij zijn zowel Hagenbeck Hamburg als All Wetter Zoo Münster niet alleen zeer grote dierentuinen maar ook nog eens heel mooie, een bezoek absoluut waard en als je er dus heen gaat, trek er gerust de hele dag voor uit want anders kom je tijd te kort!!

►meer~more

Ani-Pic-30-Zebra

Ani-Pic – Foto-Uitdaging bij Daphne

Start: 1 maart 2017

– 30

Thema 27 september – 4 oktober 2017

 

Uit het Verzamel-Album van Werelddeel Serenga in Wildlands Emmen

►meer~more

Noppes Kraambezoek – toch Genieten!

Gisterenmorgen al heel vroeg kreeg ik een smsje van Dierenpark Amersfoort dat Olifantenkoe Kina was bevallen rond de klok van half vijf van een gezonde zoon, prachtig en ontroerend nieuws natuurlijk. Nadat Daphne na het opstaan beneden was gekomen bespraken we dit goede nieuws en wanneer we dan op kraambezoek zouden kunnen. Vandaag zou ik vrij zijn, buiten mijn maandagmeneer gerekend uiteraard, dus wat mij betreft kon het vandaag wel. Daphne moest werken maar ze verwachtte dat ze wel afgebeld zou kunnen gaan worden. Ze zou navraag doen bij haar leidinggevende en zou mij dan bij thuiskomst, laat in de avond, laten weten of ze vrij zou zijn vandaag of niet. Eenmaal weer thuis meldde ze dat ze wel vrij zou zijn dus vertrokken we vanochtend in alle vroegte richting Amersfoort, ons verheugend op de ontmoeting met de nieuwe boreling.

Dát liep helaas anders want wat bleek? Moeder Kina wist niet hoe ze met haar eerste spruit moest omgaan en had daarbij dus sturing nodig van de verzorgers en natuurlijk de hulp van haar kuddegenoten. Dat gaat natuurlijk niet met hordes publiek om je heen dus besloten de verzorgers de kudde binnen te houden en te vrijwaren van publieke drukte. Alleen Bul Maurice, de vader van de boreling, konden we buiten bewonderen, dat deden we dan ook volop.  Dikke rijen voor de kassa’s, het baby olifantje had dus veel interesse gewekt. Een gesprek met een medewerker leerde ons dat er bovendien zo’n 8-tal scholen waren die samen garant stonden voor zo’n 900 personen en er was een zeer grote groep die er een feestje ging vieren in het dierenpark, het was dus druk! Gelukkig is het park groot genoeg dus hebben we er op zich weinig last van gehad.

Het weer werkte voortreffelijk mee, niet te koud, niet te warm, gewoon een prachtige herfstdag, wat terug te zien is in de vele foto’s waarop Daphne en ik de reeds verkleurende bomen, struiken en andere gewassen in het park vastlegden. Dat alleen al was zo genieten, wat hadden we een plezier. Zo her en der hoorden we wel mensen mopperen want tja, ze waren speciaal gekomen voor het baby olifantje, hadden er lang voor gereisd etc… ik heb er maar niet op gereageerd maar dacht er uiteraard wel het mijne van. Mij lijkt het vanzelfsprekend dat het de welzijn van het diertje voorop staan en gelukkig denken de verzorgers er net zo over. Alsof er verder niets in het park te zien valt ofzo… rare mensen zijn er toch.

De dag vloog om… en voor we het wisten was het weer vertrek-tijd. Enerzijds omdat we de middagspits voor wilden zijn maar anderzijds natuurlijk ook omdat ik nog een verplichting heb op mijn 2e adres en omdat Dapne op zekere tijd in een zwembad verwacht wordt voor training. Al is ze dan tegenwoordig meer op recratieve basis dan competitiebasis met het zwemmen bezig toch er is ook in de recreatieve kant nog winst te behalen met de wedstrijden en daar moet natuurlijk voor getraind worden.

Zonder oponthoud kwamen we 1,5 uur later thuis, eenmaal daar kleedde Daphne zich snel om en vertrok weer waarna ik met de flap op schoot op de bank plofte en met de foto’s aan de slag ging terwijl manlief me voorzag van een grote bak dampende thee, jummieeeee. De fotomap is redelijk groot geworden, 300 foto’s maar liefst,  en dat terwijl ik er veel ook niet in heb gezet. De FOTOMAP bevat dus foto’s van mij én van Daphne samen.

Wat een heerlijke dag, raar maar waar, (en het komt ook altijd weer ter sprake *glimlach*), in een dierentuin hebben Daphne en ik het altijd enorm naar onze zin. We vinden het beiden heerlijk om met de camera’s bezig te zijn en ons te focussen op de dieren. We zijn het er beiden gloeiend over eens dat een dierentuin wel de plek is waar we onze koppies leeg kunnen maken, waar we enorm genieten en dat het geen moer uitmaakt wat voor weer het is. Is toch heel waardevol zo iets? Om niet te zeggen onbetaalbaar. Kortom, weer een dag met een gouden randje, om in te lijsten.

►meer~more

21-L

ABC-Wednesday

Round 21 – L

My 159-th entry – bijdrage

My first entry: 28-08-2014 : 15-G

Hi Everybody, a very good- morning / -afternoon / -evening!

Ilse De Lange …(Born on may 13, 19y7)  is my choice for L to introduce to you today. Maybe you already know her, she participated in the Eurovision Song Contest in 2014 under the name Common Linnets. She is a wellknown lady by several years now. She has different ways of showing her talents. She won Edison Awards in 1998, 2001, 2004 & 2009  and many other musical awards. Her  albums reached Platinum 18 times.  She also participated as a member of the jury in The Voice of Holland several seasons already. So there is a lot to tell about this lady, check it out ►►► HERE ◄◄◄ or on her own website ►►►HERE◄◄◄

►meer~more

Tegenstelling – 343

Tegenstelling – Foto uitdaging

343 Gestart op 01-03-2011

Thema 26 september – 3 oktober 2017

Fris – Muf

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

Thema Tegenstelling 344 /  3 – 10 oktober 2017:   Kleur – Zwart/Wit

►meer~more

Joepieeeeeeeeeeee

Een gebeurtenis waar ik al een hele tijd op zat te wachten heeft dan eindelijk plaatsgevonden, vanochtend vroeg om 4.30 uur om precies te zijn !
In Dierenpark Amersfoort is olifant Kina bevallen van haar eerstgeborene.
Wil je dat zien? Klik dan ►►► HIER ◄◄◄

Werd dit dierenpark op 25 maart eerder dit jaar al verblijd met de geboorte van Yunha (het 5e kind van Indra), heeft die kleine dreumes er nu een speelkameraadje bij gekregen.

Uiteraard gaan Daphne en ik zodra we beiden kunnen op kraambezoek en zal er ongetwijfeld een log over volgen met foto’s!
Heerlijk vooruitzicht!!  We kunnen niet wachten natuurlijk *glimlach*

►meer~more

Theelabel-vraag-38

Thee-Label-Vraag op Maandag

nr. 38

gestart op 2 januari 2017

25 september 2017

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Wat zou je wensen als je drie wensen had?”

  1. Dat ik kon toveren!!! 
    Dan zou ik als eerste de ♥-wensen vanmijn (v)echtgenoot (een zeer oude, doch in perfecte staat verkerende, Mercedes), mijn kinderen (eigen woning plus financiële zekerheid voor de toekomst) en mijn vrienden  (een camper, een pen & een huis op Kreta) vervullen.
    Daarna zou ik een groot stuk grond kopen, daarop een boerderij laten bouwen, een heel grote schuur zodat manlief en kinderen naar ♥-enlust zouden kunnen boogschieten. En tot slot een grote ruimte voor mezelf waar ik dan dieren in nood zou gaan opvangen.
  2. Eigenlijk ligt elke wens al in mijn 1e antwoord geborgen… maar de vraag benoemt 3 antwoorden dus mijn 2e antwoord is:
    Ervoor zorgen dat iedereen dat doel dat hij voor ogen heeft bereikt, de macht en ruimte heeft zichzelf te ontwikkelen op zijn eigen tempo en naar eigen wensen, zonder dat daardoor wie dan ook in nood komt, ongeacht welke vorm daarvan dan ook.
  3. Beide voorgaande antwoorden zijn natuurlijk een onbereikbare Utopie, maar stel dat dat even niet zo is, dan is mijn 3e antwoord:
    Dat iedereen zich niet 100% maar 1000% realiseert… en daar ook naar gaat leven… dat een dier een levend wezen is  dat van ons afhankelijk is en dat je ieder leven moet koesteren maar er wel ruimte is voor de verlossing door de dood voor hen die daarnaar verlangen of voor wie de koek echt op is, ongeacht de reden daarvan.

 

►meer~more

92

Vrijdag was het dan zover… Hij werd 92!!

Zoals elke ochtend stapte ik rond de klok van 7.15 bij hem binnen. Hij was al op en in de badkamer, zittend op zijn rollater, was hij zichzelf aan het scheren. Ik feliciteerde hem en nam hem vervolgens mee naar de woonkamer alwaar ik hem eerst aankleedde, met de voeten in de fiets zette voor zijn dagelijkse portie ‘sport’. Daarna voorzag ik hem van ontbijt en de nodige medicatie en ging in de keuken aan de slag terwijl hij zich in de krant verdiepte, nog even rust voordat zijn harem binnen zou komen vallen.

Zijn harem… dat zal ik even uitleggen. Hij en zijn vrouw (die overleed in mei 2011) waren al vanaf het begin van hun huwelijk bevriend geraakt met diverse echtparen die zij ontmoetten als buren, kerkgenoten, verenigingsgenoten etc. In de loop der jaren zijn van die echtparen de mannen allemaal overleden maar de dames staan nog steeds fier rechtop. Ja natuurlijk, allemaal rijen ongemakken maar op hun hoge leeftijd mag dat ook wel. De jongste van de dames wordt in oktober 84 en de oudste wordt in mei 92.

Ik maakte gebak klaar en diverse hapjes en zorgde ook voor de dagelijkse standaardzaken en gelukkig werkte mijn planning prima want op de tijd die ik op voorhand bedacht had was ik klaar. Enkele minuten later ging de deurbel en alsof het afgesproken was, wat niet het geval was, kwamen alles dames één voor één binnen. Een paar zeer gezellige (doch ook luidruchtige *glimlach*) uren volgden. Rond het middaguur was iedereen weer vertrokken en zette ik hem bij de eettafel met zijn middageten. Nadat ik de hele boel had afgewassen en opgeruimd groette ik hem en vertrok ik.

Vandaag zou zijn zoon hem ophalen in de ochtend. Die is op dezelfde dag als vader jarig en zou dus vandaag het huis vol krijgen. Vanochtend had hij er wel zin in maar hoopte tegelijkertijd dat het niet te druk zou worden, ‘daar kan ik niet meer zo goed tegen, jammer is dat…’. Ik deed wat ontspanningsoefeningen met hem en sprak hem moed in met ‘het komt wel goed.. en als het je te druk wordt dan laat je je maar thuisbrengen, en anders bel je mij maar dan haal ik je wel op’.

Zijn schoondochter (van de overleden zoon) woont bij mij in de wijk en zij was ook bij haar zwager op bezoek met haar 3 zoons. Eén van die zoons zou redelijk op tijd huiswaarts keren en dat vond opa een prima plan, dus kleinzoon nam opa mee en leverde hem thuis af.

Toen ik zopas bij hem kwam zat hij moe in de stoel, ons zorgenkindje De Dappere Dodo. Ik hielp hem uit de kleren, in de pyjama en gaf hem zijn avondeten en medicatie. Daarna dronken we een bakkie leut en zoals altijd liet ik, na het afruimen van alles, hem achter bij de tv , wetende dat hij binnen enkele minuten naar zijn slaapkamer zou schuifelen om in bed te kruipen.

Morgen, nieuwe dag niewe kansen, een man van de dag, die niet van opgeven weet, die per dag meer en meer ongemakken moet ontvangen, het gaat me aan het hart. Ik probeer het hem maar zo veel mogelijk naar de zin te maken en ondertussen geniet ik zoveel mogelijk van zijn pleziertjes en de nog steeds ondeugend glinsterende oogjes die hij nog steeds met grote regelmaat kan opzetten.

►meer~more