Onbetaalbaar

corry1 Corry was nog nooit in de Orchideeënhoeve in Luttelgeest geweest en ik vind het daar geweldig. Het is herfst, guur buiten dus een uitje, hoe welkom ook, is ‘onderdak’ natuurlijk veel prettiger dan buiten. De afspraak was dus snel gemaakt en vanmiddag rond half één drukte ik op haar bel en liet ze me binnen.corry3 Een klein half uurtje later stapten we weer in de auto en vertrokken richting ons doel. Grotendeels niet via de snelweg maar op, her en der zeer smalle ook, tussendoor weggetjes kwamen we daar een uur later aan. We begonnen met wat lekkers om onze magen en blazen vulling te geven waarna we aan de wandel gingen. Corry was onder de indruk, vond het prachtig en wist niet waar ze het eerst of laatst moest kijken, zoveel te zien daar en mijn verhalen hadden haar enthousiasme natuurlijk ook gewekt.corry4Uitjes als deze zijn ware cadeautjes. Ik besef mijn rijkdom met mensen zoals Corry om me heen. Temeer daar zij voor mij de rol vervult die degene die mij op de wereld heeft gezet zou moeten vervullen maar dat nooit heeft gedaan. Waar haar partner die steken ook liet vallen heb ik mijn maandagmeneer. Soort van surrogaat-vader en surrogaatmoeder. Zo heb ik ook via weblog een surrogaat-zus en een surrogaat-dochter in mijn armen mogen sluiten. Ik voel me compleet met hen en die rijkdom is onbetaalbaar, ontroerend en enorm waardevol voor mij. Bloedbanden zijn zwaar overschat is een uitspraak die je wel eens hoort, nou ik kan niet anders dan die uitspraak volledig beamen!corry2 Andere foto’s van deze heerlijke middag vind je HIER.

Rond het avonduur leverde ik Corry weer safe and sound in haar appartement af, hielp haar nog even met de mooie planten die ze gekocht had op hun plaats te zetten. Zette mijn foto’s op haar pc zodat zij ze ook heeft en ik ze haar niet meer hoef te mailen dus wellicht komen jullie bij haar nog weer enkele foto’s tegen die je hier ook al ziet… Daarna tufte ik naar huis en daar wachtte een bak dampende thee op me, met manlief en Daphne op de bank tussen mijn veestapel terwijl zoonlief boven vertoefde. Zo fijn thuiskomen is ook wat waard.
Wat ben ik toch een gezegend mens!!

Gapend

Picture This : 2 dames, 1 van 50- en 1 van 50+, de eerste in het groen en de 2e in het rood…. samen een dag door een dierentuin. Op zich niets bijzonders… of toch wel?
Vanochtend vroeg vertrokken en in de motregen met laagstaande zon, dus zonneklep veelal naar beneden, leek het weer voor de dag wel goed te komen. Enkele minuten na 10-en parkeerde ik de auto en liep al rillend op Kati af die enkele minuten eerder gearriveerd was. Na een hartelijke begroeting kocht ik een parkeermunt en wilden we op weg naar kamer 100 en koffie/thee. Die vlieger ging niet op want het 1e restaurant na de entree was gesloten (zoals altijd in de winter). Zo nodig moesten we nou ook weer niet dus gingen we via de olifanten, dwergnijlpaarden, blauwe duikers, wrattenzwijnen, bongo’s en stokstaartjes, die allemaal schitterden door afwezigheid, het 2e restaurant in waar wel alsnog kamer 100 bezochten en daarna genoten van een lekker bakkie thee/koffie.

roodborstje

Eenmaal weer buiten was de temperatuur iets gestegen en was het prachtig weer, zelfs de zon kwam langs piepen zo af en toe. Veel dieren waren niet buiten maar daarentegen waren weer wel veel stallen geopend die we mochten binnenlopen. De dag vloog voorbij, time flies when you’re having fun, want ons echter verbaasde, en dát zelfs meerdere keren, waren de vele dieren die begonnen te geeuwen op het moment dat wij bij ze stonden.

Nou hadden we de grootste lol, regelmatig de slappe lach zelfs dus slaapverwekkend vonden we onszelf toch echt niet maar ja wie weet hoe dieren pottenkijkers ervaren? Geen idee natuurlijk *glimlach*.

vogel

Rond half vijf namen we na nog een bakkie leut afscheid van elkaar, liet ik Kati bij de bushalte achter zodat zij naar de trein kon die haar thuis zou brengen en stapte ik weer in mijn rode toettoet en begaf me onder het overige verkeer op de ‘grote’ weg. Eind van de middag, dus je raadt het al, hartstikke druk maar zonder al te veel noemenswaardige oponthoud en dus óók zonder irritatie maar heerlijk ontspannen, reed ik noordelijk waar ik om even na 6-en het huis instapte en verwelkomd werd voor 2 onstuimige honden en een blije (v)echtgenoot die met een bak dampende thee uit de keuken kwam.

Gelukkig hoeven de foto’s niet de maatstaf te zijn van het hebben van een fijne dag of niet. Ik kreeg het vandaag niet naar mijn zin met de camera, wat ik ook deed, kreeg het licht niet goed, de focus niet, etc etc… in die zin dus geen succesvolle dag maar dat mag de (na-)-pret niet drukken. Het was een heerlijke dag en ik kijk er met veel plezier terug, alleszins een dag om in te lijsten dus.

Lieve Kati, bedankt voor een heerlijke dag en je cadeautje als aanvulling op mijn verzameling natuurlijk waar ik heel blij mee ben!

Snikkkk

gus

In Wildlands Emmen zit al een tijdje een nieuw mannetje neushoorn achter de schermen. Afgelopen week mocht hij kennismaken met de beide dames neushoorns Sara en Jennifer omdat een vorig fok-plan een complete mislukking werd doordat de 3 dames weigerden Kushini toe te laten en hem letterlijk tot bloedens toe door hun hele verblijf heen en weer sloegen.

petra-emmen
Afgelopen 2 juni moest men in Wildlands echter het trieste besluit nemen om neushoorndame Petra in te laten slapen vanwege nierfalen.

jennifer-emmen
Vandaag weer een triest bericht omtrent deze dieren want neushoorndame Jennifer, 44 jaar, werd overleden in haar verblijf aangetroffen. Op dit moment is de doodsoorzaak nog niet bekend.

sara-emmen
Dat betekent dus dat nieuw neushoorn-mannetje Gus nu zich mag ontfermen over het veroveren van maar 1 dame, Sara, en hopelijk voor nageslacht zal gaan zorgen.

Zo triest dit! Hopelijk denderen en stuiterend er weer snel een aantal neushoorns door Wildlands!

Kiek nou ois

Op 29 november schreef ik HIER dat men in Wildlands blij nieuws had gemeld over de geboorte van een toen nog onbekend aantal welpjes bij 1 van de 5 leeuwendames van wie de naam ook (nog steeds) niet bekend is…

DUDLEY

De vader is uiteraard de Schotse Dudley…  daarover bestaat geen twijfel in ieder geval *glimlach*
Wie de moeder is…. hoe de welpjes gaan heten…. nog geen idee maar zodra ik dat wel weet meld ik het uiteraard.

En zo plaatste Wildlands vandaag op hun FB-pagina een filmpje vanuit de kraamkamer…. het zijn er dus 3….

/div>

Wildlands Emmen

Op zich mijd ik nieuws bij voorkeur al komt er natuurlijk toch wel het één en ander binnen sijpelen.

Met stijgende verbazing lees ik berichten over Wildlands Emmen.
Hoorde je voorheen heel vaak klachten in de trant van: “ach wat zielig, kleine hokken” en meer van dat soort uitingen hoor je nu soortgelijke klachten maar dan andersom. “Jeetje wat zijn de verblijven groot”, “Ik zie de dieren niet” , “Wat zijn er weinig dieren” , “slecht toegankelijk voor de mindervaliden” . Mensen klagen ook over de hoge entreeprijs en over de muziek die door het hele park heen niet te missen is. Het gebrek aan informatieborden, het ‘teveel’ aan attracties. En zo kan ik nog wel even doorgaan met het hier plaatsen van de, al dan niet ongenuanceerde, kritieken.

Uiteraard is het een persoonlijke ervaring, dat wil ik wel voorop stellen.

Wildlands is voor mij… het mooiste themapark dat ik ken. Als ik in de gelegenheid zou zijn zou ik er beduidend vaker rondlopen dan dat nu het geval is. Sinds de officiële opening op 25 maart jl ben ik er al heel vaak geweest en heb elke keer enorm genoten. Ik ken de weg inmiddels blindelings maar mijn ogen sluiten doe ik uiteraard niet, integendeel zelfs *glimlach*.

Als je een dierentuin verwacht zoals wij die kennen dan zou je inderdaad wel eens bedrogen uit kunnen komen. Als je echter blanco binnenstapt en het welzijn van dieren je aan het ♥ gaat tja dan is het een heel ander verhaal. Oké, ik geef toe, mijn mening is wellicht gekleurd en bevooroordeeld door mijn liefde voor dieren, door mijn huivering voor al het geweld dat wereldwijd aan dieren wordt aangedaan, de angst voor het uitsterven van nog veel meer diersoorten omdat een groot aantal (een toenemend aantal ook nog) in de gevarenzone verkeert, mijn behoefte aan educatie aan hen die later onze wereld moeten gaan leiden, mijn behoefte aan bewustwording van de mens in het algemeen voor de kwetsbaarheid van een levend wezen, etc etc etc

In Wildlands Emmen zijn heel veel dieren, veel meer dan je op het eerste oog zou verwachten en al dan niet ziet als je er bent. Als je echter oog hebt voor de best mogelijke optie voor dieren die in gevangenschap moeten leven dan is Wildlands mijns inziens fantastisch bezig.  Ik had de eer om ver voor de opening als ‘tester’ door het park te mogen lopen. Ik heb me 100% gegeven aan de opdracht die ik mee kreeg, zo kritisch  mogelijk kijken naar wat er ‘fout’ is, ‘anders’ zou moeten, ‘beter’ zou kunnen etc. Ik ben niet van het ongenuanceerde geschreeuw van kritiek en heb een zo goed mogelijk onderbouwd verslag terug gestuurd naar Wildlands na mijn testdag. De keren dat ik er daarna kwam zag ik dat veel van mijn opmerkingen aangepakt waren, of men er nog mee bezig was. Geweldig vond ik dat!  Die ‘verbeteringen’ zie ik nog steeds plaatsvinden!

Als je nou even helemaal vergeet wat er op dit moment is maar uitgaat van een moment waarop je een cruciale beslissing moet nemen omdat het park dat je op dat moment hebt totaal niet meer kan voldoen aan de eisen van deze tijd maar zeker ook aan jouw eigen wensen omtrent hoe je ‘wilde’ dieren wilt houden….
Je krijgt een blanco kaart om een park te ontwerpen en je eerste prioriteit is het dier met als 2e prioriteit het vermaken van mensen om geld te verdienen.
Hoe zou jij het dan ontwerpen?

Ik denk, wederom dat is heel persoonlijk en dat ben ik me dus ook heel erg welbewust, dat het team van Wildlands een gigantische klus op heel goede wijze heeft geklaard. De laatste 10 jaar om en nabij, is elke dierentuin in ons land constant bezig om de leefomstandigheden voor de dieren te verbeteren, je ziet dat ze echt hun uiterste best doen om te roeien met de riemen die ze hebben qua mogelijkheden aan bijv. ruimte. Dat betekent dus ook dat men bepaalde dieren laat verhuizen naar andere dierentuinen om voor die dieren die men wil behouden meer ruimte te scheppen. De dierentuinen in Nederland krijgen van mij echt een dikke duim omhoog. En ja natuurlijk, ik ben niet blind, ik zie heus wel dingen die ‘beter’ zouden kunnen maar aan de andere kant besef ik ook dat je niet in 1 dag wonderen kunt verrichten.

Voor alle duidelijkheid: wel afgezien van de discussie of je dieren in een dierentuin zou moeten ‘opsluiten’ of niet. Mijn 1e antwoord is: “nee duhuh, natuurlijk niet” maar…….. gezien de dreiging moet je toch voor een alternatief kiezen. Beter zo dan opgejaagd en gruwelijk vermoord te worden omwille dan het velletje voor de open haard, het gewei aan de schouw erboven en meer van die walgelijke ongein.

Mocht je denken dat dierentuinen eveneens voor het vaderland weg fokken dan heb je het mis! De Europese wetgeving is daar heel strikt in. Alles gaat volgens een heel strak schema om enerzijds te voorkomen dat vaders met dochters paren etc en anderzijds om te voorkomen dat er ‘teveel’ van een diersoort gaan komen. In de media zijn al schrikbarende verhalen geweest over dierentuinen op de wereld die dieren laten inslapen omdat ze er ‘teveel’ van hebben. Afschuwwekkend dit! De Nederlandse wetgeving is zo mogelijk nog strikter en de dierentuinen hebben onderling aan diverse eisen te voldoen en de controle daarop is heel streng. Gelukkig zitten er in die dierentuinen ook mensen die niet het ‘grote geld’ voor ogen hebben maar wel dierenwelzijn en het behoud van veel dierensoorten in onze wereld om onze kinderen te leren dat leven beschermd en gekoesterd moet worden, ieder leven, van het kleinste insectje tot het grootste dier dat momenteel nog leeft op onze planeet. Het behoud van elk soort leven is geen spelletje maar bittere noodzaak!!!

Terug naar Wildlands.
Hun opzet was NIET een dierentuin te bouwen!! Hun opzet was een themapark te scheppen waarin educatie op een heel hoog niveau staat. Waarin dierenwelzijn op het hoogste niveau staat. Dat er op hoogtijdagen wachtrijen ontstaan bij die attracties… is dat nou werkelijk zo’n ramp? Is dat niet een gegeven waarmee elk attractiepark moet leren om te gaan?
Wildlands is een mega groot attractiepark waarin je vele stappen moet zeggen om alles te kunnen zien. Je wordt als bezoeker uitgedaagd om al je zintuigen te gebruiken en tja als je die uitdaging niet aan wilt gaan, ga dan niet heen!
Als je wilt genieten van prachtige uitzichten, mooie dieren die helemaal in hun element zijn, die niet stereotype gedrag vertonen, die er supergezond en blij uitzien ga dan wel!
Het park is nog in ontwikkeling… natuurlijk zag je in het begin weinig groen, duhuh, het land was compleet leeg toen men ging bouwen… geef ook de natuur de tijd om zich te ontwikkelen. Ik heb dat gezien, elke keer weer zag ik weer andere planten en bomen tot bloei en groei komen, elke keer dat ik er was, er ben, is het niet 100% maar 1000% genieten (ja ik weet natuurlijk dat 1000% niet bestaat, dat 100% perfect is). Om maar even te benadrukken dat het voor mij een heerlijk stukje grond is waar ik met liefde vertoef. Sterker nog, als ik zou kunnen zou ik verhuizen en elke dag daar vertoeven!!
Het totaal aantal dieren neemt gestaag toe… men heeft nog veel land achter de hand… uitbreiding zit in de planning maar eerst moet de basis goed zijn en daar heeft men zich op gericht en dat, vind ik althans, heel goed gedaan.

Of ik nog kritiek heb?
Ja natuurlijk!!
1) De muziek die door het park schalt mag van mij uitgezet worden.
Veel mensen hebben zich daarover beklaagd de afgelopen maanden, ik ook.
Men heeft er in die zin wat mee gedaan dat men het volume omlaag draaide.

19 U

abcw19groot  Mrs. Nesbitt’s ABC-Wednesday

Round 19-U

My 117th entry ~
Mijn 117e bijdrag

Gestart:
28 augustus 2014 : 15-G
Started:
28 augustus 2014 : 15-G

 

Hello and good morning, -afternoon, -evening, dear people who all participate is this wonderful photo-meme, which is a joy to me, week after week, after week. I’m always curious to what you come up with!

The challenging letter of this week is the and I’ve chosen for the word Unbelievable

I’m always trying to do the best I can to respect the other person, not to judge his/her actions no matter how I disagree with it. I think it is everyone’s right to live their life the way they want to. Who am I to judge? I do live my life the way I want to, within the borders of the law of ofcourse and within what I feel is right or wrong.  But still…. there are some things I can’t respect in other people, no matter how hard I trie to seperate the person from his/her actions.

It is truly unbelievable to me why someone would choose to intentionaly harm another living creature, causing it to hurt or even to die. Also unbelievable are those people who let themselves very proud be photographed with a wild animal they’ve just killed. Unbelievable also that many countries still allow that to happen within their borders. The trade in useless items made from those kills, horrific to me.
Another even more horrific and unbelievable act to me is the abuse of childeren, physically, mentaly, sexualy. I know out of own experience how those three things feel. I also know by own experience how it feels when it happens to your childeren bein a mum who’s childeren had to suffer it.
Totaly unbelievable to is the fact that those kinds of people don’t get the punishment they deserve.
Overhere such offenders get a little reprimand, minor slap on the fingers and they get all the help they want because the general opinion of the caretakers is that those people have had a bad youth etc etc so they are not to be punished but pittied. How unbelievable is that?
If I had a say in it… those people would not be pampered!!
Many more things are unbelievable…. war across the world for instance, why is it impossible to live in peace with eachother? Why do many people need to take things that don’t belong to them? Why do so many people need to kill?
Lots of questions like that go through my mind on regular basis…. although I don’t want to live in a constant setting of those thoughts and fear, it sometimes does worrie me a lot.

I only can hope and pray for better times, and that I do daily.

Have ave a nice ABC-Wednesday-day / – week ~ ♫ M e l o d y ♫ (ABC-W-team)

unbelievable

Goedemorgen / – middag / – avond beste deelnemers in deze mooi foto-uitdaging, waar ik week na week iedere keer weer veel plezier beleef. Ik ben elke week weer heel benieuwd naar waar jullie mee komen.

De uitdagende letter van deze week is de letter U en ik koos voor het woord (Uniek-)-Ongelofelijk 

Ik probeer altijd zo goed en kwaad als het gaat de andere mens te respecteren en diens acties niet te veroordelen ongeacht hoe intens oneens ik het er ook mee ben. Ik denk dat ieder mens het recht heeft zijn leven te leven zoals hij dat verkiest. Dat doe ik zelf ook, uiteraard binnen de grenzen van onze wetgeving en mijn gevoel voor goed en kwaad, wie ben ik om te oordelen? Maar toch….. zijn er dingen die ik echt niet kan respecteren in anderen, ongeacht hoe hard ik ook mijn best doe om de persoon te scheiden van diens gedrag.

Ik vind het werkelijk 0ngelofelijk  waarom iemand er voor kiest een ander schade toe te brengen, te veroorzaken dat die ander lijden moet of zelfs sterven. Eveneens ongelofelijk vind ik die mensen die zich apetrots laten fotograferen bij een wild dier dat ze zojuist afgeslacht hebben en zo ook dat er nog vele landen zijn die dat toestaan. De handel in die nutteloze produkten van geslachte dieren floreert als nooit eerder. Afschuwwekkend ten top.
Ook afschuwwekkend en ongelofelijk is het mishandelen van kinderen, lichamelijk, geestelijk en seksueel. Ik weet uit eigen ervaring hoe het voelt, alle drie. Ik weet ook hoe het voor een moeder voelt wiens kinderen zoiets overkomt.
Zo mogelijk nog ongelofelijker is het feit dat die mensen niet gestraft worden. Integendeel, zij krijgen een kleine reprimande, misschien een tikje op de vingers of een verwijzend vingertje maar verder worden ze compleet in de watten gelegd, want oh jee zij zijn zo zielig door een moeilijke jeugd en meer van die belachelijke ongein. We mogen ze niet bestraffen, nee, we moeten medelijden met ze hebben, hoe ongelofelijk is dat?
Als ik een lepel in die pap te roeren zou het echt wel anders aflopen voor dat soort idioten.
Er zijn zoveel meer dingen totaal ongelofelijk en toch zijn ze orde van de dag. Oorlog bijv. waarom is het onmogelijk met elkaar in vrede te leven en respect te hebben voor de eigendommen van een ander, blijf er vanaf! Waarom moeten zoveel mensen moorden plegen? Talloze vragen als deze gaan op regelmatige tijden door mijn hoofd alhoewel ik weiger te leven in een constante staat door die gedachten veroorzaakt noch angst ervoor maar toch maakt het me wel bezorgd.

Het enige dat ik kan is hopen en bidden voor betere tijd en dat doe ik dan ook maar dagelijks.

Wens je een fijne ABC-Wednesday-dag / – week. ~♫ M e l o d y

Groot-Klein

logotegenstelling Tegenstelling

Foto uitdaging

– 298

Gestart op 01-03-2011 –

Groot-Klein

 

Bekijk bijdrages van:


grootklein
Nadat Leeuwin Tia op 11 april 2013 4 welpjes ter wereld bracht; Timba, Aïsha, Dalila en Lula was het een tijdje stil in de kraamkamer van de leeuwen van Emmen. Omdat beide dames Tia en Brandy niet meer gediend waren van de avances van Zulu werd hij geruild met Dudley uit een dierentuin in Schotland. Er kwam al vrij snel naar nieuws omtrent Zulu maar daar gaat deze post nu niet over.
Gisterenmiddag kreeg ik bovenstaan bericht, een bericht dat ik al een tijdje verwachtte omdat ik paringen gezien, én gehoord, had toen Daphne en ik met mijn maandagmeneer in Emmen waren 8 aug. jl. De draagtijd bij leeuwen is om en nabij de 100 dagen dus ergens deze dagen ‘moest’ er toch wel iets komen dachten wij zo…. voorpret hadden we dus van de zomer al. De vraag wie van de dames nu werkelijk de moeder is en hoeveel welpen er zijn is nog niet bekend, dat is dus nog even een verrassing…. er lopen immers 5 dames rond en Dudley heeft toen die maandag echt goed zijn best gedaan *glimlach* dat konden we met eigen ogen en oren aanschouwen.

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

Thema Tegenstelling 299 / 6 – 13 december :  Heet – Koud

Bedankt

logozingzo Zing-Zo

 

~ Limerick op zondag

 

– 199

 

Gestart op 29 januari 2012

 

Zing mee met:


zonlelystadludo2
Sommige dagen zijn een cadeautje
toont alles zich puur in zijn blootje
Onbetaalbaar duur
is Moeder Natuur
al neemt zij je wel eens in ’t ootje.

lelystadludo3
Dit rijkdom-gevoel wil ik delen,
met wie, kan me niet zoveel schelen,
Wie dit nodig heeft,
voelen dat men leeft,
Een blik als dit zal nooit vervelen.

zonlelystadludo1

Bij ’t onverwacht zien van zo’n plaatje,
voor mij d’oogst van een gelukszaadje.
Was goed ingezaaid
en niet weggewaaid.
Denk ik; Bedankt voor dit extraatje!

(foto’s van lief vriendje Ludo die ik gisteren kreeg voor mijn verjaardag)

Bijna…

Op de oprecht geïnteresseerde vraag vanuit mensen die in een nauwe kring om me heen staan en mijn proces van nabij meemaken, hoe het met me gaat… kan ik als nooit eerder tevoren zeggen dat het goed gaat en dat de winst die ik geboekt heb, nog steeds boek, volop motivatie is om ermee door te gaan.

Het is vandaag 28 november en de meest moeilijke, afschuwelijkste, maand van het jaar is weer voorbij. Correctie… tot en met 2015 is de maand november jaar in jaar uit de moeilijkste geweest. Ik focuste me altijd op de laatste 5 dagen, 1 waarvan ik zelf jarig ben en 1 waarop mijn zoon (GodZijDank) levend ter wereld mocht komen waar zijn broertje dat niet mocht en die 8 maanden daaraan voorafgaand een letterlijke en figuurlijke hel waren.

Ieder jaar spreken we rondom de feestdagen wensen uit naar onze medemensen, oprecht gemeend vanuit het ♥. Ieder jaar zeggen we iets in de trant van ‘dat dit jaar maar ons jaar moge worden’ … veelal blijkt dan bij het terugkijken dat er wel veel leuks was maar ook veel minderleuks en tja wat dan het zwaarst weegt hangt per moment af van de gemoedstoestand waarin je je bevindt.

De jaarwisseling van 2015-2016 kwamen dezelfde wensen voor bij, niet minder oprecht dan voorgaande jaren. Net als de jaren ervoor had ik een stemmetje in mijn hoofd die me zei (ja ja zelfbeklag wellicht ik weet het…) ‘wacht maar af, het jaar duurt 365 dagen, alle kans op allerlei idioterie’.  Die idioterie kwam vlak daarna toen ik de bodem van de put steeds minder makkelijk kon ontwaren en ondanks veel sputteren wel naderbij zag komen. De dosissen medicaties werden verhoogd en dat leek een goede zet, slechts tijdelijk. In maart was het over en uit en zat ik al een klein kind te schokken van wanhoop, paniek, angst en Joost mag weten wat al niet meer bij de huisarts. Het werd tijd voor iets radicaals, vonden we beiden. Een nieuwe aanpak, een nieuwe weg, een nieuwe opening om lef te ontwikkelen de rest van mijn leven weer aan te durven.

Ria (huisarts) en Irma (fysiotherapeute) zetten mij op het pas van Jos (psych) en na enkele 1-op-1-gesprekken had ik genoeg moed bijeen geschraapt om me in te schrijven voor de cursus “Voluit Leven”. Dat ging eind mei van start en onder begeleiding van die 3 mensen apart stapte ik eveneens in een groep onbekende mensen, wel een enorme drempel maar oké. Die drempel overschrijden kostte al enorm veel moed maar  ik heb ’t toch maar gedaan.

In september startte de vervolgcursus “Dit is jouw leven”. Na alle positieve ervaringen vanuit cursus 1 ‘moest’ ik deze 2e ook gaan doen, ik wist toen dat ik het zonder niet zou redden. De maag-darm-specialist en de internist vonden het een strak plan om e.i.n.d.e.l.i.j.k. eens mijn frustratie aan te pakken en aan mijn intens aandringen gehoor te geven. Bijna tegelijkertijd besloot ik me ook weer te wagen op het pad van de natuurgeneeskunde nadat enkelen uit mijn omgeving zeer mooie successen boekten met bio-resonantie. Gelukkig waren ook de medische specialisten daar niet tegen, al be ik eigenwijs genoeg om een eventueel tegen-advies van hen toch niet op te volgen omdat ik in het verleden al vaker heb ervaren hoe goed natuurgeneeswijzen kunnen werken, en begon ik ook daarmee.

Inmiddels ben ik (weer) 4 weken verder sinds ik met dat dieet begon. Het gaat voortreffelijk, kan niet anders zeggen. Alle beren en bomen die ik op de weg zag blijken niet te bestaan. Het doet me helemaal niets dan mensen om me heen koffie zitten te drinken, patat eten, een ijsje, chocolade en wat al niet meer en ik ‘genoegen moet nemen’ met iets dat wel mag.
Het winstlijstje groeit…. mijn mentale rust groeit, mijn slaapuren nemen in aantal toe, mijn buik is rustig, ik voel mijn darmen tegenwoordig nog nauwelijks, leer al af als eerste te zoeken naar de toiletten en de snelste route er naar toe, mijn energievoorraad neemt toe, mijn wilskracht kan dus nu in toenemende mate in de pauze-stand, ik ben overall rustiger en relaxter, minder snel van mijn stuk te brengen en ik val af (niet dat dat nou een wens  was maar oké), heb in de afgelopen weken nog maar 1x een migraine-aanval gehad, ga niet meer 20x per dag naar de wc voor dat ene maar nu 1x per 2 dagen, ik zie niet meer zo grauw, mijn ogen stralen weer vaker, etc etc etc

Zaterdag was ik jarig…. een dag waarop allerlei lekkers op tafel komt… oeps… hoe zou ik dat nu doen? De high-tea die ik in een restaurant gepland had met een aantal vrienden zegde ik af. Ik ging thuis aan de slag en maakte een eigen high-tea met allerlei lekkers voor de gasten én lekkers voor mezelf, zelfs de gasten hebben van ‘mijn’ spullen gesnoept en hadden het niet eens door *grinnik* en vonden het nog heel erg lekker ook.

Sinterklaas komt eraan, Kerst en Oud & Nieuw, de overbekende lekkernijen gaan aan mijn neus voorbij uiteraard maar soit, dat zij zo. In Duitsland is echte marsepein gekocht want dat mag ik wel hebben en dat lust ik ook nog eens heel erg graag dus ik krijg heus mijn portie lekkers wel. Ik kom niets tekort, don’t worrie *glimlach*.

Ondanks dat dit jaar ook verlies en verdriet opleverde kan ik toch met de beste wil ter wereld niet anders zeggen dan dat dit wél mijn jaar is geworden, op gezondheidsgebied dan en laten we wel wezen, de grootste rijkdom die een mens kan bezitten is wel een aangename gezondheid, zowel fysiek als mentaal, of niet dan?

Kortom… zo aan het eind van weer een jaar heb ik heel veel reden om dankbaar te zijn. Voor bovenstaande maar ook voor de mensen om me heen die me bleven steunen en mij letterlijk en figuurlijk een duwtje (wat zeg ik, zeg maar forse duw) in de rug gaven op momenten van zwakte. Niemand kan het helemaal alleen, ook ik niet, dus naast de rijkdom van een zich verbeterende gezondheid beschik ik ook over de rijkdom van de Liefde, de mensen die er waren, er nog steeds zijn, er altijd zijn, in goede en slechte tijden.