ABC-Wednesday-18-U

abc18melody
ABC-Wednesday

 by Mrs. Nesbitt 

Ronde-Round 18

U
Gestart-started on 28-08-14 (15-G)

 

Hello and good morning, -afternoon, -evening, dear people who all participate is this wonderful photomeme, which is a joy to me, week after week, after week. I’m always curious to what you come up with!

The challenging letter of this week is the and i’ve chosen the word:  UFO

Somewhere in my childhood…. about my 8th year orso, my father bought a new television, from that day on, much if not everything (i don’t remember, to be honest) one could watch what was on, in colour, wow what a wonder… a large box on a tv-cabinet which showed us wonderful things.
I was not often allowed to watch but my father was a fan of Star Trek, a became that too. (yes i do have a lot inherited from him, not my appearances but in character so much more, but that is not the point here).
Lately the ‘old’ series have been repated. So many years later, approx. 45 years, many things of what they were able in those series, which at that point were beyond anything thought possible, are now ‘common’… think of the mobile phones, the internet, travelling to the moon etc.

If asked… ‘do you believe in ufo’s?’ My answer is “yes certainly”.  The universe is unmeasurable, so why should we think that we are all alone in it? Our planet, a very small one compared to lots of others… why shouldn’t there be a lifeform as well?
I still like scifi-series, not all of them ofcourse, but besides Star Trek (in all its forms), X-files is a very great favorite. If it is called scifi justly, i don’t really know but i also like The Librarians, Warehouse 13, Sanctuary, Haven, Stargate, Dr. Who, and lots more.

Maybe also due to my unmeasurable curiosity i often wish to be able to take a look in those parts of the uiverse.
What about you? What do you think about other lifeforms in our universe? Would you like to meet it? Would you accompanie me on a travel in a UFO?

Have a nice ABC-Wednesday-day / – week
♫ M e l o d y ♫ (ABC-W-team)

startrek

 

Hallo en goede-morgen / – middag / – avond beste deelnemers in deze mooi foto-uitdaging, waar ik week na week na week iedere keer weer veel plezier beleef.Altijd weer heel benieuwd naar waar jullie mee zullen gaan komen.

De uitdagende letter van deze week is de letter U en ik koos voor het woord: UFO

Ergens in  mijn kindertijd, zo rond mijn 8e ofzo, kocht mijn vader een nieuwe tv en vanaf die dag konden we veel, zo niet alles, (dat herinner ik me niet meer als ik eerlijk ben) in kleur bekijken. Hoe wonderlijk. Een grote ‘doos’ op een tv-meubel die ons de meest bijzondere dingen toonde.
Nou mocht ik in die tijd zelden tv kijken. Top-Pop bijv. werd ten strengste verboden. Mijn vader was een groot fan van Star Trek en dat mocht ik dan weer wel bekijken. Ik lijk heel veel op mijn vader, niet kwa uiterlijk helaas, maar wel in karakter, niet dat dat hier ter zake doet maar toch; ik was dus ook al heel snel scifi-fan. Kortgeleden werd die heel oude serie Star Trek herhaald, ik heb er weer enorm van genoten al waren sommige dingen toch best wel oubollig maar andere zaken, die je je toen niet kon voorstellen zijn nu de normaalste zaak van de wereld, denk bijv. maar eens aan de mobiele telefoons, het internet, het kunnen reizen naar de maan etc.

Op de vraag … ‘geloof jij in ufo’s?’ is mijn antwoord “maar natuurlijk”. Het universum is onmeetbaar, waarom zouden we dan moeten denken dat wij de enige levensvorm zijn die daarin aanwezig is. Daarbij, onze planeet is maar een kruimeltje in vergelijking met vele anderen als het om het formaat gaat. Dus ja, natuurlijk is er ook leven op die andere planeten, denk ik, geloof ik stellig.

Ik ben nog steeds fan van scifi, naast Star Trek (in al diens vormen), is X-files bij mij een groot favoriet. Of het onder de noemer scifi te categoriseren valt weet ik niet maar ik kijk ook graag naar The Librarians, Warehouse 13, Sanctuary, Haven, Stargate, Dr. Who, en veel meer.

Misschien wel mede veroorzaakt door mijn constante en onmeetbare nieuwsgierigheid droom ik er met regelmaat van de mogelijkheid te hebben om een kijkje te nemen in een ander deel van ons universum.  Hoe denk jij hierover, wat denk je over andere levensvormen? Zou jij ze willen ontmoeten? Zou jij mijn gezelschap willen zijn tijdens een reisje met een UFO?

Wens je een fijne ABC-Wednesday-dag / – week.
♫ M e l o d y ♫ (ABC-W-team)

Vol-Leeg / Full-Empty / Voll-Leer

Tegenstelling

272  Gestart op 1 maart 2011

Foto – Uitdaging

Vol-Leeg / Full-Empty / Voll-Leer

31 mei – 7 juni 2016

 

Bekijk bijdrages van:


volleeg

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

Thema Tegenstelling 273 / 7 – 14 juni :
Half=Heel / Half-Whole / Hälfte-Ganze

Ka-tetter-dootjes

Asjemetetternou, ’t is mij niet wat nog eens purpurpur aan toe… ik zou er bijna mijn slagtanden om verliezen en Buffer zijn snorharen.

Wat er gebeurd is? Vragen jullie je af, nouuuuuhouuuu gaat dert maart est fft voort zittent dant zullent wijt julliet vertellent!!!

Zaterdag ging de deurbel….
Grote Baas hobbelt naar de deur en komt even later binnen met:
cadeautjes300516f
Een kadootje voor ons vrouwmens van Liesbeth met een kaartje erbij dat zij het maar zo had gedaan omdat ze deze bos vast niet veilig en wel met de trein over zou kunnen brengen,,,  Jawel, Liesbeth kwam een nachtje slapen want mijn vrouwmens zou weer naar de dierentuin in Emmen voor de afronding van de adoptie-actie, de 6e alweer. Gaat goeeeeee we zijn trots op ons vrouwmens!

Vanmorgen vroeg was het dan zover…. Vrouwmens volledig in de (onderdrukte) stress de deur uit. Wij horen de auto’s wegrijden en enkele minuten later komt een wel heel bekend geluid in onze oren. Joepieeeeeeeee ze was terug, ze had dus al bedacht dat ze ons vergeten was en kwam ons alsnog halen. Ehhhhhhhh dus niet…. ze graag een kado van de eettafel en hobbelde weer naar buiten, wij bleven in verbijstering achter. Hoezo Emmen, Hoezo tante Truus  en tante Fréderique weer mogen ontmoeten en knuffelen? “Die komt nog wel terug voor ons” , bromde Buffer tegen mij. ‘Ik help het je hopen’  morde ik terug maar nee hoor…. Niks dus van dat al…. snikkkkkkkkk

De avond was al een behoorlijk eind op weg toen ze eindelijk weer binnen kwam vallen, bepakt en bezakt. Daphne was al eerder binnen gekomen en zij pakte wat spullen aan terwijl Grote Baas naar de keuken  hobbelde om koffie te halen.

Op de eettafel kwam een stapel dozen te staan…. een stapel puzzels van Tante Truus
cadeautjes300516b
Weer even later zat vrouwmens met dat nieuwe apparaat van haar te knoeien, er moest iets bij aan gehaakt worden. Er hangt al een duiveltje aan die ze van Anita kreeg en nu dus ook een beschermengeltje, die ze van Tante Truus kreeg.
cadeautjes300516a
Daphne zat ondertussen op de grond bij vrouwmens haar salontafeltjes een tas uit te pakken. Daaruit kwam iets dat heel breekbaar was maar de reis overleefd had. Een hartvormige schaal met daarop wat van dat geurprut, potterpoerie of zo iets heet dat geloven wij… en een boeddha beeldje en 2 mooie glaasjes met daarom heen strikjes met hartjes en kaarsjes erin, die had ze gekregen van Tante Fréderique.
cadeautjes300516e
Wij zaten het allemaal te bekijken en zeiden tegen elkaar: “hmmm wij worden helemaal vergeten….” want kijk, vrouwmens krijgt wel van alles maar wij niet? Zie nou toch, zelfs Grote Baas kreeg iets, uit een tas kwamen wat servetten die gevuld waren met allerlei heerlijkheden. Daar hadden vrouwmens en Daphne eerder vanavond al van gesnoept met iedereen die bij hen was vandaag. Een cadeautje van Tante Corry

cadeautjes300516g

Niet dat we dat wilden laten merken natuurlijk, maar toch, waren wij wel een beetje triestiger aan het worden. We mochten niet mee vandaag terwijl we ons daar wel op verheugd hadden, oh vrouwmens had het ons niet beloofd of zo hoor, het lag dus niet in de planning of zo , en dat snappen we ook wel maar ja wij  hadden toch wel graag mee gehobbeld in de dierentuin natuurlijk, dat snappen jullie wel toch?

En toen ineens….V E R R A S S I N G G G G
Kregen wij ineens gezelschap, nog een cadeautje van Tante Truus  maar dan niet zozeer voor vrouwmens maar voor ons:
cadeautjes300516c
Vrouwmens heeft in de auto een paars aapje hangen die ze van Daphne kreeg, aan haar cameratas hangt er ook eentje die ze van Anita kreeg. En nu hebben wij dus een nieuw, ook paars, vriendje. Hij moet nog huiswarm worden dus bromt nog een beetje maar wij vertrouwen er volledig op dat hij zich snel hier zal thuisvoelen, heej niet vergeten. Buffer en ik zijn immers perfect gezelschap voor een eenzame beer, ja toch niet dan? We verstaan zijn gebrom niet echt nog maar we weten nog steeds niet hoe hij heet, weten jullie dat misschien beste lieve bloggers? Zo ja vertel het ons dan alsjeblieft?!

cadeautjes300516d
Oh enne…. vrouwmens heeft, dat weten jullie wel, haar hoofd veel te vol met allerlei zooi dus is ze momenteel niet slim genoeg om een leuke naam voor ons drietjes te verzinnen…. helpen jullie haar daar even bij? Dat kunnen jullie vast wel! Verzin maar iets moois dat voor ons drietjes van toepassing is…. we kijken naar jullie ideetjes uit!

Even verder niets over hoe het hier verder gaat en zo want dit verhaal is al lang genoeg, dat komt de volgende keer wel aan de orde.

Dikke tetter-purpur-bromm-knuffels van ons drietjes!!

Of het zó moest zijn…

6eadoptie2016a

Nadat eerst Cornma en haar lief helaas vanwege gezondheidsproblemen verstek moesten laten gaan, moest helaas ook Corry vandaag ons haar gezelschap ontzeggen met soortgelijke redenen. Zó jammer, gelukkig zijn ze wel benoemd, meermalen zelfs, dus waren ze er in onze gedachten zeker wel bij.

Daphne, Liesbeth (die gisteren al naar mij toe was gekomen en bij ons heeft geslapen)  en ik waren goed en wel in de auto onderweg toen Fréderique belde met minder goed nieuws. Zij en Truus waren tot hun en onze schrik tegen oponthoud aan gelopen door dat hun trein een aanrijden met een persoon had ervaren. Zo werd het genoemd, ook in het nieuws. Nadat wij in Emmen gearriveerd waren zijn we met zijn drietjes op station gaan zitten met koffie om op dat duo te wachten, die een kleine 3 kwartier later zich dan bij ons voegden.
Ik kreeg, zo lief!!!, cadeautjes van Truus en Fréderique. Tuffer en Buffer kregen een nieuw maatje. Ik kreeg een heel mooi beschermengeltje en op mijn salontafels staat nu een heel mooi hartvormig arrangement met kleine windlichtjes. Tuffer en Buffer zullen hier vast nog wel hun eigen verhaal over bloggen.

Een klein kwartiertje later kwamen we de parkeergarage uit en enkele meters verderop stond mijn contactpersoon al op ons te wachten, die nam ons mee naar binnen en even later zaten we dan ook te genieten, en bij te komen, van de lekkere koffie en thee.  We handelden het zakelijke gedeelte af en daarna liet ik mijn contactpersoon zich ontfermen over de cadeaus die ik voor hem, namens ons allen, mee genomen had. Hij viel stil en wist even niets te zeggen *glimlach*. Zo mooi om te zien hoe iemand totaal aangenaam, ontroerd, verrast kan zijn. Na enige tijd namen we afscheid van hem en gingen op pad. Eerst het kleinste deel van het park, Nortica. Beginnend bij de zeeleeuwen, langs de zeehonden, via de pinguïns naar de ijsberen. Daar was het feest, de 3 meiden, Noortje, Lale en Nela speelden alsof hun leven ervan af hing, ging zelfs met veel gegrom gepaard, geweldig natuurlijk om dit te zien. Toen op naar het grootste deel, de Serenga. Beginnend bij de vosmangoesten langs/door de kinderboerderij met diverse soort geitjes en hoenders, via de prairiehondjes en het goudzoekers-deel, langs de kamelen op naar de leeuwen. Die hadden er vandaag niet zo heel zin in zich te tonen, we zagen er slechts 2 van 6 en zelfs die 2 zagen we niet helemaal. Verder via de stokstaartjes op naar het ‘ vrachtwagens’  waar je in kunt stappen om een rondrit te maken die zo ongeveer 10 minuten duurt, dan rij je dus dwars tussen de giraffes, neushoorns, penseelzwijntjes, impala’s, waterbokken, gnoe’s, struisvogels, zebra’s heen.

Daarna werd het de hoogst tijd voor een hapje en een rustpauze. Vanuit de vrachtwagen langs de bavianen dus naar “Momma’s”. Overheerlijke broodjes daar, jummie!! Weer enige tijd later verder, ik probeerde een beetje tempo te maken want ja ik wilde niet dat de 3 nieuwelingen niet ‘alles’ zouden zien. Door de treinstellen heen, tussen de ezels en de kamelen door terug de Serenga uit. Schuin oversteken naar links en de deuren van Jungola door. Wat ik al vermoedde gebeurde dus ook, mijn gezelschap werd stil van verwondering en bewondering voor de vlindertuin. Enige tijd later weer naar buiten via een andere deur op naar de Rimbula. Via de lori’s naar de ringstaartmaki’s, die ons letterlijk en figuurlijk voor de voeten liepen overigens, langs de slingerapen naar dat deel waar je in de bootjes kunt stappen. Dat deden we dus ook. Vandaar via de andere kant, langs Daphnes werkplek naar de uitgang. Via de olifantenvallei langs de kleinklauwotters weer terug naar het centrale plein, bij het kompas, en daar op het terras nog een kopje koffie/thee genoten.

Het slechte weer dat voorspeld was bleef de hele dag uit, de zon scheen er lustig op los, ik heb meermalen de wind bedankt want ik wist dat als die er niet zou zijn dat het veel heter was geweest en dat ik niet de enige ben die daar niet vrolijk van wordt. Terwijl we dus dat laatste kopje koffie genoten betrok de lucht en werd het behoorlijk dreigend, toch viel er nog geen druppel, de temperatuur daalde er ook niet of nauwelijks van.

Daarna op naar de uitgang, de parkeergarage in en op weg naar Assen naar hotel vd Valk alwaar Corry op ons wachtte. Op haar verzoek had ik niemand verteld wat de bedoeling was, ondanks de pogingen van enkelen heb ik het mooi geheim kunnen houden. Over voor half zes liepen we het hotel binnen, begroetten Corry en lieten haar ons meenemen naar de voor ons gereserveerde tafel. De a’s en de oh’s waren niet van de lucht. Mijn gezelschap was zeer aangenaam verrast door de zeer rijkelijk gedekte tafels. Corry was vrijdag 75 geworden en wilde ons dus mede daarom verrassen en trakteren, nou die verrassing was zeer goed geslaagd, even later zat iedereen, in alle rust glunderend te genieten van al het lekkers terwijl er gezellig gekeuveld werd.

Rond kwart over zeven, had ik het wel gehad, zowel lichamelijk als mentaal. Met dat in mijn achterhoofd én wetende, me realiserende, dat 3 van ons nog een lange trein-thuis-reis voor de boeg hadden, ik Corry naar huis zou brengen ivm wat gezondheidsgerelateerde zaken die ik zou afhandelen zodat zij niet meer Icare over de vloer hoefde te laten komen, en zowel Daphne als ik morgen al weer vroeg aan de bak moeten werd het dus wel tijd om er een eind aan te breien. We namen op de parkeerplaats bij het hotel afscheid van elkaar en Daphne reed vervolgens Liesbeth, Fréderique en Truus naar het station terwijl ik de andere kant op ging richting Smilde.

Om half negen kwam ik thuis en gelukkig wachtte mij al weer de vertrouwde en zeer welkome bak leut van mijn echtgenoot. Daphne kroop met haar laptop op schoot naast me op de bank en we gingen de foto’s bekijken, selecteren en in een map zetten. De meesten, die jullie HIER kunnen bekijken zijn van mij, een 10-tal die er tussengevoegd zijn, zijn van Daphne. Code Geel werd die middag al gemeld, de dreigende luchten waren vanaf half vijf niet van de lucht… en pas toen ik thuis op de bank zat, mijn 1e bak koffie in de handen, barstte het weergeweld los. Kletterende regen, gemengd met hagelstenen die er niet om logen, kwamen met veel donder en geweld naar beneden. Alsof het zo moest zijn, iedereen droog en wel onderweg naar  of reeds thuis, dus nu mocht het goede weer wel omslaan in minder weer.

Het was een fantastische dag, we hebben enorm veel plezier gehad en ik met name door het zien/voelen van het plezier dat mijn gezelschap had. De verrassing van Corry maakte de dag natuurlijk helemaal af!!

Volgend jaar ga ik ‘ gewoon’  verder met deze adoptie-actie maar hoe de uiteindelijke uitwerking ervan zal zijn weet ik nog niet. Ik zal dat tegen die tijd wel uitzoeken en op de blog melden.

Tot zover dus even voor wat betreft deze 6e adoptie-actie. Mijn gezelschap van vandaag: super dat jullie er waren en de lange reis weer wilden ondernemen. Voor alle adoptanten natuurlijk nogmaals maar evengoed zeer oprecht gemeend: Heel hartelijk bedankt voor jullie hulp !!!

Foto met dank aan Truus: Mijn lievelingsvlinder . Glasswinged, op mijn hand
glaswingedophand

VERSLAG VAN: Liesbeth

VERSLAG VAN: Fréderique

Voluit Leven ~ Week 1

Week nr. 1. nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: week 0)

Zondag
29 mei
Zondag2905 Met morgen de afronding
van de 6e adoptie-actie
op de agenda…
Een gezellige dag met
enkele bloggers in
de nieuwe dierentuin
van Emmen…Werd mijn maandagmeneer
mijn zondagmeneer
en voelde ik me
een zondagskind.
Zaterdag
28 mei
zaterdag Een pyjamadag

Niets moeten (-willen)

Alles mogen (-willen)

In mijn favo-pyjama

Doen waar ik
zin in heb

Laten waar ik
géén zin in heb

Vrijdag
27 mei
Vrijdag2705

Een nieuwe dag,
nieuwe kansen.

Weer ‘deuren’ doorgegaan,
‘drempels’ overschreden

Ik ben aan ’t opklimmen!
Is niet simpel maar
met pure winst in zicht
vind ik wel de
benodigde motivatie.

Donderdag
26 mei
Donderdag2605 Een wens van een
aantal jaren
eindelijk vervuld.Zo blij mee,
nu kan ik ook weer
buiten zitten
zonder last van de
zon te hebben.En passant ook mans
verjaardagscadeautje,
soms vallen dingen gewoonweg samen.
Woensdag
25 mei
Woensdag250516 Een nieuwe deur,
een nieuwe drempel.Ik ‘moet’
er niet door- & overheen
maar ik ‘wil’ het.Kostte wel veel
maar het is me gelukt!
(trots op mezelf!)
Dinsdag
24 mei
Dinsdag240516 1x in de 2 weken
ligt dit altijd
voor me klaar.Een traktatie
vanuit een lief hart
Maandag
23 mei
zaterdag21mei16 Weer open slaan…

Met een 1 op 1 sessie
voor de boeg op dinsdag

én de allereerste
groepssessie op woensdag

“moeten”
proberen te
‘omdenken’
naar
“willen”

Wolkenkrabber

logophotosundayPhoto Sunday

Thema 29 mei – 5 juni

Skyscraper

Where i live there are no real skyscrapers, The Netherlands don’t have much of them at all… The part of The Netherlands where they can be found, i very rarely visit, and if do i don’t fotograph skyscraper-buildings. So… after a little thought i decided to translate the word as liturarly as possible and found another way of filling in todays theme!

Daar waar ik woon staan geen wolkenkrabbers. Nederland heeft ze zo wie zo al niet zo heel veel. In het deel van Nederland waar je ze kunt vinden kom ik hoogstzelden en als ik er al eens kom dan fotografeer ik geen wolkenkrabbers…. Na kort nadenken besloot ik de uitdaging zo letterlijk mogelijk te vertalen en zodoende vond ik toch een zinvolle invulling van het thema van vandaag.

wolkenkrabber2

Nog 1 nachtje slapen

logozingzoZing-Zo
Limerick op Zondag
175
gestart op 29-01-2012

 

 

 

 

 

Zing ook mee met:


wildlandsatlas

Maar amper wakker, nog aan ’t gapen
denk ‘k: “’t is nog maar 1 nachtje slapen”
Dan sta ik weer daar
met 6 bij elkaar
zien we wellicht ook mooie apen.

wildlandskoba

Niet met deze maar and’re toettoet
en ook in mijn zak d’adoptie-poet,
eerst Corry halen,
oost’lijk afdwalen,
met natuurlijk plezier op mijn snoet.

wildlandsdaphne

Op zeker moment gaan we eten,
het toetje wordt heus niet vergeten.
Liesbeth, Truus en Fré,
ook Daphne  gaat mee.
En dat zal haar collega weten!

Cornma en lief moesten afhaken,
door nood helaas “met ons mee” staken.
Dat is zó spijtig,
reden, zo geldig,
deez 1e keer dat zij ontbraken.

Wij zullen zeker aan hen denken!!
En ook aan hen die helpen schenken.
Door jullie kan dit!
Mijn adoptie-pit.
‘K stuur jullie nog mijn dank-aandenken.

Gelukkig maar!

logozwijmelenopzaterdaga

Marja‘s 

Zwijmelen op Zaterdag

~ 185 ~ 

Gestart op 17 november 2012

 

Hoe ook….in welke situatie en/of emotie ook….
Als je dit beseft dan is er altijd een lichtpuntje ongeacht hoe donker het soms ook lijkt!

There are so many roads we will travel
And so many mountains we’ll climb.
We’ll pledge our love to each other
Until the end of time.

As I place my ring on your finger
And swear ”’til death do us part.”
You’re the one love in my lifetime
The only song in my heart.

And the song never ends with the singer.
The truth out-lives a lie.
The dream lives on when the dreamer is gone
And true, true love never dies.

I will shine for you like a beacon.
A lighthouse on the shore.
I will keep you safe in my harbor
Now and forever more.

And the song never ends with the singer.
The truth out-lives a lie.
The dream lives on when the dreamer is gone
And true, true love never dies.

The song never ends with the singer.
The truth out-lives a lie.
The dream lives on when the dreamer is gone
And true, true love never dies…

Vonnies Happy Challenge *20*

happyvanvonnie

Vonnie‘s Happy Challenge – 20 – Gestart op 15 januari 2016

(Nee Vonnie, ik was je niet vergeten hoor!!!)

Een aantal dagen aangehikt tegen de invulling van deze challenge vandaag…. het lukte me maar niet iets passends te bedenken.. Vanmorgen vroeg nog volledig in tranen zelf, heel erg moe en down…  kwam daar vanmiddag verandering in. Manlief moest overwerken, de jeugd is het weekend naar Rotterdam dus ik zou in mijn eentje zitten tot half elf vanavond. Dáár had ik natuurlijk geen zin in!! Ik besloot dus maar mezelf met de ‘ angst’  te confronteren en op pad te gaan….. De oudere (en nee dan bedoel ik niet de leeftijd…) bloggers herinneren zich vast wel dat ik op ‘moeilijke’  momenten in het verleden voor een ‘rondje IJsselmeer’ ging. Oftewel, in de auto stappen, gaspedaal intrappen en wegwezen. En tja dat heb ik nu al ruim een jaar niet meer gedurfd. Ik, die nooit de sleutels afgaf, liet iedereen plaats achter het stuur nemen zolang ik het zelf maar niet hoefde doen.

Dat zou vandaag veranderen.  Oké, toegegeven, de 1e 100 km’s waren eng. Een paar keer de auto bij een benzinepomp op de parkeerplaats gezet, uit de auto even in de wind staan, sigaretje roken, mezelf met vermaningen om de oren slaand die ik hier maar niet zal herhalen, en na een paar minuten weer verder. Halverwege een tussenstop gemaakt om bij lieve vrienden een bakkie te halen, met een knuffel natuurlijk en wat vrijerij met de hond, die mij gelijk weer herkende en ook niet bij mij weg te slaan was…. heerlijk was dat, ik heb zo genoten! Ben nu net weer thuis en heb nog steeds een glimlach van oor tot oor. Zucht…. wat lekker dit, wat is het al weer lang geleden dat ik me zo goed voelde als nu. Dus ja, ik ben later dan normaal met mijn bijdrage maar dat vergeven jullie me vast wel toch? Stiekem ben ik nu natuurlijk ook best wel trots op mezelf, hoe eng het ook was, ik heb doorgezet en mijn rondje afgemaakt zoals ik wilde. Ik had wel overnachtingsspullen mee zodat ik niet in de problemen zou komen als ik echt niet verder durven zou maar daar heb ik geen gebruik van hoeven maken. Heerlijk ontspannen reed ik vanavond terug naar huis.

Oke, oke, pieken en dalen, heel snel wisselende stemmingen etc horen nu eenmaal bij mijn ziektebeeld maar met het ene oog op de nieuwe therapie en bijbehorende cursus, ben ik inmiddels weer op weg omhoog… en al zal de stijging wellicht heel langzaam gaan, als het maar omhoog gaat, daar gaat het om. Vandaag, de overwinningen op mezelf, het genieten, zowel tijdens als nu nog… alle reden voor mij om te zeggen dat ik “HAPPY” ben toch?!