Bis vincit qui ce vincit

……Tweemaal overwinnaar is hij die bij een overwinning zichzelf overwint….
Zo ongeveer voel ik me wel op dit moment!

Inmiddels is manlief al weer 11 dagen thuis en (uiteraard) nog steeds aan de bank gekluisterd. Het enige dat hij kan is op en neer naar kamer 100 en wat oefeningen doen, zij het met de fysiotherapeut die langs komt, zij het in zijn uppie zelf doen. Hij slaapt ook beneden omdat hij boven de badkamer niet in kan vanwege de te hoge instap en omdat daar nog een normale wc-pot staat. Beneden hebben we een seniorenpot staan, zelf geplaatst een tijd terug vanwege mijn rug. Al sinds jaar en dag doe ik weinig in ons huishouden omdat mijn lijf dat niet toelaat. Maar…. in deze tijd heb ik geen andere keus dan mijn wilskracht een tandje hoger te zetten. Dat lukt, maar vraag niet hoe. Iets (boodschappen doen bedoel ik hiermee) waarvan ik normaal gesproken al bijna in de paniek schiet bij de gedachte eraan alleen al, moet ik nu toch echt doen, al hoe moeilijk me dat ook valt. Ik loop helaas nog regelmatig weg zodra ik voor de drempel van de super sta maar toch keer ik nu ook weer om en ga naar binnen… Elke keer weer nog steeds een enorme overwinnigg op mezelf. De vermoeidheid vergt ook emotioneel zijn tol en soms heb ik natte ogen, om het zo maar even te zeggen, als er dan onverwachts iets moois gebeurt. Zoals bijvoorbeeld afgelopen zaterdag toen er onaangekondigd (wat ik normaliter verafschuw maar nu ontzettend verwelkomde) een lieve blogster en haar even-lieve echtgenoot via de poortdeur de achtertuin in kwamen gewandeld. En vandaag kwam daar een heel lief kaartje bij van een anonieme afzender.

En gisteren kreeg ik een tip, eigenlijk een soort van herinnering, maar toch eentje die ik maar (weer) ga oppakken. Aangezien ik niet mijn lijf wil volstouwen met chemische troep van de apotheek maar ook wel heel erg sch..tziek wordt van hoe weinig energie mijn lijf heeft én wat dat emotioneel met mij doet…. besloot ik terug te keren naar de homeopathie. En dus ben ik gisterenmiddag gelijk begonnen met het beduidend minder koffie drinken, beduidend minder suikers tot mij te nemen én met kwalitatief goede homeopatische producten mijn magnesium-& zinkgehaltes aan te vullen, wat met name bij vrouwen van rond de 50 voor veel narigheid kan zorgen als er tekorten van zijn. Volgens mijn tipgeefster is zij zich snel beduidend beter gaan voelen nadat ze hiermee begon dus ik hoop dat dat voor mij ook gelden zal, wat dit betreft dus: wordt vervolgd.

En ja dan even iets van geheel andere orde….
Zoals jullie, vooral degenen die hier regelmatig komen, wel weten… wijzig ik regelmatig mijn layout en vind ik het een heerlijk tijdverdrijf eerst naar een mooi thema te zoeken en dan te puzzelen en sleutelen, nadat ik gekeken heb of het überhaupt op mijn blog kan, om het naar mijn zin te maken. Ik had al eerder een layout gezien zoals ik nu heb, daar zijn diverse van. ‘Grid-Style’ noemen ze dat. Dat wilde ik al een tijdje maar diverse thema’s werkten niet. Het thema dat ik nu gebruik, dus wel, maar…. elk logbericht wordt voorafgegaan door een ‘uitgelichte afbeelding’ en tja..die had ik nooit ingesteld, bij geen enkel logbericht. BTW, dit is logbericht nr. 1440… Heb even met mezelf overlegd of ik de moeite zou nemen om 1439 berichten te gaan aanpassen. Mijn 1e gedachte was… oef, weer blij dat ik 10 jaar loggeschiedenis verwijderd heb… anders waren het er nog veel meer geweest. Mijn 2e gedachte was…. hoe vaak kijk ik nou terug? En sterker nog, doen mijn bezoekers dat wel eens? Mijn 3e gedachte was niet zo zeer een gedachte als wel een stemmetje in mijn hoofd (ja daar heb ik er meerdere van *glimlach*) die mij wees op mijn eigenschap alles zo goed mogelijk te willen hebben, perfectionisme vind ik een rotwoord dus dat benoem ik niet naar mezelf…. dus tja…aan de slag maar. En toen dacht ik…. als je dan toch aan de slag gaat, zoek dan eerst ff een plugin die die klus in categorie-bulk kan klaren, (die zijn er wel maar werken geen van allen grrrrrr) en als je dan toch al bezig bent met de plugins download en installeer dan gelijk die ‘broken link checker’ even want dan kun je dat, als je het tegenkomt ook gelijk herstellen, zo gezegd zo gedaan. Al met al een megaklus die ik toch maar ‘ff’ geklaard heb. *rondedansje vanwege kort slaappatroon*. En zo zat ik dus tussen alle klussen in huis, verzin het maar, wat ook maar, de meeste vrije minuten te bloggen al zagen jullie dat niet. Een uurtje geleden ongeveer kon ik met een gejuich benoemen dat ik de laatste post ook gedaan had, toen nog een controle en ja hoor, nergens nog een missende ‘uitgelichte afbeelding’.

Kortom…. gevoelsmatig heb ik mezelf overwonnen en meer dan eens, dus ik geef mezelf maar ff een schouderkloppie: “goed gedaan wijffie!” *grinnik*

Handig-Onhandig

Tegenstelling Thema 28 juli – 4 augustus 2015 = Handig-Onhandig

Bijdrages van: Ferrara & Truus

handigonhandig

Manlief heeft absoluut 2 rechterhanden… hartstikke handig…. (Zijn altijd groot lijf vind ik persoonlijk ook verrekte handig maar dat is niet van toepassing op de uitdaging van vandaag ;-) Echter de kleine luikjes naar de kruipruimtes onder het huis…. die zijn niet handig!

Thema Tegenstelling 229 / 4-11 augustus: met dank aan Ferrara:

Brutaal-Beleefd

Heb jij ook een leuke bijdrage aan deze tegenstelling?

Laat dan alsjeblieft je link naar jouw logbericht achter in reacties zodat ik hem erbij kan zetten.

Uitdaging-Vrijheid

Reismeermins Invalshoek ~ Thema: 26 juli 2015 = Uitdaging-Vrijheid

Reismeermin is weer terug in blogland, joepieeee. Met een goede binnenkomer, een nieuw thema voor haar schrijf-uitdaging; Invalshoek, en wat voor eentje! Een thema dat (zou kunnen toch?) voor mij gemaakt is!

Ik ben ‘gezegend’ met een aantal makkes. Eentje daarvan is dat ik in een, weliswaar gecontroleerde, paniekaanval kan schieten als ik denk aan situaties waarin ik mij moet begeven. Daar waar mensenmenigtes zijn bijvoorbeeld. Festivals, winkelcentra, mega-concerten zijn dus situaties die ik mijd, maar ook feestjes, visites waar een huiskamer vol mee zit en ga zo nog maar even door. Die keren dat ik er bewust voor kies om me toch in zo’n menigte begeven doe ik dat omdat het met een passie te maken heeft, Jeans en fotografie. Zo’n uitje kost mij mentaal veel energie omdat ik me een soort van oogkleppen moet opzetten. Dat is bij Jeans en dierentuinen letterlijk gezien niet handig maar ik heb er een manier in gevonden. Een andere makke is dat ik helemaal van de leg kan raken door geluiden. En toch ga ik met regelmaat die uitdaging aan, zij het dan altijd in gezelschap die mij kent en weet dat ze op mij moeten letten maar ook hoe te handelen als het ‘fout’ dreigt te gaan.

Die uitdaging aan gaan was een tiental jaren geleden geen optie. Ik zat als een angstig vogeltje in de hoek van de bank en schrok me wezenloos van alle dingen inclusief geluiden die onverwacht gebeurden. Het idee dat ik ergens geen controle over had zorgde regelmatig voor paniek-& angstaanvallen. Tegelijkertijd was ik enorm boos op mezelf, vond dat ik ‘normaal’ moest doen, me niet zo aan moest stellen, er was immers niets om bang voor te zijn? Maar toch! Die angst heeft me dusdanig in de greep gehad dat ik op een gegeven moment het huis niet meer uit durfde, het is zelfs een tijd zo erg geweest dat ik onze slaapkamer niet eens uit durfde. Totaal van de wereld, mentaal dus. Op een gegeven moment had niemand meer vat op mij en sloeg de suïcidaliteit toe. Er moest iets gebeuren, iemand moest iets doen maar niemand wist wat en hoe, ook ik niet. Tot ik op zekere dag, na 3 zelfmoordpogingen gedaan te hebben, en weer laaiend kwaad op mezelf was omdat ik zelfs dát niet kon volbrengen, de telefoon pakte en de bedrijfsarts van mijn werkgever belde. Zij handelde en gaf mij de 1e duw om het leven weer op te pakken.

Langzamerhand kroop ik weer omhoog. Eén van de grootste duwen was wel dat Joop op zoek ging naar andere woonruimte, het huis te koop zette zonder een bord in de tuin, niemand mocht het weten, en zich een huis in een andere woonplaats aandiende, die gekocht werd. Vanaf dat moment groeide het besef dat ik weer vrij was en kon ik langzaamaan, stapje voor stapje, weer die vrijheid uitbouwen en ervan genieten. Inmiddels ben ik zover dat ik die vrijheid enorm waardeer, maar ook weer met plezier leef. Wel met dien verstande dat ik nog steeds de drempel overschrijd met een gevoel van ‘deze uitdaging durf ik wel aan’. Ik weiger me zelf weer op te sluiten in huis, in een denkbeeldige cocon van bescherming, en die weigering geeft de kracht die ik, nog steeds, nodig heb om het huis te verlaten en dingen te doen waar ik heel gelukkig van word. Ik heb er geen problemen meer mee dat ik bepaalde dingen niet kan, of beter gezegd, niet wil omdat ze me teveel energie kosten dat ik niet daaraan wil besteden. Ik ken nu heel goed mijn mentale en fysieke grenzen en die bewaak ik. Dankzij therapie heb ik geleerd dat ik dat mag doen, dat ik niet een egoïste ben door iets te verkiezen te doen of te laten, ook al kunnen (willen) andere mensen dat niet begrijpen. Dit is mijn leven en ik moet leven met de gevolgen van elke actie die ik onderneem. Mijn uitdaging. Mijn vrijheid.

Spelen

Zing Zo – limerick op zondag
Zing ook mee met:
Marja
Rietepietz bij Marja
Rietepietz bij mij
Ria
Ria bij mij

 

Mocht jij je vandaag soms vervelen,
kom dan maar bij mij buiten spelen.
Sla hier de toon aan,
laat ons dansen gaan,
en veel plezier met elkaar delen.

Je mag zelf de melodie kiezen,
zolang je niet gaat zitten kniezen.
We bouwen een feest,
goed voor lijf en geest,
dat mag je nooit uit ’t oog verliezen.

De vleugel heb ‘k al laten stemmen,
nu jij nog je niet laten temmen.
Leef je volop uit,
geluk is de buit,
laat dus niets of niemand jou remmen.