Ga

Marja

Ik heb je uitgezwaaid, en dacht
…..daar gaat mijn hele leven.
Ik heb me omgedraaid,
zodat je mijn tranen niet kon zien.
Wat ik voelde, dat wist jij.
Dat is altijd zo gebleven.
Toch kwam het moment,
dat ik je niets meer kon geven

Ga,
misschien vind je ooit de weg terug,
maar ga.
Al lijkt me dat wel erg stug,
oh ga.
Sluit je ogen, houd je dom.
Ga en vergeet.
Kijk niet meer achterom

Een kus dat was genoeg, en ik zei
….. ben je niets vergeten
En dat dit nergens op sloeg,
zoals mijn onverschilligheid.
Een afscheid dat doet pijn,
dus ik had het kunnen weten.
Jij neemt de tijd met je mee,
die ik nooit meer zal vergeten.

Ga,
misschien vind je ooit de weg terug,
maar ga.
Al lijkt me dat wel erg stug,
oh ga.
Sluit je ogen, houd je dom.
Ga en vergeet.
Kijk niet meer achterom.

Maar nu dat je werkelijk,
voorgoed gaat verdwijnen.
Lijkt het alsof ik in het diepe val.
Je laat een leegte in me achter,
die niemand op kan vullen,
Ik zeg niets, je weet dat ik je missen zal.

Ga,
misschien vind je ooit de weg terug,
maar ga.
Al lijkt me dat wel erg stug,
oh ga.
Sluit je ogen, houd je dom.
Ga en vergeet.
Kijk niet meer achterom.
Oh ga!
Vergeet me nu maar vlug.
Ga!
Vind je ooit de weg terug.
Ga!
Het is over, het is donker.
Ga!

Zoet-Zuur

<Tegenstelling

zoetzuut

(yoghurtijs met warme kersen, hiervoor mag je me dus altijd wakker maken ;-)

Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan hieronder je naam én de link naar je foto-logbericht in.

Mister Linky's Magical Widgets — Thumb-Linky widget will appear right here!
This preview will disappear when the widget is displayed on your site.
If this widget does not appear, click here to display it.

Thema nr. 169 : 06 t/m 13 juni 2014: Stout – Lief

Enthousiast Emmen


(klik op foto voor origineel formaat)

 

Hè Hè, eindelijk was het dan zover. Het was 26 mei na het wakker worden ;-)
Vandaag gingen we dus naar Dierenpark Emmen om de 4e adoptie-actie af te ronden. Inmiddels is het even na achten en zijn de contracten met een kado naar iedereen die er vandaag niet bij was op de post. Op die van Corry na dan want die overhandig ik haar morgen persoonlijk als ik bij haar op bezoek ga.

Daphne en ik waren keurig op tijd op het station in Emmen om daar Truus en Fréderique op te halen en in de auto mee te nemen naar een parkeerplaats vanaf waar we nog een paar minuten liepen om bij de ingang van de dierentuin te komen. Daar stond Saskia-Reismeermin al op ons te wachten. Nadat ik mijn contactpersoon had laten weten dat wij gearriveerd waren kwam hij ons halen en nam hij ons mee het park in, op weg naar koffie/thee met wat lekkers. Hij vertelde enthousiast over de vorderingen en plannen van het nieuwe park dat in 2016 open gaat. Na enige tijd nam hij hartelijk afscheid van ons en wij gingen het park in. Het was prachtig weer, de zon scheen volop, met af en toe een fris windje er tussendoor. Tegen 2-en zaten we op het terras bij de ingang om daar Trui & Ton op te wachten die zich enkele minuten later bij ons voegden. We begonnen met de begroeting van elkaar onder het genot van koffie/thee en gingen daarna een ander deel van het park bekijken. Natuurlijk eerst linea reactie het olifantenverblijf want we waren allemaal nieuwsgierig naar het jonge kalfje dat vandaag 10 dagen ‘oud’ was. Radza junior dus!

De middag vloog ook voorbij, net als de ochtend, en om even na vijven stapten we Grandcafe Markant binnen. Eerst wilden we op het terras plaatsnemen maar de lucht werd erg dreigend dus besloten we binnen te gaan zitten. En dat was maar goed ook want we hadden nauwelijks ons bord met eten onder onze neuzen of het begon te plenzen!!! Rond half zeven namen we afscheid van elkaar en ging iedereen zijn eigen weg, op weg terug naar huis. Daphne en ik namen Truus en Fréderique weer mee en leverden hen enkele minuten later bij het station af. Rond kwart over zeven stapten wij het huis weer binnen. Als eerste heb ik natuurlijk de enveloppen voorzien van de nodige adressen en heeft Joop ze voor mij naar de postbus gebracht. De lichting is natuurlijk al geweest dus jullie zullen tot woensdag/donderdag moeten wachten om het te ontvangen.

Het was een heerlijk dag en ik heb volop genoten, en voor zover ik daarover kan en mag oordelen, was ik niet de enige ;-) Mochten de andere aanwezigen over vandaag een log schrijven dan zal ik de links hier bij gaan plaatsen.

Foto’s van Daphne staan HIER.

Verslag MET FOTO’S van Fréderique

Hartelijk bedankt iedereen!

Zuiver

Zing Zo limerick op zondag

Schrijf jij ook een limerick? Geef mij dan alsjeblieft je link zodat ik die erbij kan zetten……….
Marja
Frederique
Frederique bij Marja
Rietepietz bij Marja
Rietepietz bij mij
Frederique bij mij
Greet
Greet bij Marja
Ria

typemuziek

Je hersenen moeten écht kraken,
om zuivere tonen te raken.
De noot in muziek
jazz, pop of klassiek,
al is melodie niet te maken.

’t Geratel op toetsen of snaren,
helpt ieder akkoorden vergaren.
Zoals de soort gaat,
het moet in de maat,
want anders zijn er veel bezwaren.

Je kunt hartverscheurend gaan janken,
van al die bijzondere klanken,
intense ritmiek,
zo prachtig zo chique,
men zal je met applaus bedanken!

Nicht Anita

Marja

Vroeger, als jong meisje, bracht ik elke vakantie door bij een oom en tante die 2 dochters en 1 zoon hebben. 1 van die dochters heet Anita. In de loop der jaren verloren we elkaar uit het oog maar via Facebook vonden we elkaar weer terug, zo leuk!

Enkele dagen geleden kreeg ik van Anita een Whats-App bericht waarin stond:
Ik vroeg gisteren een Engel over jou te waken maar hij kwam terug. Ik vroeg hem: “waarom kom je terug?” En de Engel antwoordde: ‘Een Engel waakt niet over andere Engelen.’

Een lief bericht dat me ontroerde en waarbij ik gelijk dacht: ‘dit wordt ‘m zaterdag!’
Immers…we hebben allemaal wel van die momenten waarop we ons even willen verstoppen voor de harde wereld om ons heen met al het leed en de pijn erin….dat we, ‘heel even maar’, willen vluchten in een sprookjeswereld. Dromen we daar niet zo af en toe allemaal wel eens van?

Stilletjes-Lichtvoetig

REISMEERMIN – Stilletjes – lichtvoetig

Naarmate haar zwangerschap vorderde werd ze langzamer, het zou niet lang meer duren of ze zou nieuw leven op de wereld zetten. Het binnen krijgen van goede voeding was nu belangrijker dan ooit. Ze struinde alles af maar er was zeer weinig verkrijgbaar en gaandeweg moest ze zich steeds vaker tevreden stellen met kleine hapjes die ze zo her en der kon verzamelen. Toch was dat eigenlijk niet genoeg en ze merkte dat ze op haar eigen lichaamsvet aan het interen was. Er moest snel iets gebeuren, hoe dan ook, ze moest het wel zelf doen want er was niemand die haar zou gaan helpen.

Met een redelijk gevulde maag was ze in slaap gevallen en toen ze haar ogen weer opende zag ze dat het al halverwege de dag was. Haar maag rammelde, de honger had haar wakker gemaakt, of was het het leven in haar buik dat schoppend en slaand haar tot verstaan probeerde te brengen dat er gegeten moest worden? Welke van de twee ook maar, ‘voeding en noodzaak’ waren in beide gevallen de oorzaak.

Ineens leek ze een geluksmomentje te hebben, ze opende haar ogen extra wijd om te zien of ze het goed had gezien en zich niet vergiste. Nee, ze vergiste zich niet. Als ze het slim zou aanpakken zou ze wel eens een goed gevulde maag kunnen krijgen vandaag, sterker nog, wellicht voor twee of drie dagen als ze het extra slim aanpakte.

Zonder ook maar enig geluid te maken sloop ze dichterbij, haar voeten leken de grond amper te beroeren. Meter voor meter kwam ze dichterbij en toen die laatste meter…. ze haalde diep adem en waagde de sprong op goed geluk. Alles, werkelijk alles, zat haar mee deze keer. Ze had de buit binnen, haar maag leek instemmend te grommen toen ze het verzwakte waterbuffelkalf uit diens lijden verloste door het de keel door te bijten. De jachtluipaard aanvaardde het cadeau van Moeder Natuur uiterst dankbaar!

’t kan nog!

Nog maar 3 nachtjes en dan is het eindelijk zover!
De 4e adoptie-actie van “Bloggroep Weblog-Ark” kan afgerond worden.

DaphneTruus, Frederique, Reismeermin, Ton & Trui en ondergetekende ontmoeten dan mijn contactpersoon van Dierenpark Emmen en onder het genot van een lekker bakkie koffie ontvangt hij van mij het totaalbedrag, €.550,00 en ontvang ik van hem een aantal adoptie-contracten.

DaphneTruus, Frederique, Reismeermin ontvangen dan hun eigen exemplaar en de rest neem ik mee naar Assen terug. Ik stop ze dan ’s avonds nog in een enveloppe, adresseer die en gooi ze allemaal in de postbus die hier vlakbij het huis staat. Met een beetje geluk heeft iedere adoptant die niet bij ons samenzijn aanwezig is, dan die enveloppe de volgende dag op de mat, of een dag later, hangt af natuurlijk van hoe snel de postbezorging is, daarop heb ik helaas geen invloed.

Het exemplaar van Corry overhandig ik haar persoonlijk de volgende dag, als ik haar ga bezoeken voor haar verjaardag.

Zoals hierboven benoemd is de stand op dit moment €.550,00 en dat betekent dat 11 diersoorten weer een jaar vooruit kunnen, hoe geweldig is dat? Dat hebben we dan toch maar even met zijn allen weer voor elkaar gebokst. En dat al voor de 4e keer! Supercallifragilisticexpealidocious toch?!

De titel van dit logbericht geeft ook iets anders aan….
Mocht je nou denken;
ik had eigenlijk ook wel mee willen doen…. en/of
ik zou eigenlijk ook wel mee willen maandag….
Schroom dan niet en laat het me zo gauw mogelijk weten, dat kan heel simpel door het onder dit bericht in een reactie te melden of door mij een e-mailtje te sturen op melodymusic62@gmail.com

Hét kan nog, graag zelfs, des te meer zielen des te meer vreugd!