Zing-Zo

Zing-Zo: Limerick op Zondag.

Schrijf jij er ook eentje, mag ik dan je link?

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA & RIA & MARINA

brego&ik

Het zijn ‘even’ spannende dagen
of de dieren elkaar gaan verdragen
één viervoeter meer
iets drukker verkeer
dat kan ons altijd zo behagen

Brego is nog ietwat onrustig
ook nog even niet zo werklustig
dat komt vast wel goed
er is goede moed
wij wachten af heel kalm en rustig

Vertrouwen dat het goed zal komen
en allen straks rustig gaan dromen
de eerste nacht komt
wel luid of verstomt
dat wordt door ons vast wel vernomen ;-)

Even voorstellen

allemaalbeestjes
brego270413a

Zoals wel bekend waren we op zoek naar een nieuwe viervoeter én speelkameraad voor Noah nadat we op 1 april tot ons grote verdriet Loa moesten laten inslapen. Dagelijks zochten we alle mogelijke sites af waar herplaatsers stonden en vorige week ontdekten we een Schotse Collie. Daphne was natuurlijk gelijk verkocht want dit is haar lievelingshondenmerk. Ook Bastiaan, Joop en ik vonden het vanaf de foto die het asiel geplaatst had een plaatje. Bij telefonische info bleek het dier al ‘besproken’ te staan, jammer, pech of toch niet? De medewerker van het asiel beloofde mij te bellen als de mensen die hem besproken hadden hem niet zouden nemen. Niet dat ik het verwachtte maar toch wachtte ik heel de woensdag op het telefoontje dat niet kwam. Donderdag echter werd ik meermalen gebeld door een anoniem nummer en tja die neem ik niet op… Op een gegeven moment zag ik dat ik een voicemailbericht had en het afluisteren ervan maakte mij blij maar de jeugd nog blijer. We spraken af dat we zaterdag, vandaag dus, zouden komen kijken. Bastiaan kon niet mee vanwege verplichtingen, Joop moest werken, dus vertrokken Daphne en ik vanochtend om half tien richting Tilburg. Even voor half een kwamen we daar aan en na een uitgebreide kennismaking tussen Noah en deze Schotse Collie in het asiel zelf gingen we buiten wandelen, dat verliep totaal probleemloos, waarna het besluit om hem te nemen snel genomen was. Daphne bleef met Noah buiten wachten terwijl ik binnen de noodzakelijkheden afhandelde en toen kon de thuisreis beginnen. Halverwege gestopt om de heren even te laten drinken, plassen en spelen en rond vieren stapten we het huis weer in. Het ziet er naar uit dat we een goede keuze hebben gemaakt maar dat zal de komende dagen moeten blijken. Zijn geschiedenis kent een aantal onverkwikkelijke zaken en de laatste eigenaars hebben hem uit het asiel gehaald en na 7 maanden teruggebracht. Kennelijk is er in die maanden weinig tot niets aan vachtverzorging gedaan dus daar ligt nog een klus voor ons. Ook zijn er, volgens die vorige eigenaars wat vervelende trekjes, maar het asielpersoneel kon geen van die trekjes beamen. Waarop ik ook zei: ‘het is ook maar net hoe je er als mens mee omgaat’. En ach, Joop zei het ook al, wij hebben vaker zogenaamde probleemhonden gehad waar niets mee aan de hand bleek nadat ze eenmaal bij ons gewend waren. Noah bijvoorbeeld, zou een hekel aan vrouwen hebben maar aangezien ik mijn zinnen op hem had gezet namen we hem toch mee, totaal probleemloos tot op de dag van vandaag, dus tja… het asiel in Tilburg verdient overigens een groot compliment, wat een prachtig complex hebben ze daar en het personeel is top voor zover wij ermee in aanraking kwamen. Kortom, ik ben er superblij mee en ik stel jullie bij deze dan ook heel graag voor aan Brego. (Een Engelstalige naam. Voor de kenners inderdaad het paard van Aragorn uit Lord of the Rings). Dit was niet zijn eigen naam maar wij hebben de gewoonte om elk dier dat hier binnenkomt een nieuwe naam toe te kennen, wij vinden dat zodra een herplaatser een nieuw leven krijgt er ook een nieuwe naam bij hoort. Gelijk de eerste keer dat ik hem zo riep draaide hij gelijk zijn hoofd naar mij om dus kennelijk bevalt hem die naam ;-)

Zwijmelen op Zaterdag

logozwijmelenopzaterdaga

MARJA

Eind jaren 70, Joop en ik hadden toen nog geen verkering maar waren wel vaak samen als deel van een grotere vriendengroep, reden we vaak ’s avonds en in het weekend rond met een 27-mc-bakkie om andere bakkie-fans op te speuren. Joop had in de auto altijd stapels cassetebandjes liggen en op één ervan stond het nummer dat ik hier plaats. Als ik nu beluister dan haalt het altijd de herinneringen terug aan hoe leuk het toen was; hoe vrij en onbezorgd we ons tijdens die ritjes voelden….

Georgie, your love reminds me of a song
When it’s near you put it on,
And it’s refrain
You’ll remember
Georgie, But when the songs been often played
Another song that has been made
Makes you forget
That you lied the other day

Georgie, there was a time you played our love.
Remember, I’m not a record you can play
And turn it off
Georgie, like many songs you will return
Every minute I will yearn
And when it comes
You can see me standing there

Georgie, there was a time you played our love.
Remember, I’m not a record you can play
And turn it off
Georgie, like many songs you will return
Every minute I will yearn
And when it comes
You can see me standing there

Georgie I’m telling you I’ll be standing there
To hold your hand
To kiss your lips
To say ‘please love me’ .

Tegenstelling – ‘Mijn / Jouw’

logotegenstelling

Tegenstelling

tegenstellingmijnjouw

Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Mister Linky's Magical Widgets — Thumb-Linky widget will appear right here!
This preview will disappear when the widget is displayed on your site.
For best results, use HTML mode to edit this section of the post.

Thema Vrijdag 03-05-2013= Netjes-Slordig

Invalshoek – ‘Presentatie / Oefenen’

10-invalshoek

REISMEERMIN

Op tijd naar bed, ze moest morgen op haar paasbest en volledig uitgerust zijn, ze mocht niet falen, afgaan was geen optie, het verloop van morgen was een levensbepalend moment voor haar.

De volgende ochtend stond ze naar een bleek gezicht in te spiegel te kijken met daarin verdwaasde ogen, donkere kringen en opgezette wallen. Dit had ze al wel gedacht gezien hoe haar nacht was verlopen. Ze zette de douche aan en draaide in een rap tempo de hete en koude kraan afwisselend open en dicht. Elke straal liet haar van schrik bijna een gat in het plafond springen. Na een half uur had ze er schoon genoeg van en vond dat dit maar genoeg moest zijn. De volgende aanblik toonde al een veel beter beeld, niet wat zij graag had gezien maar dit moest dan maar zo want beter had ze niet. Op dat moment speet het haar bijna dat ze zich nooit bekwaamd had in het goed toepassen en gebruiken van make-up, dat zou haar vandaag zeker geholpen hebben. Plotsklaps sprak een stemmetje in haar hoofd: ‘het gaat om wat jij straks aan de aanwezigen vertelt en toont, je ziet er goed uit, bent als altijd puur natuur en dat is prima. Zij die beter kunnen en meer willen moeten het lekker zelf doen!’ Als om zichzelf te bemoedigen glimlachte ze naar haar spiegelbeeld, draaide zich vervolgens resoluut om en liep de badkamer uit.

Beneden controleerde ze voor de zoveelste maal de inhoud van haar attachékoffer, liet op haar laptop nog eenmaal de powerpointpresentatie lopen die ze later op de dag nodig zou hebben, concludeerde vervolgens dat ze alles tot in de puntjes voorbereid had en dat het niet beter kon en ze het er maar mee moest doen, het was erop of eronder vandaag.

Ze moest ongeveer een half uur rijden naar de plaats van bestemming en onderweg oefende ze keer op keer welke woorden ze als begroeting en start zou gebruiken. Spiekbriefjes had ze niet, nooit gebruikt ook, iets van een papiertje oplezen was niet haar stijl. Ze was op haar best als ze ad hoc moest improviseren en ze besloot dan ook dat te doen.

Aan het eind van de dag stak ze de sleutel in het slot van haar huisdeur, gooide alles op de grond in de gang, liep naar de keuken en opende de koelkast. Oh ja….gossie helemaal vergeten, dacht ze toen ze de feestelijk versierde taart zag staan met daarop een kaartje geprikt dat de tekst droeg: ‘Gefeliciteerd, je nieuwe leven begint NU!!’

Schrik

allemaalbeestjes

Dat dieren geen zwakte tonen wist ik al heel lang, dat is de afgelopen maanden ook een aantal keren gebleken en vandaag nogmaals. Op een gegeven moment probeerde Noah bij mij op de bank te springen en dat ging fout, hij jankte overduidelijk door de pijn dat hem die sprong opleverde. Daarna ging hij lusteloos op de grond liggen, wel woelen en draaien, elke houding leek hem pijn te doen en ongemakkelijk te zijn, hijgend en met een enorm trieste uitdrukking in zijn ogen zag je dat hij zich verre van prettig voelde. De schrik sloeg ons om het hart… en al snel besloten we dat ik vanavond maar weer de auto in zou stappen om met hem naar de dierenarts te rijden. Normaal gesproken dartelt Noah voor je uit zodra je je jas aantrekt en je schoenen en de riem van de kapstok pakt, nu moest ik hem halfhalf achter me aan slepen. Joop liep mee naar de auto om hem erin te tillen. Met knikkende knieën en lood in mijn schoenen legde ik de kleine 2 kilometer af naar het adres van de dierenarts. Eenmaal binnen kon de dierenarts niets vinden ondanks een grondig onderzoek. Wel had hij redelijk koorts. Ze besloot hem een injectie te geven met ontstekingsremmers waarbij ze zei: soms nemen wij mensen een paracetamol en dit is ongeveer hetzelfde maar dan voor dieren…. ook nam ze bloed af en beloofde mij later op de avond te bellen met de uitslagen daarvan. Zo kon ik halfblij huiswaarts keren met de hond weer op de achterbank, bij huis hielp ik hem er weer uit en weer sjokte hij lusteloos achter mij aan. Binnen ging hij gelijk liggen en is daar ook blijven liggen tot Joop en de jeugd om kwart over tien van boogschieten terugkwamen, vanaf kwart over zeven dus. Om negen uur belde de dierenarts op met de melding dat het bloed totaal geen tekenen van wat ook maar vertoonde, het zag er perfect uit. Toen de club binnenkwam begroette Noah hen op enthousiaste wijze maar dan op halve kracht. Hij wilde niet eten noch drinken maar toen Joop brood uit de koelkast haalde en hem een plakje voorhield was die in no time op en daarna ging hij ook drinken, gelukkig, pak van mijn hart. De wandeling ging prima, ook de buren waren buiten met hun 3 honden en er werd ruimschoots gespeeld en Noah lijkt dus weer de oude te zijn. Hij kijkt weer helder uit zijn ogen en de staart staat weer fier rechtop met de krul die een poedel eigen is natuurlijk. Kortom… mijn schrik is kennelijk voor niets geweest. Nu maar hopen dat dit een ‘bevlieging’ was en het weer goed gaat de komende (hopelijk heeeeeeeeeeel lange) tijd!

Iedereen die reageerde op mijn facebook en twitter:
SUPERBEDANKT voor alle lieve berichten en positieve vibes! Ze hebben geholpen en mij in ieder geval wat minder paniekerig gemaakt!